मराठी

सामान्य काळाचा दुसरा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही अनेक ठिकाणी!

अनुक्रमणिका


नवे पास्का कोकरू

सामान्य काळातील दुसरा रविवार (वर्ष अ)

बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाने येशूला आपल्याकडे येताना पाहिले आणि तो म्हणाला, “पाहा, जगाचे पाप दूर करणारे देवाचे कोकरू! ज्याच्याविषयी मी म्हणालो होतो, ‘माझ्यानंतर एक मनुष्य येत आहे; तो माझ्यापेक्षा श्रेष्ठ आहे, कारण तो माझ्यापूर्वीपासून आहे,’ तो हाच.” योहान 1:29–30

यहुदी श्रद्धेत पास्का सणाला मध्यवर्ती स्थान होते. देवाने आपल्या लोकांना इजिप्तमधील गुलामगिरीतून मुक्त केले, त्या घटनेचे स्मरण या सणात केले जात असे (निर्गम 12). येशूच्या काळी यहुदी लोक वर्षातून तीन प्रमुख सणांच्या निमित्ताने यरुशलेमच्या मंदिरात यात्रेसाठी जात असत. पास्का हा त्यांपैकी एक सण होता. सप्ताहांच्या सणात सिनाय पर्वतावर देवाने दिलेल्या नियमशास्त्राचे स्मरण केले जाई आणि पिकाच्या पहिल्या उत्पन्नाचा आनंद साजरा केला जाई (लेवीय 23:15-22). तर मंडपांच्या सणात इस्राएली लोकांच्या वाळवंटातील भटकंतीचे स्मरण केले जाई आणि देवाने त्यांची घेतलेली काळजी कृतज्ञतेने आठवली जाई (लेवीय 23:33-43).

पहिल्या पास्का भोजनाची आठवण करा. मोशेने लोकांना सांगितले की, त्यांनी निर्दोष कोकराचे बलिदान द्यावे, त्याच्या रक्ताने आपल्या घरांच्या दारांच्या बाजूच्या चौकटींवर खूण करावी आणि निघण्यास तयार राहून ते कोकरू बेखमीर भाकरी व कडू पालेभाज्यांसोबत घाईघाईने खावे. श्रद्धेने आणि आज्ञाधारकपणे केलेल्या या कृतीमुळे मृत्यूच्या दूतापासून त्यांचे रक्षण झाले. तो खूण केलेली घरे ओलांडून गेला. त्याने इस्राएलच्या प्रथमजन्मांना वाचवले, पण इजिप्तच्या प्रथमजन्मांचा जीव घेतला. अशा रीतीने पास्का हा देवाच्या तारणकारी सामर्थ्याचे आणि आपल्या लोकांशी केलेल्या कराराला तो विश्वासू राहतो याचे चिरंतन स्मरण ठरला.

पास्का सणामुळे बलिदानासाठी अर्पण केलेल्या कोकराची प्रतिमा यहुदी लोकांच्या चांगलीच परिचयाची होती. ‘दुःखसहणारा सेवक’ या नावाने ओळखली जाणारी यशया 53 मधील भविष्यवाणीही त्यांना माहीत होती. त्यात प्रभूच्या सेवकाचे वर्णन “वधासाठी नेले जाणारे कोकरू” असे केले आहे आणि तो अनेकांची पापे स्वतःवर घेतो, असे म्हटले आहे (यशया 53:7, 10–12). शिवाय, पापांसाठी नित्य अर्पण म्हणून दररोज सकाळी आणि संध्याकाळी मंदिरात एका कोकराचे बलिदान दिले जात असे (निर्गम 29:38–42).

येशूने आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याला सुरुवात केली, तेव्हा त्याच्याविषयीचे पहिले उद्गार बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाच्या मुखातून आले: “पाहा, जगाचे पाप दूर करणारे देवाचे कोकरू!” योहानाचे हे शब्द त्याच्या शिष्यांच्या मनात आणि अंतःकरणात खोलवर उतरले असतील. योहान हा एक महान संदेष्टा आहे आणि प्रभूचा मार्ग तयार करण्यासाठी पाठवलेला मशीहाचा अग्रदूत आहे, असा त्याच्या शिष्यांचा विश्वास होता. पश्चात्ताप व जीवनाच्या नवीकरणासाठी आवाहन करणारा पवित्र पुरुष म्हणून ते त्याच्याकडे पाहत. काहींना तर तो स्वतःच ख्रिस्त असेल का, असाही प्रश्न पडत असे; पण योहानाने हे नेहमीच नाकारले.

मशीहाच्या आगमनाची तयारी करणे हे योहानाचे सेवाकार्य होते. त्यामुळे त्याच्या शिष्यांना मशीहा लवकरच येईल अशी अपेक्षा असणार. येशूविषयी योहानाने केलेली भविष्यवाणी ऐकताना त्यांच्या मनात किती उत्सुकता, आश्चर्य, प्रश्न, अनिश्चितता आणि आशा दाटून आली असेल, याची कल्पना करा. योहान पुढे म्हणाला, “ज्याच्याविषयी मी म्हणालो होतो, ‘माझ्यानंतर एक मनुष्य येत आहे; तो माझ्यापेक्षा श्रेष्ठ आहे, कारण तो माझ्यापूर्वीपासून आहे,’ तो हाच.”

योहानाने येशू हाच देवाचे कोकरू असल्याचे प्रथम प्रकट केले, त्या क्षणी त्याच्या घोषणेला शिष्यांसाठी विलक्षण महत्त्व प्राप्त झाले. आज योहानाचे ते शब्द आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या अंतःकरणातही उमटले पाहिजेत. आता ख्रिस्तजन्मकाळ संपला आहे आणि आपण उपासनावर्षाच्या सामान्य काळात प्रवेश करत आहोत. येशूचे सार्वजनिक सेवाकार्य, त्याची सर्व शिकवण आणि त्याचे पास्का बलिदान यांचा आपल्या जीवनासाठी असाधारण ठेवा म्हणून स्वीकार करण्याचे आमंत्रण आपल्याला मिळत आहे. योहानाच्या शिष्यांनी अनुभवलेल्या आशेने, उत्साहाने, उत्कंठेने आणि आतुरतेने आपण येशूच्या सेवाकार्याकडे वळले पाहिजे.

बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाच्या शिष्यांनी त्याच्या मुखातून “पाहा, देवाचे कोकरू!” ही घोषणा ऐकली, त्या क्षणाचे आज चिंतन करा. सामान्य काळाच्या सुरुवातीला, त्यांच्याप्रमाणेच येशूकडे नव्या दृष्टीने, आशेने आणि उत्कंठेने पाहण्याचा प्रयत्न करा. उपासनावर्षाचा हा काळ येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याची सुरुवात दर्शवतो. तुमच्या जीवनातही त्याच्या कार्याची नव्याने सुरुवात होऊ द्या. कोणताही आडपडदा न ठेवता त्याचे अनुसरण करा. त्याला तुमची पापे दूर करू द्या आणि त्याच्या जीवनात व प्रेमात सहभागी व्हा.

हे परमपवित्र देवाच्या कोकरा, जगाची पापे दूर करणाऱ्या प्रभू, मी तुझे अनुसरण करण्याचे ठरवतो, कारण तूच मशीहा, देवाचा पुत्र आहेस. आम्ही सामान्य काळात प्रवेश करत असताना, तुझे सार्वजनिक सेवाकार्य एका असाधारण रीतीने माझ्या जीवनात स्वीकारण्याची कृपा मला दे. माझ्या जीवनात तुझे कार्य नव्याने सुरू होवो. त्या कार्याने माझे रूपांतर होवो आणि तुझ्या पास्का बलिदानाने मिळवलेल्या स्वातंत्र्याकडे तू मला ने. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सुरुवातीपासूनच “खडक”

सामान्य काळातील दुसरा रविवार (वर्ष ब)

योहानाचे बोलणे ऐकून येशूच्या मागे गेलेल्या दोघांपैकी एक होता शिमोन पेत्राचा भाऊ आंद्रेया. त्याने प्रथम आपला भाऊ शिमोन याला शोधले आणि त्याला सांगितले, “आम्हाला मशीहा सापडला आहे.” ‘मशीहा’ म्हणजे ‘ख्रिस्त’. मग त्याने शिमोनाला येशूकडे आणले. येशूने त्याच्याकडे पाहून म्हटले, “तू योहानाचा पुत्र शिमोन आहेस. तुला केफा म्हणतील.” ‘केफा’ म्हणजे ‘पेत्र’. योहान 1:40–42

येशू पेत्राला पहिल्यांदा भेटला तेव्हाच, स्वर्गराज्याच्या किल्ल्या आपण त्याच्याकडे सोपवणार आहोत आणि त्याला भक्कम खडकाचा पाया करून त्याच्यावर आपली ख्रिस्तसभा उभारणार आहोत, हे येशूला माहीत होते. ही किती आश्चर्याची गोष्ट आहे! येशू या कार्याविषयी सविस्तर सांगणार होता तो दोन वर्षांहून अधिक काळ लोटल्यानंतर; तरी योहानाच्या शुभवर्तमानात, येशूने अगदी सुरुवातीलाच शिमोनाचे नाव बदलून त्याच्या भावी भूमिकेचे संकेत दिले.

केफा म्हणजे अरामी भाषेत “खडक”. गालीलातील यहुदी लोकांच्या बोलण्यात अरामी भाषा प्रचलित होती. म्हणूनच येशूच्या सेवाकार्यातील महत्त्वाच्या प्रसंगांचे वर्णन करताना शुभवर्तमानांत अनेकदा अरामी शब्द आढळतात. उदाहरणार्थ, याईराच्या मुलीला मरणातून उठवताना येशू म्हणाला, “तालिथा कूम,” म्हणजे “मुली, ऊठ” (मार्क 5:41). एका बहिऱ्या मनुष्याला बरे करताना येशूने आज्ञा केली, “एफ्फाथा,” म्हणजे “उघड” (मार्क 7:34). क्रुसावरून येशूने मोठ्याने हाक मारली, “एली, एली, लेमा सबख्तानी,” म्हणजे “माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू मला का सोडून दिलेस?” (मत्तय 27:46). या प्रसंगांत येशूचे स्वतःचे शब्द जसेच्या तसे जतन झाले आहेत. त्यामुळे या गहन क्षणांचा खरेपणा अधिक जवळून जाणवतो.

मत्तयाच्या शुभवर्तमानात असे नमूद केले आहे की, पेत्राशी पहिली भेट झाल्यानंतर सुमारे अडीच वर्षांनी येशू त्याला म्हणाला, “म्हणून मी तुला सांगतो, तू पेत्र आहेस (पेत्रोस) आणि या खडकावर (पेत्रा) मी माझी ख्रिस्तसभा उभारीन, आणि अधोलोकाची द्वारे तिच्यावर विजय मिळवू शकणार नाहीत. मी तुला स्वर्गराज्याच्या किल्ल्या देईन. पृथ्वीवर जे काही तू बांधशील ते स्वर्गात बांधले जाईल; आणि पृथ्वीवर जे काही तू सोडशील ते स्वर्गात सोडले जाईल” (मत्तय 16:18–19). पेत्रोस आणि पेत्रा या दोन्ही ग्रीक शब्दांचा अर्थ “खडक” असा आहे. पेत्रोस हे पुरुषाचे नाव म्हणून वापरले जाणारे रूप आहे, तर पेत्रा हे भक्कम खडकाचा पाया दर्शवणारे स्त्रीलिंगी रूप आहे. येशू बहुधा अरामी बोलत असे. त्या भाषेत तो असे म्हणाला असता: “म्हणून मी तुला सांगतो, तू पेत्र आहेस (केफा) आणि या खडकावर (केफा) मी माझी ख्रिस्तसभा उभारीन…”

हा भाषिक बारकावा समजून घेणे महत्त्वाचे आहे, कारण त्यातून येशूचे दैवी पूर्वज्ञान दिसून येते. “योहानाचा पुत्र शिमोन” याला भेटल्याक्षणीच शिमोन पुढे कोण होणार आहे, हे येशूने पाहिले होते. शिमोन आपल्या ख्रिस्तसभेचा नेता होणार आहे, हे त्याला माहीत होते. आपली ख्रिस्तसभा ज्या खडकावर उभारली जाईल, तो खडक शिमोनच आहे, हे त्याने ओळखले होते. बांधण्याचा आणि सोडण्याचा हाच अधिकार संत पेत्राच्या प्रत्येक उत्तराधिकाऱ्यालाही मिळेल, हेही येशूला आधीच माहीत होते.

शिमोनाचे नाव बदलताना दिसून आलेले येशूचे दैवी पूर्वज्ञान संत थोमस अक्विनास यांच्या शिकवणुकीशी सुसंगत आहे. अक्विनास स्पष्ट करतात की येशूला त्याच्या गर्भधारणेच्या क्षणापासूनच परमधन्य ईश्वरदर्शन लाभले होते. म्हणजेच, येशूला देवाच्या स्वरूपाचे प्रत्यक्ष दर्शन होते आणि त्या दर्शनात देवाच्या शाश्वत ज्ञानात असलेल्या भूतकाळातील, वर्तमानातील आणि भविष्यकाळातील सर्व गोष्टी त्याला पूर्णपणे ज्ञात होत्या. या परिपूर्ण ज्ञानामुळे, शिमोन त्या क्षणी जसा होता तसाच नव्हे, तर तो पुढे जसा होणार होता तसाही येशू त्याला पाहू शकला. येशूला देवाने थेट प्रदान केलेले ज्ञानही होते, असे अक्विनास शिकवतात. त्या ज्ञानामुळे आपल्या तारणकार्याकरिता आवश्यक असलेल्या सर्व गोष्टी येशूला माहीत होत्या. या दैवी ज्ञानामुळे आणि देवाने थेट प्रदान केलेल्या ज्ञानामुळे, शिमोनाची भावी भूमिका आणि त्याच्या उत्तराधिकाऱ्यांकडे सोपवला जाणारा अधिकार यांची येशूला पूर्ण जाणीव होती (सुम्मा थिओलोजिए, III.9.2&3). अशा रीतीने शिमोनाला केफा हे नाव देताना येशूने आपल्या दैवी ज्ञानाद्वारे शिमोनाची भावी वाटचाल आणि आपल्या ख्रिस्तसभेसाठीची देवाची योजना सूचित केली.

उपासनेच्या सामान्य काळाला सुरुवात होत असताना, तुमच्या जीवनाविषयी देवाला असलेल्या परिपूर्ण ज्ञानावर आज चिंतन करा. तुमच्याविषयी सर्व काही त्याला माहीत आहे—तुमची बलस्थाने, तुमचे कमकुवतपण आणि तुम्ही पुढे जे काही होणार आहात तेही. पापामुळे आपल्या जीवनातील देवाच्या कृपेच्या प्रवाहात अडथळा येऊ शकतो. तरी आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या जीवनात महान गोष्टी घडाव्यात अशी त्याची इच्छा आहे, ही जाणीव आपल्याला मोठा दिलासा देते. देवाच्या कृपामय व्यवस्थेवर भरवसा ठेवून आणि त्याची कृपा निष्ठेने स्वीकारून आपण हे कार्य पूर्ण करू शकतो. पेत्र (केफा) काही वेळा चुकला, तरी तो टिकून राहिला आणि देवाला आपल्याद्वारे अद्भुत रीतीने कार्य करू दिले. आपणही निष्ठावंत राहिलो, पडल्यावर पश्चात्ताप करून देवाकडे वळलो आणि ज्या कार्यासाठी आपल्याला बोलावले आहे ते पुन्हा हाती घेतले, तर आपल्याही बाबतीत असे घडू शकते.

हे सर्वज्ञ प्रभू, शिमोन पेत्राच्या जीवनातील प्रत्येक गोष्ट तुला माहीत होती. तसेच तू मला पूर्णपणे ओळखतोस आणि मी काय व्हावे म्हणून तू मला पाचारण केले आहेस, हेही तुला पूर्णपणे माहीत आहे. विश्वासात दृढ राहण्याची आणि तू माझ्यावर सोपवलेले कार्य पार पाडण्याची कृपा मला दे. मी अडखळतो तेव्हा माझे हृदय नम्र कर, जेणेकरून मी पश्चात्ताप करून तू माझ्यासाठी तयार केलेल्या गौरवशाली मार्गावर परत येईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


ख्रिस्ताच्या कार्यातील सक्रिय सहभागी

सामान्य काळातील दुसरा रविवार (वर्ष क)

गालीलातील काना येथे एक लग्न होते आणि येशूची आई तेथे होती. येशू आणि त्याच्या शिष्यांनाही लग्नाचे आमंत्रण होते. द्राक्षारस कमी पडला तेव्हा येशूची आई त्याला म्हणाली, “त्यांच्याकडे द्राक्षारस नाही.” योहान 2:1–3

काना येथील लग्नात येशू सात ‘चिन्हां’पैकी पहिले चिन्ह घडवतो. योहानाच्या शुभवर्तमानात ‘चिन्ह’ म्हणजे अशी चमत्कारिक कृती, जी येशूची दैवी ओळख उलगडते, त्याचे गौरव प्रकट करते आणि त्याच्या कार्याविषयीच्या अधिक गहन आध्यात्मिक सत्याकडे निर्देश करते. पाण्याचे द्राक्षारसात रूपांतर करून येशूने सृष्टीवरील आपले सामर्थ्य दाखवले आणि या पहिल्या चिन्हाद्वारे आपली दैवी ओळख प्रकट केली. आपल्यावर श्रद्धा ठेवणाऱ्यांना विपुलता आणि आनंद देणारा देहधारी देवपुत्र तोच आहे, हे दाखवून त्याने आपले गौरव प्रकट केले. या चिन्हाने त्याच्या सेवाकार्याचे परिवर्तन घडवणारे स्वरूपही आधीच दाखवून दिले: जे सामान्य आहे ते घेऊन तो त्याला असामान्य बनवतो. अखेरीस हे चिन्ह युखरिस्तीय मेजवानीत शिक्कामोर्तब झालेल्या नव्या कराराकडे निर्देश करते. या मेजवानीत द्राक्षारसाच्या दृश्य रूपाखाली त्याचे रक्त जगाचे तारण घडवते.

हे पहिले चिन्ह कसे घडले, हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. येशू आपली आई धन्य कुमारी मरिया हिच्यासोबत आणि त्याने नुकतीच निवड केलेल्या प्रेषितांपैकी काही जणांसोबत, किंवा कदाचित त्या सर्वांसोबत, लग्नाला आला होता. द्राक्षारस कमी पडला, तेव्हा येशूच्या आईने प्रथम त्याला ही अडचण सांगितली. काय करावे हे तिने त्याला सांगितले नाही; तिने फक्त ही चिंता आपल्या दैवी पुत्रासमोर मांडली.

येशूचे उत्तर प्रथम ऐकताना आश्चर्य वाटू शकते: “बाई, तुझ्या या चिंतेचा माझ्याशी काय संबंध? माझी वेळ अजून आलेली नाही” (योहान 2:4). योहानाच्या शुभवर्तमानात येशूची ‘वेळ’ म्हणजे त्याच्या दुःखभोगाची वेळ. त्या क्षणी त्याचे गौरव पूर्णपणे प्रकट झाले आणि नवा महायाजक व बलिदानाचा कोकरा म्हणून त्याने जिवांच्या तारणासाठी क्रुसाच्या वेदीवर आपले जीवन अर्पण करून पित्याचे गौरव केले. आपली वेळ अजून आलेली नाही असे सांगून, येशू यावर भर देतो की त्याचे चमत्कार श्रद्धा अधिक दृढ करतात आणि त्याचे दैवी कार्य उलगडून दाखवतात.

या उताऱ्यात धन्य मातेची भूमिका अत्यंत महत्त्वाची आहे. “तुझ्या या चिंतेचा माझ्याशी काय संबंध? माझी वेळ अजून आलेली नाही,” असे म्हणत येशू आपल्या आईला त्याच्या कार्यात मध्यस्थी करण्याची संधी देतो. “तो तुम्हाला जे काही सांगेल ते करा,” असे वाढप्यांना सांगून ती त्याच्यावरील आपली श्रद्धा प्रकट करते. तिच्या या शब्दांतून येशूचे पहिले सार्वजनिक चिन्ह घडून येण्यात तिचा अनन्य सहभाग दिसून येतो. श्रद्धेने केलेल्या या मध्यस्थीमुळे येशूचे गौरव तर प्रकट होतेच, पण त्याच्या सार्वजनिक सेवाकार्यालाही सुरुवात होते. इतरांना आपल्या पुत्रावरील श्रद्धेकडे नेण्याचे तिचे कार्य पुढेही चालू राहील, याची झलक यात दिसते. हे पहिले चिन्ह मरियेच्या अद्वितीय आणि परिपूर्ण श्रद्धेमुळे घडले; पुढे इतरांनीही येशूवरील आपली श्रद्धा प्रकट केली आणि त्यामुळे त्यांनाही त्याच्या कार्यात सहभागी होता आले.

येशू आणि मरिया यांच्यातील या संवादातून श्रद्धा आणि दैवी हस्तक्षेप यांचा संबंध स्पष्ट होतो. लग्नात आपल्या आईच्या विनंतीला येशूने दिलेल्या संयत उत्तरामुळे तिला त्याच्यावरील आपली श्रद्धा स्वेच्छेने व्यक्त करता आली. पित्याच्या इच्छेनुसार येशूने मरियेच्या मध्यस्थीतून आपले गौरव प्रकट केले आणि आपल्या कार्याला सुरुवात केली. आपल्या दैवी कार्यात माणसांना सहभागी करून घेणाऱ्या ख्रिस्ताची गाढ नम्रता यातून दिसते. तसेच आपल्या कार्यात सक्रियपणे सहभागी होण्यासाठी तो आपल्या आईला आणि तिच्याद्वारे आपल्या सर्वांनाही आमंत्रण देतो, हे यातून स्पष्ट होते. देवाच्या कृपेने आपण सर्वजण त्याच्या मुक्तीच्या योजनेत सहकार्य करण्यास बोलावले गेलो आहोत, जेणेकरून आपण त्याचे गौरव करावे आणि त्याचे तारणदायी प्रेम जगापर्यंत पोहोचवण्यास हातभार लावावा.

येशूची मुक्तीची योजना उलगडत असताना त्यात सक्रियपणे सहभागी होण्यासाठी तुम्हाला मिळालेल्या आमंत्रणावर आज चिंतन करा. जगात हस्तक्षेप करण्याच्या त्याच्या सर्वशक्तिमान सामर्थ्यावर आपली श्रद्धा प्रकट करून आपण या योजनेत सहभागी होतो. आपली श्रद्धा देवाची कृपा स्वीकारण्यासाठी आपली अंतःकरणे खुली करते. त्यामुळे त्याचे गौरव वाढते आणि त्याचे तारणदायी प्रेम गरजूंपर्यंत पोहोचते. आपल्या परिपूर्ण नम्रतेने देव तुम्हाला श्रद्धा आणि विश्वास प्रकट करण्याचे आमंत्रण देतो, जेणेकरून तुमच्या सहकार्याने त्याची ‘वेळ’—तुमच्या जीवनातील कृपेचा आणि परिवर्तनाचा क्षण—प्रत्यक्षात येईल. आपण त्या सेवकांपैकी एक आहोत अशी कल्पना करा आणि आपली धन्य माता आपल्याला काय सांगते ते ऐका: “तो तुम्हाला जे काही सांगेल ते करा.” तिच्या या सांगण्याप्रमाणे वागा, आणि देवाची कृपा भरभरून ओतली जाईल.

हे भरभरून देणाऱ्या प्रभू, आपल्या लोकांच्या जीवनात तुझे सर्वशक्तिमान सामर्थ्य प्रकट व्हावे, अशी तुझी इच्छा आहे. तुझ्या नम्रतेने तू मला आमंत्रण देतोस की मी तुझ्यावर श्रद्धा आणि विश्वास ठेवावा आणि तुला हस्तक्षेप करण्याची विनंती करून तुझ्या कार्यात सहभागी व्हावे. हे प्रभू, माझी श्रद्धा बळकट कर, जेणेकरून जिवांच्या तारणासाठी मी निष्ठेने मध्यस्थी करू शकेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


उपवासाचे महत्त्व

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा सोमवार

योहानाचे शिष्य आणि परुश्यांचे शिष्य नेहमी उपवास करत असत. लोक येशूकडे आले आणि त्यांनी आक्षेप घेत विचारले, “योहानाचे शिष्य आणि परुश्यांचे शिष्य उपवास करतात, पण तुमचे शिष्य उपवास का करत नाहीत?” येशूने त्यांना उत्तर दिले, “वर त्यांच्यासोबत असताना लग्नाचे पाहुणे उपवास करू शकतात का?” मार्क 2:18–19

जुन्या कराराच्या काळात उपवास करण्याची प्रथा प्रचलित होती. पश्चात्ताप किंवा शोक व्यक्त करणे, अथवा देवाच्या हस्तक्षेपासाठी स्वतःला तयार करणे, हा उपवासाचा उद्देश होता. बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाच्या शिष्यांमध्ये हे विशेषत्वाने दिसून येत असे. पश्चात्ताप करा आणि मशीहाच्या आगमनाची तयारी करा, या योहानाच्या आवाहनाला प्रतिसाद म्हणून ते उपवास करत असत.

परुशी उपवास करीत असत, पण त्यांचा उपवास अनेकदा केवळ दिखाव्यासाठी असे; त्यातून ते खोट्या भक्तीचे प्रदर्शन करीत. परुशी आणि जकातदार यांच्या दृष्टान्तातील परुश्याची प्रार्थना आठवा: “परुशी उभा राहून मनात अशी प्रार्थना करू लागला, ‘हे देवा, मी इतर लोकांसारखा लोभी, अप्रामाणिक किंवा व्यभिचारी नाही, या जकातदारासारखाही नाही, म्हणून मी तुझे आभार मानतो. मी आठवड्यातून दोनदा उपवास करतो आणि माझ्या सर्व उत्पन्नाचा दशांश देतो’” (लूक 18:11–12).

आजच्या शुभवर्तमानात येशू सांगतो की त्याचे शिष्य आता उपवास करीत नाहीत, पण त्यांना उपवास करावा लागेल असा दिवस येत आहे. देवाच्या लोकांचा वर म्हणून आपली दैवी ओळख प्रकट करताना येशू हे स्पष्ट करतो.

देवाने संदेष्ट्यांद्वारे आपल्या लोकांशी असलेल्या नात्याचे वर्णन अनेकदा विवाहकराराच्या रूपाने केले. यशया म्हणाला, “कारण तुझा निर्माणकर्ता हाच तुझा पती आहे; सेनाधीश प्रभू हे त्याचे नाव आहे. इस्राएलचा पवित्र देव हाच तुझा उद्धारकर्ता आहे; त्याला अखिल पृथ्वीचा देव म्हणतात” (यशया 54:5). होशेयाने भाकीत केले, “मी तुला कायमचे माझी वधू म्हणून स्वीकारीन; न्यायाने व नीतीने, निष्ठेने व करुणेने मी तुला माझी वधू म्हणून स्वीकारीन…” (होशेया 2:22–23).

येशू हा वर देहाने शिष्यांसोबत होता, तोवर ते जणू आपल्या लग्नाच्या मेजवानीत होते. देव त्यांच्याशी जो नवा विवाहकरार करीत होता, त्याचा ते आनंद साजरा करीत होते. अशा मेजवानीत उपवास करणे उचित नव्हते. पण “असे दिवस येतील की वराला त्यांच्यापासून दूर नेले जाईल, आणि त्या दिवशी ते उपवास करतील” (मार्क 2:20). हे शब्द येशूच्या दुःखसहनाचा, मृत्यूचा आणि स्वर्गारोहणाचा संदर्भ देतात. नवा विवाहकरार त्याच्या रक्ताने शिक्कामोर्तब झाल्यावर आणि पृथ्वीवरील त्याचे कार्य पूर्ण झाल्यावर, “त्या दिवशी ते उपवास करतील,” असे त्याने भाकीत केले. तो दिवस आजच आहे!

सुरुवातीच्या ख्रिस्तसभेतही उपवासाची प्रथा रूढ होती: “ते प्रभूची उपासना आणि उपवास करीत असताना पवित्र आत्मा म्हणाला, ‘ज्या कार्यासाठी मी बर्णबा आणि शौल यांना बोलावले आहे, त्या कार्यासाठी त्यांना माझ्याकरिता वेगळे करा.’ मग उपवास व प्रार्थना पूर्ण करून त्यांनी त्या दोघांवर हात ठेवले आणि त्यांना पाठवले” (प्रेषितांची कृत्ये 13:2–3). या प्रसंगी, शौल आणि बर्णबा यांना पाठवण्याची तयारी करताना, त्यांच्यावर सोपवलेले कार्य कोणते हे ओळखण्यास अंत्युखियातील शिक्षकांना व संदेष्ट्यांना उपवासाची मदत झाली.

आज येशू आपल्याला नियमितपणे उपवास व आत्मसंयमाचे इतर आचरण करण्यास बोलावतो. हे आपल्या आध्यात्मिक वाटचालीचे अत्यावश्यक अंग आहे. नव्या करारात ही शिकवण स्पष्ट आहे. उदाहरणार्थ, आपल्या सेवाकार्याच्या आरंभी येशू वाळवंटात गेला आणि त्याने “चाळीस दिवस व चाळीस रात्री उपवास केला” (मत्तय 4:2). आपल्याला सोपवलेले कार्य पूर्ण करण्यासाठी आणि दुष्टाच्या प्रलोभनांवर मात करण्यासाठी आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा येशूचे हे उदाहरण आपल्याला उपवासाचे महत्त्व दाखवते.

आपल्याला आपल्या प्रभूचे अनुकरण करायचे असेल, त्याच्याशी असलेले कराराचे नाते अधिक दृढ करायचे असेल आणि त्याचे कार्य पुढे न्यायचे असेल, तर आपण नियमितपणे उपवास केला पाहिजे. उपवास वर्षातून फक्त दोनदाच—राखेच्या बुधवारी आणि पवित्र शुक्रवारी—बंधनकारक असला, तरी दर आठवड्याला, विशेषतः शुक्रवारी, उपवास करावा आणि ही साधना आपल्या प्रार्थनामय जीवनाशी जोडावी, असे प्रोत्साहन आपल्याला दिले जाते.

आज तुम्ही उपवास कसा करता आणि आत्मसंयमाचे इतर कोणते मार्ग नियमितपणे आचरता, याचा विचार करा. उपवास ही अंतःकरणाची शिस्त आहे. ती आपल्याला दुःख सहन करणाऱ्या ख्रिस्ताशी एकरूप करते आणि त्याची विपुल कृपा स्वीकारण्यास आपली अंतःकरणे तयार करते. देहाच्या प्रलोभनांवर आणि या जगात आपले लक्ष विचलित करणाऱ्या गोष्टींवर मात करण्यास उपवास आपल्याला मदत करतो. त्यामुळे स्वर्गात आपली वाट पाहत असलेल्या शाश्वत विवाहमेजवानीकडे आपले मन पुन्हा वळते. उपवासाकडे ओझे म्हणून नव्हे, तर पवित्रतेत वाढण्याची, वराशी असलेले कराराचे नाते अधिक दृढ करण्याची आणि तो तुम्हाला ज्या कार्यासाठी पाठवतो त्यासाठी अधिक चांगली तयारी करण्याची आनंददायी संधी म्हणून पाहा.

हे माझ्या प्रभू, माझ्या वरा, तुझे रक्त सांडून तू माझ्याशी प्रेमाचा आणि तारणाचा नवा करार केला आहेस. या कराराचे नाते अधिक दृढ व्हावे आणि तू माझ्यावर सोपवलेल्या कार्याशी मी विश्वासू राहावे, अशी माझी उत्कट इच्छा आहे. माझ्या अनियंत्रित इच्छांमुळे मला प्रलोभन होते किंवा जगाच्या मोहामुळे माझे लक्ष विचलित होते, तेव्हा उपवासाची गरज आणि त्यातून मिळणारी कृपा यांची मला आठवण करून दे. या पवित्र साधनेची आध्यात्मिक फळे मला लाभतील अशी आनंदाने आशा बाळगून आणि तुझ्या दैवी व्यवस्थेवर अधिक भरवसा ठेवून ही साधना स्वीकारण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या नियमाचे पालन

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा मंगळवार

“शब्बाथ मनुष्यासाठी करण्यात आला, मनुष्य शब्बाथासाठी नाही. म्हणून मानवपुत्र शब्बाथाचाही प्रभू आहे” (मार्क 2:27–28)

नियमांच्या काटेकोर पालनात अडकून पडणाऱ्या आणि आपल्या हातून काही चूक तर होत नाही ना, अशी सतत चिंता करणाऱ्यांना आजच्या शुभवर्तमानातून दिलासा मिळायला हवा. देवाच्या आज्ञा पाळण्याची आणि त्याच्या पवित्र इच्छेशी विश्वासू राहण्याची इच्छा असलेले लोक या सापळ्यात सहज पडू शकतात. हेतू कितीही चांगले असले, तरी देवाशी विश्वासू राहण्याचा मनापासून प्रयत्न करणाऱ्यांचाही, त्याला सर्वांत चांगल्या प्रकारे कसे संतुष्ट करावे आणि त्याचा गौरव कसा करावा, याबद्दल गैरसमज होऊ शकतो. नियमाच्या बाह्य बाबींचे काटेकोर पालन केले की तेवढे पुरेसे आहे, असे समजणे हा एक सामान्य सापळा आहे. देवाच्या नियमाचे पालन करणे अत्यावश्यक आहे; पण त्याच्या नियमाच्या खऱ्या अपेक्षा समजून घेणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे—तो खरोखर कशाची अपेक्षा करतो आणि कशाची करत नाही.

आजच्या शुभवर्तमानातील प्रसंग येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या सुरुवातीच्या काळात घडतो. त्याने आपल्या बारा प्रेषितांची निवड केली होती आणि तो उपदेश करू लागला होता व आजाऱ्यांना बरे करू लागला होता. येशूला आपले कार्य पुढे चालू ठेवता यावे म्हणून शब्बाथ दिवशी ते दुसऱ्या गावी पायी जात होते. वाटेत ते एका शेतातून गेले. प्रेषितांना भूक लागली होती, म्हणून उभ्या पिकातून वाट काढत जाताना त्यांनी खाण्यासाठी काही कणसे तोडली. परुश्यांनी हे पाहिले तेव्हा प्रेषितांना दोष देण्याची संधी साधून ते म्हणाले, “पाहा, शब्बाथ दिवशी जे करण्यास मनाई आहे, ते हे का करत आहेत?” (मार्क 2:24).

तत्त्वज्ञानाच्या फार खोलात न जाताही, आपण ज्याला देवाचा शाश्वत नियम म्हणतो तो समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. या शाश्वत नियमात वास्तवाची भौतिक, नैतिक आणि आध्यात्मिक सत्ये सामावलेली आहेत. देवाने जे काही सत्य म्हणून प्रस्थापित केले आहे, ते सर्व आपल्या जीवनाला दिशा देणारे असले पाहिजे. त्या दुष्टाचा हेतू असा आहे की, या वास्तवाविषयी आपल्या मनात चुकीची समजूत निर्माण करून आपल्याला फसवावे.

परंपरेनुसार शाश्वत नियमाची दोन वेगवेगळी अंगे मानली जातात: नैसर्गिक नियम आणि दैवी नियम. केवळ दैवी प्रकटीकरणातून जे काही समजते, ते सर्व दैवी नियमात येते. पवित्र शास्त्र हे सर्व उलगडून दाखवते, विशेषतः ख्रिस्ताचे मानवत्व आणि त्याचे कार्य यांद्वारे. याउलट, नैसर्गिक नियम सृष्टीतच, आपल्या मानवी स्वभावातही, कोरलेला आहे. तो आपल्या सदसद्विवेकबुद्धीवर कोरलेला आहे आणि विचारबुद्धीच्या साहाय्याने आपल्याला तो ओळखता येतो. उदाहरणार्थ, खोटे बोलणे, चोरी करणे आणि खून करणे चुकीचे आहे, हे आपल्याला उपजतच कळते. दहा आज्ञांद्वारे देवाचा दैवी नियम या सत्यांना दुजोरा देतो; पण नीट विचार केला, तर ही मूलभूत नैतिक सत्ये आपल्याला आधीपासूनच स्पष्ट आहेत.

आजच्या शुभवर्तमानात प्रेषितांचे वर्तन विवेकाला, म्हणजेच नैसर्गिक नियमाला, पूर्णपणे धरून होते. मानवाच्या सर्वांगीण कल्याणासाठी देवाने केलेल्या योजनेशी त्यांची निवड कशी सुसंगत होती, हे त्यातून दिसते. येशूला आपले कार्य पुढे चालू ठेवता यावे म्हणून ते त्याच्याबरोबर प्रवास करत होते आणि वाटेत कणसांतले दाणे खात होते. विशेषतः ख्रिस्ताची सेवा करत असताना, शब्बाथच्या नियमाचा कठोर आणि केवळ शब्दशः अर्थ लावण्यापेक्षा त्यांच्या अन्नाच्या गरजेला प्राधान्य होते. पण परुश्यांनी शब्बाथ पाळणे हेच अंतिम उद्दिष्ट मानले. त्यांचे लक्ष केवळ बाह्य पालनावर होते. शब्बाथ हा मानवाला दिलेली देणगी आहे—विश्रांती घेण्याचा, देवाची उपासना करण्याचा आणि त्याच्या सहवासात नवचैतन्य मिळवण्याचा दिवस आहे—हे त्यांना उमगले नाही.

आपल्या मानवी विचारबुद्धीवर कोरलेला नैसर्गिक नियम आणि पवित्र शास्त्रातून प्रकट झालेला दैवी नियम यांच्यात पूर्ण सुसंवाद आहे, ही जाणीव सुंदर आहे आणि आपल्याला मुक्त करते. दोन्हींचा उगम देवातच आहे. दैवी नियम नैसर्गिक नियमाला उन्नत करून परिपूर्ण करतो आणि दोन्ही नियम प्रेम व दया यांकडे आपल्याला नेतात, हे येशू आपल्या कार्यातून दाखवतो. परुश्यांच्या नियमपालनाच्या कर्मठ आग्रहामुळे हा सुसंवाद झाकोळला गेला. जीवन आणि स्वातंत्र्य यांकडे नेणारा मार्ग असलेला देवाचा नियम त्यांनी जाचक नियमावलीपुरता मर्यादित केला.

देवाच्या नियमाकडे तुम्ही कसे पाहता, यावर आज चिंतन करा. तो तुम्हाला जाचक वाटत असेल, तर आपल्या दृष्टिकोनाचा पुन्हा विचार करा. देवाचा नियम नीट समजून घेऊन स्वीकारला, तर तो ओझे ठरत नाही; उलट तो स्वातंत्र्याचा झरा ठरतो. विशेषतः शब्बाथ आपल्याला विश्रांती घेण्याचे आणि देवाच्या काळजीवाहू व्यवस्थेवर भरवसा ठेवण्याचे आमंत्रण देतो. शाश्वत नियमाच्या नैसर्गिक आणि दैवी अशा दोन्ही अंगांनुसार आपण जगतो, तेव्हा आपल्या आत्म्यात असा सुसंवाद अनुभवतो, जो आपल्याला नवचैतन्य देतो आणि उन्नत करतो. पाप केल्याची निराधार धास्ती आणि नियमपालनातील ढिलाई या दोन्ही गोष्टी टाळून देवाचा नियम प्रेमाने पाळण्याचा निश्चय करा. मग ज्या स्वातंत्र्यासाठी आणि आनंदासाठी देवाने तुम्हाला निर्माण केले, ते तुम्हाला लाभतील.

हे दैवी नियमदात्या, तू जे काही सांगितले आहेस आणि प्रस्थापित केले आहेस, ते सर्व सत्य आहे. तू सत्याचा उगम आहेस आणि तूच सत्य आहेस. तुझ्या इच्छेनुसार जगण्याचा प्रयत्न करताना, नियमपालनातील ढिलाई आणि पाप केल्याची निराधार धास्ती या दोन्हींपासून मला मुक्त कर. तुझ्या नियमात मला स्वातंत्र्य आणि आनंद यांकडे नेणारा मार्ग सापडो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


न्याय्य संताप आणि पवित्र दुःख

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा बुधवार

मग येशूने परुश्यांना विचारले, “शब्बाथ दिवशी वाईट करण्याऐवजी चांगले करणे, जीव घेण्याऐवजी जीव वाचवणे, हे नियमाला धरून आहे का?” पण ते गप्प राहिले. येशूने सभोवती त्यांच्याकडे रागाने पाहिले. त्यांच्या अंतःकरणाच्या कठोरतेमुळे व्यथित होऊन तो त्या माणसाला म्हणाला, “तुझा हात पुढे कर.” त्याने हात पुढे केला आणि त्याचा हात बरा झाला. मार्क 3:4–5

या प्रश्नाला तुम्ही काय उत्तर द्याल? “शब्बाथ दिवशी वाईट करण्याऐवजी चांगले करणे आणि जीव घेण्याऐवजी जीव वाचवणे नियमाला धरून आहे का?” वस्तुनिष्ठपणे पाहिले तर उत्तर सोपे आहे: “होय!” पण ते चांगले कृत्य कोण करत आहे याचा विचार केला, तर त्या व्यक्तीविषयीचे आपले विचार, भावना आणि तिच्याशी आलेले पूर्वानुभव यांचा आपल्या निर्णयावर सहज परिणाम होऊ शकतो. एखाद्या व्यक्तीविषयी आपल्या मनात काही तक्रार असेल आणि त्यातून राग, मत्सर किंवा हेवा निर्माण झाला असेल, तर आपले उत्तर योग्य उत्तरापेक्षा वेगळे असू शकते. येशूच्या बाबतीत परुश्यांचे असेच झाले.

आपल्यावर अन्याय झाला किंवा आपल्याला दुखापत झाली असे वाटल्यावर उमटणारी तीव्र भावनिक प्रतिक्रिया म्हणजे राग. रागाला अयोग्य वळण लागले, तर त्यातून मनात आकस, कटुता किंवा सूड घेण्याची इच्छा निर्माण होऊ शकते. आपल्याकडे जे आहे ते दुसऱ्या कुणामुळे आपल्या हातचे जाईल, ही भीती म्हणजे मत्सर. त्याची मुळे असुरक्षिततेच्या भावनेत किंवा गर्वात असतात. त्यामुळे आपले स्थान, नाती किंवा मिळवलेले यश जपण्याच्या धडपडीत त्यांच्याशी आपली आसक्ती विकृत होते. दुसऱ्याला लाभलेले आशीर्वाद किंवा मिळालेले यश पाहून मनाला होणारे दुःख म्हणजे हेवा. हेवा वाटतो तेव्हा अनेकदा दुसऱ्याच्या भरभराटीत आनंद मानण्यास आपण नकार देतो आणि त्याला जे लाभले आहे ते त्याच्याकडून हिरावले जावे अशी इच्छा करतो. ही कुरूप पापे आहेत. या पापांमुळे येशूचे पवित्र हृदय न्याय्य संतापाने आणि पवित्र दुःखाने भरून गेले.

सुवार्तेच्या या उताऱ्यात परुशी या तिन्ही पापांच्या आहारी गेलेले दिसतात. येशू आपल्या अधिकाराला आणि प्रभावाला धोका आहे, असे त्यांना वाटते. म्हणून त्याच्या शब्दांवर आणि कृतींवर ते जी शत्रुत्वाची प्रतिक्रिया देतात, त्यातून त्यांचा राग दिसून येतो. येशूच्या शिकवणीपुढे आणि चमत्कारांपुढे त्यांचे स्वतःचे सेवाकार्य झाकोळून जाते. त्यामुळे लोकांवरील आपली सत्ता आणि लोकांमधील आपले स्थान येशूमुळे गमवावे लागेल, या भीतीतून त्यांचा मत्सर दिसून येतो. तो मनुष्य बरा झाला याचा आनंद त्यांना होत नाही; उलट, येशूचा अधिकार आणि लोकांचे त्याच्याकडे वेधले जाणारे लक्ष त्यांना खुपते. यातून त्यांचा हेवा दिसून येतो. या पापांमुळे त्यांची अंतःकरणे कठोर होतात. येशूमध्ये प्रकट होणारी देवाची दया आणि प्रेम त्यांना दिसेनासे होते, आणि ही पापे त्यांना द्वेषाच्या आणि कटकारस्थानाच्या मार्गावर नेतात.

परुश्यांच्या नकारात्मक आणि पापमय प्रतिक्रिया पाहिल्यावर, ‘आपण असे कधीच वागणार नाही,’ असे म्हणून त्यांना दोष देणे सोपे आहे. पण अशा निष्कर्षावर घाईने पोहोचण्याआधी, इतरांशी असलेली आपली सर्व नाती आणि त्यांच्याशी येणारा प्रत्येक संपर्क यांचे परीक्षण करणे महत्त्वाचे आहे.

प्रत्येक सद्गुण आणि आध्यात्मिक देणगी येशूमध्ये मूर्त रूप घेते—दया आणि न्याय, करुणा आणि सामर्थ्य, परिश्रमशीलता आणि शिकवण स्वीकारण्याची तत्परता, नम्रता आणि प्रताप, संयम आणि तळमळ, ज्ञान आणि विवेक, श्रद्धा आणि धैर्य, आशा आणि देव व शेजारी यांच्यावरील प्रेम. यांपैकी नेमक्या कशामुळे परुश्यांचा राग, मत्सर आणि हेवा प्रकट झाला? या प्रश्नाचे उत्तर देणे अशक्य आहे, कारण या पापांच्या मुळाशी नेहमीच अविवेक असतो. आपल्या जीवनातही हेच खरे आहे.

ज्या लोकांशी आपला नियमितपणे संबंध येतो, त्यांचा विचार करताना राग, मत्सर किंवा हेवा यांच्याशी आपला संघर्ष आहे का, हे तपासणे महत्त्वाचे आहे. हे तपासणे अनेकदा कठीण जाते, कारण या पापांमुळे आपल्याला सत्य दिसत नाही. राग आला की आपण विवेक न वापरता आपल्या रागाला इतरांनाच जबाबदार धरतो. मत्सर वाटतो तेव्हा असुरक्षिततेपोटी आपण आपली प्रतिक्रिया योग्य ठरवतो आणि ज्या व्यक्तीकडून आपल्याला धोका वाटतो तिला दोष देतो. हेवा वाटतो तेव्हा स्वतःचाच विचार करण्यात आपण इतके गुंततो की दुसऱ्या व्यक्तीतले चांगले आपल्याला नीट दिसत नाही. त्यामुळे तिच्या यशाचा किंवा चांगुलपणाचा आनंद आपल्याला घेता येत नाही.

या जड ओझ्यांपासून आपल्याला मुक्त करण्यासाठी येशू आला. या पापांचे त्यांच्या जीवनावर वर्चस्व होते, म्हणून परुशी सुखी नव्हते. तसेच, जोपर्यंत आपण रागाऐवजी प्रेम आणि क्षमा, मत्सराऐवजी कृतज्ञता आणि हेव्याऐवजी इतरांना लाभलेल्या आशीर्वादांबद्दल कौतुक आणि आनंद बाळगत नाही, तोपर्यंत आपल्याला हवी असलेली शांती, आनंद आणि सुख कधीच लाभणार नाही.

ज्या लोकांशी तुमचा नियमितपणे संबंध येतो, त्यांच्याविषयी आज चिंतन करा. त्या नात्यांमध्ये ही पापे शिरली असतील, तर त्यांची जबाबदारी स्वीकारा, त्यांची कबुली द्या आणि त्यांच्या जागी सद्गुण यावेत म्हणून प्रार्थना करा. आपण त्याच्याबरोबर आनंद करावा, त्याच्या गौरवशाली सद्गुणांत आणि आध्यात्मिक देणग्यांत सहभागी व्हावे आणि त्यांतून मिळणारी विपुल फळे स्वीकारावीत, अशी आपल्या प्रभूची इच्छा आहे.

हे सर्व सद्गुणांनी आणि देणग्यांनी परिपूर्ण प्रभू, जे काही चांगले आहे, जे काही पवित्र आहे आणि जे काही तुझ्या दैवी स्वरूपातून उगम पावते, ते सर्व तुझ्यात मूर्त रूप घेते. जेव्हा माझे वागणे तुझ्यासारखे न राहता परुश्यांसारखे होते, तेव्हा राग, मत्सर आणि हेवा ही माझी पापे मला दिसू दे. मला नम्र करणारे सत्य उलगडून दाखव आणि मला देण्यास तू आतुर असलेल्या सद्गुणांनी व देणग्यांनी मला भरून टाक. अशा रीतीने मला या जड ओझ्यांपासून मुक्त कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाने ठरवलेली वेळ आणि त्याची परिपूर्ण योजना

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा गुरुवार

येशू आपल्या शिष्यांसह तेथून सरोवराकडे निघून गेला. गालील आणि यहुदिया येथून पुष्कळ लोक त्याच्या मागोमाग आले. तो काय करत आहे हे ऐकून यरुशलेम, इदुमेया, यार्देनच्या पलीकडचा प्रदेश आणि सोर व सिदोन यांच्या आसपासचा परिसर येथूनही पुष्कळ लोक त्याच्याकडे आले. मार्क 3:7–8

येशूच्या अनुयायांची संख्या झपाट्याने वाढत होती. आजच्या इस्राएल, लेबनॉन, सीरिया आणि जॉर्डनचा समावेश असलेल्या प्रदेशांतून लोक त्याच्याकडे मोठ्या संख्येने येत होते. त्यांच्यात हिब्रू परंपरा पाळणारे यहुदी, ग्रीकभाषिक यहुदी, सिरो-फिनिशियन परराष्ट्रीय आणि एदोमी लोक होते. या विविधतेने भरलेल्या जनसमुदायावरून दिसते की येशूचे सेवाकार्य सांस्कृतिक, धार्मिक आणि राष्ट्रीय सीमा ओलांडून गेले होते. सुवार्तेचे आवाहन सर्वांसाठी आहे, याची ही चाहूल होती. काही जण खऱ्या श्रद्धेने त्याच्याकडे ओढले गेले, तर इतर जण त्याचे चमत्कार पाहण्याच्या उत्सुकतेने आले.

आजच्या सुवार्तेतील प्रसंगाच्या अगदी आधी, येशू आपल्याला धोका आहे असे वाटल्याने परुशी आणि हेरोदाचे समर्थक त्याला ठार मारण्याचा कट रचू लागले. तेव्हा येशू ‘आपल्या शिष्यांसह तेथून सरोवराकडे निघून गेला.’ त्याने अगदी योग्य वेळ साधली; त्याच्या दुःखसहनाची घटिका अजून आली नव्हती. तो भीतीपोटी तेथून गेला नाही; आपल्या कार्याच्या पुढील टप्प्याची तयारी करण्यासाठी त्याने जाणीवपूर्वक उचललेले ते पाऊल होते. अजून बरेच काही करायचे होते—अनुयायांना एकत्र आणणे, दयेची कृत्ये करणे आणि देवाच्या राज्याची घोषणा करण्याच्या कार्यासाठी बारा प्रेषितांना तयार करणे.

येशू दैवी ज्ञानानुसार वागत होता; पण त्याच्याकडे गर्दी करणाऱ्या लोकांना त्या क्षणी समोर घडणारेच दिसत होते. त्याची शिकवण आणि चमत्कार पाहून ते भारावून जात असत, पण त्याच्या कार्याची संपूर्ण व्याप्ती त्यांना अनेकदा समजत नसे. उपदेशक आपल्याला आठवण करून देतो: “प्रत्येक गोष्टीसाठी एक ठरलेली वेळ आहे आणि आकाशाखालील प्रत्येक कार्याची एक वेळ आहे. जन्म देण्याची वेळ आणि मरण्याची वेळ; लावण्याची वेळ आणि लावलेले उपटण्याची वेळ. ठार मारण्याची वेळ आणि बरे करण्याची वेळ; पाडण्याची वेळ आणि बांधण्याची वेळ…” (उपदेशक 3:1–3). येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्यातील ही ‘वेळ’ पृथ्वीवरील आपला कळप घडवण्याची होती—लोकांना शिकवण्याची, त्यांच्यात श्रद्धा जागवण्याची आणि त्यांच्यावर सोपवण्यात येणाऱ्या कार्यासाठी त्यांना तयार करण्याची.

येशूच्या सेवाकार्यातील त्या काळात त्याच्याकडे गर्दी करणाऱ्या निरनिराळ्या लोकांचा विचार करताना, त्यांच्यात आपणही स्वतःला पाहणे महत्त्वाचे आहे. त्याच्याकडे आलेल्या लोकांना पुढे काय काय घडणार आहे, याची कल्पनाही करता आली नसती. धार्मिक आणि राजकीय नेत्यांच्या वैरभावामुळे येशूचा मृत्यू होऊ शकतो, अशी शक्यता काहींना कदाचित जाणवली असेल. पण येशू स्वतःच्या दुःखसहनाला आणि मरणाला स्वेच्छेने सामोरा जाईल आणि त्यांचा स्वीकार करील, हे एखाद्यालाच भाकीत करता आले असते, तेही कुणाला आले असेल तर. आत्म्यांच्या तारणासाठी येशूला दुःख सोसावे आणि मरावे लागणार होते, हे त्या वेळी त्यांना समजणे शक्यच नव्हते. शिवाय, त्याच्या मृत्यूनंतर जे काही घडणार होते तेही त्यांच्या कल्पनेपलीकडचे होते: त्याचे पुनरुत्थान, ख्रिस्तसभेची स्थापना, त्याचे स्वर्गारोहण, पवित्र आत्म्याचे दान आणि अखिल विश्वाचा राजा म्हणून त्याचे भावी आगमन.

आपल्या सगळ्यांच्या आयुष्यात असंख्य अनुभव येतात, काही चांगले तर काही वाईट. एखादा चांगला अनुभव आला की तो जपून ठेवावासा वाटतो; पण असे अनुभव अनेकदा काळाच्या ओघात फिके पडतात. एखादा वाईट अनुभव आला की ती परिस्थिती दूर व्हावी किंवा त्यातून काही मार्ग निघावा, अशी आपल्याला आस लागते. पण कधी कधी ती परिस्थिती आपल्या अपेक्षेपेक्षा जास्त काळ टिकते.

येशूचे जीवन आपल्याला स्पष्टपणे शिकवते की, “प्रत्येक गोष्टीसाठी एक ठरलेली वेळ असते आणि आकाशाखालील प्रत्येक कार्यासाठी एक काळ असतो.” जीवनाच्या प्रवासात आपण कठीण काळाकडे पाठ फिरवू नये, ना केवळ सुखाच्या दिवसांना धरून राहावे. प्रत्येक क्षण येतो तसा स्वीकारून तो जगला पाहिजे आणि प्रत्येक गोष्टीचा उपयोग देवाच्या हेतूनुसार करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. अशा रीतीने, आपण शेवटपर्यंत विश्वासू राहिलो तर जे गौरव आपली वाट पाहत आहे, त्यासाठी आपली तयारी होईल.

आज आपल्या जीवनातील विविध पर्वांवर चिंतन करा: आनंदाच्या क्षणांवर आणि कसोटीच्या प्रसंगांवरही. देवाने ठरवलेल्या वेळेवर भरवसा ठेवायला आणि प्रत्येक क्षणाचा उपयोग श्रद्धेत व प्रेमात वाढण्यासाठी करायला तो तुम्हाला कसे बोलावत आहे? तुमच्यासमोरची आव्हाने तुम्हाला अडथळे वाटतात, की देवाच्या परिपूर्ण योजनेवरील भरवसा दृढ करण्याच्या संधी वाटतात, याचा विचार करा. चांगल्या आणि कठीण अशा दोन्ही प्रसंगांचा स्वीकार करा. असे करताना कृपेत आणि सद्गुणांत वाढत राहा. मग तुमचे जीवन सुंदर रीतीने उलगडत जाईल आणि त्यातून देवाचे गौरव होईल. अशा प्रकारे येशूचाच भरवसा आणि विश्वासूपणा तुमच्या जीवनात दिसून येईल. पित्याप्रती त्याच्या परिपूर्ण आज्ञाधारकतेमुळेच जगाचे तारण झाले.

हे प्रभू, प्रत्येक गोष्टीची योग्य वेळ जाणणाऱ्या परिपूर्ण ज्ञानाच्या प्रभू, तुझ्या पृथ्वीवरील संपूर्ण जीवनात तुझी दैवी योजना निर्दोषपणे उलगडत गेली. प्रत्येक क्षणी तू पित्याच्या इच्छेशी पूर्णपणे एकरूप होऊन जगलास आणि तारणासाठी आनंद व दुःख या दोन्हींचा स्वीकार केलास. माझ्या जीवनातील प्रत्येक पर्वात, ते चांगले असो वा कठीण, तुझ्या दैवी परिपालनावर भरवसा ठेवण्यास मला मदत कर. तू सर्व गोष्टींतून विपुल चांगले फळ आणतोस, असा दृढ विश्वास मला दे. माझी श्रद्धा बळकट कर आणि तुझ्या इच्छेला पूर्णपणे शरण जायला मला शिकव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाला सर्व काही माहीत आहे

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा शुक्रवार

त्याने त्या बाराजणांना नेमले: शिमोन, ज्याला त्याने पेत्र हे नाव दिले; जब्दीचा मुलगा याकोब आणि याकोबाचा भाऊ योहान, या दोघांना त्याने बोआनेर्गेस, म्हणजे ‘गर्जनेचे पुत्र’, हे नाव दिले; आंद्रेया, फिलिप, बार्थोलोमय, मत्तय, थोमा, अल्फीचा मुलगा याकोब; तद्दय, कनानी शिमोन आणि त्याचा विश्वासघात करणारा यहूदा इस्कार्योत. मार्क 3:16–19

येशूने अनेकांना शिष्य होण्यासाठी बोलावले, पण त्यांतून त्याने इस्राएलच्या बारा वंशांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या बाराजणांना निवडले आणि त्यांच्यावर एक विशेष कार्य सोपवले. त्याने त्यांना ‘प्रेषित’ हे नाव दिले. ‘प्रेषित’ म्हणजे ‘ज्याला पाठवले आहे तो’ किंवा ‘संदेशवाहक’. आपल्या ख्रिस्तसभेचे पहिले बिशप म्हणून त्याने त्यांना आपला अधिकार दिला. त्यांच्यातच त्याचा विश्वासघात करणारा यहूदा इस्कार्योत होता.

यहूदाला प्रेषित होण्यासाठी बोलावून येशूने चूक केली का? मुळीच नाही. येशूची प्रत्येक कृती सर्व बाबतींत परिपूर्ण होती आणि पित्याच्या इच्छेशी पूर्णपणे सुसंगत होती. यहूदा आपला विश्वासघात करील हे माहीत असूनही येशूने त्याला का निवडले?

संत थोमस अक्विनास शिकवतात की गर्भधारणेच्या क्षणापासूनच येशूला देवाचे प्रत्यक्ष आनंददायी दर्शन आणि देवाने थेट प्रदान केलेले ज्ञान लाभले होते (सुम्मा थिओलोजिए, III.9.2&3). म्हणून देवाच्या शाश्वत ज्ञानाने येशूला सर्व काही ज्ञात होते. प्रत्येक प्रेषित पुढे कोणती भूमिका बजावणार होता, हेही त्याला माहीत होते. यहूदा इस्कार्योताची निवड करताना तो कोणता मार्ग घेईल हे येशूला माहीत होते, तरीही त्याने त्याला बोलावले.

धर्मशास्त्रातील एक महत्त्वाचे तत्त्व समजून घेतले पाहिजे: आपल्या भवितव्याचे देवाला असलेले पूर्वज्ञान आपल्या इच्छास्वातंत्र्यात हस्तक्षेप करत नाही. काही तत्त्वज्ञांनी असा युक्तिवाद केला आहे की देवाला भविष्य आधीच माहीत असल्यामुळे आपण ज्या मार्गाने जातो तो आधीच ठरलेला असतो आणि बदलू शकत नाही. देवाला जे ज्ञात आहे ते बदलणार नाही, हे खरे आहे. पण आपण स्वेच्छेने काय निवडावे, याची सक्ती देवाचे ज्ञान करत नाही, किंवा आपली निवड ठरवतही नाही, हेही तितकेच खरे आहे. देवाचे ज्ञान काळाच्या पलीकडे आहे आणि त्यात सर्व काळ सामावलेला आहे.

येशूच्या एका जिवलग मित्राने केलेल्या वेदनादायक विश्वासघातावर चिंतन करताना, देवाने हे दुष्कृत्य का घडू दिले याचा विचार केल्यास आपल्याला काही महत्त्वाचे धडे मिळतात. देव चांगले करण्याचे स्वातंत्र्य देतो, म्हणून तो वाईटही घडू देतो. इच्छास्वातंत्र्यातून घडणाऱ्या दुष्कृत्याला त्याने आळा घातला असता, तर त्याने इच्छास्वातंत्र्याच्या वापरालाच आळा घातला असता. त्यामुळे स्वेच्छेने प्रेम करण्याची आपली क्षमताच हिरावली गेली असती. यातून देवाने आपल्याला दिलेली अद्भुत देणगी दिसून येते: प्रेम करायचे की नाही, हे निवडण्याची क्षमता. ही देणगी आपल्या अस्तित्वाचा अविभाज्य भाग आहे. तिच्यामुळे देवाच्या विपुल, ओसंडून वाहणाऱ्या प्रेमात आणि दयेत आपल्याला सहभागी होता येते; देव ती आपल्याला मुक्तपणे देतो आणि आपण ती स्वेच्छेने स्वीकारतो.

काही गोष्टी घडू देण्याच्या देवाच्या इच्छेतूनही दैवी परिपालन आणि मानवी कृती यांच्यातील गूढ नाते दिसून येते. सर्वसमर्थ देव अत्यंत गंभीर पापांतूनही चांगले घडवू शकतो. याचे श्रेय आपल्याला नव्हे, तर देवाच्या सामर्थ्याला आहे. यहूदाच्या विश्वासघाताचा उपयोग देवाने आपल्या मुक्तीचे कार्य घडवून आणण्यासाठी केला. आपल्या जीवनातही हेच घडू शकते.

कोणी आपला विश्वासघात केला किंवा आपण दुसऱ्या कोणाचा विश्वासघात केला, तरी त्या कृतीतून देव चांगले घडवू शकतो. आपण विश्वासघात केला आणि पश्चात्ताप केला नाही, तर देवाचा न्याय अटळ आहे आणि आपण दोषी ठरू. इतरांविरुद्ध केलेल्या आपल्या पापांमुळे त्यांना हानी पोहोचते, तरीही देव त्या पापांतून त्यांच्या जीवनात चांगले घडवू शकतो. तो त्यांच्या अंतःकरणात दया आणि क्षमाशीलता वाढवू शकतो आणि स्वतःही विश्वासघात सोसलेल्या प्रभूशी त्यांना अधिक गाढपणे एकरूप करू शकतो.

कोणी आपल्याविरुद्ध पाप केले, तर त्याचा न्याय करून त्याला दोषी ठरवण्याचा मोह आपल्याला सहज होतो. पण यहूदाच्या प्रसंगातून आपण जो धडा घ्यायला हवा, तो संत पौल सुंदर रीतीने सांगतो: “आपल्याला माहीत आहे की जे देवावर प्रेम करतात आणि ज्यांना त्याच्या योजनेनुसार बोलावण्यात आले आहे, त्यांच्या भल्यासाठी सर्व गोष्टी कार्य करतात” (रोमकरांस 8:28). आपल्यावर झालेला अन्याय आणि आपल्याविरुद्ध केलेली पापे हीदेखील निराश होण्याची नव्हे, तर आशा बाळगण्याची कारणे आहेत. पाप करणारी व्यक्ती पश्चात्ताप करेल, अशी आशा आपण बाळगू शकतो. तसेच जे देवावर प्रेम करतात आणि यहूदाने केलेल्या विश्वासघाताचे येशूने सोसलेले दुःख आपल्या दुःखाशी जोडतात, त्यांच्या भल्यासाठी देव वाईटातून चांगले घडवेल, अशीही आशा आपण बाळगू शकतो.

आज यावर चिंतन करा की देव आपल्या सर्वसमर्थ सामर्थ्याने तुमच्या जीवनातील प्रत्येक गोष्टीतून, अगदी पापातूनही, चांगले घडवू शकतो. पश्चात्ताप करण्यास नकार देणाऱ्या पाप्याला देवाच्या न्यायाचा पूर्ण अनुभव येईल. पण आपण पश्चात्ताप केला आणि क्रूर विश्वासघात सोसलेल्या येशूचे अनुकरण केले, तर त्यातून मोठे भले घडू शकते. त्याच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवा आणि तुमच्या जीवनातील वाईटातून त्याला चांगले घडवू द्या. असे केल्याने रागाचे जड ओझे तर हलके होतेच, पण जीवनात आपण ज्या ज्या प्रसंगांना सामोरे जातो किंवा जे काही सोसतो, त्या सर्वांत देवाचे परिपूर्ण प्रेम भरून राहते.

हे माझ्या विजयी प्रभू, तुझ्या अगदी जवळच्या एका सहकाऱ्याने तुला क्रूरपणे वागवले. तरीही तू आपल्या सर्वसमर्थ सामर्थ्याने त्या वाईटातून आजवरचे सर्वांत मोठे भले घडवले—आमची मुक्ती. मी पाप करतो तेव्हा मला पश्चात्ताप करण्याची कृपा दे. कोणी माझ्याविरुद्ध पाप केले, तर तो अन्याय तू सोसलेल्या विश्वासघाताशी जोडण्यास मला मदत कर, जेणेकरून तुझ्या कृपेचा विजय होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


गैरसमजांच्या काळात ख्रिस्ताचा शोध

सामान्य काळातील दुसऱ्या आठवड्याचा शनिवार

येशू आपल्या शिष्यांसह घरात आला. पुन्हा इतकी गर्दी जमली की त्यांना जेवताही येईना. हे ऐकून त्याचे नातेवाईक त्याला ताब्यात घेण्यासाठी निघाले, कारण ते म्हणत होते, “त्याचे भान हरपले आहे.” मार्क 3:20–21

आजचा शुभवर्तमानाचा उतारा उपासना वर्षभर मिस्साबलिदानात वाचल्या जाणाऱ्या सर्वांत लहान उताऱ्यांपैकी एक आहे; तरीही त्यातून एक सखोल संदेश मिळतो.

प्रसंगाच्या सुरुवातीला येशू आणि त्याचे शिष्य—बहुधा नुकतेच निवडलेले बारा प्रेषित—एका घरात जेवण्यासाठी आणि थोडी विश्रांती घेण्यासाठी थांबले होते. येशू न थकता गावोगावी फिरून देवाच्या राज्याची घोषणा करत होता आणि अनेकांना बरे करत होता. त्याची कीर्ती दूरवर पसरली होती आणि लोक मोठ्या आतुरतेने त्याचा शोध घेत होते.

येशू कुठे आहे हे कळताच लोकांनी घराभोवती इतकी गर्दी केली की जेवण्यासारखी साधी गोष्टही अशक्य झाली. हा तपशील येशूला स्वतःसाठी वेळ मिळत नव्हता अशी खंत व्यक्त करण्यासाठी नाही; इतक्या लोकांना त्याच्याकडे खेचून आणणारा उत्साह आणि तळमळ किती उत्कट होती, हे तो दाखवतो. मानवी अंतःकरणाच्या खोल गरजांनी हेलावून, येशूने नेहमीप्रमाणे त्या लोकांचे मनापासून स्वागत केले.

एवढ्या गर्दीने शिष्य कदाचित भांबावून गेले असतील. पण मत्तयच्या शुभवर्तमानात पुढे नमूद केल्याप्रमाणे, येशूला “त्यांची दया आली, कारण ते मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे त्रस्त आणि निराधार होते” (मत्तय 9:36). त्या लोकांबद्दलच्या त्याच्या करुणेतून देवाच्या प्रेमाची खोली आणि मानवी अंतःकरणाची प्रत्येक आस पूर्ण करण्याची त्याची तत्परता दिसून येते.

येशूच्या नातेवाइकांच्या प्रतिक्रियेतूनही चिंतन करण्यासारखा एक महत्त्वाचा धडा मिळतो. त्याच्याकडे इतकी गर्दी खेचली जात असल्याचे पाहून त्याचे काही नातेवाईक—चुलत किंवा इतर भावंडे, काका, मामा, आत्या, मावशा किंवा इतर आप्त—अस्वस्थ झाले. येशू आणि परुशी व हेरोदाचे समर्थक यांच्यात वाढत चाललेल्या तणावामुळे त्यांना त्याच्या सुरक्षिततेची काळजी वाटली असेल. कित्येक दशके त्यांच्या परिचयाचा असलेला नम्र, शांत येशू आणि त्याच्या चमत्कारांबद्दल व शिकवणुकीबद्दल कानावर येणाऱ्या गोष्टी यांचा मेळ घालणे कदाचित त्यांना कठीण गेले असेल. आयुष्याच्या सुरुवातीच्या काळात येशूने आपले दैवी कार्य प्रकट केले नव्हते. त्यामुळे त्याच्या सामर्थ्याचे हे अचानक झालेले प्रकटीकरण पाहून ते गोंधळले असावेत आणि म्हणूनच त्यांनी हस्तक्षेप करण्याचा प्रयत्न केला असावा.

कुटुंबातील या तणावातून एक महत्त्वाचे सत्य समोर येते: देव आपल्या जीवनात सामर्थ्याने कार्य करतो तेव्हा आपल्यातही बदल होतो आणि तो बदल समजून घेणे आपल्या जवळच्या लोकांना कठीण जाऊ शकते. आपल्याला जसे मनपरिवर्तन अनुभवावे लागते, तसे येशूच्या बाबतीत घडले नाही. तरीही त्याच्या कुटुंबीयांना एक मोठा ‘बदल’ दिसला: त्यांनी यापूर्वी कधीही पाहिले नव्हते अशा रीतीने तो आपले देवत्व उघडपणे प्रकट करू लागला.

आपण अधिक पूर्णपणे ख्रिस्ताच्या मार्गाने चालण्याचा प्रयत्न करतो तेव्हा आपल्या कुटुंबीयांच्या किंवा मित्रांच्या शंकांना, कधीकधी त्यांच्या विरोधालाही, सामोरे जावे लागू शकते. अशा तणावांना धैर्याने आणि प्रेमाने सामोरे जायला येशूचे उदाहरण आपल्याला शिकवते. देवाच्या इच्छेशी एकनिष्ठ राहणे हेच नेहमी सर्वांत महत्त्वाचे आहे, हा विश्वास आपण जपला पाहिजे. येशूप्रमाणे आपणही आपल्या मार्गावर चिकाटीने चालत राहिले पाहिजे आणि आपल्या जीवनात परिवर्तन घडवणाऱ्या देवाच्या सामर्थ्याची नम्रपणे पण ठामपणे साक्ष दिली पाहिजे.

या शुभवर्तमानावर मनन करताना स्वतःला पुढील प्रश्न विचारा: त्या जमावाप्रमाणे तुम्हालाही आपल्या प्रभूचा अधिक उत्कटतेने शोध घेण्याची आणि त्याला भेटण्याच्या ओढीने प्रार्थनेत चिकाटी ठेवण्याची गरज आहे का? ख्रिस्ताचे शिष्य म्हणून जगताना तुमच्याकडून जे अपेक्षित आहे, त्याचे ओझे कधी कधी शिष्यांप्रमाणे तुम्हालाही पेलवत नाही असे वाटते का? येशूच्या नातेवाइकांच्या जागी तुम्ही स्वतःला पाहता का? आपल्या जवळच्या एखाद्या व्यक्तीच्या जीवनात घडलेले आमूलाग्र परिवर्तन पाहून तुमच्याही मनात प्रश्न उभे राहतात का, किंवा ते परिवर्तन समजून घेणे तुम्हाला कठीण जाते का? की तुमचा अनुभव आपल्या प्रभूसारखा आहे—देवाच्या इच्छेनुसार अधिक पूर्णपणे जगण्याचा प्रयत्न करताना कुटुंबीय तुम्हाला समजून घेत नाहीत, त्यामुळे निर्माण होणारा ताण तुम्हालाही जाणवतो का?

भावनांनी भरलेल्या या प्रसंगाच्या विविध पैलूंवर आज मनन करा. या छोट्याशा शुभवर्तमानातील शिकवण आपल्या जीवनाला कशी लागू होते हे पाहताना, येशूचा मनापासून शोध घेण्याचा, तो तुम्हाला ज्या परिवर्तनासाठी बोलावतो ते स्वीकारण्याचा आणि त्याचे परिवर्तन घडवणारे सामर्थ्य तुमच्या जीवनातून प्रकट होऊ देण्याचा निश्चय पुन्हा दृढ करा. शेवटी, तुम्ही निवडलेले नवे जीवन इतरांना समजून घेता यावे आणि त्या वाटचालीत त्यांना तुम्हाला साथ देता यावी म्हणून प्रयत्न करा. ख्रिस्तामध्ये लाभणाऱ्या आनंदाची आणि शांतीची सौम्यपणे व प्रेमाने साक्ष द्या.

हे माझ्या अथक प्रभू, तुझ्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या काळात तुझ्याकडून फार मोठ्या अपेक्षा होत्या; तरीही तुझी करुणा कधीही कमी झाली नाही आणि तू सर्वांची सेवा केलीस. माझ्या जीवनात सदैव तुझा शोध घेण्यासाठी आवश्यक असलेली उत्कटता मला दे. तुझी भेट घडत असताना आणि तुझ्या कृपेने माझे जीवन बदलत असताना, इतरांसमोर, विशेषतः माझ्या कुटुंबीयांसमोर, तुझी विश्वासूपणे साक्ष देण्यासाठी मला सुज्ञपणा आणि संयम दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही अनेक ठिकाणी!