సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం A)
ఇదిగో, ఆ ప్రాంతానికి చెందిన ఒక కనానీయ స్త్రీ వచ్చి, “ప్రభువా, దావీదు కుమారుడా, నాపై జాలి చూపుము! నా కుమార్తెను ఒక దయ్యం తీవ్రంగా బాధిస్తోంది” అని కేకలు వేసింది. అయితే యేసు ఆమెకు ఒక్క మాట కూడా జవాబు చెప్పలేదు. యేసు శిష్యులు ఆయన దగ్గరకు వచ్చి, “ఆమె మన వెనుక కేకలు వేస్తూనే ఉంది కాబట్టి ఆమెను పంపించివేయండి” అని ఆయనను అడిగారు. మత్తయి 15:22-23
యేసు చేసిన పనులను సులభంగా అపార్థం చేసుకునే అవకాశమున్న ఆసక్తికరమైన కథనాలలో ఇది ఒకటి. కథనం కొనసాగుతుండగా, సహాయం కోరుతున్న ఈ స్త్రీకి యేసు, “పిల్లల ఆహారాన్ని తీసుకొని కుక్కలకు వేయడం సరికాదు” అని జవాబిస్తారు. అయ్యో! మొదట ఇది కఠినంగా వినిపిస్తుంది. కానీ నిజానికి అది అలా కాదు, ఎందుకంటే యేసు ఎన్నడూ అమర్యాదగా ప్రవర్తించలేదు.
ఈ స్త్రీ పట్ల యేసు మొదట పాటించిన మౌనం, కఠినంగా అనిపించే ఆయన మాటలు—వీటి ద్వారా యేసు ఆమె విశ్వాసాన్ని శుద్ధి చేయడమే కాకుండా, అందరికీ కనిపించేలా తన విశ్వాసాన్ని వ్యక్తపరచే అవకాశాన్ని కూడా ఆమెకు ఇస్తారు. చివరికి యేసు, “అమ్మా, నీ విశ్వాసం గొప్పది!” అని ఎలుగెత్తి అంటారు.
మీరు పవిత్రత మార్గంలో నడవాలని కోరుకుంటే, ఈ కథనం మీ కోసమే. శుద్ధీకరణ, చలించని నమ్మకం ఫలితంగా గొప్ప విశ్వాసం కలుగుతుందని ఈ కథనం ద్వారా మనం అర్థం చేసుకుంటాము. ఈ స్త్రీ యేసుతో, “దయచూపుము ప్రభువా, కుక్కలు కూడా తమ యజమానుల బల్లనుండి పడే ముక్కలను తింటాయి కదా” అని అంటుంది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, తనకు అర్హత లేకపోయినా ఆమె కరుణ కోసం వేడుకుంది.
కొన్నిసార్లు దేవుడు మౌనంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుందని అర్థం చేసుకోవడం ఎంతో అవసరం. ఇది ఆయన గాఢమైన ప్రేమతో చేసే కార్యం; ఎందుకంటే వాస్తవానికి ఇది ఎంతో లోతైన స్థాయిలో ఆయన వైపు తిరగమనే ఆహ్వానం. ప్రశంసలు, భావోద్వేగాల ద్వారా పోషించబడే విశ్వాసం నుండి, ఆయన కరుణపై నిర్మలమైన నమ్మకంతో పెంపొందే విశ్వాసం వైపు సాగడానికి దేవుని మౌనం మనకు వీలు కల్పిస్తుంది.
దేవుడు మౌనంగా ఉన్నట్లు మీకు అనిపించే జీవిత క్షణాల గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆ క్షణాలు వాస్తవానికి కొత్త స్థాయిలో, మరింత లోతుగా నమ్మకం ఉంచమనే ఆహ్వాన క్షణాలని తెలుసుకోండి. మీ నమ్మకాన్ని వ్యక్తపరచండి; మీ విశ్వాసం మరింత సంపూర్ణంగా శుద్ధి కావడానికి అనుమతించండి. అప్పుడు దేవుడు మీలోనూ, మీ ద్వారానూ గొప్ప కార్యాలు చేయగలరు!
ప్రభువా, నా జీవితంలో నీ కృపకు, కరుణకు నేను ఏ విధంగానూ అర్హత లేనని అంగీకరిస్తున్నాను. అయితే, నీవు ఊహకందనంత కరుణామయుడవనీ, నీ కరుణ ఎంత గొప్పదంటే దీనావస్థలో ఉన్న అనర్హ పాపినైన నాపై కూడా దానిని కుమ్మరించాలని నీవు కోరుకుంటున్నావనీ అంగీకరిస్తున్నాను. ప్రియ ప్రభువా, ఆ కరుణ కోసం నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; నా నమ్మకమంతా నీపై ఉంచుతున్నాను. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
విశ్వాసానికి సవాలు ఎదురైనప్పుడు
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం B)
యూదులు, “ఈ మనిషి తన మాంసాన్ని మనకు తినడానికి ఎలా ఇవ్వగలడు?” అంటూ తమలో తాము వాదించుకున్నారు. యేసు వారితో ఇలా అన్నారు: “ఆమేన్, ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను, మీరు మనుష్యకుమారుని మాంసాన్ని తిని, ఆయన రక్తాన్ని త్రాగితే తప్ప, మీలో జీవం ఉండదు. నా మాంసాన్ని తిని, నా రక్తాన్ని త్రాగేవారికి నిత్యజీవం ఉంది; అంతిమ దినమున నేను వారిని లేపుతాను. ఎందుకంటే నా మాంసం నిజమైన ఆహారం, నా రక్తం నిజమైన పానీయం. నా మాంసాన్ని తిని, నా రక్తాన్ని త్రాగేవారు నాలో ఉంటారు, నేను వారిలో ఉంటాను.” యోహాను 6:52-56
ఇది అతి పవిత్రమైన దివ్యసత్ప్రసాదం గురించిన శక్తిమంతమైన బోధ మాత్రమే కాదు; ఇతరుల వ్యతిరేకతను మనం ఎలా ఎదుర్కోవాలో తెలిపే శక్తిమంతమైన బోధ కూడా. తన శరీరరక్తాల గురించి తాను చేస్తున్న బోధ ఎంతో కలకలాన్ని రేపుతోందని యేసు గమనించాడు. మరి ఆయన ఏమి చేశాడు? వెనక్కి తగ్గి, ఉద్రిక్తతలను తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తూ, “అందరికీ ఆమోదయోగ్యంగా” ఉండేలా వ్యవహరించాడా? ఎంతమాత్రమూ లేదు. బదులుగా, దివ్యసత్ప్రసాదం గురించి తన నిర్మలమైన, పవిత్రమైన బోధను మరింత లోతుగా, స్పష్టంగా తెలియజేశాడు. “ఆమేన్, ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను: మీరు మనుష్యకుమారుని మాంసాన్ని తిని, ఆయన రక్తాన్ని త్రాగితేనే గాని మీలో జీవం ఉండదు.” ఎంత గంభీరమైన మాట!
ఈ రోజు దీనిని వింటున్న మనకు, అప్పట్లో విన్నవారికి కలిగినంత దిగ్భ్రాంతి కలగకపోవచ్చు. ఏమి జరుగుతోందో స్పష్టంగా గ్రహించడానికి, ఈ సంఘటన సందర్భాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి మనం ప్రయత్నించడం ముఖ్యం. మానవాళి ఎన్నడూ ఎరుగనంత గొప్ప బహుమతిని యేసు అందించారు. రొట్టె, ద్రాక్షారస రూపాలలో తననే దివ్యసంస్కారంగా అందించారు. దీనిని విశ్వాసంతో మాత్రమే అంగీకరించగలరు. యేసు తమతో చెబుతున్నది సత్యమని విన్నవారు తమ హృదయాలలో వివేచించుకోవలసి వచ్చింది. ఈ సత్యాన్ని విశ్వాస విషయంగా వారు వివేచించుకోవలసి వచ్చింది. దీనిని అంగీకరించినవారు యేసు ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకుని ఉండకపోవచ్చు; అయినా వారు విశ్వసించారు. విశ్వాసం లేనివారు ఆయన బోధను తోసిపుచ్చి, ఆయన మతిస్థిమితం కోల్పోయారని భావించారు.
యేసు కొనసాగించిన బోధకు ఇదే సందర్భం. కొందరి నుండి తీవ్రమైన వ్యతిరేకత, మరికొందరి నుండి విశ్వాసంతో కూడిన అంగీకారం ఎదురైనప్పుడు, విశ్వాసం ఉన్నవారిని పోషించి, విమర్శించేవారిని పట్టించుకోకుండా ఉండాలని ఆయన నిర్ణయించుకున్నాడు.
మన విషయంలోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది. మన హృదయాల్లో విశ్వాసపు తొలి మొలకలు కనిపించడం ప్రారంభమైనప్పుడు, యేసు మన విశ్వాసాన్ని చూసి, దానిని పోషించి, అది ఎదగడానికి సహాయం చేస్తాడు. మన వంతుగా, మనలో నాటబడిన ఆ విశ్వాస బీజం మరింత బలంగా ఎదిగేలా దానికి పోషణ అందడానికి మనం కృషి చేయాలి.
మన విశ్వాసం పెరిగేకొద్దీ, యేసుకు ఉన్న బలం, దృఢనిశ్చయం మనకు కూడా అనుగ్రహించబడతాయి. అప్పుడు మన చుట్టూ ఉన్నవారి ఎగతాళిని, మూర్ఖత్వాన్ని పట్టించుకోకుండా ఉండగలుగుతాము. మన కాలంలోని రాజకీయాలకు, ఇతరులను తమకు అనుకూలంగా మలచుకునే ప్రయత్నాలకు మనం లొంగిపోము; బదులుగా, మన దృఢవిశ్వాసాలను ప్రతిరోజూ మరింత లోతుగా పెంపొందించుకొని, అవి ప్రకాశించేలా చేస్తాము.
మీ విశ్వాసం సవాలుకు గురయ్యే క్లిష్ట పరిస్థితిని మీరు ఏ విధంగా ఎదుర్కొంటున్నారో ఈ రోజు ధ్యానించండి. మీరు మీ విశ్వాసాన్ని ఎంత ఎక్కువగా జీవిస్తూ, దానిపట్ల మీ ప్రేమను బహిరంగంగా వ్యక్తపరుస్తారో, అంతగా మీరు ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తారు; హింసకు గురయ్యే అవకాశం కూడా అంతగా ఉంటుంది. మీ విశ్వాస సౌందర్యాన్ని అణచివేయడానికి ప్రయత్నించే వాటన్నిటినీ ఎదుర్కొంటూ, మన ప్రభువుతో కలిసి దృఢంగా నిలబడటానికి మీరు సిద్ధంగా ఉన్నారా?
ప్రభువా, నీలో బలంగా, ధైర్యంగా నిలవడానికి నాకు సహాయం చేయుము. నీ స్వరాన్ని వినడానికి, సత్యాన్ని ప్రేమను తెలియజేసే నీ మెల్లని పలుకులకు స్పందించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. సందేహాలు, అస్తవ్యస్త పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు, నూతన జీవాన్ని ప్రసాదించే నీ మాటలను అందించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
జ్వలించే విశ్వాసాగ్ని
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం C)
యేసు తన శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: “నేను భూమిపై అగ్నిని రగిలించడానికి వచ్చాను. అది ఇప్పటికే జ్వలిస్తూ ఉంటే ఎంత బాగుండునని కోరుకుంటున్నాను!” లూకా 12:49
ఈ వాక్యభాగం మనకు రెండు విషయాలను వెల్లడిస్తుంది. మొదటిగా, “భూమిపై అగ్నిని రగిలించాలనే” యేసు ఉద్దేశాన్ని వెల్లడిస్తుంది. రెండవదిగా, “అది ఇప్పటికే జ్వలిస్తూ ఉండాలని” ఆయన కోరుకుంటున్నట్లు వెల్లడిస్తుంది.
లోకంలో అగ్నిని రగిలించడానికి వచ్చానని యేసు చెప్పినప్పుడు దాని అర్థం ఏమిటి? అగ్ని అనేది క్రైస్తవ జీవితం గురించి లోతైన అవగాహనను అందించే శక్తివంతమైన ప్రతీక. మొదటిగా, అగ్ని దహిస్తుంది. క్రీస్తు విషయంలోనూ అలాగే జరుగుతుంది. ఆయన మనలను దహించడానికి వచ్చాడు. మన చిన్న జీవితాలను జ్వలించే అగ్నిజ్వాలలుగా మార్చడానికి వచ్చాడు. మనలో ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో ఎంతో సామర్థ్యం ఉందని ఇది వెల్లడిస్తుంది. కృప అనే నిప్పురవ్వ మన ఆత్మలను రగిలించడానికి మనం అనుమతిస్తే, మనం పూర్తిగా నూతనంగా మారగల సామర్థ్యం మనకు ఉంది.
అగ్నికి మార్పు తీసుకురాగల సామర్థ్యం కూడా ఉంది. దాని వేడి మనకు వెచ్చదనాన్ని ఇస్తుంది, దాని వెలుగు చీకటిలో చూడటానికి తోడ్పడుతుంది, దాని శక్తి మన దైనందిన జీవితంలో మనకు సహాయపడేలా వివిధ రూపాల్లో శక్తిని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. కృప విషయంలోనూ అలాగే జరుగుతుంది. దేవుని కృప చల్లబడిన మన హృదయాలను మారుస్తుంది, జీవితంలోని చీకట్ల గుండా మనలను నడిపిస్తుంది, ఫలవంతమైన జీవితాలను గడపడానికి కావలసినవన్నీ మనకు అందిస్తుంది.
తాను లోకంలో అగ్ని వేయడానికి వచ్చానని మాత్రమే యేసు చెప్పలేదన్నది గమనించదగిన విషయం; ఆ అగ్ని అప్పటికే భగభగ మండుతూ ఉండాలని తాను కోరుకున్నానని కూడా ఆయన చెప్పాడు. మన ప్రభువు ఈ కోరిక ద్వారా, సాధారణమైన, నులివెచ్చని జీవనస్థితిని విడిచి, సంపూర్ణ నిబద్ధతతో క్రైస్తవ జీవితాన్ని గడపమని మనలను ఆహ్వానిస్తున్నాడు. మనం పాక్షికంగా మారడానికో, దాదాపు పూర్తిగా మారడానికో పిలువబడలేదు. కాదు, లోకంలో నిజమైన మార్పు తీసుకురావడానికి దేవునిచే రూపాంతరం చెంది, భగభగ మండే విశ్వాసాగ్ని జ్వాలలుగా మారడానికి మనం పిలువబడ్డాము!
మీ ఆత్మలోని అగ్నిని గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆ అగ్ని ఎంత ప్రకాశవంతంగా మండుతోంది? సంపూర్ణ నిబద్ధతతో దానిని ఊది జ్వలింపజేస్తూ, ప్రతిరోజూ ఆ అగ్నికి పోషణ అందించాలి. మీరు ఎలాంటి జ్వలించే అగ్నిగా మారాలని ప్రభువు కోరుకుంటున్నాడో అలా మారడానికి కృషి చేయండి. కృప ద్వారా మీరు ఎంత సంపూర్ణంగా రూపాంతరం చెందగలరో చూసి ఆశ్చర్యపోతారు.
ప్రభువా, నీ ప్రేమ, కరుణల తేజస్సుతో నా హృదయాన్ని మండించుము. నా జీవితంలో నీవు కోరుకునే సంపూర్ణ పరివర్తనకు నేను సిద్ధంగా ఉండేలా సహాయం చేయుము. ప్రియ ప్రభువా, ఏదీ దాచుకోకుండా నన్ను నేను నీకు అర్పించుకుంటున్నాను. నీ చిత్తప్రకారం నన్ను ఉపయోగించుకొనుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
మీరు ధనవంతులు కావాలనుకుంటున్నారా?
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని సోమవారం
“నీవు పరిపూర్ణతను పొందాలనుకుంటే, వెళ్ళి నీకు ఉన్నదంతా అమ్మి పేదలకు ఇవ్వు. అప్పుడు పరలోకంలో నీకు నిధి ఉంటుంది. ఆ తరువాత వచ్చి నన్ను అనుసరించు.” ఆ యువకుడు ఈ మాట విని విచారంతో వెళ్ళిపోయాడు, ఎందుకంటే అతనికి చాలా ఆస్తులు ఉన్నాయి. మత్తయి 19:21-22
యేసు మీతోనో నాతోనో ఈ మాట చెప్పలేదు—హమ్మయ్య! అంతే కదా? లేక ఆయన మనతో కూడా చెప్పాడా? మనం పరిపూర్ణతను పొందాలనుకుంటే, ఇది మనందరికీ వర్తిస్తుందా? దీనికి సమాధానం మిమ్మల్ని ఆశ్చర్యపరచవచ్చు.
నిజమే, కొందరిని తమ ఆస్తులన్నీ నిజంగానే అమ్మి, వాటిని ఇతరులకు ఇచ్చివేయమని యేసు పిలుస్తాడు. ఈ పిలుపునకు స్పందించేవారు, భౌతిక వస్తువులన్నిటిపట్ల మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడంలో గొప్ప స్వేచ్ఛను కనుగొంటారు. మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఇవ్వబడిన సమూలమైన అంతరంగ పిలుపునకు వారి పిలుపు మనందరి ముందు ఒక చిహ్నంగా నిలుస్తుంది. అయితే మిగిలిన మన సంగతి ఏమిటి? మన ప్రభువు మనకు ఇచ్చిన ఆ సమూలమైన అంతరంగ పిలుపు ఏమిటి? అది ఆధ్యాత్మిక పేదరికానికి పిలుపు. “ఆధ్యాత్మిక పేదరికం” అంటే, నిజంగా పేదరికంలో జీవించడానికి పిలువబడినవారిలాగే, మనలో ప్రతి ఒక్కరూ ఈ లోక వస్తువులపట్ల మమకారాన్ని అదే స్థాయిలో విడిచిపెట్టడానికి పిలువబడ్డారని మన ఉద్దేశం. తేడా ఒక్కటే: ఒక పిలుపు అంతరంగానికి, బాహ్య జీవితానికి రెండింటికీ సంబంధించినది; మరొక పిలుపు అంతరంగానికి మాత్రమే సంబంధించినది. కానీ అది కూడా అంతే సమూలంగా ఉండాలి.
అంతరంగ దారిద్ర్యం ఎలా ఉంటుంది? అది ఒక ధన్యత. పవిత్ర మత్తయి చెప్పినట్లు, “ఆత్మలో పేదలైనవారు ధన్యులు,” అలాగే పవిత్ర లూకా చెప్పినట్లు, “పేదలు ధన్యులు.” ఆధ్యాత్మిక దారిద్ర్యం అంటే, ఈ కాలపు భౌతిక ఆకర్షణల పట్ల మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడంలో ఆధ్యాత్మిక సంపదల దీవెనను కనుగొనడం. లేదు, భౌతిక “వస్తువులు” చెడ్డవి కావు. అందుకే వ్యక్తిగత ఆస్తులు కలిగి ఉండటంలో తప్పు లేదు. అయితే, ఈ లోకపు వస్తువుల పట్ల మనకు గాఢమైన మమకారం ఉండటం కూడా చాలా సాధారణం. మనం తరచూ ఇంకా ఇంకా కావాలని కోరుకుంటూ, మరిన్ని “వస్తువులు” మనకు సంతోషాన్ని ఇస్తాయనే ఆలోచన అనే ఉచ్చులో పడిపోతుంటాము. అది నిజం కాదు; ఆ సంగతి మన అంతరంగంలో మనకు తెలుసు. అయినా, మరింత డబ్బు, ఆస్తులు మనకు సంతృప్తిని ఇస్తాయన్నట్లుగా ప్రవర్తించే ఉచ్చులో మనం పడిపోతూనే ఉంటాము. ఒక పాత రోమన్ క్రైస్తవ విశ్వాస బోధన గ్రంథం చెప్పినట్లు, “డబ్బు ఉన్నవారికి ఎంత డబ్బున్నా ఎన్నడూ చాలదు.”
ఈ లోకంలోని వస్తువులపై మమకారం పెంచుకోకుండా ఈ లోకంలో జీవించమని మీకు అందిన స్పష్టమైన పిలుపును గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. పవిత్ర జీవితాన్ని గడపడం, మీ జీవిత లక్ష్యాన్ని నెరవేర్చడం అనే గమ్యాన్ని చేరడానికి ఆస్తులు కేవలం సాధనాలు మాత్రమే. అంటే మీకు అవసరమైనవి మీ వద్ద ఉంటాయి; అదే సమయంలో మితిమీరిన వాటిని నివారించడానికి, ముఖ్యంగా లౌకిక ఆస్తులపై అంతరంగ మమకారాన్ని నివారించడానికి మీరు కృషి చేస్తారని కూడా అర్థం.
సకల సంపదలకు ప్రభువా, నా దగ్గర ఉన్నదంతా, నాకు సొంతమైనదంతా స్వేచ్ఛగా త్యజిస్తున్నాను. దానిని ఆధ్యాత్మిక బలిగా నీకు అర్పిస్తున్నాను. నా దగ్గర ఉన్నదంతా స్వీకరించి, నీవు కోరుకునే విధంగా మాత్రమే దానిని ఉపయోగించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. అలా మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడం ద్వారా, నీవు నా కోసం ఉంచిన నిజమైన సంపదలను నేను కనుగొనేలా చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
మొదటివారిగా ఉండడం!
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని మంగళవారం
“అయితే మొదటివారిలో అనేకులు చివరివారవుతారు; చివరివారు మొదటివారవుతారు.” మత్తయి 19:30
నేటి సువార్త చివరన ఉన్న ఈ చిన్న వాక్యం ఎన్నో విషయాలను వెల్లడిస్తుంది. లౌకిక సాఫల్యానికీ నిత్య సాఫల్యానికీ మధ్య ఉన్న వైరుధ్యాన్ని ఇది వెల్లడిస్తుంది. చాలా తరచుగా మనం లౌకిక సాఫల్యాన్ని వెదుకుతూ, నిత్యత్వమంతా నిలిచి ఉండే సంపదలను వెదకడంలో విఫలమవుతాం.
“మొదటివారిలో అనేకులు” అనే మాటలతో ప్రారంభిద్దాం. వీరు ఎవరు? దీన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే “లోకానికి,” “దేవుని రాజ్యానికి” మధ్య ఉన్న తేడాను మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఇక్కడ లోకం అంటే ఏ సంస్కృతిలోనైనా కనిపించే, పూర్తిగా వ్యర్థమైన ప్రజాదరణ. విజయం, ప్రతిష్ఠ, వ్యర్థ కీర్తి మొదలైనవి లౌకిక ప్రజాదరణకు, సాఫల్యానికి తోడుగా ఉంటాయి. దుష్టుడు ఈ లోకానికి అధిపతి; తన అపవిత్ర చిత్తాన్ని నెరవేర్చేవారిని పైకి తీసుకురావడానికి అతడు తరచుగా ప్రయత్నిస్తుంటాడు. అయితే అలా చేయడం వల్ల మనలో అనేకులు ఈ విధమైన పేరు ప్రఖ్యాతులకు ఆకర్షితులై, వాటివైపు లాగబడతాం. ఇది ఒక సమస్య; ముఖ్యంగా ఇతరుల అభిప్రాయాల ఆధారంగా మనం ఎవరమో నిర్ణయించుకోవడం మొదలుపెట్టినప్పుడు.
“మొదటివారైన అనేకులు” అంటే, లోకం కీర్తించే విజయానికి ప్రతీకలుగా, ఆదర్శాలుగా లోకం ఉన్నతస్థానంలో నిలిపేవారు. ఇది ఒక సాధారణ వ్యాఖ్య; ఇది ప్రతి ప్రత్యేక పరిస్థితికీ, ప్రతి వ్యక్తికీ తప్పకుండా వర్తిస్తుందని కాదు. అయితే, సాధారణంగా కనిపించే ఈ ధోరణిని మనం గుర్తించాలి. ఈ పవిత్ర గ్రంథ వాక్యం ప్రకారం, ఇలాంటి జీవితంలోకి ఆకర్షితులయ్యేవారు పరలోక రాజ్యంలో “చివరివారు” అవుతారు.
దీనికి విరుద్ధంగా దేవుని రాజ్యంలో “మొదటివారిగా” ఉండేవారిని చూడండి. ఈ పవిత్రాత్ములకు ఈ లోకంలో గౌరవం లభించవచ్చు, లభించకపోవచ్చు. కొందరు వారి మంచితనాన్ని చూసి వారిని గౌరవించవచ్చు (పునీత మదర్ తెరేసా గౌరవించబడినట్లుగా). అయితే చాలా తరచుగా వారు చిన్నచూపునకు గురవుతారు; లౌకిక దృష్టిలో అవాంఛనీయులుగా పరిగణించబడతారు.
ఏది మరింత ముఖ్యమైనది? నిత్యత్వమంతటికీ మీరు నిజాయితీగా దేనిని కోరుకుంటున్నారు? విలువల విషయంలోనూ సత్యం విషయంలోనూ రాజీపడవలసి వచ్చినా, ఈ జీవితంలో ఇతరుల మన్నన పొందడానికే మీరు ప్రాధాన్యం ఇస్తారా? లేక మీ చూపు సత్యంపైనా, నిత్య ప్రతిఫలాలపైనా నిలిచి ఉందా?
పరలోకంలో నిధిని కూడబెట్టుకోవాలనే లక్ష్యం గురించీ, విశ్వసనీయతతో జీవించేవారికి వాగ్దానం చేయబడిన నిత్య ప్రతిఫలం గురించీ ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఈ లోకంలో ఇతరుల మన్నన పొందడంలో తప్పేమీ లేదు. అయితే అటువంటి కోరిక మిమ్మల్ని ఆధీనపరచుకోవడానికి గానీ, నిత్యమైన వాటిపై మీ చూపును నిలిపి ఉంచకుండా మిమ్మల్ని మళ్లించడానికి గానీ ఎన్నడూ అనుమతించకూడదు. మీరు దీన్ని ఎంత బాగా ఆచరిస్తున్నారో ధ్యానించి, పరలోక ప్రతిఫలాలనే మీ ఏకైక లక్ష్యంగా చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించండి.
నా నిత్య ప్రభువా, అన్నిటికంటే మిన్నగా నిన్ను, నీ రాజ్యాన్ని వెదకడానికి నాకు సహాయం చేయుము. నిన్ను సంతోషపరచడం, నీ పరమ పవిత్ర చిత్తానికి అనుగుణంగా సేవచేయడం నా జీవితంలో ఏకైక కోరికగా ఉండుగాక. లోకంలో పేరు ప్రఖ్యాతులు, ప్రజాదరణ పొందాలనే అనారోగ్యకరమైన ఆందోళనలను విడిచిపెట్టి, నీవు ఏమనుకుంటున్నావన్న దానిపైనే శ్రద్ధ ఉంచేలా నాకు సహాయం చేయుము. ప్రియ ప్రభువా, నన్ను నేను సంపూర్ణంగా నీకు సమర్పిస్తున్నాను. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
కృతజ్ఞత అసూయను జయిస్తుంది
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని బుధవారం
“నేను ఉదారంగా ఉన్నందుకు నీవు అసూయపడుతున్నావా?” మత్తయి 20:15b
పగటిపూట ఐదు వేర్వేరు సమయాల్లో పనివారిని కూలికి పెట్టుకున్న భూయజమాని ఉపమానంలోని వాక్యం ఇది. మొదటి వారిని తెల్లవారుజామున, రెండవ వారిని ఉదయం 9 గంటలకు, మిగిలిన వారిని మధ్యాహ్నం, మధ్యాహ్నం 3 గంటలకు, సాయంత్రం 5 గంటలకు కూలికి పెట్టుకున్నాడు. తెల్లవారుజామున కూలికి వచ్చినవారు దాదాపు పన్నెండు గంటలు పనిచేశారు; సాయంత్రం 5 గంటలకు వచ్చినవారు ఒక గంట మాత్రమే పనిచేశారు. “సమస్య” ఏమిటంటే, వారందరూ పన్నెండు గంటల పూర్తి పనిదినం పనిచేసినట్లుగా యజమాని పనివారందరికీ ఒకే మొత్తం చెల్లించాడు.
మొదట్లో, ఈ అనుభవం ఎవరికైనా అసూయ కలిగించే శోధనగా ఉంటుంది. ఇతరులకు మేలు కలిగినప్పుడు కలిగే ఒక రకమైన విచారం లేదా కోపమే అసూయ. రోజంతా పనిచేసినవారి అసూయను బహుశా మనమందరం అర్థం చేసుకోగలం. వారు పన్నెండు గంటలూ పనిచేసి, తమ పూర్తి కూలిని పొందారు. అయితే, ఒక్క గంట మాత్రమే పనిచేసినవారి పట్ల భూయజమాని ఎంతో ఉదారంగా వ్యవహరించి, వారికి రోజంతటి కూలి ఇచ్చినందుకు వారు అసూయపడ్డారు.
ఈ ఉపమానంలో మిమ్మల్ని మీరు ఊహించుకొని, ఆ భూయజమాని ఇతరుల పట్ల చూపిన ఈ ఉదారతకు మీ స్పందన ఎలా ఉంటుందో ధ్యానించండి. ఆయన ఉదారతను చూసి, అంత మంచిగా ఆదరించబడిన వారి కోసం మీరు సంతోషిస్తారా? వారికి ఈ ప్రత్యేకమైన బహుమతి లభించినందుకు వారి తరఫున మీరు కృతజ్ఞతతో ఉంటారా? లేక మీరు కూడా అసూయతో కలత చెందుతారా? నిజాయితీగా చెప్పాలంటే, ఇలాంటి పరిస్థితిలో మనలో చాలామందికి అసూయతో పోరాడవలసి వస్తుంది.
అయితే, అలా గుర్తించడం ఒక అనుగ్రహం. అసూయ అనే ఆ వికృతమైన పాపాన్ని గుర్తించడం ఒక అనుగ్రహం. మన అసూయను బట్టి ప్రవర్తించే పరిస్థితి మనకు నిజంగా ఎదురుకాకపోయినా, అది మనలో ఉందని గ్రహించడం ఒక అనుగ్రహం.
ఈ రోజు, మీ హృదయంలో అసూయ ఆనవాళ్లు ఏమైనా కనిపిస్తున్నాయా అని ఆలోచించండి. ఇతరుల విజయాన్ని చూసి మీరు హృదయపూర్వకంగా సంతోషిస్తూ, ఎంతో కృతజ్ఞతతో నిండిపోగలరా? ఇతరులు తాము ఊహించని, అర్హత ఆధారంగా కాకుండా ఉచితంగా లభించిన ఉదారతను మరొకరి నుంచి పొందినప్పుడు, మీరు దేవునికి హృదయపూర్వకంగా కృతజ్ఞతలు తెలుపగలరా? ఇది మీకు కష్టంగా ఉంటే, కనీసం ఈ విషయం మీకు తెలిసేలా చేసినందుకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలపండి. అసూయ ఒక పాపం; అది మనలను అసంతృప్తితోనూ విచారంతోనూ ఉంచే పాపం. దానిని మీరు గుర్తించగలుగుతున్నందుకు కృతజ్ఞతతో ఉండాలి, ఎందుకంటే దానిని అధిగమించడానికి అదే మొదటి అడుగు.
అత్యంత ఉదారుడవైన నా ప్రభువా, నేను పాపం చేస్తున్నాను; నా హృదయంలో కొంత అసూయ ఉందని నిజాయితీగా అంగీకరిస్తున్నాను. దీనిని గుర్తించడానికి నాకు సహాయం చేసినందుకు నీకు కృతజ్ఞతలు. ఇప్పుడు దానిని నీకు అప్పగించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. దయచేసి దాని స్థానంలో, నీవు ఇతరులపై కురిపించే సమృద్ధియైన అనుగ్రహం, కనికరం పట్ల నిజమైన కృతజ్ఞతను నాలో నింపుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
ప్రేమ లేకుండా…
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని గురువారం
“సేవకులు వీధుల్లోకి వెళ్లి, తమకు కనిపించిన వారందరినీ, చెడ్డవారినీ మంచివారినీ సమానంగా సమకూర్చారు. విందుశాల అతిథులతో నిండిపోయింది. అయితే రాజు అతిథులను కలుసుకోవడానికి లోపలికి వచ్చినప్పుడు, అక్కడ వివాహ వస్త్రం ధరించని ఒక మనిషిని చూశాడు. రాజు అతనితో, ‘మిత్రమా, వివాహ వస్త్రం లేకుండా నీవు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?’ అని అడిగాడు. కానీ అతను మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అప్పుడు రాజు తన పరిచారకులతో, ‘ఇతని కాళ్లూ చేతులూ కట్టి, బయట చీకటిలోకి విసరివేయండి. అక్కడ ఏడుపూ పళ్లు కొరుక్కోవడమూ ఉంటాయి’ అన్నాడు. ఆహ్వానించబడినవారు అనేకులు, ఎన్నుకోబడినవారు కొందరే.” మత్తయి 22:10-14
మొదట ఇది చాలా దిగ్భ్రాంతి కలిగించవచ్చు. ఈ ఉపమానంలో రాజు తన కుమారుని వివాహ విందుకు అనేకమందిని ఆహ్వానించాడు. చాలామంది ఆ ఆహ్వానాన్ని తిరస్కరించారు. అప్పుడు ఆయన, రావడానికి ఇష్టపడే వారెవరినైనా తీసుకురావడానికి తన సేవకులను పంపాడు; విందుశాల నిండిపోయింది. అయితే రాజు లోపలికి వచ్చినప్పుడు, వివాహ వస్త్రం ధరించని ఒక వ్యక్తి అక్కడ ఉన్నాడు. అతనికి ఏమి జరిగిందో పై వాక్యభాగంలో మనం చూడవచ్చు.
మళ్లీ చెప్పాలంటే, మొదటిసారి చదివినప్పుడు ఇది కొంత దిగ్భ్రాంతి కలిగించవచ్చు. తగిన వస్త్రం ధరించలేదన్న ఒక్క కారణంతోనే, ఈ మనిషి కాళ్లూ చేతులూ కట్టి, ఏడుపూ పళ్లు కొరుక్కోవడమూ ఉండే బయటి చీకటిలోకి అతనిని విసరివేయడం నిజంగా అతనికి తగిన శిక్షేనా? ఖచ్చితంగా కాదు.
ఈ ఉపమానాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే, వివాహ వస్త్రం దేనికి ప్రతీకగా ఉందో మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ వస్త్రం క్రీస్తును ధరించుకున్న వ్యక్తికి, ప్రత్యేకించి, తత్ఫలితంగా ప్రేమతో నిండిన వ్యక్తికి ప్రతీక. ఈ వాక్యభాగం నుంచి నేర్చుకోవలసిన ఎంతో ఆసక్తికరమైన పాఠం ఉంది.
మొదటిగా, ఈ వ్యక్తి వివాహ విందులో ఉన్నాడంటే, అతను ఆహ్వానానికి స్పందించాడని అర్థం. ఇది విశ్వాసానికి సూచన. కాబట్టి, ఈ వ్యక్తి విశ్వాసం ఉన్నవారికి ప్రతీకగా ఉన్నాడు. రెండవదిగా, వివాహ వస్త్రం లేకపోవడమంటే, అతనికి విశ్వాసం ఉండి, దేవుడు చెప్పినదంతా నమ్ముతున్నప్పటికీ, ఆ విశ్వాసం తన హృదయాన్నీ ఆత్మనూ నింపి, నిజమైన పరివర్తనను, దాని ఫలితంగా నిజమైన ప్రేమను కలిగించేంతగా దానికి చోటివ్వలేదని అర్థం. ఆ యువకునిలో ప్రేమ లేకపోవడమే అతనికి శిక్షావిధికి కారణమవుతోంది.
ఇక్కడ ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, మనకు విశ్వాసం ఉన్నప్పటికీ ప్రేమ లేకుండా ఉండే అవకాశం ఉంది. దేవుడు మనకు బయలుపరిచినదాన్ని నమ్మడమే విశ్వాసం. అయితే దయ్యాలు కూడా నమ్ముతాయి! ప్రేమ కలిగి ఉండాలంటే, ఆ సత్యాన్ని మన అంతరంగంలో స్వీకరించి, అది మన జీవితాలను మార్చడానికి అనుమతించాలి. ఇది అర్థం చేసుకోవలసిన ముఖ్యమైన విషయం, ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు మనం కూడా ఇదే పరిస్థితితో పోరాడవచ్చు. కొన్నిసార్లు మనం విశ్వాసపరంగా నమ్ముతున్నా, దానికి అనుగుణంగా జీవించడం లేదని గుర్తించవచ్చు. నిజమైన పవిత్ర జీవితం కోసం ఈ రెండూ అవసరం.
ఈ రోజు, దేవుడు పలికినదంతటిపై మీకున్న విశ్వాసాన్ని గురించీ, దానివల్ల మీ జీవితంలో కలుగుతుందని ఆశించే ప్రేమను గురించీ ఆలోచించండి. క్రైస్తవులుగా ఉండటమంటే, మీ విశ్వాసం మీ బుద్ధి నుంచి మీ హృదయంలోకీ సంకల్పంలోకీ దిగడానికి అనుమతించడమే.
సకల ప్రేమకు ప్రభువా, నీ పట్ల, నీవు పలికిన ప్రతిదాని పట్ల నాకు ప్రగాఢమైన విశ్వాసం కలుగుగాక. ఆ విశ్వాసం నా హృదయంలో లోతుగా నాటుకొని, నీ పట్ల, ఇతరుల పట్ల ప్రేమను కలిగించుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
పూర్తిగా అంకితమవడం!
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని శుక్రవారం
యేసు సద్దూకయ్యులను మౌనంగా చేశారని పరిసయ్యులు విని, ఒకచోట కూడివచ్చారు. వారిలో ధర్మశాస్త్ర పండితుడు ఒకడు ఆయనను పరీక్షిస్తూ, “బోధకుడా, ధర్మశాస్త్రంలో అన్నిటికన్నా గొప్ప ఆజ్ఞ ఏది?” అని అడిగాడు. ఆయన అతనితో, “నీ పూర్ణ హృదయంతోను, నీ పూర్ణ ఆత్మతోను, నీ పూర్ణ మనస్సుతోను నీ దేవుడైన ప్రభువును ప్రేమించాలి” అని చెప్పారు. మత్తయి 22:34-37
“మీ పూర్ణ హృదయంతో, మీ పూర్ణ ఆత్మతో, మీ పూర్ణ మనస్సుతో.” మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మిమ్మల్ని మీరు సంపూర్ణంగా అర్పించుకొని!
ఆచరణలో ఇంత గాఢమైన ప్రేమ ఎలా ఉంటుంది? ఇది ఒక ఉన్నతమైన ఆలోచనగానో, మాటలతో కూడిన ప్రసంగంగానో మిగిలిపోవడం సులభం. కానీ ఈ ఆలోచన లేదా ప్రసంగం మన చేతల ద్వారా సాక్ష్యంగా మారేలా చేయడం సవాలుతో కూడుకున్నది. మీరు మిమ్మల్ని మీరు సంపూర్ణంగా అర్పించుకొని దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తున్నారా? మీలోని ప్రతి అంశంతోనూ ప్రేమిస్తున్నారా? దాని అర్థం ఖచ్చితంగా ఏమిటి?
బహుశా ఈ గాఢమైన ప్రేమ అనేక విధాలుగా వ్యక్తమవుతుంది. ఈ ప్రేమలో కనిపించే కొన్ని లక్షణాలు ఇవి:
1) అప్పగింత: మన జీవితాలను దేవునికి అప్పగించడం ప్రేమకు అవసరమైన విషయం. దేవుడు పరిపూర్ణుడు. అందువల్ల ఆయనను ప్రేమించాలంటే, మనం ఆయన పరిపూర్ణతను చూడాలి, ఆ పరిపూర్ణతను అర్థం చేసుకోవాలి, దానికి అనుగుణంగా నడుచుకోవాలి. దేవుడు ఎవరో మనం చూసి అర్థం చేసుకున్నప్పుడు, దాని ఫలితంగా మనం ఆయనపై పూర్తిగా, ఎలాంటి సంకోచమూ లేకుండా నమ్మకం ఉంచాలి. దేవుడు సర్వశక్తిమంతుడు, పరిపూర్ణంగా ప్రేమించేవాడు. సర్వశక్తిమంతుడు, పరిపూర్ణంగా ప్రేమించేవాడు అయిన దేవునిపై అపరిమితంగా నమ్మకం ఉంచాలి.
2) అంతరంగ జ్వాల: మనలను మనం దేవునికి అప్పగించుకోవడం మన హృదయాలను జ్వలింపజేస్తుంది! అంటే, పవిత్రాత్మ మన ఆత్మలలో అద్భుతమైన కార్యాలు చేయడం మనం చూస్తాం. దేవుడు కార్యం చేస్తూ మనలను రూపాంతరం చేయడం చూస్తాం. మనంతట మనం మనలో చేసుకోగలిగిన దానికన్నా అది ఎంతో మించినదిగా ఉంటుంది. మండే అగ్ని అన్నిటినీ ఆవరించుకున్నట్లుగా, దేవుడు బాధ్యత తీసుకుని, మన జీవితాలను రూపాంతరం చేస్తూ మనలో గొప్ప కార్యాలు చేస్తాడు.
3) మీ సామర్థ్యానికి మించిన కార్యాలు: మనలో పవిత్రాత్మ అగ్ని ప్రజ్వలించడం వల్ల, దేవుడు మన ద్వారా మన చుట్టూ ఉన్నవారి జీవితాలలో గొప్ప కార్యాలు చేస్తాడు. దేవుడు కార్యం చేయడాన్ని మనం చూస్తాం; ఆయన చేసే పనులకు ఆశ్చర్యపోతాం. ఆయన అద్భుత శక్తినీ, రూపాంతరం చేసే ప్రేమనూ మనం ప్రత్యక్షంగా చూస్తాం. అది మన ద్వారానే జరుగుతుంది. ఎంత గొప్ప వరం!
దేవునిపట్ల మీకున్న సంపూర్ణ ప్రేమ గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. మీరు మిమ్మల్ని పూర్తిగా అర్పించుకున్నారా? మన ప్రభువునూ, ఆయన పవిత్ర చిత్తాన్నీ సేవించడానికి పూర్తిగా కట్టుబడి ఉన్నారా? సంకోచించకండి. అలా చేయడం ఎంతో విలువైనది!
ప్రభువా, నా పూర్ణ హృదయంతో, మనస్సుతో, ఆత్మతో, శక్తితో నిన్ను ప్రేమించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. నన్ను నేను సంపూర్ణంగా అర్పించుకొని నిన్ను ప్రేమించడానికి నాకు సహాయం చేయుము. ఆ ప్రేమలో నన్ను నీ అనుగ్రహానికి సాధనంగా మార్చమని ప్రార్థిస్తున్నాను. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
మన ధన్యమాత
సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని శనివారం
“ధర్మశాస్త్రులు, పరిసయ్యులు మోషే పీఠాన్ని అధిష్ఠించారు. కాబట్టి వారు మీకు చెప్పేవన్నీ చేయండి, పాటించండి. కానీ వారి ఆదర్శాన్ని అనుసరించవద్దు. ఎందుకంటే వారు బోధిస్తారు గాని ఆచరించరు. మోయడానికి కష్టమైన బరువైన భారాలను కట్టి ప్రజల భుజాలపై పెడతారు. కానీ వాటిని కదిలించడానికి తమ వేలు కూడా ఎత్తరు. తాము చేసే పనులన్నీ ఇతరులకు కనిపించడానికే చేస్తారు. తమ వేదవాక్యాల పెట్టెలను వెడల్పుగా చేసుకుంటారు, తమ వస్త్రాల కుచ్చులను పొడిగించుకుంటారు. విందులలో గౌరవ స్థానాలను, ప్రార్థనా మందిరాలలో గౌరవ ఆసనాలను, సంతవీధులలో వందనాలను, ‘రబ్బీ’ అనే సంబోధనను ఇష్టపడతారు.” మత్తయి 23:2-7
సాంప్రదాయంగా శనివారాలు మన ధన్యమాత గౌరవార్థం అంకితం చేయబడ్డాయి. పరిసయ్యులకూ, భూలోక పరలోక రాజ్ఞి అయిన మన ధన్యమాతకూ ఎంత తేడా ఉంది!
మొదట పరిసయ్యుల గురించి చూద్దాం. వారి గర్వం, తామే నీతిమంతులమనే ధోరణి కారణంగా యేసు వారిని పదేపదే ఖండించాడు. వారు తమలో తాము ప్రార్థనలు చెప్పుకునేవారు, గౌరవ స్థానాలను కోరుకునేవారు, ఇతరులు తమను గౌరవించాలని పట్టుబట్టేవారు; పూర్తిగా తమ గురించే ఆలోచించుకునేవారు. యేసు వారిని పదేపదే ఖండించడం ఆయన చూపిన కనికరమే. వారి గర్వం నుంచి వారిని బయటకు తీసుకువచ్చి, సత్యపు వెలుగును చూడటానికి వారికి సహాయం చేసే ప్రయత్నం అది.
రెండవదిగా, దీనిని మన ధన్యమాతతో పోల్చి చూద్దాం. ఆమె ఊహకు అందనంత వినయశీలి. ఆమె గర్భధారణ క్షణం నుంచే ఆదిపాపరహితురాలైన అమలోద్భవి…అన్ని విధాలా పరిపూర్ణురాలు. ఆమె ఆత్మలో ప్రతి సద్గుణమూ కొలువై ఉండేది. ఆమె నూతన హవ్వ, సజీవులందరికీ నూతన తల్లి. భూలోక పరలోక రాజ్ఞిగా ఆమె నిత్యమూ గౌరవించబడుతోంది.
ఆమె జీవించిన విధానంలో ఈ స్పష్టమైన వ్యత్యాసం కనిపిస్తుంది. తనను తాను హెచ్చించుకోవడానికీ, జీవితమంతా ఘనతనూ గౌరవాన్నీ ఆశించడానికీ ఆమెకు పూర్తి హక్కు ఉండటంలో ఇది కనిపిస్తుంది. కానీ తన వినయంతో ఆమె అలాంటి హక్కును ఏదీ కోరలేదు. మరుగున ఉండిపోవడానికీ, వివాహం కాకుండానే గర్భం దాల్చినందుకు ఎగతాళికి గురికావడానికీ కూడా ఆమె అంగీకరించింది. ఆమె ఏ విధంగానూ పరిసయ్యుల వంటిది కాదు.
కానీ ఇప్పుడు, నిత్యకాలం కోసం దేవుడు ఆమెను హెచ్చించాడు. ఆమె నిత్యం రాణిగా గుర్తించబడుతుంది; అందరి గౌరవాన్నీ ప్రేమనూ పొందుతుంది. అందరికీ కనిపించేలా ఆమె ప్రతిఫలం పొంది, హెచ్చించబడింది కనుక ఆమె సద్గుణాలన్నీ నిరంతరం ప్రకాశిస్తాయి.
మీరు ఎవరిని ఎక్కువగా పోలి ఉన్నారో ఈ రోజు ధ్యానించండి. తమను తాము హెచ్చించుకోవాలని చూసే పరిసయ్యులను ఎక్కువగా పోలి ఉన్నారా? లేక తనను తాను తగ్గించుకున్న మన ధన్యమాతను ఎక్కువగా పోలి ఉన్నారా? మన ధన్యమాతను అనుకరించాలని నిర్ణయించుకోండి. దేవుడు మీకు కూడా నిత్యమైన ప్రతిఫలం అనుగ్రహిస్తాడు!
ప్రభువా, నీ తల్లి ఆత్మ సౌందర్యాన్ని, మహిమను నేను చూడగలిగేలా చేయుము. ఆమెను ప్రేమించి గౌరవించేలా చేయుము. ఆ ప్రేమలోనూ గౌరవంలోనూ, అన్ని విధాలుగా ఆమెను అనుసరించేలా చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.
మృదుబంధ పుస్తకం & ఈ-పుస్తక రూపాల్లో కూడా లభ్యం
