परमोच्च स्वर्गात देवाला गौरव असो!
प्रभूच्या जन्माचा महोत्सव
देवदूत मेंढपाळांना म्हणाला, “भिऊ नका. पाहा, सर्व लोकांना मोठा आनंद देणारी शुभवार्ता मी तुम्हाला सांगतो. आज दावीदाच्या नगरात तुमच्यासाठी एक तारणारा जन्मला आहे. तो ख्रिस्त प्रभू आहे. तुमच्यासाठी ही खूण असेल: बाळंतवस्त्रांत गुंडाळलेले आणि गव्हाणीत ठेवलेले एक बाळ तुम्हाला आढळेल.” तेवढ्यात त्या देवदूताबरोबर स्वर्गीय दूतांचा मोठा समुदाय प्रकट झाला. ते देवाची स्तुती करत म्हणाले, “परमोच्च स्वर्गात देवाला गौरव असो आणि पृथ्वीवर ज्यांच्यावर त्याची कृपादृष्टी आहे त्यांना शांती लाभो.” लूक 2:10–14
परमोच्च स्वर्गात देवाला गौरव असो! ख्रिस्त प्रभूच्या गौरवशाली जन्माचा उत्सव सुरू झाला आहे… नाताळच्या हार्दिक शुभेच्छा!
आपण त्या मेंढपाळांच्या जागी आहोत, अशी कल्पना करा. त्यांच्या रोजच्या जीवनात फारसे काही रोमांचक घडत नसे. ते गरीब, साधेसुधे मेंढपाळ होते. रानात मेंढरे राखण्यातच त्यांचे दिवस आणि रात्री जात. त्या रात्री त्यांच्यापैकी काही जण एकमेकांच्या सहवासाचा आनंद घेण्यासाठी जमले होते. ते नेहमीप्रमाणे गप्पा मारत, हसत आणि एकत्र वेळ घालवत होते, असे दृश्य सहज डोळ्यांसमोर उभे राहते. पुढच्याच क्षणी काय घडणार आहे, याची त्यांना कल्पनाही नव्हती.
ते एकत्र जमले असताना देवाचा एक दूत त्यांच्यासमोर प्रकट झाला आणि त्याने “मोठ्या आनंदाची शुभवार्ता” जाहीर केली! ते थक्क झाले असतील. पण ही तर केवळ सुरुवात होती. देवदूताने जगाचा तारणारा जन्मल्याचे जाहीर केले. मग स्वर्गातील देवदूतांचा सारा समुदाय स्तुतिगान करताना पाहून त्यांना आणखीच आश्चर्य वाटले: “ग्लोरिया इन एक्सेल्सिस देओ!” “परमोच्च स्वर्गात देवाला गौरव असो!”
नवजात राजाच्या भेटीस जाण्यासाठी देवाने सर्वप्रथम या नम्र मेंढपाळांनाच बोलावले. आश्चर्याची गोष्ट अशी की, आराधनेसाठी येण्याचे पहिले निमंत्रण देवाने त्या काळच्या ‘मोठ्या’ लोकांना दिले नाही. त्याने या गरीब मेंढपाळांना बोलावले.
यातून आपल्याला एक गोष्ट कळते: देवाच्या दृष्टीने सर्व जण समान आहेत. जगाच्या नजरेत जे मोठे मानले जातात, त्यांच्यातून देव आपले लाडके निवडत नाही. उलट, प्रत्येक व्यक्ती किती मोलाची आहे आणि तिला किती प्रतिष्ठा आहे, हे तो जाणतो. आपण श्रीमंत असो वा गरीब, सामर्थ्यवान असो वा दुर्बल, आपण सर्वांनी प्रेमाने त्याच्याकडे यावे आणि त्याची आराधना करावी, अशी त्याची इच्छा आहे.
नाताळच्या दिवसांत आनंद देणाऱ्या कितीतरी गोष्टी असतात. अनेकदा भेटवस्तूंची देवाणघेवाण होते, आप्तेष्ट एकत्र येतात, मेजवानी होते आणि सगळे आनंदात वेळ घालवतात. पण या सगळ्यांपेक्षा महत्त्वाचे म्हणजे, नाताळ हा रोजच्या धावपळीतून थोडे थांबून या पवित्र घटनेचा सखोल आणि समृद्ध अर्थ मनात उतरवून घेण्याचा काळ आहे. सर्वप्रथम आपण हे लक्षात घेतले पाहिजे की देवाने आपले मानवी जीवन स्वीकारले. त्यामुळे जीवनात आपण जे काही अनुभवतो, त्याच्याशी तो एकरूप होऊ शकतो. मानवी जीवन देवाला समजते! कारण तो स्वतः ते जगला आहे.
दुसरी गोष्ट आपण समजून घेतली पाहिजे: जगाचा तारणारा जन्माला आला आणि त्याने मेंढपाळांना दर्शन दिले, यातून हे स्पष्ट होते की आपल्यापैकी प्रत्येकाला त्याच्याकडे येऊन त्याला भेटण्याचे आमंत्रण आहे. आपल्याला त्याची ओळख व्हावी आणि आपल्यावरील त्याचे परिपूर्ण प्रेम समजावे, म्हणून देवाने अत्यंत नम्रपणे स्वतःला लीन केले. देवदूताने सांगितल्याप्रमाणे, “भिऊ नका.” तुमचा तारणारा म्हणून आलेल्या ख्रिस्ताला पाहायला या. त्याला भेटायला, त्याच्यावर प्रेम करायला, त्याची आराधना करायला आणि त्याची ओळख करून घ्यायला भिऊ नका. आज देव आपल्याला एका बाळाच्या रूपात दिला जातो. लहान, अशक्त, नाजूक आणि निरागस. अशा नम्र रूपात उपस्थित असलेल्या प्रभूकडे निरखून पाहायला आणि त्याच्या धन्य आगमनाबद्दल देवाचा गौरव करायला भिऊ नका.
हे प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि मी तुझी आराधना करतो. आमच्यामध्ये असलेल्या तुझ्या दैवी उपस्थितीच्या अगाध देणगीबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तुझी आराधना करायला आलेल्या त्या गरीब मेंढपाळांबरोबर येण्याचे आमंत्रण तू मलाही देतोस, याबद्दल मी विशेषतः तुझे आभार मानतो. नाताळच्या या उत्सवात तुझ्या सर्व लेकरांवरचे तुझे अद्भुत प्रेम मला अधिक खोलवर समजू दे. तू माझ्यासाठी आलास, माझे तारण करण्यासाठी आणि मला तुझ्या आराधनेसाठी बोलावण्यासाठी आलास, याची मला जाणीव होऊ दे. आज साऱ्या स्वर्गीय सेनेबरोबर मला तुझ्या उपासनेत आणि आराधनेत सहभागी होऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
पवित्र कुटुंबाचा सन्मान
येशू, मरिया आणि योसेफ यांचे पवित्र कुटुंब
नाताळच्या अष्टकातील रविवार (किंवा अष्टकात रविवार नसेल तर 30 डिसेंबर)
तो त्यांच्याबरोबर खाली उतरून नाझरेथला आला आणि त्यांच्या आज्ञेत राहिला. त्याच्या आईने या सर्व गोष्टी आपल्या हृदयात जपून ठेवल्या. येशू ज्ञानाने आणि वयाने वाढत गेला आणि देवाची व लोकांची त्याच्यावर अधिकाधिक कृपादृष्टी राहिली. लूक 2:51–52 (वर्ष ‘क’मधील शुभवर्तमान)
आज, नाताळच्या अष्टकातील या रविवारी, आपण येशू, मरिया आणि योसेफ यांच्या पवित्र कुटुंबाचा सन्मान करतो. त्यांचा सन्मान करताना आपण लहानमोठ्या सर्व कुटुंबांचाही सन्मान करतो. आणि सर्व कुटुंबांचा सन्मान करताना आपण देवाच्या कुटुंबाचा, म्हणजेच ख्रिस्तसभेचा, सन्मान करतो. पण आज आपण विशेषतः नाझरेथच्या पवित्र कुटुंबाच्या लोकांच्या नजरेआड व्यतीत झालेल्या दैनंदिन जीवनावर लक्ष केंद्रित करतो.
संत योसेफ यांच्या घरात रोजचे जीवन कसे असेल? येशू मुलगा, मरिया पत्नी आणि आई, तर योसेफ वडील आणि पती असणे, हा अनुभव कसा असेल? त्यांचे घर नक्कीच एक पवित्र स्थान आणि खऱ्या शांतीचे व एकतेचे निवासस्थान असेल. पण त्यांचे घर एवढेच नव्हते; त्याहूनही बरेच काही होते.
येशू, मरिया आणि योसेफ यांचे घर अनेक बाबतींत इतर कोणत्याही घरासारखेच असेल. ते एकमेकांशी जिव्हाळ्याने वागत असतील, गप्पा मारत असतील, हसतखेळत असतील. त्यांच्यात मतभेदही होत असतील. ते काम करत असतील, जेवत असतील, अडचणींना सामोरे जात असतील आणि रोजच्या कौटुंबिक जीवनात येणारे इतर सर्व अनुभवही घेत असतील.
अर्थात, येशू आणि मरिया यांचे सद्गुण परिपूर्ण होते आणि संत योसेफ खरोखरच एक “नीतिमान पुरुष” होते. त्यामुळे प्रेम हे त्यांच्या घराचे सर्वांत ठळक वैशिष्ट्य असणार.
असे असले तरी, बहुतेक कुटुंबांना सोसावे लागणारे रोजचे कष्ट, दुःख आणि अडचणी त्यांच्याही वाट्याला आल्या असतील. उदाहरणार्थ, प्रियजनांच्या मृत्यूचे दुःख त्यांनीही अनुभवले असेल. येशूचे सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू होण्यापूर्वीच संत योसेफ यांचे निधन झाले असावे. इतरांच्या गैरसमजांना आणि कुजबुजीलाही त्यांना तोंड द्यावे लागले असेल. उदाहरणार्थ, आपल्या धन्य मातेला विवाहाआधीच गर्भ राहिल्याचे दिसून आले. अनेक ओळखीच्या लोकांमध्ये याची चर्चा नक्कीच झाली असेल. घरातली रोजची कामे करणे, उदरनिर्वाहासाठी कमावणे, जेवणाची सोय करणे, नातेवाईक आणि मित्रमंडळींच्या भेटीगाठींना जाणे, अशा सगळ्या गोष्टी त्यांनाही कराव्या लागल्या असतील. सर्व बाबतींत त्यांनी इतरांप्रमाणेच सामान्य कौटुंबिक जीवन जगले असेल.
ही गोष्ट महत्त्वाची आहे, कारण त्यातून कौटुंबिक जीवनावर देवाचे किती प्रेम आहे हे दिसते. पित्याने आपल्या दैवी पुत्राला असे जीवन जगू दिले आणि अशा रीतीने कौटुंबिक जीवनाला उन्नत करून पवित्र त्रैक्याच्या जीवनात स्थान दिले. पवित्र कुटुंबाच्या पावित्र्यातून आपल्याला दिसते की प्रत्येक कुटुंबाला देवाच्या दैवी जीवनात सहभागी होण्याचे आणि कृपेने व सद्गुणांनी रोजच्या साध्यासुध्या जीवनाला सामोरे जाण्याचे आमंत्रण आहे.
आज आपल्या स्वतःच्या कौटुंबिक जीवनावर चिंतन करा. काही कुटुंबे सद्गुणांत दृढ असतात, तर काहींना एकमेकांशी साधे बोलणेही कठीण जाते. काही कुटुंबे दिवसेंदिवस श्रद्धेशी निष्ठावान राहतात, तर काही दुभंगलेली आणि खोलवर दुखावलेली असतात. परिस्थिती कशीही असो, हे लक्षात ठेवा की तुमचे कौटुंबिक जीवन आज जसे आहे, त्यातच देवाला अधिक खोलवर प्रवेश करायचा आहे. पवित्र कुटुंबाप्रमाणे जगण्यासाठी लागणारे बळ आणि सद्गुण तो तुम्हाला देऊ इच्छितो. आज स्वतःला आणि आपल्या कुटुंबाला देवाच्या हाती सोपवा आणि तुमचे कुटुंब पवित्र करावे म्हणून त्रिएक देवाला आमंत्रण द्या.
हे प्रभू, आज मी स्वतःला तुला अर्पण करतो आणि त्यासोबत माझे कुटुंबही तुला अर्पण करतो. आमचे प्रत्येक नाते, मग ते चांगले असो वा कठीण, आणि आमच्यासमोरची प्रत्येक अडचण मी तुला अर्पण करतो. कृपया ये आणि माझ्या कुटुंबाला पावन कर. नाझरेथच्या तुझ्या कुटुंबाच्या आदर्शाप्रमाणे माझे कुटुंबही पवित्र होऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
ख्रिस्ताचे अनुसरण करण्याचे परिणाम
प्रथम रक्तसाक्षी संत स्तेफन यांचा सण
नाताळच्या अष्टकाचा दुसरा दिवस, 26 डिसेंबर
त्यांनी त्याला शहराबाहेर हाकलून दिले आणि त्याच्यावर दगडमार करू लागले. साक्षीदारांनी आपली अंगावरील वस्त्रे शौल नावाच्या एका तरुणाच्या पायाशी ठेवली. ते स्तेफनावर दगडमार करत असताना त्याने हाक मारली, “प्रभू येशू, माझ्या आत्म्याचा स्वीकार कर.” प्रेषितांची कृत्ये 7:58–59
किती धक्कादायक विरोधाभास! काल आपल्या ख्रिस्तसभेने जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म आनंदाने साजरा केला. आज आपण पहिले ख्रिस्ती रक्तसाक्षी संत स्तेफन यांचा सन्मान करतो. काल साऱ्या जगाचे लक्ष गव्हाणीत पहुडलेल्या त्या नम्र, अनमोल बाळावर खिळले होते. आज मात्र त्या छोट्या बाळावरील आपला विश्वास जाहीर केल्यामुळे संत स्तेफन यांचे जे रक्त सांडले, त्याचे साक्षीदार म्हणून आपण उभे आहोत.
एका अर्थाने, या सणामुळे नाताळच्या आनंदोत्सवात लगेचच एक नाट्यमय वळण येते. असे घडायलाच नको होते. तरीही देवाने ते घडू दिले, आणि संत स्तेफन यांनी या नवजात राजावरील आपल्या श्रद्धेची सर्वोच्च साक्ष दिली.
ख्रिस्तसभेच्या उपासना दिनदर्शिकेत नाताळच्या अष्टकाच्या दुसऱ्या दिवशी पहिल्या ख्रिस्ती रक्तसाक्षीचा सण ठेवण्यामागे अनेक कारणे असतील. त्यांपैकी एक कारण म्हणजे बेथलेहेममध्ये बाळ म्हणून जन्मलेल्या प्रभूला आपले जीवन अर्पण करणे म्हणजे काय, याची आपल्याला लगेच आठवण करून देणे. त्याचा अर्थ काय? काहीही राखून न ठेवता आपण त्याला सर्वस्व दिले पाहिजे, मग त्यासाठी छळ आणि मृत्यू सोसावा लागला तरीही.
सुरुवातीला असे वाटू शकते की या सणामुळे नाताळचा आपला आनंद हिरावला जातो, या उत्सवी काळाच्या उत्साहावर विरजण पडते. पण श्रद्धेच्या नजरेने पाहिले तर हा सण नाताळ सोहळ्याचे पवित्र गांभीर्य आणि वैभव अधिकच वाढवतो.
यातून आपल्याला आठवण होते की ख्रिस्ताचा जन्म आपल्याकडून सर्वस्व मागतो. आपण आपले संपूर्ण जीवन काहीही राखून न ठेवता त्याला अर्पण करण्यास तयार आणि उत्सुक असले पाहिजे. जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म झाला, याचा अर्थ आपण आपल्या जीवनातील प्राधान्यक्रम बदलला पाहिजे आणि सर्व गोष्टींपेक्षा, अगदी आपल्या जिवापेक्षाही, त्यालाच प्रथम स्थान देण्याचा निश्चय केला पाहिजे. येशूसाठी सर्वस्वाचा त्याग करण्यास आपण मनापासून तयार असले पाहिजे आणि त्याच्या परमपवित्र इच्छेशी निष्ठावान राहून निःस्वार्थपणे जगले पाहिजे.
‘येशूमुळेच आपण नाताळ साजरा करतो,’ असे आपण अनेकदा ऐकतो. हे खरे आहे. तोच आपल्या जगण्याचे कारण आहे आणि काहीही राखून न ठेवता आपले जीवन अर्पण करण्याचेही कारण तोच आहे.
जगाच्या तारणाऱ्याचा जन्म तुमच्याकडून काय मागतो, यावर आज चिंतन करा. सांसारिक दृष्टीने पाहता ही “मागणी” पेलण्यापलीकडची वाटू शकते. पण श्रद्धेच्या दृष्टीने पाहिल्यावर आपल्याला उमगते की त्याचा जन्म म्हणजे नवजीवनात प्रवेश करण्याची आपल्याला मिळालेली संधी आहे. कृपेचे आणि संपूर्ण आत्मसमर्पणाचे नवे जीवन जगण्यासाठी आपल्याला पाचारण केले आहे. स्वतःला अधिक पूर्णपणे अर्पण करण्यासाठी तुम्हाला कोणकोणत्या प्रकारे पाचारण केले जात आहे, हे पाहत ख्रिस्तजन्माचा हा उत्सव मनापासून साजरा करा. देवाला आणि इतरांना आपले सर्वस्व देण्यास भिऊ नका. असा त्याग करणे मोलाचे आहे, आणि या अनमोल बाळामुळेच तो शक्य होतो.
हे प्रभू, तुझ्या जन्माचा गौरवशाली उत्सव आम्ही साजरा करत असताना, तू आमच्यामध्ये आलास याचा माझ्या जीवनावर काय परिणाम व्हायला हवा, हे समजून घेण्यास मला मदत कर. तुझ्या गौरवशाली इच्छेला स्वतःला पूर्णपणे समर्पित करण्याचे तुझे आमंत्रण मला स्पष्टपणे जाणवू दे. निःस्वार्थपणे आणि त्यागपूर्वक स्वतःला देण्याच्या जीवनासाठी नव्याने जन्म घेण्याची तयारी तुझ्या जन्मामुळे माझ्यात निर्माण होऊ दे. संत स्तेफन यांनी तुझ्यावर जसे प्रेम केले, तसे प्रेम करायला आणि ते सर्वस्व अर्पण करणारे प्रेम माझ्या जीवनात आचरायला मला शिकू दे. हे संत स्तेफन, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
शाश्वत वचनाचे चिंतन
संत योहान, प्रेषित आणि सुवार्तिक यांचा सण
ख्रिस्तजन्माच्या अष्टकाचा तिसरा दिवस, 27 डिसेंबर
प्रियजनहो, जे प्रारंभापासून होते, जे आम्ही ऐकले, जे आम्ही स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिले, जे आम्ही निरखून पाहिले आणि आपल्या हातांनी स्पर्शून अनुभवले, ते जीवनाच्या वचनाविषयी आहे. ते जीवन प्रकट झाले; आम्ही ते पाहिले आहे, त्याची साक्ष देतो आणि पित्याजवळ असलेले व आम्हाला प्रकट झालेले ते शाश्वत जीवन तुम्हाला जाहीर करतो. जे आम्ही पाहिले व ऐकले ते आता तुम्हालाही जाहीर करतो, यासाठी की तुम्हीही आमच्या सहभागितेत सहभागी व्हावे. आमची सहभागिता पित्याशी आणि त्याचा पुत्र येशू ख्रिस्त याच्याशी आहे. आमचा आनंद परिपूर्ण व्हावा म्हणून आम्ही हे लिहीत आहोत. 1 योहान 1:1–4
नाताळच्या अष्टकाचा हा तिसरा दिवस संत योहानाला समर्पित आहे. आपल्या दैवी प्रभूविषयी आपल्याला जे काही माहीत आहे, त्यापैकी बरेच काही संत योहानाकडून आपल्याला समजते. म्हणून नाताळच्या काळात त्याचा सन्मान करण्याला विशेष महत्त्व आहे. चार शुभवर्तमानांपैकी एक त्याने लिहिले; त्याशिवाय, त्याने लिहिलेली अनेक पत्रेही आजवर जतन झाली आहेत. वर दिलेला उतारा आजच्या मिस्साबलिदानातील पहिल्या वाचनात घेतलेल्या पत्रातील आहे.
आपल्या शुभवर्तमानाच्या पहिल्या अध्यायात योहानाने लिहिले की प्रारंभापासून अस्तित्वात असलेल्या शाश्वत शब्दाने देह धारण केला. त्याच विचाराचा प्रतिध्वनी या पत्रात उमटतो. येथे तो म्हणतो, ‘प्रारंभापासून जे होते … ते आम्हाला प्रकट झाले.’ म्हणजेच, पित्याच्या शाश्वत पुत्राने देह धारण केला, जेणेकरून आपण त्याला पाहू शकावे. योहान याचा साक्षीदार होता.
संत योहानाचा सन्मान करताना, नाताळकडे त्याच्या दृष्टीने पाहण्याचा प्रयत्न करणे चांगले आहे. देवाच्या देहधारणेच्या महान रहस्यावर त्याला आयुष्यभर चिंतन करता आले असेल. ज्या मनुष्याला तो स्वतः इतक्या जवळून ओळखू लागला, तो काळाच्या प्रारंभापूर्वीपासून अस्तित्वात होता आणि परमपवित्र त्रित्वातील एक दैवी व्यक्ती होता, या सत्यावर त्याने चिंतन केले असेल. योहानासाठी देहधारणेचे हे रहस्य विशेषत्वाने खरे आणि विस्मयचकित करणारे ठरले असेल. त्या अनुभवाने त्याच्या अंतःकरणाला स्पर्श करून त्याचे जीवन बदलले असेल.
योहानाच्या दृष्टीने येशूकडे पाहण्याचा प्रयत्न करा. विशेषतः, येशू स्वर्गात गेल्यानंतर आणि त्याने पवित्र आत्म्याला पाठवल्यानंतर योहानाने देहधारणेच्या रहस्याकडे कसे पाहिले, याचा विचार करा. त्यानंतर अनेक दशके योहानाने सुवार्तेच्या प्रसारासाठी आपले जीवन वाहिले. ज्याच्यासोबत तो चालला व बोलला, ती व्यक्ती देवही होती आणि मनुष्यही होती, हे त्याला अधिकाधिक स्पष्ट होत गेले. या महान रहस्याच्या चिंतनात त्याने आपले जीवन घालवले. या महान रहस्याचा पूर्ण उलगडा त्याला कधीच झाला नसता, आणि त्याने जे अनुभवले त्याने तो सतत विस्मयचकित होत राहिला असता.
शिवाय, प्रत्येक वेळी पवित्र युखरिस्त साजरा करताना देव आणि मनुष्य असलेल्या ख्रिस्ताच्या उपस्थितीला पुन्हा ‘स्पर्श’ करण्याचे वरदान योहानाला लाभले असेल. या देणगीद्वारे येशू त्याच्यासमोर पूर्णपणे उपस्थित होता, हे त्याला हळूहळू उमगले असेल.
आज या महान प्रेषितावर चिंतन करा. गहन अंतर्दृष्टीने भरलेल्या त्याच्या लिखाणाबद्दल देवाचे आभार माना. आयुष्यभर प्रार्थनापूर्वक येशूचे चिंतन करणाऱ्या योहानाचे विचार आणि त्याच्या अंतःकरणातील भाव समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. योहान ही ख्रिस्तसभेला लाभलेली देणगी आहे; तिच्याबद्दल आज आपण कृतज्ञता व्यक्त करूया.
हे प्रभू, तू गौरवशाली आहेस आणि माझ्या आकलनाच्या पलीकडे आहेस. या जगातील तुझी दैवी उपस्थिती खरोखरच रहस्यमय आहे आणि मनात विस्मय व आदर जागवते. आमच्यामध्ये आल्याबद्दल आणि संत योहान प्रेषिताच्या लिखाणातून स्वतःला आम्हाला प्रकट केल्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. त्याने लिहिलेल्या सर्व गोष्टींतून मला तुझी अधिक सखोल ओळख होवो, आणि तुझा प्रिय शिष्य म्हणून त्याने घालून दिलेला आदर्श मी नेहमी अनुसरावा. संत योहान, आमच्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
शोकांतिकेतून गौरवाकडे
पवित्र निरपराध बालरक्तसाक्षींचा सण
ख्रिस्तजन्माच्या अष्टकाचा चौथा दिवस, 28 डिसेंबर
ज्ञानी पुरुषांनी आपल्याला फसवले आहे, हे लक्षात येताच हेरोद संतापला. त्या ज्ञानी पुरुषांकडून त्याने जी वेळ निश्चित करून घेतली होती, ती लक्षात घेऊन त्याने बेथलेहेम व त्याच्या आसपासच्या प्रदेशातील दोन वर्षे व त्याहून कमी वयाच्या सर्व मुलांची कत्तल करण्याचा हुकूम दिला. मत्तय 2:16
आज ख्रिस्तजन्माच्या अष्टकाच्या चौथ्या दिवशी, 26 डिसेंबरला संत स्तेफन यांच्या रक्तसाक्षित्वाच्या सणात आपल्याला मिळाली तशीच साक्ष पुन्हा आपल्यासमोर येते. पण आजचा सण त्याच दुष्टपणाचे एक वेगळे आणि त्याहूनही विदारक रूप आपल्यासमोर आणतो. मत्सर आणि द्वेषापोटी हेरोदाने नवजात राजा येशूचा जीव घेण्याच्या प्रयत्नात असंख्य निरपराध बालकांना ठार मारवले.
आईवडील असहायपणे पाहत असताना सैनिकांनी त्या निरपराध बालकांची हत्या केली. त्या वेळी बेथलेहेम आणि त्याच्या आसपासच्या प्रदेशात किती दुःख पसरले असेल, याची आपण केवळ कल्पनाच करू शकतो. एकीकडे, देवाने हे घडू दिले, ही गोष्ट धक्कादायक वाटते. दुसरीकडे, या निरपराध बालकांनी दिलेली साक्ष सखोल श्रद्धेच्या दृष्टीने समजून घेण्याचा आपण प्रयत्न केला पाहिजे.
हा शब्दांत सांगवत नाही इतका घोर आणि दुष्ट अपराध होता. तरी अनंतकाळाच्या दृष्टीने पाहता, देव या अन्यायाचा निवाडा करील. स्वर्गात ही निरपराध बळी ठरलेली बालके सदासर्वकाळ रक्तसाक्षित्वाचा मुकुट धारण करतील, आणि नवजात राजाचे पहिले साक्षीदार म्हणून देवदूत व संत त्यांचा सन्मान करतील. यामुळे त्या वेळी त्यांच्या कुटुंबांचे दुःख हलके झाले नसेल, तरी स्वर्गातील न्यायाचा अनुभव घेताना त्या कुटुंबांनी सोसलेल्या दुःखाचे निश्चितच रूपांतर होईल.
त्यांची साक्ष आपल्याला आपल्या स्वतःच्या जीवनाविषयी बरेच काही सांगते. जीवनात अनेकदा आपल्या वाट्याला येणाऱ्या गोष्टी मुळीच योग्य नसतात, न्याय्यही नसतात, हे ती आपल्याला दाखवून देते. या निरपराध बालकांची कत्तल ही या सत्याची तीव्र आठवण करून देते. पण एक गोष्ट आपण दृढपणे लक्षात ठेवली पाहिजे: शेवटी देव प्रत्येक अन्याय दूर करील. आज आपण या बालकांच्या सन्मानार्थ विधिपूर्वक सण साजरा करतो. अशा रीतीने आपण व्यक्त करतो की देवाने या शोकांतिकेचे रूपांतर गौरवशाली घटनेत केले आहे.
आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या बाबतीतही हेच खरे आहे. तुमच्या जीवनातील ‘शोकांतिका’ कोणतीही असो, हे लक्षात ठेवा: सर्व काही नीट करण्यासाठी देवाचा पुत्र आपला पतित मानवी स्वभाव धारण करून आपल्या जगात आला.
नाताळच्या या काळात तुम्हाला सर्वांत जास्त वेदना कशाची होते, यावर आज चिंतन करा. ती वेदना कशाचीही असो, आज तुमचे दुःख आणि वेदना त्या चिमुकल्यांना गमावलेल्या कुटुंबांच्या दुःखाशी जोडण्याचे आमंत्रण तुम्हाला आहे. देवाने अखेरीस त्या सर्वांसाठी जे केले, ते तुमच्यासाठीही त्याला करू द्या. त्याचे देहधारण, मृत्यू आणि पुनरुत्थान तुमच्या वेदनेचे रूपांतर साक्षिमरणाच्या मुकुटात करू देत. तुम्ही प्रभूला तसे करू दिले, तर शेवटी तुमच्या जीवनात तो विजयी होईल.
हे प्रभू, माझी सारी व्यथा, वेदना आणि संभ्रम मी तुला अर्पण करतो. या चिमुकल्या बालकांना गमावलेल्यांच्या दुःखात आज मी सहभागी होतो. ही बालके आता स्वर्गात तुझ्याबरोबर राज्य करीत आहेत; त्यांचे जीवन हे पुढे जे घडणार आहे त्याचे माझ्यासाठी चिन्ह आहे, असा मला विश्वास आहे. तू आमचा तारणारा आहेस आणि सर्व गोष्टींचे भल्यात रूपांतर करू शकतोस, याचे सर्वांत मोठे चिन्ह म्हणजे आमच्या जगात झालेला तुझा जन्म. हे येशू, मी माझे जीवन तुझ्या हाती सोपवतो. तू प्रत्येक अन्याय दूर करशील, हे मला ठाऊक आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
शिमोनाची भविष्यवाणी
नाताळच्या अष्टकाचा पाचवा दिवस, 29 डिसेंबर
“प्रभू, आता तुझ्या सेवकाला शांतीने जाऊ दे; तुझे वचन पूर्ण झाले आहे. कारण तू सर्व लोकांदेखत जे तारण तयार केले आहेस, ते मी माझ्या स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिले आहे. ते राष्ट्रांना तुझी ओळख करून देणारा प्रकाश आणि तुझ्या इस्राएल प्रजेचा गौरव आहे.” लूक 2:29–32
आज, नाताळच्या अष्टकाच्या पाचव्या दिवशी, शिमोन संदेष्ट्याची साक्ष आपल्याला ऐकायला मिळते. जगाच्या तारणाऱ्याला तो प्रत्यक्ष स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहील, असे वचन देवाने या पवित्र माणसाला वैयक्तिक प्रकटीकरणाद्वारे दिले होते. आयुष्यभर तो या क्षणाची वाट पाहत राहिला असेल. तो क्षण यावा अशी त्याला ओढ लागली असेल आणि तो येईल अशी आशा त्याने बाळगली असेल. आणि मग एके दिवशी तो क्षण आला. त्या दिवशीही शिमोन नेहमीप्रमाणे उठला असेल आणि त्याची रोजची कामे करू लागला असेल. पण मरिया आणि योसेफ यांनी आपल्या नवजात बाळाला मंदिरात आणले, त्याच क्षणी हे बालक म्हणजे वचन दिलेला तारणारा आहे, हे शिमोनाने अंतःकरणात ओळखले.
शिमोनाचे शब्द फार प्रभावी आहेत. तो म्हणतो, “प्रभू, आता तू तुझ्या सेवकाला शांतीने जाऊ देऊ शकतोस… कारण तू तयार केलेले तारण माझ्या डोळ्यांनी पाहिले आहे…” दुसऱ्या शब्दांत, आता आपले जीवन पूर्ण झाले, हे शिमोनाला उमगले. ख्रिस्ताला प्रत्यक्ष पाहण्याचे भाग्य त्याला लाभले होते; म्हणून आता तो मृत्यूला सामोरा जाण्यास तयार होता. त्याने येशूला आपल्या कुशीत घेतले आणि या क्षणाबद्दल पित्याचा गौरव केला.
पवित्र शिमोनाकडून शिकण्याचा आपण प्रयत्न केला पाहिजे. खरे आहे, सुमारे 2,000 वर्षांपूर्वी मंदिरात असलेल्या त्या संदेष्ट्यासारखी आपली परिस्थिती नाही; पण दररोज अनेक प्रकारे ख्रिस्ताला पाहण्याचे भाग्य आपल्याला लाभले आहे. शिमोनाने हातांत घेतलेले बाळ खरोखरच देव होते. पण देव एका लहान बाळाच्या देहाआड दडलेला होता. तरीही शिमोनाने त्याला ओळखले आणि तो आनंदित झाला.
आपल्या सभोवताली असलेली तारणाऱ्याची उपस्थिती ओळखण्याचा आणि शिमोनाप्रमाणे आनंदित होण्याचा आपण प्रयत्न केला पाहिजे. देवाला समर्पित झालेल्या प्रत्येक अंतःकरणात, चर्चच्या प्रत्येक संस्कारात आणि पवित्र शास्त्राच्या प्रत्येक वाचनात ख्रिस्त उपस्थित असतो. विशेषतः आपल्या अंतःकरणात तो आपल्याजवळ असतो. आपले अंतःकरण असे मंदिर व्हावे, जिथे आपल्याला बालख्रिस्ताची उपस्थिती जाणवते. तो आपल्या किती जवळ आहे याचा आनंद मानत आपण त्याला आपल्या जीवनात सामावून घेतले पाहिजे.
आज त्या प्रसंगावर चिंतन करा: शिमोन त्या बाळाला आपल्या हातांत घेतो आणि त्या अर्भकाच्या हाडामांसाच्या देहाआड त्याला तारणारा दिसतो. शिमोनाने जसा ख्रिस्ताचा शोध घेतला, तसा तुम्हीही घ्या आणि तो किती विविध प्रकारे तुमच्या जवळ असतो, याचा विचार करा. तो तुमच्या जवळ आहे आणि त्याला तुमचे जीवन आपल्या शांतीने भरून टाकायचे आहे, हे जाणून घ्या.
हे प्रभू, शिमोन संदेष्ट्याच्या महान साक्षीबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तू शिमोनाशी विश्वासू राहिलास आणि त्याला एका लहान बाळाच्या रूपात तुझे दर्शन घडवलेस, याबद्दल तुझे आभार. त्याच्या दृढ श्रद्धेचे मी सदैव अनुकरण करावे आणि आयुष्यभर तुझा शोध घ्यावा. तू कोणत्या ना कोणत्या गुप्त रूपाने माझ्याकडे येशील, याची मी वाट पाहावी, जेणेकरून तुझ्या सान्निध्यात माझे हृदय आनंदित होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
संदेष्ट्री आन्ना
नाताळच्या अष्टकाचा सहावा दिवस, 30 डिसेंबर
आशेर वंशातील फनुएलची मुलगी आन्ना ही एक संदेष्ट्री होती. ती फार वृद्ध झाली होती. लग्नानंतर ती सात वर्षे आपल्या पतीसोबत राहिली आणि त्यानंतर वयाच्या चौऱ्याऐंशीव्या वर्षापर्यंत विधवा म्हणून जगली. ती मंदिर सोडून जात नसे; रात्रंदिवस उपवास आणि प्रार्थना करून ती देवाची उपासना करीत असे. नेमक्या त्याच वेळी ती पुढे आली, तिने देवाचे आभार मानले आणि यरुशलेमच्या मुक्तीची वाट पाहणाऱ्या सर्वांना त्या बालकाविषयी सांगितले. लूक 2:36–38
आज नाताळच्या अष्टकाच्या सहाव्या दिवशी आपण अन्ना या संदेष्ट्रीचा सन्मान करतो. काल आपण ज्याचा सन्मान केला त्या शिमोनाप्रमाणेच तीही मंदिरात रात्रंदिवस देवाची उपासना करण्यात आपला काळ घालवत असे. ती मशीहाच्या आगमनाची वाट पाहत होती. मरिया आणि योसेफ यांनी बाळाला मंदिरात अर्पण केले, तेव्हा देवाने तिला वैयक्तिकरीत्या दिलेल्या विशेष प्रकटीकरणामुळे तिने ओळखले की मशीहा तेथे उपस्थित आहे.
हा मशीहा आहे, हे आन्नाला कसे कळले? सगळे ज्याची वाट पाहत होते, तो हाच चिमुकला आहे, हे तिने कसे ओळखले? कसे कोण जाणे, पण तिला ते उमगले आणि त्याचा तिला आनंद झाला.
अन्नाच्या प्रतिक्रियेतील सुंदर गोष्ट ही की तिने आपला आनंद स्वतःपुरता ठेवला नाही. उलट, बालख्रिस्ताला पाहिल्यावर तिने ‘यरुशलेमच्या मुक्तीची वाट पाहणाऱ्या सर्वांना त्या बाळाविषयी सांगितले.’ तिचे संदेष्ट्रीचे शब्द आनंदाने भरलेले होते आणि त्यांत अधिकाराची जाणीवही होती, यात फारशी शंका नाही. या बाळाविषयीचे सत्य आपल्याला ठाऊक आहे आणि त्याच्याविषयी सर्वांना सांगण्याची आपल्याला उत्कंठा आहे, अशा रीतीने ती बोलली असणार.
आन्नाच्या येशूशी झालेल्या भेटीत आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी एक मोठा धडा आहे. श्रद्धा आणि प्रार्थनेच्या जीवनात जेव्हा तुम्हाला आपल्या प्रभूची भेट घडते, तेव्हा आपली श्रद्धा इतरांनाही सांगावी अशी उत्कट इच्छा तुम्हाला होते का? कदाचित तुम्ही ती शब्दांतून व्यक्त कराल; पण बहुधा तुमच्या जगण्यातूनच तिची साक्ष अधिक वेळा दिली जाते.
मुद्दा असा की नाताळचा खरा अर्थ इतरांपर्यंत पोहोचवला पाहिजे. जगाच्या तारणाऱ्याच्या आगमनाचा आनंद सर्वांना कळावा, म्हणून हा अर्थ सर्वदूर घोषित केला पाहिजे.
आज अन्ना या संदेष्ट्रीवर चिंतन करा. या नवजात राजाविषयी बोलताना तिच्या हृदयात किती आनंद असेल, याची कल्पना करा. तिचा आनंद आणि तिने संदेष्ट्री म्हणून घालून दिलेला आदर्श यांमुळे, देव तुमच्या वाटेवर ज्यांना आणतो त्या सर्वांना प्रभूविषयी सतत सांगण्याची प्रेरणा तुम्हाला मिळावी, अशी प्रार्थना करा.
हे प्रभू, आपण नाताळ का साजरा करतो, याचे मला नेहमी स्मरण राहो. तू आमच्यामध्ये आलास, याचा आनंद माझ्या नाताळच्या उत्सवाच्या केंद्रस्थानी नेहमी राहो. हे प्रिय प्रभू, आजवर दिलेली सर्वांत मोठी देणगी तूच आहेस. तुझ्या जीवनाबद्दल मी तुझे आभार मानतो आणि तुझ्या स्वतःच्या या देणगीचा लाभ इतरांनाही मिळवून देण्यासाठी तू मला मदत करावी, अशी प्रार्थना करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सनातन शब्द देह धारण करतो
नाताळच्या अष्टकाचा सातवा दिवस, 31 डिसेंबर
प्रारंभी शब्द होता, शब्द देवाबरोबर होता आणि शब्द देव होता. तो प्रारंभी देवाबरोबर होता. सर्व काही त्याच्याद्वारे अस्तित्वात आले आणि त्याच्याशिवाय काहीही अस्तित्वात आले नाही. त्याच्याद्वारे जे अस्तित्वात आले ते जीवन होते, आणि ते जीवन मानवजातीचा प्रकाश होते. तो प्रकाश अंधारात चमकतो आणि अंधार त्याच्यावर मात करू शकला नाही. योहान 1:1–5
आज, नाताळच्या अष्टकाच्या सातव्या दिवशी, आपल्यासमोर एक रहस्य उलगडले जाते. ते आहे ‘शब्दाचे’ रहस्य. ही भाषा एकाच वेळी गूढ आहे आणि रहस्य उलगडणारीही आहे. ती येशूची ओळख आपल्याला ‘शब्द’ म्हणून करून देते. देह धारण करणारा तोच सनातन शब्द आहे; तो ‘प्रारंभापासून देवाबरोबर’ होता. पुढे हा उतारा सांगतो की शब्द देव होता आणि शब्द देह झाला व त्याने आपल्यामध्ये वस्ती केली.
या उताऱ्यात येशूसाठी वापरलेली ‘शब्द’ ही संज्ञा ‘लोगोस’ या ग्रीक शब्दाचे भाषांतर आहे. लोगोस म्हणजे ‘योजना’, ‘विवेक’, ‘तर्क’. ‘उच्चारलेला शब्द’ असाही त्याचा अर्थ होऊ शकतो. या उताऱ्यातून विशेषतः हे उलगडते की देवाने तारणाची आपली परिपूर्ण योजना सनातन काळापासून ‘उच्चारली’ आहे आणि अशा रीतीने शब्दांत व्यक्त झालेले हे ज्ञान म्हणजे एक व्यक्ती आहे. ती व्यक्ती म्हणजे देवाचा दैवी पुत्र. म्हणून जेव्हा पुत्र ‘बोलतो’ आणि जेव्हा पिता त्याला ‘शब्द म्हणून उच्चारतो’, तेव्हा सर्व गोष्टी अस्तित्वात येतात.
कदाचित हे समजून घेणे खूप कठीण वाटेल. खरे तर, यातच काही अंशी मुद्दा आहे. संत योहानाच्या शुभवर्तमानाची ही सुरुवात आपल्याला दाखवते की देवाने सर्व गोष्टी निर्माण करणे आणि अखेरीस पुत्राच्या देहधारणेत आपले ज्ञान पूर्णत्वास नेणे, ही एक गूढ योजना आहे. तिची खोली आपल्या आकलनाच्या कितीतरी पलीकडे आहे. ही गूढ भाषा स्वतःच आपल्याला काही सांगते, हे आपण लक्षात घ्यावे. ती सांगते: हे रहस्य समजून घेण्याचा प्रयत्न करा, पण नाताळचे आणि सृष्टीच्या निर्मितीचे रहस्य तुमच्या आकलनापलीकडे आहे, हे जाणा. तरीही त्याचा अर्थ जाणून घेण्याचा आणि तो उमजून घेण्याचा प्रयत्न करत राहा.
नाताळ हा मोठ्या आनंदाचा आणि उत्सवाचा काळ असावा. या काळात आपण प्रभू ख्रिस्ताच्या जन्माचे चिंतन करावे. आपण त्याच्या जन्माची कथा वाचावी, नाताळची गाणी ऐकावीत आणि नाताळचा काळ संपेपर्यंत हे बाजूला ठेवू नये. पण हे सर्व करताना, नाताळ हे आपल्या श्रद्धेचे एक महान रहस्य आहे, याचे भान आपण नेहमी ठेवावे.
आज संत योहान यांच्या या शब्दांवर चिंतन करा. “प्रारंभी शब्द होता…” “शब्द देव होता…” “शब्द देह झाला…” हे रहस्य आपल्याला अजून पूर्णपणे उमगलेले नाही, हे आज मान्य करा. हे वास्तव स्वीकारताना, नाताळचा गौरवशाली अष्टदिनोत्सव आपण साजरा करत असता, त्या सनातन शब्दाला तुम्हाला या रहस्यात आणखी एक पाऊल आत नेऊ द्या.
हे प्रभू येशू, पित्याच्या सनातन शब्दा, तू आमच्यामध्ये आलास आणि तुझे सनातन निवासस्थान आमच्यासाठी येथे उपस्थित केलेस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. नाताळच्या या महान रहस्याबद्दल तुझे आभार. हा काळ नेहमी मोठ्या आनंदाने आणि कृतज्ञतेने साजरा करायला, तसेच या रहस्याचे भान ठेवायला मला मदत कर. नाताळचे रहस्य कधीही पूर्णपणे उमगणार नाही, याची जाणीव मला सदैव राहो. हे रहस्य मला दररोज तुझ्या अधिक जवळ नेवो, जेणेकरून हे माझ्या सनातन देवा, तुझ्यावरील माझे प्रेम अधिकाधिक गहिरे होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
धन्य मरिया, देवमाता
धन्य कुमारी मरिया, देवमाता — महोत्सव
नाताळच्या अष्टदिनोत्सवाचा आठवा दिवस, 1 जानेवारी
आणि मरियेने या सर्व गोष्टी जपून ठेवल्या व आपल्या अंतःकरणात त्यांवर चिंतन केले. लूक 2:19
गौरवशाली देवमातेकडे विशेष लक्ष दिल्याशिवाय आपला नाताळचा अष्टदिनोत्सव पूर्ण होणार नाही! येशूची माता, जगाच्या तारणाऱ्याची माता मरिया, हिला योग्य रीतीने “देवमाता” म्हटले जाते. आपल्या धन्य मातेच्या या अर्थगर्भ उपाधीवर चिंतन करणे मोलाचे आहे. ही उपाधी येशूच्या धन्य मातेविषयी जितके सांगते, तितकेच ती येशूविषयीही सांगते, हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे.
मरियेला ‘देवमाता’ म्हणताना आपण मानवी जीवनातील एक सत्य विशेषत्वाने मान्य करतो. आई ही केवळ आपल्या मुलांना देह देणारी नसते. ती फक्त त्यांच्या शरीराची आई नसते, तर त्या व्यक्तींची आई असते. आई होणे ही निव्वळ जैविक बाब नाही; ती पवित्र आणि मंगल आहे व देवाने निर्माण केलेल्या सृष्टीच्या दैवी व्यवस्थेचा भाग आहे. येशू तिचे मूल होता, आणि हे मूल देव आहे. म्हणून मरियेला ‘देवमाता’ म्हणणे तर्कसंगत आहे.
विचार केला तर ही किती आश्चर्यकारक गोष्ट आहे! देवाला आई आहे! एका स्त्रीने त्याला आपल्या गर्भात वाढवले, त्याला अंगावर पाजले, त्याचे संगोपन केले, त्याला शिकवले, त्याच्यावर प्रेम केले आणि त्याला साथ दिली. त्याच्या संपूर्ण आयुष्यभर, तो कोण आहे याचे तिने चिंतन केले. ही शेवटची गोष्ट विशेष सुंदर आहे.
वरील शुभवर्तमानाच्या उताऱ्यात म्हटले आहे, “आणि मरियेने या सर्व गोष्टी जपून ठेवल्या व आपल्या अंतःकरणात त्यांवर चिंतन केले.” आपल्या लेकराची काळजी वाहणारी आई म्हणून तिने हे केले. प्रत्येक आईचे आपल्या लेकरावरचे प्रेम जसे अनोखे असते, तसेच मरियेचे येशूवरचे प्रेमही अनोखे होते. पण हे लक्षात घ्यायला हवे की माता म्हणून ती परिपूर्ण होती आणि तिने येशूवर परिपूर्ण प्रेम केले. तो केवळ तिचा पुत्र नव्हता; तो देवही होता आणि सर्व बाबतींत परिपूर्ण होता. यातून काय दिसून येते? मरिया आणि येशू यांना जोडणारे मातेचे प्रेम किती गहिरे, प्रेरणादायी, रहस्यमय, गौरवशाली आणि खरोखर पवित्र होते, हे यातून दिसून येते! त्यांच्या प्रेमाचे रहस्य आपल्या अंतःकरणात सदैव जिवंत ठेवून आयुष्यभर त्यावर चिंतन करणे मोलाचे आहे. ती प्रत्येक आईसाठी आदर्श आहे. निर्मळ व पवित्र अंतःकरणाने इतरांवर प्रेम करण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या आपल्या सर्वांसाठीही ती आदर्श आहे.
आज मरिया आणि तिचा दैवी पुत्र यांच्यातील पवित्र आणि मन मोहून टाकणाऱ्या नात्यावर चिंतन करा. हे प्रेम कसे असेल, याचा थांग घेण्याचा प्रयत्न करा. तिचे हृदय किती खोल भावनांनी आणि उत्कट प्रेमाने भरून गेले असेल, याची कल्पना करा. आपल्या पुत्राशी ती किती अढळ निष्ठेने बांधलेली असेल, याची कल्पना करा. तिच्या प्रेमातून त्यांच्यात निर्माण झालेला अतूट बंध डोळ्यांसमोर आणा. नाताळच्या अष्टकाची सांगता करणारा हा किती सुंदर सोहळा आहे!
हे परमप्रिय मरिया माते, तू तुझ्या दैवी पुत्रावर परिपूर्ण प्रेम केलेस. तुझ्या हृदयात मातेच्या प्रेमाची ज्योत अखंड तेवत होती. येशूशी तुझे नाते सर्वार्थाने परिपूर्ण होते. तेच प्रेम तू माझ्यावरही करतेस. ते स्वीकारण्यासाठी माझे हृदय उघडण्यास मला मदत कर. ये, माझी आई हो आणि जशी तू तुझ्या पुत्राची काळजी घेतलीस, तशी माझीही काळजी घे. येशूने तुझ्यावर जसे प्रेम केले आणि आता स्वर्गात तो तुझ्यावर ज्या भरभरून प्रेमाचा वर्षाव करतो, त्याच प्रेमाने मलाही तुझ्यावर प्रेम करता येवो. हे मरिया माते, देवमाते, आमच्यासाठी प्रार्थना कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
मऊ बांधणीच्या पुस्तकाच्या स्वरूपात & ई-पुस्तक म्हणूनही उपलब्ध
ॲमेझॉन.कॉम – गुगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल

