Kim jest Bóg? Czy zdarzyło ci się kiedyś naprawdę rozważać Jego istnienie — nie jako abstrakcyjną ideę, lecz jako istnienie Tego, który cię stworzył, podtrzymuje cię w istnieniu i kocha ponad wszelką miarę? Te fundamentalne pytania kształtują naszą tożsamość, cel naszego życia i nasze wieczne przeznaczenie. Jeśli mamy wejść w pełną miłości i coraz głębszą relację z naszym Bogiem w Trójcy Jedynym — Ojcem, Synem i Duchem Świętym — zaczynamy od dążenia do poznania Go takim, jaki jest naprawdę.
Wiele wiemy o Bogu z Pisma Świętego i Tradycji Kościoła. Wielu świętych prowadziło święte życie, dając świadectwo przemieniającej mocy głębokiej, osobistej i pełnej miłości relacji z Bogiem. To, czego uczymy się z tych cennych źródeł, może stać się fundamentem nowej, prawdziwszej i zdrowszej relacji z Bogiem.
Spróbujmy zrozumieć, kim jest Bóg i co Bóg czyni, abyśmy mogli zagłębić się w Modlitwę Pańską, daną nam przez naszego Boskiego Pana. W tym celu zaczynamy od początku — od samego początku, aby fundament, który budujemy, pozwolił nam zgłębiać wyżyny niebieskiej chwały i zjednoczenia z Bogiem.
Kim jest Bóg dla ciebie?
Kim jest Bóg dla ciebie? To pytanie może wydawać się osobliwe. Zaczynamy od rozważenia, kim Bóg jest dla ciebie, ponieważ często musimy ponownie przyjrzeć się pewnym aspektom naszego obrazu Boga, a nawet je odrzucić.
Na przestrzeni dziejów różne kultury miały rozmaite wyobrażenia o tym, co boskie — czy były to bóstwa takich cywilizacji jak Grecja i Rzym, pogańskie bożki, duchy przyrody czy gniewni bogowie. Choć chrześcijanie zazwyczaj nie przyjmują tych wierzeń, nasze rozumienie Boga często kształtują subtelne zniekształcenia wywodzące się z tych wierzeń.
Niektórzy postrzegają Boga jako odległego Stwórcę, który nie angażuje się w nasze codzienne życie. Inni wyobrażają Go sobie przede wszystkim jako surowego sędziego, zawsze gotowego karać. Niektórzy sprowadzają Boga do życzliwej, lecz bezsilnej postaci, która przynosi pocieszenie, ale nie stawia wyzwań ani nie przemienia. Jeszcze inni widzą w Bogu kogoś dobrego i otwartego na nas, kto zawsze daje nam wszystko, o co prosimy, jeśli tylko modlimy się wystarczająco żarliwie.
Te zniekształcenia, ukształtowane przez osobiste doświadczenia, społeczne narracje i błędne interpretacje teologiczne, mogą przesłaniać prawdziwą naturę Boga objawioną w Chrystusie. Rozpoznając i odrzucając te fałszywe obrazy, możemy pozwolić, by Pismo Święte, Tradycja i modlitwa ukazywały nam, kim Bóg jest naprawdę, abyśmy mogli wzrastać w autentycznej wierze.
Inna przyczyna zniekształconego obrazu Boga może tkwić w naszych doświadczeniach osobistych i rodzinnych. Ponieważ Jezus nauczył nas nazywać Boga „Ojcem”, w naturalny sposób przenosimy na Boga nasze doświadczenia ziemskiego ojcostwa. Choć każdy ziemski ojciec ma odzwierciedlać doskonałe Ojcostwo Boga — które obejmuje również cechy macierzyńskie wyrażane przez nasze matki — ludzcy rodzice nieuchronnie nie dorastają do tego ideału. Chociaż jesteśmy wezwani do okazywania współczucia i miłosierdzia wobec ludzkich słabości i upadków, powinniśmy uczciwie uznać, jak te doświadczenia mogły ukształtować lub zniekształcić nasz obraz Boga.
Znajdź czas, by się zatrzymać i zastanowić nad swoim obrazem Boga. Jak postrzegasz Boga? Jakie są twoje przekonania na Jego temat? Czy masz jasne wyobrażenie o tym, kim jest Bóg, czy też samo pojęcie Boga wydaje ci się niejasne i niepewne? W takim przyglądaniu się sobie nie ma dobrych ani złych odpowiedzi. Celem jest szczerość wobec siebie, aby odkryć, jakie wyobrażenia o Nim w sobie nosisz.
Choć to dopiero początek tej książki, warto być może odłożyć ją na chwilę, zanim przejdziesz dalej, aby odpowiedzieć sobie na te fundamentalne pytania. Możesz nawet zanotować ołówkiem na marginesie kilka uwag o tym, jak postrzegasz Boga. Jeśli zrobisz to z pokorą i otwartością, zyskasz możliwość porównania swoich wyobrażeń i przekonań o Bogu z Bogiem, którego będziemy odkrywać w kolejnych rozdziałach — takim, jakim objawił nam się sam Bóg w Starym Testamencie oraz Bóg Wcielony w Osobie Jezusa.
Kim jest Bóg
Ponieważ Bóg jest doskonały, nigdy się nie zmienia. Dwie różne postacie Boga nie mogą być obie doskonałe. Zmiana z samej swej definicji zakłada niedoskonałość. Dlatego Bóg, który jest doskonały, nigdy się nie zmienia. Tę niezmienność widzimy, gdy Bóg objawił się w Starym Testamencie jako „JESTEM, KTÓRY JESTEM” (Wyjścia 3:14). Choć ta deklaracja nie ujawnia szczegółowo, KIM JEST BÓG, mówi nam, że Bóg nigdy się nie zmienia.
Każdy z nas staje przed wyzwaniem i zaproszeniem, by wyruszyć w podróż odkrywania. Kim jest ten wieczny i niezmienny Bóg, który BYŁ, JEST i BĘDZIE NA WIEKI? Czy Go znasz, kochasz i Mu służysz?
Zanim będziemy mogli kochać Boga i Mu służyć, musimy Go poznać — nie przez pryzmat naszych niedoskonałych ludzkich doświadczeń, lecz przez pryzmat tego, co jasne i pewne. Punktem wyjścia takiego spojrzenia jest nasz ludzki rozum, dzięki któremu możemy dojść do pewnych — choć podstawowych — prawd o Bogu. Dalej poznajemy Boga już tylko dzięki darowi Jego objawienia samego siebie. Tylko Bóg może nam powiedzieć, kim jest. Kolejne podrozdziały zgłębiają prawdę o Bogu zgodnie z tym dwojakim sposobem poznania: przez naturalny ludzki rozum i objawienie.
Logiczny punkt wyjścia
Na przestrzeni dziejów wielu wielkich filozofów próbowało zdefiniować Boga, posługując się wyłącznie własnym rozumem, bez odwoływania się do Pisma Świętego czy innych źródeł. To właśnie tradycja filozoficzna. Niektórzy z największych świętych wnieśli zresztą znaczący wkład w tę filozoficzną dyskusję.
Na przykład święty Anzelm zasłynął z przedstawienia argumentu ontologicznego — próby wykazania istnienia Boga opartej wyłącznie na pojęciu lub definicji Boga. Argumentował: aliquid quo nihil maius cogitari possit. Choć to filozoficzne sformułowanie może brzmieć niezręcznie w języku angielskim, tłumaczy się je następująco: „Bóg jest tym, ponad co nic większego nie może być pomyślane” lub „Bóg jest największym bytem, jaki w ogóle można pomyśleć”.
Mówiąc prościej, Anzelm miał na myśli to, że Bóg jest największym możliwym bytem — tak doskonałym i pełnym, że nie można nawet wyobrazić sobie niczego większego. Rozumował, że byt, który rzeczywiście istnieje, jest większy od tego, który istnieje jedynie w umyśle. Jeśli zatem Bóg jest rzeczywiście największym bytem, jaki można pomyśleć, musi istnieć w rzeczywistości, a nie tylko jako idea — w przeciwnym razie nie byłby największy.
Choć szczegółowe zgłębianie filozoficznego rozumowania Anzelma wykracza poza nasze obecne zamierzenia, warto dostrzec, że dzięki samemu rozumowi w naturalny sposób mamy pewne intuicyjne wyobrażenia o Bogu. Ponieważ Bóg obdarzył nas rozumem i stworzył nas na swój obraz, potrafimy, nawet bez wyraźnego objawienia Bożego, uchwycić podstawowe prawdy o Jego istnieniu i doskonałości.
Inny przykład znajdujemy u św. Tomasza z Akwinu, na początku jego wpływowego dzieła Summa teologii, w którym przedstawia pięć rozumowych dowodów na istnienie Boga (por. Summa I, q. 2, a. 3). Mówiąc „rozumowych”, mamy na myśli to, że zastosował podstawowe zasady logiki do pewnych oczywistych zasad i wyprowadził z nich pięć dowodów na istnienie Boga. Jego twierdzenia w żadnym razie nie prowadzą do pełnego poznania tego, kim jest Bóg — na przykład Trójcą trzech Osób Boskich — lecz do bardziej podstawowych wniosków: musi istnieć Nieruchomy Poruszyciel, Pierwsza Przyczyna, Byt Konieczny, Najwyższa Doskonałość i Inteligentny Projektant, który kieruje całym stworzeniem. Te podstawowe wnioski stanowią rozumowy fundament, na którym można budować głębsze prawdy objawienia Bożego.
Na przykład, opisując Boga jako Inteligentnego Projektanta, Tomasz argumentuje, że wszystko w świecie przyrody działa celowo, w określonym kierunku. We Wszechświecie panuje porządek, w którym byty pozbawione rozumu — zwierzęta, rośliny, żywioły — harmonijnie współdziałają, zmierzając ku określonemu celowi. Wynika z tego, że kieruje nimi istota rozumna — Bóg. Pozostałe cztery twierdzenia Tomasza mają podobny charakter i opierają się na tych samych zasadach rozumowania dedukcyjnego.
Choć napisano wiele książek filozoficznych zarówno w obronie tych rozumowych twierdzeń, jak i przeciw nim, dla naszych rozważań najważniejsze jest to: gdy wychodzimy od ludzkiego rozumu, nasza droga do odkrycia, kim jest Bóg, zaczyna się od prawd prostych, a zarazem głębokich. Na tym fundamencie możemy następnie wznosić się ku głębszym tajemnicom Jego Bożego objawienia.
Poza argumentami filozoficznymi
Przyjmując oczywiste i rozumne wnioski, że musi istnieć Bóg — Nieruchomy Poruszyciel, Pierwsza Przyczyna i Byt Konieczny, który jest doskonały i rozumny — zaczynamy się zastanawiać: kim jest Bóg? Jak mogę Go poznać? Choć wierzę, że Bóg istnieje, czy można dowiedzieć się o Nim czegokolwiek?
Gdy już uwierzymy w istnienie Boga, przechodzimy na kolejny poziom — poziom wiary. Wiara nie jest jedynie wierzeniem w coś; jest poznaniem czegoś, co jest niewidzialne, ale prawdziwe. Możemy na przykład wierzyć w istnienie istot pozaziemskich, ale nie możemy mieć wiary w to, że istnieją, chyba że rzeczywiście by istniały, a Bóg faktycznie by nam je objawił. Duchowy dar wiary wymaga najpierw, by Bóg objawił nam prawdę, a następnie wzywa do uwierzenia w tę prawdę. Dzięki nadprzyrodzonemu darowi objawienia Bożego — w którym Bóg objawia nam siebie — możemy nie tylko wierzyć w Boga, lecz także głęboko Go poznać. Dar wiary jest niczym szósty zmysł — zmysł duchowy — za którego pośrednictwem Bóg przekazuje nam, kim jest i jaka więź łączy Go z nami, a my przyjmujemy to objawienie, wierząc — przez cnotę wiary.
Jeśli punktem wyjścia osobistej wiary nie jest objawienie — w którym Bóg objawia nam siebie — nie możemy poznać Go poza podstawowymi twierdzeniami filozoficznymi. „Objawienie Boże” to wszystko, co Bóg nam objawił. Nazywamy to depozytem wiary. Dociera on do nas w Piśmie Świętym i za pośrednictwem Apostołów. Depozyt wiary otwiera drzwi nie tylko do wiedzy o Bogu, lecz, co ważniejsze, do poznania samego Boga. Bóg nie tylko objawia prawdy o sobie; objawia siebie w sposób rzeczywisty i osobowy.
Bóg objawia siebie na dwa podstawowe sposoby: objawia swoją istotę oraz swoje działania. Kiedy poznajemy, kim Bóg jest w swojej istocie, poznajemy także to, co czyni. Zacznijmy więc od istoty Boga.
Bóg objawia swoją istotę
Pamiętaj, że w Starym Testamencie Bóg objawił nam swoje imię: „JESTEM, KTÓRY JESTEM” (Księga Wyjścia 3:14). Biorąc pierwszą literę każdego hebrajskiego słowa, otrzymujemy „YHWH”. Imię to oznacza, że Bóg jest samym czystym istnieniem — bytem absolutnym i samowystarczalnym — oraz że YHWH jest niezależny od całego stworzenia, jest Niespowodowaną Przyczyną wszystkiego, co istnieje.
Ponieważ było to pierwsze, fundamentalne objawienie, w którym Bóg dał nam poznać siebie, zaczynamy od tego pojęcia i pozwalamy, by stopniowo przesłaniało i przemieniało wszystkie inne nasze wyobrażenia o Bogu. Rozważ poświęcenie w tym tygodniu czasu na rozmyślanie nad tym tajemniczym i głębokim objawieniem, w którym Bóg dał nam poznać siebie — nad Jego Bożym imieniem: YHWH.
Opierając się na tym tajemniczym objawieniu istoty Boga, św. Tomasz z Akwinu rozwija osiem logicznych wniosków, które możemy sformułować o Bogu. Choć jego podejście ma charakter teologiczny i akademicki, z jego spostrzeżeń możemy wiele zaczerpnąć dla ożywienia naszej modlitwy i zjednoczenia z Bogiem. Przyjrzymy się niektórym z jego spostrzeżeń w sposób ogólny i refleksyjny.
Święty Tomasz zaczyna od stwierdzenia, że prostota ma fundamentalne znaczenie dla istoty Boga. Rozważ to: ze względu na Bożą prostotę nie ma rozróżnienia między tym, kim Bóg jest, a tym, że istnieje. W przeciwieństwie do ludzi, którzy składają się z wielu części — umysłu, woli, ciała, emocji — Bóg jest po prostu Bogiem. Nie ma w Nim części, nic się nie zmienia, On jest wieczny. Choć ludzie mogą wzrastać w mądrości, Bóg jest samą Mądrością. Bóg JEST Miłością, Doskonałością i Dobrocią. On JEST nieskończony i wszędzie obecny. Ze względu na swoją Bożą prostotę i doskonałość jest niezmienny, wieczny i niepodzielny.
Choć z tych objawień możemy wiele zaczerpnąć, jednym z ich szczególnie pomocnych aspektów jest niezmienna stałość Boga. Bóg nigdy nie zmienia zdania na nasz temat. To, co myśli, pozostaje tym, co myśli. To, co czyni, jest tym, co czynił zawsze. Nasze modlitwy nie zmieniają Boga; nasze modlitwy zmieniają nas i pomagają nam dostosować się do niezmiennej i doskonałej woli Boga.
To właśnie te przymioty sprawiają, że Bóg jest najbardziej osobową istotą, jaką można sobie wyobrazić. Nie oddalają Go od nas; przeciwnie, stanowią sam fundament Jego bliskiej i przemieniającej relacji z nami. Ponieważ Bóg JEST Doskonałością i Dobrocią, jest Nieskończony i Niezmienny, możemy z ufnością polegać na Jego niezachwianej miłości i opatrzności. Istota Boga zapewnia nam stałość w życiu, gdy wchodzimy w relację z Tym, który sam jest Niezmienną Stałością.
Ta krótka refleksja nad istotą Boga — nad tym, kim On jest — przygotowuje nas do bardziej osobistego poznania Boga: tego, co Bóg czyni. Każde działanie Boga w tym świecie i w naszym życiu wypływa z Jego wiecznej, doskonałej i niezmiennej istoty. Choć Bóg nie jest zobowiązany niczego dla nas czynić, Jego Boska natura jest taka, że rozlewa się na nasze życie. Zastanówmy się teraz, co to dla nas oznacza, abyśmy mogli właściwie rozumieć i wyznawać naszą wiarę w głębsze objawienie Boga.
Co Bóg czyni
Choć Bóg jest odwiecznie istniejącą Przyczyną bez przyczyny, jest także jedyną przyczyną wszystkiego, co istnieje i co On nieustannie podtrzymuje w istnieniu. Przede wszystkim Bóg jest Stwórcą. Jednak gdy już stwarza, nie pozostawia po prostu swojego stworzenia samemu sobie. Nadal wszystko podtrzymuje, wszystkim rządzi i wszystkim kieruje przez swoją doskonałą Opatrzność. Zastanówmy się, jaki ma to wpływ na nasze życie.
Boże akty stwarzania i podtrzymywania w istnieniu
Jako Stwórca Bóg nie jest bezosobową siłą. Każdy akt stworzenia wypływa bezpośrednio z doskonałości Jego miłości. Stwarzając ciebie, Bóg wyraził swoją Boską i doskonałą miłość. Nie jesteś pomyłką ani jedynie dziełem przypadku. Twoje stworzenie było bezpośrednim i zamierzonym dziełem wszechmocnego i nieskończenie miłującego Boga. Zrozumienie tej prawdy ma moc przemienić twoje życie, ponieważ to właśnie w tym akcie stworzenia odnajdujemy po raz pierwszy naszą godność, wartość i tożsamość.
Rozważ stanowczą i pełną miłości decyzję Boga, by cię stworzyć. Bez względu na to, co robisz i jak bardzo grzeszysz, Bóg nigdy nie żałuje, że cię stworzył. Dzieje się tak dlatego, że „żałowanie” jest sprzeczne z samą Jego naturą. Bóg nie może żałować tego, co czyni; nie może żałować tego, kim jest. Ta najbardziej podstawowa prawda o stworzeniu — którą trzeba zrozumieć, w którą trzeba uwierzyć i którą trzeba przyjąć — jest pierwszą i najbardziej osobistą prawdą, której musimy się trzymać, aby stała się fundamentem naszej relacji miłości z Bogiem.
Rozważ także, że tylko Bóg podtrzymuje wszystko w istnieniu. Gdyby Bóg choć na chwilę o tobie zapomniał, twoje istnienie dobiegłoby końca. Fakt, że nadal istniejesz w tej właśnie chwili, oznacza, że Bóg nigdy nie przestaje doskonale cię znać i kochać, zgodnie ze swoją naturą. Bóg nie może czynić nic innego, jak tylko znać cię, podtrzymywać w istnieniu i kochać, ponieważ taki właśnie jest.
Ponieważ Bóg podtrzymuje nas w istnieniu, prowadzi nas także przez swoją doskonałą Opatrzność ku naszemu ostatecznemu celowi: zjednoczeniu z Nim. Bóg szanuje naszą wolną wolę, ponieważ stworzył nas na swój obraz, ze zdolnością do miłowania i wolnego wyboru. Bez wolnej woli nie moglibyśmy wybrać miłości do Boga w odpowiedzi na Jego miłość. Jednak nawet gdy grzeszymy, Boża Opatrzność wzywa nas do powrotu do Niego, pociągając nas ku spełnieniu naszego istnienia w Nim.
Ta Opatrzność osiąga swoją pełnię w akcie Odkupienia. Bóg jest nie tylko Stwórcą, jest także Odkupicielem. Od całej wieczności — w swoim wiecznym istnieniu — zechciał powołać cię do siebie przez dar współwiecznego Syna, który wcielił się dla naszego zbawienia. Bóg nie żałuje tej decyzji — nie może jej żałować. Tak więc wyznawanie wiary w to, kim jest Bóg, w naturalny sposób prowadzi nas do rozpoznania tego, co Bóg czyni. W samym sercu Jego Boskiej Opatrzności jest nasze Odkupienie — odwieczny plan zbawienia dokonany w Chrystusie Jezusie, odwiecznym Synu Bożym.
Doskonałe przymioty Boga
Ponieważ wszystkie działania Boga wypływają z tego, kim On jest, ważne jest, by wejść głębiej i zrozumieć przymioty Boga, które przenikają Jego dzieła. Choć nigdy nie moglibyśmy sporządzić ich wyczerpującej listy, możemy rozważyć niektóre z Jego doskonałości, które pomogą nam lepiej zrozumieć, przyjąć z wiarą i zaakceptować to, dlaczego Bóg działa tak, jak działa.
Ponieważ Bóg jest czystym bytem, nieskończonym i bez ograniczeń, zna wszystko — przeszłość, teraźniejszość i przyszłość — w jednej, wiecznej chwili. Jest to prawda niosąca głęboką pociechę. Nie ma w twoim życiu niczego, czego Bóg już by nie znał — niczego! On zna wszystkie twoje czyny, wie, kim się staniesz, i jest doskonale świadomy każdej twojej potrzeby. Ponieważ wieczne istnienie Boga przekracza ziemski czas, Jego wiedza o tobie również wykracza poza czas. Modlitwa nie polega więc przede wszystkim na mówieniu Bogu, kim jesteśmy i czego potrzebujemy — On wie to o wiele lepiej niż my. Modlitwa polega raczej na pozwoleniu Bogu, by objawił nam, kim jesteśmy, czego potrzebujemy i kim On pragnie, byśmy się stali, abyśmy mogli Mu ufać i polegać na Jego Opatrzności. Prawdziwa modlitwa szuka Jego Boskiej wiedzy ponad naszym własnym ograniczonym rozumieniem oraz łaski do działania zgodnie z prawdami, które Bóg przekazuje.
Ten bliski nam i wszechwiedzący Bóg jest także wszechmocny. Nic, co jest prawdziwe, nie przekracza Jego mocy. Mówiąc „prawdziwe”, mamy na myśli to, że Bóg posługuje się swoją mocą jedynie dla urzeczywistnienia Bożej prawdy. Choćbyśmy najusilniej błagali o coś, co wykracza poza Jego prawdę, On nie postąpi wbrew swojej doskonałej mądrości. Kiedy jednak szukamy prawdy — odwiecznej mądrości — Bóg obficie nam błogosławi, posługując się swoją mocą. Udziela każdego prawdziwie dobrego daru tym, którzy proszą, ponieważ jest wszechmocnym źródłem dobra. Moc Boga nigdy zatem nie jest arbitralna — zawsze jest ukierunkowana na Jego doskonałą dobroć. To właśnie tej dobroci, i tylko jej, musimy szukać, wyrzekając się wszelkiego dobra mniejszego i pozornego.
Choć działania Boga wypływają z Jego Boskiej istoty, nie jest On zobowiązany do czynienia czegokolwiek dla nas. Jego działania są wolne. Bóg nie działa z konieczności, jak gdyby był skrępowany zewnętrznymi siłami. Przeciwnie, chce wszystkiego, czym jest, a zatem także wszystkiego, co czyni. Jego Boska wolność sprawia, że wszystko, co czyni, jest wyrazem Jego doskonałej miłości.
W Bogu jest pełnia zarówno sprawiedliwości, jak i miłosierdzia. Nie stoją one ze sobą w sprzeczności, lecz są różnymi przejawami tej samej Bożej dobroci. W swoim Bożym miłosierdziu Bóg hojnie udziela siebie każdej duszy, która Go szuka. Niczego nie zatrzymuje dla siebie. Kiedy jednak dobrowolnie odrzucamy Jego Boże miłosierdzie, Jego Boża sprawiedliwość pozwala nam doświadczyć konsekwencji tego odrzucenia — nie jako formy zemsty, lecz jako środka napomnienia. Ból związany z Jego sprawiedliwością nie ma nas zniszczyć, lecz uświadomić nam, jak bardzo Go potrzebujemy, prowadząc nas z powrotem do Jego miłosierdzia. Boża sprawiedliwość i miłosierdzie nie są więc przeciwieństwami; obie są doskonałymi wyrazami Jego doskonałej miłości, ukierunkowanymi na zbawienie naszych dusz i współdziałającymi w doskonałej harmonii.
Porządkowanie naszych pragnień
Zanim zaczniemy rozważać Modlitwę Pańską, zastanów się, jak rozumienie podstawowych prawd o istocie Boga, Jego dziele stwórczym i Jego Boskich przymiotach kształtuje — lub nie kształtuje — twoją duszę. Przyjrzyj się swoim wyobrażeniom o Bogu:
- Kim jest dla ciebie Bóg?
- Jakie z góry przyjęte wyobrażenia masz o Nim?
- Jakie osobiste doświadczenia ukształtowały twoją wiarę i sposób, w jaki odnosisz się do Boga?
- Czy postrzegasz Boga jako odległą Istotę, która niewiele troszczy się o codzienne szczegóły twojego życia?
- Czy zdarza ci się wątpić, czy Bóg naprawdę się o ciebie troszczy?
- Czy postrzegasz Boga jako Kogoś, kogo możesz zmienić, błagając o spełnienie własnej woli, bez uwzględniania Jego doskonałej woli?
- Czy twoje osobiste doświadczenia zniekształciły twój obraz Boga? Pomyśl zwłaszcza o ranach spowodowanych grzechem — zarówno własnym, jak i grzechami innych, przez które zadano ci rany.
Spróbuj wymazać każdy fałszywy obraz Boga, jaki w sobie nosisz. Takie obrazy utrudniają nam odnoszenie się do Niego w świetle Jego odwiecznej prawdy, gdyż Bóg jest samą Mądrością. Staraj się poznawać Go w Jego mądrości, odrzucając wszelkie inne, fałszywe wyobrażenia.
Podstawowa wiara w Boga oparta na rozumie
Zacznij od wyznania swojej wiary w Boga. Na płaszczyźnie rozumowej uznaj najbardziej podstawową prawdę: że musi istnieć Bóg — wszechmocny i wieczny Byt, który istnieje poza czasem i przestrzenią i jest samym Istnieniem. Ten Bóg jest Nieruchomym Poruszycielem, Pierwszą Przyczyną, Bytem Koniecznym, Najwyższą Doskonałością i Rozumnym Projektantem, który rządzi całym stworzeniem. Te istotne przymioty nie są bynajmniej bezosobowymi pojęciami o Bogu, lecz stanowią fundament naszego wchodzenia w zażyłą, pełną miłości relację z Nim.
W pokorze możemy sobie uświadomić, że mamy liczne pojęcia i wyobrażenia o Bogu, które nie są zgodne z odwieczną prawdą. Rozpoznanie ich wymaga czasu i modlitwy, połączonych z otwartością na Boga takiego, jaki jest w swojej istocie. Z otwartym umysłem i sercem przyjrzyj się swoim osobistym przekonaniom oraz temu, jak odnosisz się do Boga. Zachowaj gotowość do zmiany swojego myślenia i sposobu, w jaki się do Niego zbliżasz. Szukaj nie tylko oczywistych i subtelnych zniekształceń w swoich wyobrażeniach o Bogu, które wpływały na twoje postępowanie. Tylko jeśli pozwolimy, by wiara i modlitwa oczyściły nas do głębi, będziemy gotowi na znacznie głębszą i przemieniającą komunię z naszym miłującym Bogiem.
Przemiana przez wiarę w objawienie się Boga
Przyglądając się swojej wierze w Boga opartej na rozumie, sięgnij głębiej. Wejdź w sferę wiary. Sięgnij do tego „szóstego zmysłu”, tego duchowego zmysłu, tego „tajemnego sanktuarium” swojego sumienia, gdzie przebywasz sam na sam z Bogiem, którego głos rozbrzmiewa w głębi twojej duszy. Słuchając Go:
- Wyznaj swoją wiarę w Niego.
- Powiedz Mu, że w Niego wierzysz i chcesz kochać Go coraz bardziej, w ten czysty i święty sposób, w jaki On kocha ciebie.
- Rozważ Boże imię: „JESTEM, KTÓRY JESTEM”.
- Dostrzeż w tym imieniu Tego, który jest samym Istnieniem, Doskonałością, Dobrocią, Mądrością, Wiecznym, Nieskończonym, Niezmiennym, Wszechmocnym, Miłującym bez granic, Miłosiernym i Sprawiedliwym.
To ten Bóg jest także twoim Stwórcą i Odkupicielem, Tym, który ofiarowuje ci udział w Jego życiu wiecznym, świętości i przemianie. To ten Bóg zaprasza cię do udziału w swoim Boskim życiu, wynosząc cię przez łaskę do uczestnictwa w Jego miłości, świętości i wiecznej chwale.
Oto kim jest Bóg i co czyni. Bóg zaprasza cię, byś uczynił Go Początkiem i Końcem tego, kim ty jesteś, i tego, co ty czynisz. Stworzył cię ze swojej nieskończonej miłości, podtrzymuje cię w istnieniu mocą swojej doskonałej Opatrzności i odkupił cię w Jezusie, swoim współwiecznym Synu, w którym stajesz się synem lub córką Boga.
Szkoła pragnienia
Rozważ podstawowe założenie tej książki, zaczerpnięte od św. Tomasza z Akwinu:
„Skoro modlitwa jest wyrazem naszych pragnień przed Bogiem, powinniśmy prosić jedynie o to, czego powinniśmy pragnąć. Modlitwa Pańska nie tylko zawiera wszystko, czego powinniśmy pragnąć, lecz także przedstawia te pragnienia we właściwym porządku — kształtując w ten sposób nie tylko nasze prośby, ale i nasze serca”. (Suma teologiczna II-II, q. 83, a. 9)
Zgodnie z metodą tomistyczną:
- Umysł: Pozwól, by te Prawdy Wieczne przeniknęły twój umysł, aby twoja wiara w nie opierała się nie tylko na ludzkim rozumie, lecz także na pewności wiary.
- Wola: Pozwól, by nieustannie rozbrzmiewały w twoim umyśle, aby twoja wola mogła się do nich dostosować.
- Pragnienia: Gdy Wieczna Prawda o tym, kim jest Bóg i co czyni, przenika twój umysł i wolę, pozwól, by jej owocem stała się przemiana każdego twojego pragnienia i skierowanie ich ku chwalebnemu celowi, jakim jest Wieczna Szczęśliwość.
Wyobraź sobie łagodny deszcz, który powoli i nieustannie wsiąka w suchą ziemię. Ten proces doprowadzi cię do pragnienia jedynie tego, czego Bóg chce, byś pragnął, czyniąc twoją modlitwę aktem, w którym prosisz tylko o to, czego słusznie pragniesz, ponieważ pozwalasz Bogu uporządkować swoje pragnienia. W tym potężnym i przemieniającym akcie Bóg spełni owe właściwie uporządkowane pragnienia, a my będziemy gotowi pozwolić naszemu Panu, by „nauczył nas się modlić”.
Ta krótka refleksja prowadzi nas teraz do największego ze wszystkich objawień: Bóg nieskończonej mądrości i mocy zaprasza nas, byśmy nazywali Go Ojcem. Modlitwa Pańska, dana nam przez samego Jezusa, jest czymś więcej niż zbiorem słów — jest drogą do samego serca Ojca. Każde jej wezwanie ukazuje nie tylko to, jak powinniśmy się modlić, ale także to, kim jesteśmy w relacji do Boga. Zrozumienie tej doskonałej modlitwy pozwoli nam przyjąć jej głębokie przesłanie i pozwolić mu pełniej upodobnić całe nasze jestestwo — umysł, wolę, ciało, duszę, uczucia i pragnienia — do Boga.
Módlmy się:
Wieczny i wszechmogący Boże, który objawiłeś się jako „JESTEM, KTÓRY JESTEM”, staję przed Tobą w pokornej adoracji. Ty jesteś Nieruchomym Poruszycielem, Pierwszą Przyczyną, Bytem Koniecznym, Najwyższą Doskonałością i Rozumnym Projektantem całego stworzenia. W swojej Boskiej Prostocie nie składasz się z części, lecz jesteś samym czystym Bytem — Niezmiennym, Wiecznym i Niepodzielnym.
Uznaję, że nie jesteś pojęciem ani ideą, lecz żywym Bogiem, który stworzył nas z miłości. Jesteś samym Istnieniem, Dobrem, Prawdą i Pięknem. W swojej doskonałej istocie zawierasz wszelkie doskonałości bez granic i miary.
Zachwycam się Twoją stwórczą mocą, którą powołałeś wszystko do istnienia z niczego. Jeszcze bardziej zdumiewające jest to, że podtrzymujesz nas w istnieniu w każdej chwili. Gdybyś choć na moment o nas zapomniał, przestalibyśmy istnieć. Twoja Opatrzność prowadzi wszystko zgodnie z Twoją doskonałą mądrością, szanując naszą wolność, a zarazem pociągając nas ku naszemu ostatecznemu celowi: zjednoczeniu z Tobą.
W swojej wszechwiedzy znasz nas lepiej, niż my znamy samych siebie. W swojej wszechmocy zawsze działasz zgodnie ze swoją doskonałą Prawdą i Dobrocią. W swojej Boskiej Wolności wybierasz miłość do nas nie z konieczności, lecz z obfitości swojego bytu. W swojej sprawiedliwości i miłosierdziu napominasz nas i przyciągasz z powrotem do siebie.
Panie, oczyść mój umysł z każdego fałszywego obrazu Ciebie, który zniekształca moją relację z Tobą. Uwolnij mnie od przenoszenia moich ograniczonych ludzkich doświadczeń na Twoją Boską Doskonałość. Obym poznawał Ciebie takim, jakim naprawdę jesteś, a nie takim, jakim Cię sobie wyobrażam.
Przemień moje pragnienia, Boże, abym szukał tylko tego, co Prawdziwe, Dobre i Piękne. Niech Twoja Boska Prawda wsiąka w moją duszę jak łagodny deszcz w suchą ziemię, upodabniając całe moje jestestwo — umysł, wolę, uczucia i pragnienia — do Twojego Boskiego Życia.
Zanoszę tę modlitwę z ufnością, wiedząc, że jesteś nie tylko Bogiem nieskończonego majestatu, lecz także kochającym Ojcem, który wzywa nas do siebie przez Chrystusa, naszego Pana. Amen.
Rozdział drugi: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie”

Wydanie w miękkiej oprawie – E-book Kindle – Audible – Google Play – Apple Books – i więcej!
