తెలుగు

గుర్తింపు మరియు ధ్యేయం

ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శిగా నా పరిచర్యలో నేను తరచుగా రెండు ముఖ్యమైన ప్రశ్నలు అడుగుతుంటాను: “మీరు ఎవరు?” మరియు “మీ ధ్యేయం (జీవించడానికి ఉద్దేశం) ఏమిటి?” ఒకరి గుర్తింపు, ధ్యేయం గురించి పరిణతితో కూడిన వివేచన వారి భావోద్వేగ పరిపక్వతకు ముఖ్యమైన సూచికలు. ఒక వ్యక్తి జీవితంలోని వివిధ దశల గుండా (శైశవం, బాల్యం మొదలైనవి) సాగుతున్నప్పుడు, వారి గుర్తింపులోనూ ధ్యేయంలోనూ అనేక మార్పులు వస్తాయి. ఉదాహరణకు, విద్యార్థిగా ఉండటం, ఉద్యోగం చేయడం, ఒక వృత్తిని చేపట్టడం, అవివాహిత జీవితం, వివాహ జీవితం, గురుత్వ జీవితం లేదా మఠజీవితం వంటి పిలుపు మార్గాన్ని అనుసరించడం. రోమన్ కతోలిక సంప్రదాయంలో (లేదా ఇతర క్రైస్తవ విశ్వాస సంప్రదాయాలలో), ఒక వ్యక్తిని క్రీస్తు శిష్యులుగా గుర్తించే చెరగని గుర్తింపు ముద్ర వారిలో నాటబడుతుందనే నమ్మకం ఉంది.

యేసు తన బహిరంగ పరిచర్యను ప్రారంభించినప్పుడు, తనను అనుసరించమని తన శిష్యులను పిలవడం ద్వారా సభను నిర్మించడం ప్రారంభించారని సువార్త బోధిస్తుంది. కుటుంబాన్ని విడిచిపెట్టి తనను అనుసరించమని పన్నెండుమంది శిష్యులను ఆయన వ్యక్తిగతంగా పిలిచారు. ఆ తరువాత, వివిధ విధాలుగా, వివిధ మార్గాలలో ఆయనను అనుసరించడానికి, ఆయనతో కలిసి నడవడానికి లేదా ఆయన సేవాధ్యేయానికి తోడ్పడటానికి ఇంకా అనేకమంది స్త్రీపురుషులు ఎలా పిలువబడ్డారో సువార్త వివరిస్తుంది.

క్రీస్తు శిష్యత్వమే నా గుర్తింపని నేను భావిస్తే, సేవ చేయడానికి నాకు ఎల్లప్పుడూ పిలుపు ఉంటుంది. అది నా డీఎన్‌ఏలోనే ఉంది (“మీరు అదృశ్య దేవుని ప్రతిరూపం” కొలొస్సయులకు 1:15). ఉదాహరణకు, పదవీవిరమణ వయస్సుకు చేరుకున్నప్పటికీ, నా సామర్థ్యం లేదా వయస్సు వల్ల కలిగే పరిమితులు ఆ పిలుపుకు స్పందించే నా శక్తిని ప్రభావితం చేసినా, సేవ చేయాలనే పిలుపు నాకు ఇంకా ఉంటుంది. నా ఆరోగ్యం, మానసిక సామర్థ్యం ఇప్పటికీ ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శిగా సేవ చేయడానికి వీలు కల్పిస్తున్నందుకు నేను ఎంతో కృతజ్ఞతతో ఉన్నాను. అయితే, ఆరోగ్యంలో ఏదైనా మార్పు వస్తే ఆ సామర్థ్యం తగ్గవచ్చని నాకు తెలుసు. నేను మరణించేంతవరకు సేవ చేయాలనే పిలుపు నాకు ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది. 95 ఏళ్ల వయస్సులో, కొంత జ్ఞాపకశక్తిని కోల్పోయి, మంచానికే పరిమితమైన నా వదినకు కూడా ఒక మౌలిక గుర్తింపు, ధ్యేయం ఉన్నాయి. నేను ఆమెకు దివ్యసత్ప్రసాదం తీసుకువెళ్లి కలిసినప్పుడు, తన పిల్లలు, మనవలు మనవరాళ్ల కోసం తన ప్రార్థనలను, బాధలను అర్పించడం వంటి ఆమె గుర్తింపును, ధ్యేయాన్ని తరచుగా గుర్తుచేస్తుంటాను. తన గుర్తింపును (శిష్యురాలు, ప్రియమైన కుమార్తె), జీవించడానికి ఉద్దేశాన్నిచ్చే తన ధ్యేయాన్ని ఆమె గ్రహించినప్పుడు—అది అస్పష్టంగానైనా సరే—ఆమె తరచుగా చిరునవ్వు చిందిస్తూ ప్రశాంతంగా కనిపిస్తుంది.

మనం దివ్యసత్ప్రసాద వేడుకను జరుపుకున్నప్పుడల్లా, క్రీస్తు శిష్యులమనే మన మౌలిక గుర్తింపు పోషించబడుతుంది. “ప్రయాణానికి ఆహారం.” 90 ఏళ్లు దాటినా ఇంకా సేవ చేస్తున్న ఒక విశ్రాంత గురువు, తన మాట వినేవారికి ఎల్లప్పుడూ ఇలా గుర్తుచేస్తుంటారు: “మీరు కలిసే ప్రతి ఒక్కరికీ మీరే యేసుక్రీస్తు.” శిష్యులందరికీ ఒక ధ్యేయం ఉంది. మన ధ్యేయాన్ని మరింత స్పష్టంగా గుర్తించడానికి, మన దైనందిన కార్యక్రమంలో ప్రార్థనకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. నా ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వం పొందే వారందరికీ నేను “ప్రార్థనా శిష్యులు” అనే శీర్షికతో ఒక కరపత్రం ఇస్తాను. మరింత స్పష్టమైన సంకల్పంతో కతోలిక జీవితం గడపాలంటే, ప్రార్థనలో క్రమశిక్షణను పెంపొందించుకునేలా మన జీవితాలను క్రమబద్ధం చేసుకోవడం ముఖ్యమనే వివరణతో దాని ముందుమాట మొదలవుతుంది. ఆ రోజుకు నా ధ్యేయాన్ని మరింత బాగా అర్థం చేసుకుని అంగీకరించడానికి, ప్రాతఃకాల ప్రార్థన, స్తుతి ప్రార్థనలు, రక్షణ మరియు విముక్తి ప్రార్థన, పవిత్రాత్మ మార్గదర్శకత్వం కోసం ప్రార్థనలతో నేను రోజును ప్రారంభిస్తాను. నాకు ఎంతో ఇష్టమైన ప్రార్థనలలో ఒకటి “పవిత్రతా రహస్యం”: “ఓ పవిత్రాత్మా, నా ఆత్మకు ఆత్మవైన నిన్ను ఆరాధిస్తున్నాను. నాకు వెలుగునిచ్చి, నడిపించి, బలపరచి, ఓదార్చు. నేను ఏమి చేయాలో నాకు చెప్పి, దానిని చేయమని ఆజ్ఞాపించు. నాకు జరగడానికి నీవు అనుమతించే ప్రతిదానికీ లోబడి ఉంటానని వాగ్దానం చేస్తున్నాను. నీ చిత్తం ఏమిటో మాత్రమే నాకు చూపించు.”

ఆదికాండంలో మనం ఇలా చదువుతాము: “మన స్వరూపంలో, మన పోలికలో మానవుణ్ణి చేద్దాం” (ఆదికాండం 1:26). దేవుని స్వరూపం మన మౌలిక గుర్తింపుగా మనలో నాటబడింది. పవిత్రాత్మ ప్రేరణతో, శక్తితో యేసుక్రీస్తును ధరించుకోవడానికి మనం కృషి చేస్తున్న కొద్దీ, కాలక్రమేణా ఆయన పోలిక మనలో సాకారమవుతుంది—“నా మాటలు విని వాటిని ఆచరణలో పెట్టేవారే నా శిష్యులు” (మత్తయి 7:24). “విశ్వాసాన్ని ఆచరించే కతోలికులు” అనే మాట తరచుగా ఆదివారపు దివ్యసత్ప్రసాద వేడుకను జరుపుకొని, దివ్యసత్ప్రసాద సత్యాన్ని జీవితంలో ఆచరించడానికి పంపబడేవారిని సూచిస్తుంది. వారు వాక్యాన్ని విని, దానిని తమ దైనందిన జీవితంతో అనుసంధానించుకుంటారు. “అనుబంధాలు తెగిపోయిన ప్రపంచంలో అనుబంధంతో జీవించే కళే ఆధ్యాత్మికత.” సేవ చేయడానికి వచ్చే ఆహ్వానాలను అంగీకరించి, ప్రార్థనలో దేవునితోనూ, జీవిత మార్గంలో నాకు ఎదురయ్యే ఇతరులతోనూ అనుబంధం కలిగి ఉన్నప్పుడు నా రోజులు మరింత బాగా గడుస్తున్నాయని నేను తరచుగా భావిస్తాను. క్రీస్తు శిష్యులుగా మనం మెలకువతో కూడిన అప్రమత్తతను పెంపొందించుకోవాలి. గోపురంపై కాపలాదారుని గురించిన పవిత్ర గ్రంథ భాగంలో చెప్పినట్లుగా, ఏ శత్రువు సమీపిస్తున్నా, మనలను తప్పుదోవ పట్టించే ఏ స్వరాలు వినిపిస్తున్నా గుర్తించగలిగేలా మనం మెలకువగా ఉండాలి.

సేవకులైన శిష్యులకు యేసు పరాక్లీతుని — సలహాదారుని, వారి తరఫున వాదించే న్యాయవాదిని — అనుగ్రహిస్తున్నందున శుభవార్త (సువార్త) మనకు భరోసానిస్తుంది. “నేను మిమ్మల్ని అనాథలుగా విడిచిపెట్టను. మీతో ఎల్లప్పుడూ ఉండి, నేను మీకు చెప్పినవన్నీ మీకు గుర్తుచేసే మరొక సహాయకుని మీ వద్దకు పంపుతాను.” (యోహాను 14:18–26 చూడండి). నాకు వయసు పెరుగుతున్నకొద్దీ, తరచూ విషయాలు గుర్తుకు రావు లేదా ఆలస్యంగా గుర్తుకు వస్తాయి. అందుకే నేను తరచూ ప్రభువును వేడుకుంటూ ఇలా ప్రార్థిస్తాను: పవిత్రాత్మా, రమ్ము, నాకు తరచూ గుర్తుచేయుము (పాపం అంటే తరచూ నేను ఎవరినో మరచిపోవడమే). రోజంతా పదేపదే ఇలా ప్రార్థిస్తుంటాను: “పవిత్రాత్మా, రమ్ము, నాకు జ్ఞానవెలుగును ప్రసాదించుము; పవిత్రాత్మా, రమ్ము, నాకు శక్తినిమ్ము; పవిత్రాత్మా, రమ్ము, నన్ను అభిషేకించుము.” పవిత్రాత్మ వరాలను తరచూ క్రియాశీలం చేయడమంటే, యేసు వాగ్దానం చేసిన జీవజలపు ఊట అయిన “కొత్త ద్రాక్షారసం” అనే వ్యక్తిగత వరాన్ని అనుభవంలో తెలుసుకోవడం, ఇహపరాల్లో సమృద్ధియైన జీవితాన్ని పొందడం. “అతని అంతరంగం నుండి జీవజల నదులు ప్రవహిస్తాయి” (యోహాను 7:38).

మోన్సిన్యోర్ ఎడ్