Polski

Magnificat

Łukasz 1:46-55

Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy
bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy.

Odtąd wszystkie pokolenia będą mnie zwać błogosławioną:
Wszechmocny uczynił mi wielkie rzeczy,
a Jego imię jest święte.

Okazuje miłosierdzie tym, którzy się Go boją
w każdym pokoleniu.

Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.

Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.

Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.

Ujął się za swoim sługą, Izraelem
bo pamięta o swojej obietnicy miłosierdzia,
obietnicy danej naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.

Chwała Ojcu i Synowi,
i Duchowi Świętemu:
jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków.

Amen.


Więcej modlitw

Codzienne rozważania

Udostępnij tę stronę: