తెలుగు

అధ్యాయం II – ఒక కతోలిక కుటుంబం

మా అమ్మ అనారోగ్యానికి సంబంధించిన వివరాలన్నీ ఇప్పటికీ నా మనసులో తాజాగా ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా ఈ భూమిపై ఆమె గడిపిన చివరి వారాలు నాకు గుర్తున్నాయి. ఆ రోజుల్లో సెలీన్, నేను దిక్కులేని చిన్న ప్రవాసుల్లా భావించేవాళ్లం. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఒక స్నేహితురాలు మమ్మల్ని తీసుకెళ్లడానికి వచ్చేది; మేము రోజంతా ఆమెతో గడిపేవాళ్లం. ఒకసారి, బయలుదేరే ముందు మా ప్రార్థనలు చేసుకోవడానికి సమయం దొరకలేదు. దారిలో నా చిన్న సోదరి మెల్లగా, “మనం ప్రార్థనలు చేసుకోలేదని ఆమెకు చెప్పాలా?” అని అడిగింది. “అవును,” అని జవాబిచ్చాను. అప్పుడు సెలీన్ ఎంతో బెరుకుగా మా రహస్యాన్ని ఆమెకు చెప్పింది. ఆమె, “అలాగా, పిల్లలూ, అయితే మీరు ప్రార్థనలు చేసుకోవాలి,” అంది. ఆ తరువాత ఆమె మమ్మల్ని ఒక పెద్ద గదిలోకి తీసుకెళ్లి, అక్కడ వదిలివెళ్లింది. సెలీన్ ఆశ్చర్యంగా నావైపు చూసింది. నాకు కూడా అంతే ఆశ్చర్యం కలిగి, “అమ్మ ఇలా చేసేది కాదు; ఆమె ఎప్పుడూ మనతో కలిసి ప్రార్థనలు చేసేది,” అన్నాను. పగటిపూట మమ్మల్ని సంతోషపెట్టడానికి ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా, మా ప్రియమైన అమ్మ గురించిన ఆలోచనే ఎప్పుడూ మా మనసుల్లో ఉండేది. ఒకసారి నా సోదరికి ఒక ఆప్రికాట్ పండు ఇచ్చినప్పుడు, ఆమె నావైపు వంగి, “మనం దీన్ని తినవద్దు; నేను అమ్మకు ఇస్తాను,” అనడం నాకు గుర్తుంది. అయ్యో! మా ప్రియమైన అమ్మ అప్పటికే ఈ భూమిమీద పండ్లేవీ తినలేనంతగా అనారోగ్యంతో ఉంది; ఇక పరలోక మహిమ తప్ప మరేదీ ఆమెకు తృప్తినివ్వలేదు. యేసు తన చివరి భోజన సమయంలో, తన తండ్రి రాజ్యంలో మనతో కలిసి పంచుకుంటానని వాగ్దానం చేసిన ఆ మర్మమైన ద్రాక్షారసాన్ని ఆమె అక్కడ త్రాగబోతోంది.

హృదయాన్ని కదిలించిన అంతిమ తైలాభ్యంగన సంస్కార వేడుక నాపై గాఢమైన ముద్ర వేసింది. నేను మోకరిల్లిన స్థలం ఇప్పటికీ నా కళ్లముందు కనిపిస్తోంది; పాపం, మా నాన్న వెక్కిళ్లు ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో వినిపిస్తున్నాయి.

నా ప్రియమైన అమ్మ ఆగస్టు 28, 1877న, తన నలభై ఆరవ ఏట మరణించింది. ఆమె మరణించిన మరుసటి రోజు మా నాన్న నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకొని, “రా, నీ ప్రియమైన అమ్మను చివరిసారిగా ముద్దుపెట్టుకో,” అన్నారు. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, మంచులా చల్లబడిన ఆమె నుదుటిపై నా పెదవులను ఆనించాను. నేను ఎక్కువగా ఏడ్చినట్లు నాకు గుర్తులేదు. నా హృదయాన్ని నింపిన భావాలేవీ ఎవరితోనూ చెప్పలేదు; మౌనంగా చూస్తూ, వింటూ ఉన్నాను. వారు నా నుంచి దాచాలనుకున్న ఎన్నో విషయాలను నేను చూశాను. ఒకసారి నడవలో ఉన్న శవపేటిక దగ్గరకు వెళ్లాను. చాలాసేపు దానిని చూస్తూ నిలబడ్డాను; అంతకుముందు ఎప్పుడూ శవపేటికను చూడలేదు, అయినా అది ఏమిటో నాకు తెలుసు. నేను ఎంత చిన్నదాన్నంటే, దాని పొడవంతా చూడడానికి తల పైకెత్తవలసి వచ్చింది. అది నాకు ఎంతో పెద్దదిగానూ, ఎంతో దుఃఖకరంగానూ అనిపించింది.

పదిహేను సంవత్సరాల తరువాత, మా పవిత్ర మాత జెనెవీవ్‌గారి శవపేటిక పక్కన నేను మళ్లీ నిలబడ్డాను.[1] అప్పుడు నా మనసు తిరిగి నా బాల్యదినాల్లోకి వెళ్లిపోయింది. జ్ఞాపకాలు నన్ను ముంచెత్తాయి; దానివైపు చూస్తున్నది అదే చిన్న తెరేస్, కానీ ఇప్పుడు ఆమె పెరిగింది, శవపేటిక చిన్నదిగా అనిపించింది. దానిని చూడడానికి ఆమె తల పైకెత్తవలసిన అవసరం లేదు. ఇప్పుడు ఆమె పరలోకాన్ని ధ్యానించడానికి కళ్లను మాత్రమే పైకెత్తింది. పరలోకం ఆమెకు ఎంతో ఆనందంతో నిండినదిగా అనిపించింది; ఎందుకంటే కష్టపరీక్షలు ఆమె ఆత్మను పరిపక్వం చేసి, బలపరిచాయి. అందువల్ల భూమిమీద ఏదీ ఆమెను దుఃఖింపజేయలేకపోయింది.

మన ప్రభువు నన్ను పూర్తిగా అనాథగా విడిచిపెట్టలేదు; మా అమ్మ అంత్యక్రియల రోజున ఆయన నాకు మరొక తల్లిని ఇచ్చారు, ఆమెను స్వేచ్ఛగా ఎంచుకోవడానికి నన్ను అనుమతించారు. మేము ఐదుగురం కలిసే ఉండి, దుఃఖంతో ఒకరినొకరం చూసుకుంటున్నప్పుడు, మమ్మల్ని చూసుకునే దాది భావోద్వేగంతో నిండిపోయి, సెలీన్ వైపు, నా వైపు తిరిగి, “అయ్యో, నా చిన్నారులారా, ఇక మీకు అమ్మ లేదు,” అంది. అప్పుడు సెలీన్ మారీ కౌగిలిలో వాలిపోయి, “అయితే ఇక నువ్వే నాకు అమ్మవు,” అని ఏడ్చింది. సెలీన్‌ను అనుకరించడం నాకు ఎంతగా అలవాటైందంటే, నిస్సందేహంగా నేనూ అలాగే చేసి ఉండేదాన్ని. కానీ పాలీన్‌కు కూడా ఒక చిన్న కూతురు లేకపోతే, తాను ఒంటరిగా మిగిలిపోయానని భావించి బాధపడుతుందేమోనని భయపడ్డాను. అందుకే ప్రేమగా ఆమెవైపు చూసి, ఆమె ఎదపై నా ముఖాన్ని దాచుకొని, నా వంతుగా, “పాలీన్ నాకు అమ్మ అవుతుంది,” అన్నాను.

నేను చెప్పినట్లుగా, ఆ రోజున నా జీవితంలోని రెండవ దశ మొదలైంది. అన్ని దశలకంటే అదే అత్యంత దుఃఖభరితమైనది, ముఖ్యంగా నా రెండవ తల్లి అయిన పాలీన్ కర్మెలు మఠంలో చేరిన తరువాత. నాకు నాలుగేళ్ల వయసు నుంచి పద్నాలుగేళ్ల వయసు వరకు ఆ దశ కొనసాగింది. అప్పటికి జీవితంలోని గంభీరమైన పార్శ్వాన్ని మరింత పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ, నా బాల్యపు ఉల్లాసం చాలా వరకు తిరిగి వచ్చింది.

మా అమ్మ మరణించిన తరువాత, సహజంగా ఉల్లాసంగా ఉండే నా స్వభావం పూర్తిగా మారిపోయిందని మీకు చెప్పాలి. అంతకుముందులా చురుకుగా ఉంటూ, నా భావాలను బాహాటంగా వ్యక్తపరచడానికి బదులు, నేను బెరుకుగా, సిగ్గుగా, అతి సున్నితంగా మారిపోయాను; ఒక్క చూపు చాలు, నేను కన్నీళ్లు పెట్టుకునేదాన్ని. అందరి దృష్టి నాపై పడటాన్ని గానీ, అపరిచితులను కలవడాన్ని గానీ భరించలేకపోయేదాన్ని. నా కుటుంబ సభ్యుల మధ్య మాత్రమే హాయిగా ఉండగలిగేదాన్ని. అక్కడ నన్ను ఎప్పుడూ ఎంతో ప్రేమతో, శ్రద్ధతో చూసుకునేవారు; ఆప్యాయతతో నిండిన మా నాన్న హృదయంలో తల్లి ప్రేమ కూడా ఉన్నట్లు అనిపించేది. నా అక్కలు కూడా అంతే మృదువుగా, అంకితభావంతో ఉండేవారు. మన ప్రభువు తన చిన్న పుష్పంపై అంత సమృద్ధిగా ప్రేమను, సూర్యకాంతిని కురిపించి ఉండకపోతే, అది ఈ భూమికి ఎన్నటికీ అలవాటుపడి ఉండేది కాదు. తుఫానును తట్టుకోలేనంత బలహీనంగా ఉన్న ఆ పుష్పానికి వెచ్చదనం, సేదతీర్చే మంచుబిందువులు, మృదువైన గాలులు అవసరమయ్యాయి. కష్టపరీక్షల చల్లని కాలాల్లో కూడా ఈ వరాలకు దానికి ఎన్నడూ కొరత కలగలేదు.

అమ్మ చనిపోయిన కొద్దికాలానికే, మా మేనమామకు, అంటే అమ్మ సోదరునికి దగ్గరగా ఉండేందుకు అలెన్సోన్‌ను విడిచిపెట్టి లిసియూలో నివసించాలని నాన్నగారు నిర్ణయించుకున్నారు. చిన్నవయసులో ఉన్న నా సోదరీమణులకు వారి కొత్త జీవితంలో అత్తయ్య మార్గదర్శకత్వం లభించాలని, ఆమె వారికి తల్లిలా ఉండాలని ఆయన ఈ త్యాగం చేశారు. నేను పుట్టిన ఊరిని విడిచిపెడుతున్నందుకు నాకేమీ దుఃఖం కలగలేదు. పిల్లలు మార్పును, మామూలుకు భిన్నంగా ఉండే దేనినైనా ఇష్టపడతారు కదా; అందుకే లిసియూకు రావడం నాకు సంతోషంగా అనిపించింది. ఆ ప్రయాణమూ, సాయంత్రం మేము మేనమామ ఇంటికి చేరుకోవడమూ నాకు బాగా గుర్తున్నాయి. అత్తయ్యతో కలిసి గుమ్మం దగ్గర ఎదురుచూస్తున్న మా చిన్న మేనమామ కూతుళ్లు జాన్, మరీ ఇప్పటికీ నా కళ్లముందు కనిపిస్తున్నారు. ఈ ఆత్మీయులందరూ మాపై చూపిన ఆప్యాయత ఎంతగా హృదయాన్ని కదిలించిందో!

మరుసటి రోజు వారు మమ్మల్ని పట్టణంలోని ప్రశాంతమైన ప్రాంతంలో ఉన్న మా కొత్త ఇల్లు, లే బుయిసొనే,[2]కు తీసుకువెళ్లారు. నాన్నగారు తీసుకున్న ఆ ఇల్లు నన్ను ఎంతో ఆకట్టుకుంది. అక్కడి నుంచి చుట్టుపక్కలంతా విశాలంగా కనిపించే పై అంతస్తులోని పెద్ద కిటికీ, ఇంటి ముందున్న పూలతోట, వెనుకనున్న కూరగాయల తోట—ఇవన్నీ నా బాలమనసుకు ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా, కొత్తగా అనిపించాయి. సంతోషం నిండిన ఈ ఇల్లు ఎన్నో ఆనందాలకూ, నేనెన్నటికీ మరచిపోలేని కుటుంబ సమావేశాలకూ వేదిక అయింది. ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, ఇతర చోట్ల నాకు ప్రవాసంలో ఉన్నట్లు అనిపించేది; అమ్మ కోసం ఏడుస్తూ, తల్లడిల్లిపోయేదాన్ని. కానీ ఇక్కడ నా చిన్ని హృదయం వికసించింది; జీవితాన్ని చూసి మరోసారి చిరునవ్వు చిందించాను.

నేను నిద్రలేచేసరికి నా అక్కలు నన్ను ముద్దుచేయడానికి సిద్ధంగా ఉండేవారు. వారి మధ్య మోకరిల్లి నా ప్రార్థనలు చేసుకునేదాన్ని. ఆ తరువాత పాలీన్ నాకు చదవడం నేర్పించేది. ఎవరి సాయం లేకుండా నేను చదవగలిగిన మొదటి పదం “స్వర్గం” అని నాకు గుర్తుంది. పాఠాలు అయిపోయాక పై అంతస్తుకు వెళ్లేదాన్ని. నాన్నగారు సాధారణంగా అక్కడే ఉండేవారు. ఆయనకు చూపించడానికి మంచి మార్కులు వచ్చినప్పుడు నాకెంత సంతోషంగా ఉండేదో! ప్రతి మధ్యాహ్నం ఆయనతో కలిసి నడకకు వెళ్లేదాన్ని. మేము ఏదో ఒక దేవాలయంలో దివ్యసత్ప్రసాద సన్నిధిని సందర్శించేవాళ్లం. అలా నేను మొదటిసారిగా కార్మెల్ ప్రార్థనామందిరాన్ని చూశాను. “చూడు, చిన్న రాణీ,” అని నాన్నగారు నాతో అన్నారు, “ఆ పెద్ద ఇనుప జాలీ వెనుక పవిత్ర సన్యాసినులు ఉన్నారు. వారు ఎల్లప్పుడూ సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తూ ఉంటారు.” తొమ్మిదేళ్ల తరువాత నేను కూడా వారిలో ఒకరిగా ఉంటాననీ, ఈ దీవెనకరమైన కార్మెల్‌లో ఎన్నో అనుగ్రహాలు పొందుతాననీ అప్పుడు నాకేమాత్రం తోచలేదు.

ఇంటికి తిరిగివచ్చాక నా పాఠాలు చదువుకునేదాన్ని. ఆ తరువాత రోజులో మిగిలిన సమయాన్ని నాన్నగారి దగ్గర తోటలో ఆడుకుంటూ గడిపేదాన్ని. బొమ్మలంటే నాకు ఎప్పుడూ ఆసక్తి ఉండేది కాదు. కానీ విత్తనాలు, చెట్ల బెరడుతో రంగురంగుల మిశ్రమాలు తయారుచేయడం నాకు ఎంతో ఇష్టమైన ఆటల్లో ఒకటి. రంగులు అందంగా వస్తే, వెంటనే వాటిని ఒక చిన్న కప్పులో నాన్నగారికి అందించి, రుచి చూడమని మురిపించేదాన్ని. అప్పుడు నా ప్రియమైన నాన్నగారు తన పనిని పక్కనపెట్టి, చిరునవ్వుతో వాటిని తాగుతున్నట్లు నటించేవారు. నాకు పూలంటే చాలా ఇష్టం. నా తోట గోడ మధ్యలో కనిపించిన రంధ్రాల్లో చిన్న పీఠాలు ఏర్పాటుచేస్తూ ఆనందించేదాన్ని. అవి పూర్తవగానే పరుగెత్తి వెళ్లి నాన్నగారిని పిలిచేదాన్ని. వాటిని చూసి ఆయన ఎంతో సంతోషిస్తున్నట్లు కనిపించేవారు. నాకు గుర్తున్న ఇలాంటి వెయ్యిన్నొక్క సంఘటనలను మీకు చెప్పడం మొదలుపెడితే ఇక ఆపలేను. నాన్నగారు తన చిన్న రాణిపై కురిపించిన ప్రేమను మీకు ఎలా అర్థమయ్యేలా చెప్పగలను!

నేను ముద్దుగా “రాజు” అని పిలుచుకునే నా ప్రియమైన నాన్నగారితో చేపలు పట్టడానికి వెళ్లిన రోజులు నాకు ప్రత్యేకంగా ఆనందాన్నిచ్చేవి. కొన్నిసార్లు నా చిన్న గాలంతో నేనూ ప్రయత్నించేదాన్ని. కానీ సాధారణంగా కాస్త దూరంలో గడ్డి మీద కూర్చోవడానికే ఇష్టపడేదాన్ని. అప్పుడు నా ఆలోచనలు నిజంగా గాఢంగా మారేవి. ధ్యానం అంటే ఏమిటో తెలియకుండానే నా ఆత్మ ప్రార్థనలో లీనమయ్యేది. దూరపు శబ్దాలు నాకు వినిపించేవి—గాలి సవ్వడి, కొన్నిసార్లు ఎంతో దూరాన ఉన్న పట్టణంలోని సైనిక వాద్యబృందం నుంచి అస్పష్టంగా వినిపించే కొన్ని స్వరాలు. ఇవన్నీ నా ఆలోచనలకు కాస్త విషాదపు ఛాయను అద్దేవి. భూమి ప్రవాసస్థలంలా అనిపించేది. నేను స్వర్గం గురించి కలలుకనేదాన్ని.

మధ్యాహ్నం వేగంగా గడిచిపోయేది. చూస్తుండగానే ఇంటికి వెళ్లే సమయం వచ్చేసేది. అయితే సామాను సర్దుకునే ముందు, ఒక చిన్న బుట్టలో తెచ్చుకున్న తినుబండారాలను తినేదాన్ని. నా అక్కలు సిద్ధంచేసిన జామ్ పూసిన రొట్టె ముక్కలు ఎందుకో భిన్నంగా కనిపించేవి. అంతకుముందు ఎంతో నోరూరించేలా కనిపించిన అవే ఇప్పుడు పాతబడినట్లుగా, తినాలనిపించని విధంగా కనిపించేవి. ఇంత చిన్న విషయం కూడా భూమిని మరింత విషాదకరంగా అనిపించేలా చేసేది. ఏ దుఃఖపు ఛాయా లేని ఆనందం స్వర్గంలో మాత్రమే ఉంటుందని నేను గ్రహించాను.

మేఘాల మాట వచ్చేసరికి, ఒకరోజు మేము బయటికి వెళ్లినప్పుడు జరిగినది నాకు గుర్తుకొస్తోంది. నీలి ఆకాశాన్ని మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి; కళ్లు మిరుమిట్లుగొలిపే మెరుపులతో తుఫాను మొదలైంది. ఆ అద్భుత దృశ్యంలో ఏదీ తప్పిపోకూడదని నేను నలువైపులా చూశాను. దగ్గరలోని ఒక పొలంలో పిడుగు పడింది. నాకు ఏమాత్రం భయం కలగకపోగా, ఎంతో ఆనందం కలిగింది—దేవుడు ఎంతో దగ్గరగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. నాన్నకు మాత్రం అంత సంతోషంగా అనిపించలేదు; ఆయన నా భావలోకపు విహారానికి ముగింపు పలికారు. అప్పటికే నాకంటే ఎత్తుగా పెరిగిన గడ్డీ, డైసీ పూల మొక్కలూ వానచినుకులతో మెరుస్తున్నాయి. రహదారిని చేరుకోవాలంటే మేము ఎన్నో పొలాలు దాటవలసి ఉంది. చేపలు పట్టే సామగ్రి చేతిలో ఉన్నా, ఆయన నన్ను ఎత్తుకొని తీసుకువెళ్లారు. నేను కిందికి చూస్తూ, రత్నాల్లా మెరిసే ఆ అందమైన చినుకులను తిలకించాను. వాటిలో తడిసిముద్ద కాలేకపోతున్నందుకు దాదాపు విచారం కూడా కలిగింది.

అలెంసోన్‌లోలాగే లిసియెలోనూ మేము రోజూ నడకకు వెళ్లినప్పుడు, నేను తరచుగా యాచకులకు భిక్ష ఇచ్చేదానినని మీకు చెప్పినట్లు లేదు. ఒకరోజు, ఊతకర్రల సాయంతో ఎంతో బాధగా ఈడ్చుకుంటూ నడుస్తున్న ఒక పేద వృద్ధుడు మాకు ఎదురయ్యాడు. ఆయనకు ఒక పెన్నీ ఇవ్వడానికి దగ్గరకు వెళ్లాను. ఆయన చాలాసేపు విచారంగా నా వైపు చూశాడు. తరువాత విషాదభరితమైన చిరునవ్వుతో తల అడ్డంగా ఊపుతూ నా భిక్షను తిరస్కరించాడు. అప్పుడు నాకు ఎలా అనిపించిందో చెప్పలేను. ఆయనకు సాయం చేసి, ఓదార్చాలని అనుకున్నాను; కానీ దానికి బదులు బహుశా ఆయన మనసును గాయపరిచి, బాధ కలిగించి ఉంటాను. ఆయన నా ఆలోచనను గ్రహించి ఉండాలి; ఎందుకంటే మేము కొంత దూరం వెళ్లాక ఆయన వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించడం నాకు కనిపించింది.

అప్పుడే నాన్న నాకు ఒక కేకు కొనిచ్చారు. ఆ వృద్ధుని వెనుక పరుగెత్తి వెళ్లి దానిని ఆయనకు ఇవ్వాలని నాకు ఎంతో అనిపించింది. ఎందుకంటే, “సరే, ఆయనకు డబ్బు వద్దనిపించింది; కానీ కేకు తీసుకోవడం మాత్రం ఆయనకు తప్పకుండా ఇష్టమే” అని అనుకున్నాను. నన్ను ఏది ఆపిందో తెలియదు. నాకు ఎంత బాధ కలిగిందంటే, ఏడుపు ఆపుకోవడం కూడా కష్టమైంది. అప్పుడు, తొలి దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ రోజున అడిగిన వరాలన్నీ లభిస్తాయని విన్న సంగతి గుర్తుకొచ్చింది. ఆ ఆలోచన వెంటనే నాకు ఓదార్పునిచ్చింది. అప్పుడు నాకు ఆరేళ్లే అయినా, నాలో నేను ఇలా అనుకున్నాను: “నా తొలి దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ రోజున ఆ పేద వృద్ధుని కోసం ప్రార్థిస్తాను.” ఐదేళ్ల తరువాత నా సంకల్పాన్ని నమ్మకంగా నెరవేర్చాను. క్రీస్తు శరీరంలో అవయవమైన ఈ బాధితుని కోసం నేను చేసిన చిన్ననాటి ప్రార్థనకు ఆశీర్వాదమూ ప్రతిఫలమూ లభించాయని ఎప్పుడూ భావిస్తూనే ఉన్నాను.

నా వయసు పెరిగేకొద్దీ దేవునిపట్ల నా ప్రేమ మరింతగా పెరిగింది. మా అమ్మ నేర్పిన మాటలతో తరచుగా నా హృదయాన్ని ఆయనకు అర్పించేదాన్ని. నా పనులన్నిటిలో ఆయనను సంతోషపెట్టడానికి ఎంతో కృషి చేసేదాన్ని; ఆయనను ఎన్నడూ నొప్పించకుండా చాలా జాగ్రత్తపడేదాన్ని. అయినా, ఒకరోజు నేను ఒక తప్పు చేశాను. దానిని ఇక్కడ మీకు చెప్పాలి—అది నన్ను నేను తగ్గించుకోవడానికి మంచి అవకాశాన్ని ఇస్తుంది. అయితే, ఆ తప్పుకు పరిపూర్ణ పశ్చాత్తాపంతో దుఃఖించానని నేను నమ్ముతున్నాను.

అది 1878 మే నెల. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం మే మాస భక్తి ప్రార్థనలకు వెళ్లడానికి నేను మరీ చిన్నదానినని మా అక్కలు నిర్ణయించారు. అందువల్ల నేను ఆయాతో ఇంట్లోనే ఉండి, నా అభిరుచికి అనుగుణంగా అమర్చుకున్న చిన్న పీఠం ముందు ఆమెతో కలిసి ప్రార్థనలు చేసుకునేదాన్ని. కొవ్వొత్తుల స్తంభాలు, పూల కుండీలు, మిగిలినవన్నీ చిన్నవే. దానిని తగినంతగా వెలిగించడానికి రెండు మైనపు అగ్గిపుల్లలు సరిపోయేవి. పనిమనిషి విక్త్వార్ కొన్నిసార్లు నాకు అసలైన కొవ్వొత్తుల చిన్న ముక్కలు ఇచ్చేది; కానీ తరచుగా కాదు.

ఒక సాయంత్రం మేము ప్రార్థనకు వెళ్లినప్పుడు, నేను ఆమెతో ఇలా అన్నాను: “నీవు జ్ఞాపకముంచుకొనుము ప్రార్థనను మొదలుపెడతావా? నేను కొవ్వొత్తులు వెలిగిస్తాను.” ఆమె మొదలుపెట్టడానికి ప్రయత్నించింది; తరువాత నా వైపు చూసి పకపకా నవ్వింది. నాకు ఎంతో విలువైన ఆ మైనపు అగ్గిపుల్లలు వేగంగా కాలిపోతుండడం చూసి, జ్ఞాపకముంచుకొనుము ప్రార్థనను చెప్పమని మరోసారి ఆమెను వేడుకున్నాను. మళ్లీ నిశ్శబ్దమే; మధ్యమధ్యలో ఆమె నవ్వులు మాత్రమే వినిపించాయి. నా సహజమైన ప్రశాంత స్వభావమంతా మాయమైంది. విపరీతమైన కోపంతో లేచి, ఆవేశంగా కాలు నేలకేసి కొడుతూ, “విక్త్వార్, నీవు ఎంత అల్లరి పిల్లవు!” అని అరిచాను. ఆమె వెంటనే నవ్వడం ఆపి, ఎంతో ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూసింది. తరువాత తన ఏప్రన్ కింద దాచి, నన్ను ఆశ్చర్యపరచడానికి సిద్ధంగా ఉంచిన రెండు కొవ్వొత్తి ముక్కలను నాకు చూపించింది—కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైపోయింది. నా కోపపు కన్నీళ్లు త్వరలోనే దుఃఖపు కన్నీళ్లుగా మారాయి. నాకు ఎంతో సిగ్గూ బాధా కలిగాయి. ఇంకెప్పుడూ అలా ప్రవర్తించకూడదని దృఢంగా నిశ్చయించుకున్నాను.

ఇది జరిగిన కొద్దికాలానికే నేను మొదటిసారి పాపసంకీర్తనం చేశాను.[3] అదొక ఎంతో మధురమైన జ్ఞాపకం. పౌలీన్ ముందుగానే నాతో ఇలా చెప్పింది: “తెరేసా, బంగారూ, నీవు నీ పాపాలను చెప్పబోయేది ఒక మనిషికి కాదు, స్వయంగా దేవునికే.” ఈ విషయం నాకు ఎంతగా నమ్మకం కలిగించిందంటే, ఫాదర్ డ్యూసెలియే వ్యక్తిత్వంలో నేను నిజంగా దేవునితోనే మాట్లాడబోతున్నాను కాబట్టి, “నా పూర్ణహృదయంతో” ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని ఆయనతో చెప్పాలి కదా అని నేను ఆమెను ఎంతో గంభీరంగా అడిగాను.

నేను ఏమి చేయాలో చక్కగా నేర్చుకున్న తరువాత, పాపోచ్చారణ మందిరంలోకి ప్రవేశించాను. గురువుగారు నాకు మరింత స్పష్టంగా కనిపించేలా ఆయనవైపు తిరిగి, సజీవమైన విశ్వాసంతో పాపోచ్చారణ చేసి పాపవిమోచనం పొందాను—ఈ పవిత్ర క్షణంలో బాలయేసు కన్నీళ్లు నా ఆత్మను శుద్ధిచేస్తాయని మా అక్క నాకు నమ్మకం కలిగించింది. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా మన మాతపట్ల ఆప్యాయమైన భక్తిని పెంపొందించుకోమని ఆయన నాకు బోధించినది బాగా గుర్తుంది. అప్పటికే నా హృదయంలో ఎంతో గొప్ప స్థానం పొందిన ఆమెపట్ల నా ప్రేమను రెండింతలు చేసుకుంటానని వాగ్దానం చేశాను. తరువాత నా జపమాలను ఆశీర్వదించమని ఆయనకు ఇచ్చాను. అంతకుముందెన్నడూ అనుభవించనంత ఆనందంతో, తేలికైన మనసుతో పాపోచ్చారణ మందిరం నుంచి బయటకు వచ్చాను. అప్పటికి సాయంత్రమైంది. ఒక వీధిదీపం దగ్గరకు రాగానే ఆగి, కొత్తగా ఆశీర్వదించిన జపమాలను నా జేబులోంచి తీసి, అటూ ఇటూ తిప్పి చూడసాగాను. “ఏం చూస్తున్నావు, ప్రియమైన తెరేస్?” అని పౌలీన్ అడిగింది. “ఆశీర్వదించిన జపమాల ఎలా ఉంటుందో చూస్తున్నాను.” ఈ చిన్నపిల్లల సమాధానం విని మా అక్కలు ఎంతో నవ్వుకున్నారు. నాకు లభించిన అనుగ్రహాలు నా మనసుపై గాఢమైన ముద్ర వేశాయి. ఈ పాపోచ్చారణలు నన్ను ఆనందంతో నింపేవి కాబట్టి, పెద్ద పండుగలన్నిటికీ మళ్లీ పాపోచ్చారణ చేయాలని కోరుకున్నాను. పండుగలు! ఈ సరళమైన మాటలు నాకు ఎంత అమూల్యమైన జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేస్తాయో! నాకు ఆ పండుగలంటే ఎంతో ఇష్టం; ప్రతి పండుగలో దాగివున్న విశ్వాస రహస్యాలను మా అక్కలు ఎంత చక్కగా వివరించేవారో! భూమిమీద గడిచిన ఆ రోజులు పరలోకపు రోజులుగా మారిపోయేవి. అన్నిటికంటే నాకు దివ్యసత్ప్రసాద ఊరేగింపంటే ఎంతో ఇష్టం: దేవుడు వెళ్లే దారిలో పూలు చల్లడం ఎంత ఆనందమో! అయితే వాటిని నేలపై చల్లేముందు గాలిలోకి ఎత్తుగా విసిరేదాన్ని. నా గులాబీ రేకులు పవిత్రమైన దివ్యసత్ప్రసాద ప్రదర్శన పాత్రను తాకడం చూసినప్పటి ఆనందానికి మరేదీ సాటిరాలేదు.

గొప్ప పండుగలు అరుదుగా వచ్చినా, ప్రతి వారం నా హృదయానికి ఎంతో ప్రియమైన ఒక పండుగ వచ్చేది; అదే ఆదివారం. ఎంత మహిమాన్వితమైన రోజు! దేవుని పండుగ! విశ్రాంతి దినం! మొట్టమొదట కుటుంబమంతా గానసహిత ఘన దివ్యబలిపూజకు వెళ్లేవాళ్లం. ప్రసంగానికి ముందు, ప్రసంగ వేదికకు కొంత దూరంలో ఉన్న మా స్థానాలనుంచి కిందికి వచ్చి, దేవాలయ ప్రధాన భాగంలో కూర్చోవడానికి చోటు చూసుకోవలసి వచ్చేదని నాకు గుర్తుంది. ఇది ఎల్లప్పుడూ సులభంగా ఉండేది కాదు. కానీ చిన్నారి తెరేస్‌కూ, ఆమె తండ్రికీ అందరూ చోటిచ్చేవారు. మేము కిందికి రావడం చూసి మా మామయ్య ఎంతో సంతోషించేవారు. ఆయన నన్ను తన “సూర్యకిరణం” అని పిలిచేవారు. గౌరవనీయులైన ఆ వృద్ధుడు తన చిన్న కుమార్తెను చేయిపట్టుకుని నడిపించే దృశ్యం తనను ఎప్పుడూ ఆనందంతో నింపుతుందని చెప్పేవారు. ఎవరైనా నావైపు చూసినా నేను పట్టించుకునేదాన్ని కాదు; ప్రసంగీకుని శ్రద్ధగా వినడంలోనే నిమగ్నమై ఉండేదాన్ని. మన దివ్యప్రభువు శ్రమల గురించిన ప్రసంగమే నాకు అర్థమైన మొదటి ప్రసంగం; అది నా హృదయాన్ని గాఢంగా తాకింది. అప్పుడు నా వయస్సు ఐదున్నర సంవత్సరాలు. అప్పటినుంచి బోధలన్నిటినీ అర్థం చేసుకుని, వాటి విలువను గ్రహించగలిగాను. పునీత తెరేసా ప్రస్తావన వస్తే, మా నాన్న నా దగ్గరకు వంగి మెల్లగా ఇలా చెప్పేవారు: “చిన్నారి రాణీ, శ్రద్ధగా విను. ఆయన నీ పాలక పునీతురాలి గురించి మాట్లాడుతున్నారు.” నేను నిజంగానే శ్రద్ధగా వినేదాన్ని. అయితే ప్రసంగీకునికంటే నాన్నవైపే ఎక్కువగా చూసేదాన్నని ఒప్పుకోవాలి; ఎందుకంటే ఆయన ముఖంలో ఎన్నో విషయాలు చదవగలిగేదాన్ని. కొన్నిసార్లు ఆయన కళ్లలో నీళ్లు నిండేవి; వాటిని ఆపుకోవడానికి ఆయన చేసిన ప్రయత్నం ఫలించేది కాదు. నిత్యసత్యాలను వింటున్నప్పుడు ఆయన ఇక ఈ లోకానికి చెందినవారిలా కనిపించేవారు కాదు; ఆయన ఆత్మ మరో లోకపు చింతనలో లీనమైపోయేది. అయ్యో! ఆయనకు పరలోకం తెరువబడి, మన ప్రభువు తన విశ్వాసపాత్ర సేవకుని చేదు కన్నీళ్లను తన దివ్యహస్తంతోనే తుడిచివేయడానికి ముందు, దుఃఖంతో నిండిన ఎన్నో సుదీర్ఘ సంవత్సరాలు గడవవలసి వచ్చింది.

మా ఆదివారాల వివరణకు తిరిగి వస్తాను. ఎంతో త్వరగా గడిచిపోయే ఈ ఆనందకరమైన రోజులో కొంత విషాదం కూడా ఉండేది. రాత్రి అంతిమ ప్రార్థన వరకు నా ఆనందం సంపూర్ణంగా ఉండేది; ఆ తరువాత విచారభావం నన్ను ఆవహించేది. మరుసటి రోజు మళ్లీ రోజువారీ పనులు, పాఠాలతో కూడిన జీవితం మొదలుపెట్టాలని తలచుకునేదాన్ని. ఈ భూమిపై ప్రవాసంలో ఉన్నట్లు భావించే నా హృదయం పరలోక విశ్రాంతి కోసం—మన నిజమైన ఇంటిలో ఎన్నటికీ ముగియని విశ్రాంతి దినం కోసం—తహతహలాడేది. ప్రతి ఆదివారం మా అత్తయ్య మమ్మల్ని వంతులవారీగా తనతో సాయంత్రం గడపడానికి ఆహ్వానించేవారు. నా వంతు వచ్చినప్పుడల్లా నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉండేది. మా మామయ్య మాటలు వినడం ఆనందంగా ఉండేది. ఆయన గంభీరమైన విషయాల గురించి మాట్లాడేవారు, అయినా అవి నాకు ఆసక్తికరంగా ఉండేవి. నేను అంత శ్రద్ధగా వింటున్నానని ఆయనకు పెద్దగా తెలియదు. అయితే ఆయన నన్ను తన మోకాలిపై కూర్చోబెట్టుకుని, తన గంభీర స్వరంతో “నీలిగడ్డం” పాట పాడినప్పుడు, నా ఆనందంలో భయం కూడా కలిసేది.

దాదాపు ఎనిమిది గంటలకు నాన్న నన్ను తీసుకువెళ్లడానికి వచ్చేవారు. వర్ణించలేని ఆనందంతో నక్షత్రాలవైపు తలెత్తి చూసేదాన్నని నాకు గుర్తుంది. ఓరియన్ నక్షత్రరాశిలోని నడికట్టు నన్ను ప్రత్యేకంగా ఆకర్షించేది; ఎందుకంటే అందులో నాకు “T” అక్షరం పోలిక కనిపించేది. “చూడండి, నాన్నా,” అని అరిచేదాన్ని, “నా పేరు పరలోకంలో వ్రాయబడి ఉంది!” ఆ తరువాత, ఈ కళావిహీనమైన భూమిని ఇక చూడాలనిపించక, నన్ను చేయిపట్టుకుని నడిపించమని ఆయనను అడిగేదాన్ని. తలను వెనక్కి వాల్చి, నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశాన్ని అలసట లేకుండా చూస్తూ ఉండేదాన్ని.

ఇంట్లో మేము గడిపిన శీతాకాలపు సాయంత్రాల గురించి మీకు ఎంతో చెప్పగలను. డామా ఆట ఆడిన తరువాత నా అక్కలు డోమ్ గెరాంజే రచించిన ఆరాధనా సంవత్సరం, ఆ తరువాత ఆసక్తికరంగానూ బోధప్రదంగానూ ఉండే మరో పుస్తకంలోని కొన్ని పుటలను బిగ్గరగా చదివేవారు. వారు చదువుతుండగా నేను నాన్న ఒడిలో కూర్చునేదాన్ని. చదవడం ముగిశాక, నన్ను నిద్రపుచ్చుతున్నట్లుగా ఆయన తన మధురమైన స్వరంతో మనసుకు హాయినిచ్చే చిన్న చిన్న పాటలు పాడేవారు. ఆయన నన్ను మెల్లగా అటూ ఇటూ ఊపుతుంటే, నేను ఆయన గుండెలపై తల వాల్చేదాన్ని.

ఆ తరువాత రాత్రి ప్రార్థనల కోసం మేము మేడపైకి వెళ్లేవాళ్లం. అక్కడ కూడా నా స్థానం నా ప్రియమైన నాన్న పక్కనే ఉండేది. పునీతులు ఎలా ప్రార్థిస్తారో తెలుసుకోవడానికి ఆయనను చూస్తే చాలు. పాలీన్ నన్ను పడుకోబెట్టేది. నేను ఆమెను తప్పక ఇలా అడిగేదాన్ని: “ఈ రోజు నేను మంచిగా నడుచుకున్నానా? దేవుడు నా పట్ల సంతోషంగా ఉన్నారా? దేవదూతలు నన్ను కాపాడుతారా?” ఎప్పుడూ “అవును” అనే సమాధానమే వచ్చేది. లేకపోతే నేను రాత్రంతా ఏడుస్తూనే గడిపేదాన్ని. ఈ ప్రశ్నల తరువాత నా అక్కలు నన్ను ముద్దుపెట్టుకునేవారు. ఆ తరువాత చిన్న తెరేస్ చీకట్లో ఒంటరిగా ఉండిపోయేది.

చిన్నప్పటి నుంచీ నా భయాలను అధిగమించడం నాకు నేర్పించబడటం నిజమైన దైవానుగ్రహమని నేను భావిస్తాను. కొన్నిసార్లు సాయంత్రం వేళ పాలీన్ దూరంగా ఉన్న గదిలోంచి ఏదైనా తీసుకురమ్మని నన్ను పంపేది. నేను వెళ్లనంటే ఆమె ఒప్పుకునేది కాదు. ఆమె అలా చేయడం చాలా సరైనదే. లేకపోతే నేను ఎంతో భయపడే స్వభావంతో పెరిగేదాన్ని; ఇప్పుడైతే నన్ను భయపెట్టడం కష్టం. నా చిన్న తల్లి నన్ను ఇంత ఆప్యాయంగా పెంచుతూనే, గారాబంతో చెడగొట్టకుండా ఎలా ఉండగలిగిందా అని కొన్నిసార్లు ఆశ్చర్యపోతాను. ఎందుకంటే ఆమె అతి చిన్న తప్పును కూడా చూసీచూడనట్లు వదిలిపెట్టేది కాదు. కారణం లేకుండా ఆమె నన్ను ఎన్నడూ మందలించలేదన్నది నిజం. ఒకసారి ఏదైనా నిర్ణయించుకున్నాక ఆమె తన మనసు మార్చుకోదని కూడా నాకు బాగా తెలుసు.

నేను ఎంతో ప్రేమించే ఈ అక్కకు నా అంతరంగంలోని ఆలోచనలన్నీ చెప్పుకునేదాన్ని; ఆమె నా సందేహాలన్నీ తీర్చేది. ఒక రోజు, పరలోకంలో దేవుడు తాను ఎన్నుకున్న వారందరికీ సమానమైన మహిమను ఎందుకు ఇవ్వరో అని నా ఆశ్చర్యాన్ని వ్యక్తం చేశాను—అందరూ పూర్తిగా సంతోషంగా ఉండలేరేమోనని నాకు భయమేసింది. ఆమె నాన్న పెద్ద గ్లాసు తీసుకురమ్మని నన్ను పంపింది. దాన్ని నా చిన్న కుట్టు వేలితొడుగు పక్కన పెట్టి, రెండింటినీ నీటితో నింపి, ఏది ఎక్కువ నిండినట్లు అనిపిస్తోందని నన్ను అడిగింది. రెండూ ఒకే విధంగా నిండాయని నేను జవాబిచ్చాను—వాటిలో దేనిలోనూ ఇంక నీరు పోయడం సాధ్యం కాదు, ఎందుకంటే అవి అంతకంటే ఎక్కువ పట్టలేవు. పరలోకంలోని ధన్యులలో అతి చిన్నవారు కూడా అత్యంత గొప్పవారి ఆనందాన్ని చూసి అసూయపడరని పాలీన్ ఈ విధంగా నాకు స్పష్టం చేసింది. ఇలా అత్యున్నత రహస్యాలను నా అవగాహనకు అందే స్థాయికి తీసుకువచ్చి, నా ఆత్మకు అవసరమైన ఆహారాన్ని ఆమె అందించింది.

ప్రతి సంవత్సరం బహుమతులు ఇచ్చే రోజును నేను ఆనందంగా స్వాగతించేదాన్ని. పోటీలో నేను ఒక్కదాన్నే అయినప్పటికీ, న్యాయం మాత్రం అంతే కచ్చితంగా పాటించబడేది. నిజంగా అర్హత సంపాదించుకుంటే తప్ప నాకు బహుమతులు వచ్చేవి కావు. నిర్ణయాలు వింటూ, కుటుంబమంతటి సమక్షంలో నాన్న చేతుల మీదుగా బహుమతులు అందుకుంటున్నప్పుడు, ఉద్వేగంతో నా గుండె వేగంగా కొట్టుకునేది. అది నాకు తీర్పుదినపు దృశ్యంలా అనిపించేది!

నాన్న అంత ఉల్లాసంగా ఉండటం చూసి, ఆయనకు ఎదురుకానున్న భయంకరమైన పరీక్షల గురించి ఏ అనుమానమూ నాకు కలగలేదు. అయితే ఒక రోజు దేవుడు ఒక అసాధారణ దర్శనంలో, రాబోయే కష్టాన్ని నాకు స్పష్టమైన దృశ్యంగా చూపించారు. నాన్న ప్రయాణానికి వెళ్లారు; మామూలుగా వచ్చినంత త్వరగా తిరిగి రాలేకపోయారు. అప్పుడు మధ్యాహ్నం రెండు లేదా మూడు గంటల సమయం అయి ఉంటుంది. ఎండ ప్రకాశవంతంగా కాస్తోంది; లోకమంతా ఉల్లాసంగా కనిపిస్తోంది. నేను కిటికీ దగ్గర ఒంటరిగా నిలబడి, సంతోషకరమైన ఆలోచనలతో కూరగాయల తోటవైపు చూస్తున్నాను. అప్పుడు నా ఎదురుగా, బట్టలు ఉతికే గది ముందు, సరిగ్గా నాన్నలాగే దుస్తులు ధరించిన ఒక వ్యక్తి కనిపించారు. ఆయన ఎత్తూ, రూపమూ నాన్నలాగే ఉన్నాయి; కానీ మరింత వంగిపోయి, వయసు మళ్లినవారిలా ఉన్నారు. ఆయన మొత్తంగా కనిపించిన తీరును వర్ణించడానికే వయసు మళ్లినవారిలా అని అంటున్నాను. ఎందుకంటే ఆయన తలపై దట్టమైన ముసుగు ఉండటంతో ఆయన ముఖం నాకు కనిపించలేదు. ఆయన నా చిన్న తోట గుండా నెమ్మదిగా, ఒకే తీరున అడుగులు వేస్తూ ముందుకు సాగారు. ఆ క్షణంలో ఒక అతీంద్రియ భయం నన్ను ఆవహించింది. వణుకుతున్న స్వరంతో నేను బిగ్గరగా “నాన్నా, నాన్నా!” అని పిలిచాను. ఆ రహస్యమైన వ్యక్తికి నా పిలుపు వినిపించినట్లు లేదు. ఆయన వెనక్కి కూడా తిరగకుండా నడుస్తూ, తోట మధ్యలో పెరిగిన ఫర్ చెట్ల గుంపువైపు వెళ్లారు. ఆ పెద్ద చెట్ల అవతలివైపు ఆయన మళ్లీ కనిపిస్తారని నేను ఎదురుచూశాను. కానీ భవిష్యత్తును సూచించిన ఆ దర్శనం అదృశ్యమైపోయింది.

అదంతా ఒక్క క్షణంలో ముగిసిపోయింది. కానీ ఆ క్షణం నా జ్ఞాపకంలో ఎంత లోతుగా ముద్రపడిందంటే, ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాత ఇప్పుడు కూడా, దాని జ్ఞాపకం ఆ దర్శనమంత స్పష్టంగానే ఉంది.

నా అక్కలందరూ పక్కగదిలో కలిసి ఉన్నారు. నేను “నాన్నా!” అని పిలవడం విని వాళ్లు కూడా భయపడ్డారు. కానీ మరీ తన భావాలను దాచుకుని, నా దగ్గరికి పరుగెత్తుకొచ్చి, “నాన్న అలెన్‌సాన్‌లో ఉన్నారు కదా, ఆయనను ఎందుకు పిలుస్తున్నావు?” అని అడిగింది. నేను చూసినదంతా ఆమెకు చెప్పాను. నన్ను సముదాయించడానికి, దాది నన్ను భయపెట్టాలనే ఉద్దేశంతో తన ముందుగుడ్డను తలమీద కప్పుకుని ఉంటుందని వాళ్లు అన్నారు. అయితే విక్ట్వార్‌ను అడిగినప్పుడు, తాను వంటగది నుంచి బయటకే రాలేదని చెప్పింది. అదీగాక, నేను చూసినది నిజమనే నిశ్చయం నా మనసులో చాలా లోతుగా నాటుకుపోయింది: నేను చూసింది ఒక పురుషుణ్ణి; ఆయన అచ్చం మా నాన్నలాగే ఉన్నారు. మేమంతా ఆ చెట్ల గుబురు వెనుక వెతకడానికి వెళ్లాము. అక్కడ ఏమీ కనిపించకపోవడంతో, ఇక దాని గురించి ఆలోచించవద్దని నా అక్కలు నాకు చెప్పారు. ఆహా, అది నా చేతుల్లో లేదు! మళ్లీ మళ్లీ నా ఊహ ఆ నిగూఢ దర్శనాన్ని నా కళ్లముందు నిలిపేది. దాని నిజమైన అర్థాన్ని మరుగుపరచిన తెరను తొలగించడానికి నేను మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నించేదాన్ని. ఏదో ఒకరోజు అది నాకు పూర్తిగా వెల్లడవుతుందనే నమ్మకం నా హృదయాంతరాళంలో ఉండేది. ప్రియమైన మాతా, మీకు అంతా తెలుసు. దేవుడు నాకు చూపించింది నిజంగా మా నాన్ననే అని మీకు తెలుసు—వృద్ధాప్యంతో వంగిపోయి, తన గౌరవనీయమైన ముఖంపైనా, నెరిసిన శిరస్సుపైనా తన భయంకరమైన పరీక్షకు సంకేతాన్ని మోస్తున్న మా నాన్ననే.[4]

యేసు శ్రమల సమయంలో ఆయన ఆరాధనీయమైన ముఖం కప్పబడి ఉన్నట్లే, ఆయన వినమ్ర సేవకుని ముఖం కూడా అవమాన దినాలలో కప్పబడి ఉండటం సముచితమే; తద్వారా అది పరలోకంలో మరింత ప్రకాశంతో వెలుగొందగలదు. దేవుని మార్గాలను చూసి నేను ఎంతగా విస్మయం చెందుతానో! ఒక తండ్రి తన పిల్లల కోసం సిద్ధం చేస్తున్న మహిమగల భవిష్యత్తును వారికి చూపినట్లుగా, దేవుడు ఈ అమూల్యమైన సిలువను మాకు ముందుగానే చూపించాడు—ఆ భవిష్యత్తు వారికి వెలకట్టలేని నిధులను వారసత్వంగా అందిస్తుంది.

అయితే నా మనసులో ఒక ఆలోచన తలెత్తుతోంది: “దీన్ని అర్థం చేసుకుని ఉంటే దుఃఖంతో చనిపోయే ఒక చిన్నపిల్లకు దేవుడు ఈ వెలుగును ఎందుకు ఇచ్చాడు?” “ఎందుకు?” పరలోకంలో మాత్రమే మనకు అర్థమయ్యే అగమ్యమైన రహస్యాలలో ఇదొకటి. అక్కడ ఇవి మనకు నిత్యమూ విస్మయాన్ని కలిగిస్తాయి. నా దేవా, నీవు ఎంత మంచివాడవు! మా శక్తికి తగినట్లుగా పరీక్షను నీవు ఎంత చక్కగా అమరుస్తావు!

ఆ రోజుల్లో, నాన్న చనిపోవచ్చనే ఆలోచనను భయంతో వణికిపోకుండా తలచుకునే ధైర్యం కూడా నాకు ఉండేది కాదు. ఒకరోజు ఆయన ఎత్తైన మెట్ల నిచ్చెనమీద నిలబడి ఉన్నారు. నేను దగ్గరలోనే ఉండటంతో, “దూరంగా వెళ్లు, చిట్టి రాణీ; నేను పడితే నువ్వు నా కింద నలిగిపోతావు” అని అన్నారు. వెంటనే నా అంతరంగం ఉలిక్కిపడింది. నేను నిచ్చెనకు మరింత దగ్గరగా వెళ్లి, “కనీసం నాన్న పడిపోతే, ఆయన చనిపోవడం చూసే బాధ నాకుండదు; ఎందుకంటే నేనూ ఆయనతోపాటే చనిపోతాను” అని అనుకున్నాను. నేను ఆయనను ఎంతగా ప్రేమించానో మాటల్లో ఎప్పటికీ చెప్పలేను. ఆయన చేసిన ప్రతిదాన్నీ నేను మెచ్చుకునేదాన్ని. నన్ను పెద్దమ్మాయిలా భావించి, గంభీరమైన విషయాలపై తన అభిప్రాయాలను నాకు వివరించినప్పుడు, నేను అమాయకంగా ఇలా అనేదాన్ని: “నాన్నా, దేశాన్ని పరిపాలించే గొప్పవాళ్లతో మీరు ఇలా మాట్లాడితే, వాళ్లు తప్పకుండా మిమ్మల్ని తీసుకువెళ్లి రాజును చేస్తారు. అప్పుడు ఫ్రాన్సు ఇంతకుముందెన్నడూ లేనంత సంతోషంగా ఉంటుంది. కానీ మీరు మాత్రం సంతోషంగా ఉండరు, ఎందుకంటే రాజుల గతి అంతే. పైగా, మీరు ఇక నాకు మాత్రమే రాజుగా ఉండరు. అందుకే వాళ్లకు మీ గురించి తెలియనందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది.”

నాకు ఆరేడేళ్ల వయసున్నప్పుడు సముద్రాన్ని మొదటిసారి చూశాను. ఆ దృశ్యం నా మనసుపై గాఢమైన ముద్ర వేసింది; నేను దానినుంచి కళ్లు తిప్పుకోలేకపోయాను. దాని గాంభీర్యం, అలల ఘోష—అన్నీ నా ఆత్మకు దేవుని మహత్తును, శక్తిని తెలియజేశాయి. మేము సముద్రతీరంలో ఉన్నప్పుడు ఒక స్త్రీ, ఒక పురుషుడు నన్ను చాలాసేపు చూడటం నాకు గుర్తుంది. ఆ తరువాత నేను ఆయన కూతురినా అని నాన్నను అడిగి, నేను చాలా అందమైన చిన్నపిల్లనని అన్నారు. నన్ను పొగడవద్దని నాన్న వెంటనే వారికి సైగ చేశారు. వాళ్లు అన్న మాటలు విని నేను ఎంతో సంతోషించాను; ఎందుకంటే నేను అందంగా ఉంటానని నాకు అనిపించేది కాదు. నా సరళత్వాన్ని, బాల్యపు అమాయకత్వాన్ని చెడగొట్టే విధంగా నా ముందు ఎప్పుడూ మాట్లాడకుండా నా అక్కలు ఎంతో జాగ్రత్తపడేవారు. వాళ్ల మాటలను నేను పూర్తిగా నమ్మేదాన్ని కాబట్టి, ఆ మనుషుల మెప్పుకోలుకు అంతగా ప్రాముఖ్యం ఇవ్వలేదు; ఆ తరువాత దాని గురించి ఆలోచించనూ లేదు.

ఆ సాయంత్రం, సూర్యుడు తన వెనుక ఒక తేజోమయమైన బాటను వదిలి విశాల సముద్రంలో మునిగిపోతున్నట్లు కనిపించే వేళ, నేను పౌలీన్‌తో కలిసి ఒక బండరాయిపై కూర్చుని, ఆ బంగారు బాటను చాలాసేపు తిలకించాను. ఈ లోకంలో విశ్వాసపాత్రులైన ఆత్మల మార్గాన్ని ప్రకాశింపజేసే కృపకు అది ప్రతిరూపమని ఆమె నాకు చెప్పింది. అప్పుడు ఆ బాట మధ్యలో, సొగసైన తెల్లని తెరచాపగల చిన్న పడవగా నా ఆత్మను ఊహించుకున్నాను. అది ప్రశాంతంగా, వేగంగా పరలోక తీరంవైపు సాగిపోయేలా, దానిని ఎన్నడూ యేసు చూపు నుంచి తొలగిపోనివ్వకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను. ______________________________

[1] ఈ పవిత్ర సన్యాసిని పొయిటియేలోని కార్మెలు మఠంలో వ్రతస్వీకారం చేశారు. 1838లో లిసియూలో మఠాన్ని స్థాపించడానికి ఆమెను అక్కడి నుండి పంపించారు. ఈ రెండు మఠాలలోనూ ఆమె స్మృతిని భక్తిపూర్వకంగా గౌరవిస్తారు; దేవుని సన్నిధిలో ఆమె నిరంతరం అత్యంత వీరోచితమైన సద్గుణాన్ని ఆచరించారు. 1891 డిసెంబరు 5న, సత్కార్యాలతో నిండిన తన జీవితాన్ని పవిత్ర మరణంతో పరిపూర్ణం చేశారు. అప్పటికి ఆమె వయస్సు ఎనభై ఆరు సంవత్సరాలు.

[2] సోదరి తెరేస్ భక్తులకు ఎంతో ఆసక్తికరమైన ఈ ఇంటిని, లిసియూకు వచ్చే యాత్రికులు తరచుగా సందర్శిస్తుంటారు. [సంపాదకులు]

[3] ఈ తొలి పాపసంకీర్తనం సుందరమైన పునీత పియెర్ దేవాలయంలో జరిగింది. ఇది పూర్వం లిసియూ పీఠదేవాలయంగా ఉండేది. [సంపాదకులు]

[4] ఇక్కడా, ఇతర చోట్లా కనిపించే అస్పష్టమైన ప్రస్తావనల కారణంగా, శ్రీ లూయీ మార్టిన్‌కు ఏమి జరిగిందో తెలియజేయడం సముచితమనిపిస్తోంది. అంతకుముందే పలుమార్లు పాక్షిక పక్షవాతానికి గురైన ఆయనకు, అరవై ఆరు సంవత్సరాల వయస్సులో సర్వాంగ పక్షవాతం వచ్చింది. ఆయన మానసిక స్థితి కూడా పూర్తిగా దెబ్బతింది.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత తెరేస్ బోధలు: దేవుని చిన్న పుష్పపు జ్ఞానం విషయసూచిక