Polski

Drugi tydzień okresu zwykłego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Spis treści


Nowy Baranek Paschalny

II Niedziela Zwykła (Rok A)

Jan Chrzciciel zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: «Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie»”. J 1:29–30

Centralne miejsce w wierze żydowskiej zajmowało święto Paschy, upamiętniające wyzwolenie przez Boga Jego ludu z niewoli egipskiej (Wj 12). W czasach Jezusa Pascha była jednym z trzech głównych dorocznych świąt, podczas których Żydzi pielgrzymowali do świątyni w Jerozolimie. Ponadto Święto Tygodni upamiętniało nadanie Prawa na górze Synaj i było świętem pierwocin zbiorów (Kpł 23:15-22), a Święto Namiotów przypominało wędrówkę Izraelitów przez pustynię i było wyrazem wdzięczności za Bożą opatrzność (Kpł 23:33-43).

Przypomnij sobie pierwszą ucztę paschalną. Mojżesz polecił ludowi złożyć w ofierze baranka bez skazy, oznaczyć jego krwią odrzwia domów i spożyć go z przaśnym chlebem oraz gorzkimi ziołami, w pośpiechu, w gotowości do wyruszenia w drogę. Ten akt wiary i posłuszeństwa uchronił ich przed aniołem śmierci, który omijał oznaczone domy, oszczędzając pierworodnych Izraela, a zabijając pierworodnych Egiptu. Pascha stała się zatem wieczną pamiątką zbawczej mocy Boga i Jego wierności przymierzu ze swoim ludem.

Dzięki świętu Paschy pojęcie baranka ofiarnego było ludowi żydowskiemu bardzo bliskie. Żydzi znali także proroctwo z 53. rozdziału Księgi Izajasza — często nazywane proroctwem o cierpiącym Słudze — w którym sługa Pana jest opisany jako „baranek na rzeź prowadzony”, dźwigający grzechy wielu (Iz 53:7, 10–12). Ponadto każdego ranka i wieczoru składano w świątyni baranka jako nieustanną ofiarę za grzechy (Wj 29:38–42).

Gdy Jezus rozpoczynał swoją publiczną działalność, pierwsze słowa o Nim wypowiedział Jan Chrzciciel: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”. Jego słowa musiały poruszyć umysły i serca jego uczniów. Uczniowie Jana wierzyli, że jest on wielkim prorokiem i poprzednikiem Mesjasza, posłanym, aby przygotować drogę Panu. Widzieli w nim świętego człowieka, który wzywał do nawrócenia i odnowy, a niektórzy nawet zastanawiali się, czy on sam nie jest Chrystusem, choć Jan konsekwentnie temu zaprzeczał.

Ponieważ posługa Jana polegała na przygotowaniu drogi Mesjaszowi, jego uczniowie zapewne oczekiwali rychłego nadejścia Mesjasza. Wyobraź sobie przejęcie, zaskoczenie, pytania, niepewność i nadzieję, które musiały wypełniać ich umysły i serca, gdy słuchali proroctwa Jana o Jezusie. Jan mówił dalej: „To jest Ten, o którym powiedziałem: «Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie»”.

Choć słowa Jana o Jezusie nabrały dla jego uczniów ogromnego znaczenia już w tej pierwszej chwili, gdy ukazał im Jezusa jako Baranka Bożego, muszą one poruszać także każdego z nas dzisiaj. Teraz, gdy okres Narodzenia Pańskiego dobiegł końca i wkraczamy w okres zwykły, jesteśmy zaproszeni, by przyjąć publiczną działalność Jezusa, wraz z całym Jego nauczaniem i Ofiarą Paschalną, jako coś niezwykłego w naszym życiu. Musimy podchodzić do Jego posługi z taką samą nadzieją, entuzjazmem, przejęciem i oczekiwaniem, jakich doświadczali uczniowie Jana.

Rozważ dziś chwilę, w której uczniowie Jana Chrzciciela usłyszeli, jak ogłaszał: „Oto Baranek Boży!”. Podobnie jak oni, staraj się spojrzeć na Jezusa nowymi oczami i z pełnym nadziei oczekiwaniem, gdy rozpoczynamy okres zwykły. Ten okres liturgiczny wyznacza początek publicznej działalności Jezusa i musi również stać się nowym początkiem Jego działania w twoim życiu. Idź za Nim bez zastrzeżeń, pozwalając Mu zgładzić twoje grzechy i dać ci udział w Jego życiu i miłości.

Najświętszy Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wybieram podążanie za Tobą, bo Ty jesteś Mesjaszem, Synem Bożym. Gdy wkraczamy w okres zwykły, proszę, daj mi łaskę przyjęcia Twojej publicznej działalności w niezwykły sposób. Niech Twoje działanie w moim życiu rozpocznie się na nowo, przemieniając mnie i prowadząc ku wolności zdobytej przez Twoją Ofiarę Paschalną. Jezu, ufam Tobie.


„Skała” od początku

Druga Niedziela Zwykła (rok B)

Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z dwóch, którzy usłyszeli słowa Jana i poszli za Jezusem. Najpierw spotkał swego brata Szymona i rzekł do niego: „Znaleźliśmy Mesjasza” — to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. Jezus spojrzał na niego i rzekł: „Ty jesteś Szymon, syn Jana; będziesz nosił imię Kefas” — to znaczy: Piotr. J 1:40–42

To zdumiewające, że już przy pierwszym spotkaniu z Piotrem Jezus wiedział, iż powierzy mu klucze królestwa niebieskiego i zbuduje na nim swój Kościół jak na mocnym, skalnym fundamencie. Choć Jezus miał wyjaśnić tę misję dopiero ponad dwa lata później, w Ewangelii Jana zmienił imię Szymona już na samym początku, wskazując na jego przyszłą rolę.

Kefas oznacza „skałę” w języku aramejskim — powszechnie używanym przez Żydów w Galilei — dlatego Ewangelie często przytaczają słowa aramejskie w opisach ważnych chwil posługi Jezusa. Na przykład, gdy Jezus wskrzesił córkę Jaira, powiedział: „Talitha kum”, co znaczy: „Dziewczynko, wstań” (Mk 5:41). Gdy Jezus uzdrowił człowieka głuchego, rozkazał: „Effatha”, czyli „Otwórz się” (Mk 7:34). Na krzyżu Jezus zawołał: „Eli, Eli, lema sabachthani”, co znaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27:46). Te fragmenty zachowują słowa samego Jezusa, nadając tym głębokim chwilom osobistą autentyczność.

Ewangelia według św. Mateusza podaje, że mniej więcej dwa i pół roku po pierwszym spotkaniu z Piotrem Jezus mówi do niego: „Otóż i Ja tobie powiadam: ty jesteś Piotr (Petros), i na tej skale (petra) zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mateusz 16:18–19). Greckie słowa Petros i petra oznaczają „skałę”, przy czym Petros jest formą tego słowa używaną jako imię męskie, a petra to forma żeńska, oznaczająca solidny skalny fundament. W języku aramejskim, którym Jezus prawdopodobnie się posługiwał, powiedziałby On: „Otóż i Ja tobie powiadam: ty jesteś Piotr (Cephas), i na tej skale (cephas) zbuduję Kościół mój…”

Jednym z powodów, dla których warto zrozumieć ten szczegół językowy, jest to, że ukazuje on boską znajomość przyszłości u Jezusa. Od chwili, gdy spotkał „Szymona, syna Jana”, Jezus przewidywał, kim Szymon się stanie. Znał jego przyszłą rolę jako zwierzchnika swojego Kościoła, widząc w nim skałę, na której Jego Kościół zostanie zbudowany. Jezus przewidywał również, że każdy następca św. Piotra odziedziczy tę samą władzę wiązania i rozwiązywania.

Boska znajomość przyszłości u Jezusa, ujawniona w nadaniu Szymonowi nowego imienia, jest zgodna z nauczaniem św. Tomasza z Akwinu. Akwinata wyjaśnia, że Jezus od chwili swojego poczęcia cieszył się wizją uszczęśliwiającą, co oznacza, że oglądał istotę Boga i dzięki temu poznawał wszystko, co przeszłe, teraźniejsze i przyszłe, w odwiecznej wiedzy Boga. Ta doskonała wiedza pozwalała Jezusowi widzieć Szymona nie tylko takim, jakim był w danej chwili, lecz także takim, jakim miał się stać. Akwinata naucza również, że Jezus posiadał wiedzę wlaną, dzięki której znał wszystko, co było konieczne do wypełnienia Jego zbawczej misji. Dzięki tej wiedzy boskiej i wlanej Jezus był w pełni świadomy przyszłej roli Szymona oraz władzy, która miała zostać przekazana jego następcom (Suma teologiczna, III.9.2&3). Nadając więc Szymonowi imię Cephas, Jezus posłużył się swoją boską wiedzą, aby wskazać przeznaczenie Szymona i opatrznościowy plan dla swojego Kościoła.

Gdy rozpoczynamy okres zwykły, zastanów się dziś nad tym, jak doskonale Bóg zna twoje życie. Wie o tobie wszystko — zna twoje mocne i słabe strony oraz wszystko, kim masz się stać. Choć grzech może zakłócić działanie Bożej łaski w naszym życiu, głęboką pociechę daje świadomość, że On pragnie wielkich rzeczy dla każdego z nas. Ufając Jego opatrzności i wiernie przyjmując Jego łaskę, możemy wypełnić tę misję. Piotr (Cephas) czasem zawodził, a jednak wytrwał i pozwolił Bogu działać przez siebie w niezwykły sposób. Podobnie może być z nami, jeśli dochowamy wierności, będziemy się nawracać po upadkach i powracać do misji, do której jesteśmy powołani.

Wszechwiedzący Panie, tak jak znałeś każdy szczegół życia Szymona Piotra, tak znasz doskonale mnie i wszystko, kim mam się stać zgodnie z Twoim powołaniem. Udziel mi łaski wytrwania w wierze i wypełniania misji, którą mi powierzyłeś. Gdy się zachwieję, uczyń moje serce pokornym, abym mógł się nawrócić i powrócić na chwalebną drogę, którą dla mnie przygotowałeś. Jezu, ufam Tobie.


Czynni uczestnicy misji Chrystusa

Druga Niedziela Zwykła (rok C)

Odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: „Nie mają wina”. Jan 2:1–3

Na weselu w Kanie Jezus dokonuje pierwszego z siedmiu „znaków”. W Ewangelii według św. Jana znak jest cudownym czynem, który objawia boską tożsamość Jezusa, ukazuje Jego chwałę i wskazuje na głębszą duchową prawdę o Jego misji. Ten pierwszy znak objawił Jego boską tożsamość, ukazując Jego władzę nad stworzeniem, gdy przemienił wodę w wino. Ukazał Jego chwałę, pokazując, że jest On wcielonym Synem Bożym, który przynosi obfitość i radość tym, którzy w Niego wierzą. Wskazywał na Jego misję, zapowiadając przemieniający charakter Jego posługi, w której bierze On to, co zwyczajne, i wynosi do tego, co niezwykłe. Ostatecznie wskazywał na Nowe Przymierze przypieczętowane w uczcie eucharystycznej, podczas której Jego Krew pod postacią wina przynosi światu zbawienie.

Warto zauważyć, jak doszło do tego pierwszego znaku. Jezus był na weselu ze swoją Matką, Najświętszą Maryją Panną, oraz z niektórymi lub wszystkimi spośród swoich niedawno powołanych Apostołów. Kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa jako pierwsza poinformowała Go o tym problemie. Nie powiedziała Mu, co ma zrobić, lecz po prostu przedstawiła tę troskę swojemu Boskiemu Synowi.

Odpowiedź Jezusa może początkowo zaskakiwać: „Niewiasto, czyż to Moja lub twoja sprawa? Jeszcze nie nadeszła godzina Moja” (Jan 2:4). W Ewangelii według św. Jana „godzina” Jezusa odnosi się do Jego Męki — chwili, w której został w pełni otoczony chwałą i otoczył chwałą Ojca, ofiarując swoje życie jako nowy Arcykapłan i Baranek ofiarny na ołtarzu Krzyża dla zbawienia dusz. Zaznaczając, że Jego godzina jeszcze nie nadeszła, Jezus podkreśla, że Jego cuda pogłębiają wiarę i objawiają Jego boską misję.

Rola Najświętszej Maryi Panny w tym fragmencie jest zasadnicza. Zwracając się do Niej słowami: „Czy twoja troska dotyczy Mnie? Jeszcze nie nadeszła godzina moja”, Jezus daje swojej Matce sposobność do pełnienia roli orędowniczki w Jego misji przez okazanie wiary w Niego, gdy poleca sługom: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Te słowa ukazują Jej wyjątkowy udział w doprowadzeniu do pierwszego publicznego znaku Jezusa. Ten akt pełnego wiary wstawiennictwa nie tylko objawia chwałę Jezusa, lecz także wyznacza początek Jego publicznej działalności i wskazuje na nieustanną rolę Maryi w prowadzeniu innych do wiary w Jej Syna. Choć ten pierwszy znak dokonał się dzięki wyjątkowej i doskonałej wierze Maryi, później także inni mieli okazywać wiarę w Jezusa, co pozwalało im uczestniczyć w Jego misji.

To wzajemne działanie Jezusa i Maryi uwydatnia związek między wiarą a Bożą interwencją. Podczas wesela powściągliwa odpowiedź Jezusa na prośbę Matki pozwoliła Jej w sposób wolny okazać wiarę w Niego. W zgodzie z wolą Ojca Jezus objawił swoją chwałę za wstawiennictwem Maryi, rozpoczynając swoją misję. Podkreśla to nie tylko głęboką pokorę Chrystusa, który włącza ludzi w swoje Boskie dzieło, lecz także Jego zaproszenie skierowane do Matki — a przez Nią do nas wszystkich — by czynnie uczestniczyć w Jego misji. Dzięki łasce Bożej wszyscy jesteśmy wezwani do współpracy w Jego odkupieńczym planie, oddając Mu chwałę i pomagając nieść światu Jego zbawczą miłość.

Rozważ dziś skierowane do ciebie zaproszenie do czynnego udziału w urzeczywistniającym się odkupieńczym planie Jezusa. Uczestniczymy w nim, okazując wiarę w Jego wszechmoc, dzięki której może On interweniować w świecie. Nasza wiara otwiera nasze serca na przyjęcie Bożej łaski, pomnażając Jego chwałę i niosąc Jego zbawczą miłość potrzebującym. W swojej doskonałej pokorze Bóg zaprasza cię do okazania wiary i ufności, aby Jego „godzina” — chwila łaski i przemiany w twoim życiu — mogła się uobecnić dzięki twojej współpracy. Zobacz siebie wśród owych sług i usłysz, jak nasza Najświętsza Matka mówi do ciebie: „Zrób wszystko, cokolwiek ci powie”. Posłuchaj tego polecenia, a Boża łaska zostanie wylana w przeobfitej mierze.

Panie przeobfitych darów, pragniesz objawiać swoją wszechmoc w życiu Twojego ludu. W swojej pokorze zapraszasz mnie do udziału w Twojej misji przez pokładanie w Tobie wiary i ufności, przyzywając w ten sposób Twojej interwencji. Umocnij moją wiarę, Panie, abym wiernie wstawiał się o zbawienie dusz. Jezu, ufam Tobie.


Wartość postu

Poniedziałek II tygodnia okresu zwykłego

Uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów mieli zwyczaj pościć. Przyszli do Jezusa ludzie i zapytali z wyrzutem: „Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą?”. Jezus im odpowiedział: „Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?”. Marek 2:18–19

Post był powszechną praktyką w czasach Starego Testamentu. Jego celem było wyrażenie pokuty, żałoby lub przygotowania na Bożą interwencję. Dotyczyło to szczególnie uczniów Jana Chrzciciela, którzy pościli w odpowiedzi na Janowe wezwanie do nawrócenia i przygotowania na przyjście Mesjasza.

Choć faryzeusze pościli, ich post często był na pokaz i miał świadczyć o pozornej pobożności. Przypomnij sobie modlitwę faryzeusza z przypowieści o faryzeuszu i celniku: „Faryzeusz stanął i tak się w duchu modlił: «Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie — chciwi, nieuczciwi, cudzołożni — ani nawet jak ten celnik. Poszczę dwa razy w tygodniu i daję dziesięcinę z całego mojego dochodu»” (Łukasz 18:11–12). 

W dzisiejszej Ewangelii Jezus wyjaśnia, że Jego uczniowie teraz nie poszczą, lecz nadchodzi dzień, w którym będą musieli pościć. Jezus tłumaczy to, objawiając swoją Boską tożsamość jako Oblubieńca ludu Bożego.

Przez proroków Bóg często opisywał swoją więź z ludem w kategoriach przymierza małżeńskiego. Izajasz mówił: „Bo twoim małżonkiem jest twój Stwórca; PAN Zastępów — to Jego imię. Twoim Odkupicielem jest Święty Izraela, nazywany Bogiem całej ziemi” (Izajasz 54:5). Ozeasz prorokował: „Poślubię cię sobie na wieki: poślubię cię sobie przez sprawiedliwość i prawo, przez wierność i miłosierdzie…” (Ozeasz 2:22–23).

Dopóki Jezus, Oblubieniec, był fizycznie ze swoimi uczniami, uczestniczyli oni w swojej uczcie weselnej, świętując nowe przymierze małżeńskie, które Bóg z nimi zawierał. Post podczas takiej uczty byłby niestosowny. Jednak „przyjdą dni, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owym dniu, będą pościć” (Marek 2:20). Jest to odniesienie do Męki, Śmierci i Wniebowstąpienia Jezusa. Zapowiedział On, że gdy Nowe Przymierze Małżeńskie zostanie przypieczętowane Jego Krwią, a Jego ziemska misja dobiegnie końca, „w owym dniu będą pościć”. Ten dzień jest dzisiaj!

W pierwotnym Kościele post również był powszechną praktyką: „Gdy oddawali cześć Panu i pościli, Duch Święty powiedział: «Wyznaczcie Mi Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem». Wtedy, zakończywszy post i modlitwę, nałożyli na nich ręce i ich wyprawili” (Dzieje Apostolskie 13:2–3). W tym przypadku post pomógł nauczycielom i prorokom w Antiochii rozeznać misję Szawła i Barnaby w ramach przygotowania do ich wysłania.

Dzisiaj Jezus nie tylko wzywa nas do regularnego praktykowania postu i umartwienia — jest to także nieodzowna część naszej duchowej drogi. Nauka ta jest jasno wyrażona w Nowym Testamencie. Na przykład na początku swojej działalności Jezus udał się na pustynię i „pościł przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy” (Mateusz 4:2). Daje nam to wzór ukazujący wartość postu, gdy staramy się wypełniać nasze misje i przezwyciężać pokusy Złego.

Jeśli chcemy naśladować naszego Pana, pogłębiać łączącą nas z Nim więź przymierza i rozwijać Jego misję, musimy regularnie pościć. Choć post jest wymagany tylko dwa razy w roku — w Środę Popielcową i Wielki Piątek — jesteśmy zachęcani, by podejmować go co tydzień, zwłaszcza w piątki, łącząc tę praktykę z naszym życiem modlitwy.

Zastanów się dziś nad swoją praktyką postu i innych form regularnego umartwienia. Post jest wewnętrzną dyscypliną, która jednoczy nas z cierpiącym Chrystusem i przygotowuje nasze serca na przyjęcie Jego obfitej łaski. Pomagając nam przezwyciężać pokusy ciała i to, co w tym świecie nas rozprasza, post na nowo kieruje nasze dusze ku wiecznej uczcie weselnej, która czeka na nas w niebie. Podejmuj post nie jako ciężar, lecz jako radosną sposobność, by wzrastać w świętości, pogłębiać swoją więź przymierza z Oblubieńcem i pełniej przygotowywać się do misji, z którą On cię posyła.

Mój Panie i Oblubieńcze, przez przelanie swojej Krwi zawarłeś ze mną Nowe Przymierze miłości i zbawienia. Pragnę pogłębiać to przymierze i dochować wierności misji, którą mi powierzyłeś. Gdy nieuporządkowane pragnienia wystawiają mnie na pokusę lub powaby świata rozpraszają moją uwagę, przypominaj mi o konieczności postu i płynącej z niego łasce. Pomóż mi podejmować tę świętą praktykę z radosnym oczekiwaniem jej duchowych owoców i z większą ufnością w Twoją opatrzność. Jezu, ufam Tobie.


Życie według Bożego Prawa

Wtorek II tygodnia okresu zwykłego

„To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu” Mk 2:27–28

Dzisiejsza Ewangelia powinna przynieść pociechę tym, którzy zmagają się z legalistycznym i skrupulanckim sposobem myślenia. To pułapka, w którą łatwo wpadają ci, którzy pragną zachowywać Boże przykazania i pozostawać wierni Jego świętej woli. Mimo najlepszych intencji osobom głęboko szczerym w swej wierności Bogu łatwo jest błędnie zrozumieć, jak najlepiej Mu się podobać i Go uwielbiać. Jedną z częstych pułapek jest przekonanie, że wystarczy drobiazgowo przestrzegać zewnętrznych przepisów Prawa. Choć posłuszeństwo Bożemu Prawu jest niezbędne, równie ważne jest zrozumienie jego autentycznych wymagań — tego, czego naprawdę domaga się ono od nas, a czego nie.

Wydarzenia opisane w dzisiejszej Ewangelii rozgrywają się na początku publicznej działalności Jezusa, po tym, jak wybrał swoich Dwunastu Apostołów i zaczął nauczać oraz uzdrawiać. Gdy w szabat szli do innego miasta, aby Jezus mógł kontynuować swoją misję, przechodzili przez pole. Głodni Apostołowie torowali sobie drogę wśród zbóż i zrywali kłosy, by się posilić. Kiedy faryzeusze zobaczyli, co robią, skorzystali z okazji, by ich potępić, mówiąc: „Patrz, czemu oni robią w szabat to, czego nie wolno?” (Mk 2:24).

Nie zagłębiając się zbytnio w rozważania filozoficzne, warto zrozumieć, co nazywamy wiecznym Prawem Bożym. Prawo wieczne obejmuje rzeczywistość — prawdy fizyczne, moralne i duchowe. Wszystko, co Bóg ustanowił jako prawdziwe, musi być dla nas przewodnikiem przez życie. Celem złego ducha jest zwodzenie nas przez prowadzenie do fałszywego rozumienia tej rzeczywistości.

Tradycyjnie w prawie wiecznym wyróżnia się dwa odrębne aspekty: prawo naturalne i prawo Boże. Prawo Boże obejmuje wszystko, co poznajemy jedynie dzięki Bożemu objawieniu — wszystko, co objawia Pismo Święte, zwłaszcza przez człowieczeństwo i misję Chrystusa. Prawo naturalne jest natomiast wpisane w samo stworzenie, w tym także w naszą ludzką naturę. Jest zapisane w naszych sumieniach i rozpoznawane za pomocą rozumu. Na przykład instynktownie wiemy, że kłamstwo, kradzież i morderstwo są złem. Choć prawo Boże potwierdza to w Dziesięciu Przykazaniach, te podstawowe prawdy moralne są dla nas oczywiste już wtedy, gdy rozważamy je z jasnością umysłu.

W dzisiejszej Ewangelii postępowanie Apostołów było w pełni zgodne z prawym rozumem — z prawem naturalnym — ukazując, że ich wybory odzwierciedlały Boży zamysł dotyczący pełnego rozwoju człowieka. Jedli ziarno, wędrując z Jezusem, aby mógł On kontynuować swoją misję. Ich potrzeba posilenia się, zwłaszcza podczas służby Chrystusowi, miała pierwszeństwo przed sztywnymi, legalistycznymi interpretacjami szabatu. Faryzeusze jednak błędnie uznawali szabat za cel sam w sobie. Skupiali się wyłącznie na zewnętrznym przestrzeganiu przepisów i nie rozumieli, że szabat został ustanowiony jako dar dla ludzkości — dzień odpoczynku, oddawania czci Bogu i odnowy w komunii z Nim.

Piękne i wyzwalające jest dostrzeżenie, że prawo naturalne, wpisane w nasz ludzki rozum, i prawo Boże, objawione w Piśmie Świętym, pozostają w doskonałej harmonii. Oba mają swoje źródło w Bogu. Poprzez swoją misję Jezus ukazuje nam, jak prawo Boże wynosi i udoskonala prawo naturalne, kierując oba ku miłości i miłosierdziu. Legalizm faryzeuszy przesłaniał tę harmonię, sprowadzając Prawo do uciążliwego zbioru przepisów, zamiast dostrzegać w nim drogę do życia i wolności.

Zastanów się dziś nad swoim podejściem do Bożego Prawa. Jeśli wydaje ci się ono uciążliwe, przemyśl na nowo swój sposób myślenia. Właściwie rozumiane i przyjęte Boże Prawo nie jest ciężarem; jest źródłem wolności. Szczególnie szabat zaprasza nas do odpoczynku i zaufania Bożej opatrzności. Gdy żyjemy zgodnie z prawem wiecznym — zarówno naturalnym, jak i Bożym — odkrywamy w naszych duszach harmonię, która nas odświeża i podnosi. Postanów z miłością przestrzegać Bożego Prawa, unikając zarówno skrupulanctwa, jak i pobłażliwości wobec zła, a odnajdziesz wolność i radość będące celem twojego stworzenia.

Boski Prawodawco, wszystko, co powiedziałeś i ustanowiłeś, jest Prawdą. Ty jesteś Źródłem Prawdy i samą Prawdą. Proszę, uwolnij mnie zarówno od pobłażliwości wobec zła, jak i od skrupulanctwa, gdy staram się żyć zgodnie z Twoją wolą. Obym w Twoim Prawie odnajdywał drogę do wolności i radości. Jezu, ufam Tobie.


Słuszny gniew i święty smutek

Środa II tygodnia okresu zwykłego

Wtedy powiedział do faryzeuszy: „Czy wolno w szabat czynić dobro zamiast zła, ocalić życie zamiast je zniszczyć?” Lecz oni milczeli. Spojrzawszy na nich z gniewem, zasmucony zatwardziałością ich serc, Jezus powiedział do człowieka: „Wyciągnij rękę”. Wyciągnął ją, a jego ręka została uzdrowiona. Marek 3:4–5

Jak odpowiesz na to pytanie? „Czy wolno w szabat czynić dobro zamiast zła, ocalić życie zamiast je zniszczyć?”. Obiektywnie rzecz biorąc, odpowiedź jest prosta: „Tak!”. Jednak z subiektywnego punktu widzenia, gdy bierzemy pod uwagę osobę spełniającą dobry uczynek, łatwo pozwolić, by nasze myśli, uczucia i wcześniejsze doświadczenia związane z tą osobą wpłynęły na nasz osąd. Jeśli żywimy do kogoś urazę — rodzącą gniew, zazdrość lub zawiść — nasza odpowiedź może odbiegać od ideału, jak to było w przypadku faryzeuszów wobec Jezusa.

Gniew jest silną reakcją emocjonalną na dostrzeganą niesprawiedliwość lub krzywdę, która, gdy jest nieuporządkowana, może prowadzić do urazy, rozgoryczenia lub pragnienia zemsty. Zazdrość jest lękiem przed utratą na rzecz kogoś innego tego, co posiadamy; ma swoje korzenie w niepewności lub pysze i prowadzi do obronnego, lecz wypaczonego przywiązania do własnej pozycji, relacji lub osiągnięć. Zawiść jest smutkiem lub boleścią z powodu błogosławieństw lub sukcesów drugiego człowieka, czemu często towarzyszy niechęć do cieszenia się jego pomyślnością oraz pragnienie, by został jej pozbawiony. To szpetne grzechy. Grzechy, które napełniły Najświętsze Serce Jezusa sprawiedliwym gniewem i świętym smutkiem.

W tym fragmencie Ewangelii faryzeusze zdają się cierpieć z powodu wszystkich trzech grzechów. Ich gniew jest widoczny we wrogiej reakcji na słowa i czyny Jezusa, ponieważ widzą w Nim zagrożenie dla swojego autorytetu i wpływów. Ich zazdrość przejawia się w lęku przed utratą władzy i pozycji wśród ludu na rzecz Jezusa, którego nauczanie i cuda przyćmiewają ich własną posługę. Ich zawiść ujawnia się w niezdolności do radowania się uzdrowieniem człowieka; zamiast tego budzą w nich urazę autorytet Jezusa i uwaga, jaką On przyciąga. Te grzechy zatwardzają ich serca, zaślepiając ich na Boże miłosierdzie i miłość, które uosabia Jezus, i prowadzą ich drogą złośliwości i spisku.

Gdy rozważamy negatywne i grzeszne reakcje faryzeuszów, łatwo ich potępić, myśląc, że my nigdy nie zareagowalibyśmy w ten sposób. Zanim jednak pochopnie wyciągniemy taki wniosek, warto przyjrzeć się wszystkim naszym relacjom i spotkaniom z innymi.

Jezus uosabia każdą cnotę i każdy dar duchowy — miłosierdzie i sprawiedliwość, współczucie i siłę, pracowitość i uległość, pokorę i majestat, cierpliwość i gorliwość, mądrość i roztropność, wiarę i męstwo, nadzieję i miłość. Z powodu których z nich faryzeusze okazywali gniew, zazdrość i zawiść? Nie sposób odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ te grzechy zawsze mają swoje korzenie w irracjonalności. Tak samo jest w naszym życiu.

Myśląc o ludziach, których spotykamy na co dzień, warto zbadać, czy zmagamy się z gniewem, zazdrością lub zawiścią. Często trudno to zrobić, ponieważ te grzechy zaślepiają nas na prawdę. Gdy się gniewamy, irracjonalnie obarczamy innych winą za nasz gniew. Gdy jesteśmy zazdrośni, nasza niepewność skłania nas do usprawiedliwiania własnej reakcji i potępiania osoby, którą postrzegamy jako zagrożenie. Gdy żywimy zawiść, skupienie na sobie wypacza naszą zdolność dostrzegania dobra w drugim człowieku, nie pozwalając nam cieszyć się jego sukcesem lub dobrocią.

Jezus przyszedł, aby uwolnić nas od tych ciężkich brzemion. Faryzeusze nie byli szczęśliwi, ponieważ te grzechy zdominowały ich życie. Podobnie my nigdy nie odnajdziemy pokoju, radości i szczęścia, których pragniemy, dopóki nie przemienimy gniewu w miłość i przebaczenie, zazdrości we wdzięczność, a zawiści w podziw i radość z błogosławieństw innych.

Zastanów się dziś nad ludźmi, których spotykasz na co dzień. Tam, gdzie te grzechy wkradają się w twoje relacje, weź za nie odpowiedzialność, wyznaj je na spowiedzi i módl się o cnoty, które je zastąpią. Nasz Pan chce, abyśmy radowali się wraz z Nim, mieli udział w Jego chwalebnych cnotach i darach duchowych oraz otrzymywali obfite nagrody, które one przynoszą.

Panie, najdoskonalszy w cnotach i darach, Ty uosabiasz wszystko, co dobre, wszystko, co święte, i wszystko, co wypływa z Twojego Bóstwa. Gdy postępuję bardziej jak faryzeusze niż jak Ty, otwórz mi oczy na grzechy gniewu, zazdrości i zawiści. Uwolnij mnie od tych ciężkich brzemion, ukazując mi pokorną prawdę i napełniając mnie cnotami i darami, których pragniesz mi udzielić. Jezu, ufam Tobie.


Boży czas i doskonały plan

Czwartek II tygodnia okresu zwykłego

Jezus oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. Szło za Nim mnóstwo ludzi z Galilei i z Judei. Słysząc, co czynił, przybyło do Niego także mnóstwo ludzi z Jerozolimy, z Idumei, z Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu. Marka 3:7–8

Jezus gromadził wokół siebie liczną rzeszę ludzi, którzy tłumnie przybywali do Niego z terenów obejmujących dzisiejszy Izrael, Liban, Syrię i Jordanię. Byli wśród nich Żydzi związani z tradycją hebrajską, Żydzi mówiący po grecku, poganie z Syrofenicji oraz Edomici. Ten różnorodny tłum ukazuje, jak posługa Jezusa przekraczała granice kulturowe, religijne i narodowe, zapowiadając powszechne wezwanie Ewangelii. Jednych przyciągała do Niego autentyczna wiara, inni zaś przychodzili z ciekawości, pragnąc zobaczyć Jego cuda.

Bezpośrednio przed wydarzeniami opisanymi w dzisiejszej Ewangelii faryzeusze i zwolennicy Heroda zaczęli spiskować, by zgładzić Jezusa, ponieważ widzieli w Nim zagrożenie. W odpowiedzi Jezus „oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora”. Wybrał doskonały moment; godzina Jego męki jeszcze nie nadeszła. To oddalenie się nie było aktem lęku, lecz świadomym krokiem naprzód w przygotowaniu do kolejnego etapu Jego misji. Wciąż wiele pozostawało do zrobienia — gromadzenie uczniów, pełnienie dzieł miłosierdzia i przygotowanie Dwunastu do ich misji głoszenia królestwa Bożego.

Podczas gdy Jezus działał zgodnie z Bożą mądrością, ci, którzy do Niego tłumnie przybywali, dostrzegali jedynie to, co działo się tu i teraz. Byli urzeczeni Jego nauczaniem i cudownymi dziełami, ale często nie rozumieli pełnego wymiaru Jego misji. Jak przypomina nam Księga Koheleta: „Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem: czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono, czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania…” (Koh 3:1–3). Dla Jezusa ten „czas” w Jego publicznej działalności był czasem budowania Jego ziemskiej owczarni — nauczania jej, wzbudzania wiary i przygotowywania jej do misji.

Kiedy rozważamy, jak wielu różnych ludzi tłumnie przybywało do Jezusa w tym okresie Jego działalności, ważne jest, byśmy dostrzegali w nich samych siebie. Ci, którzy do Niego przychodzili, nie mogli sobie nawet wyobrazić wszystkiego, co miało nastąpić. Choć niektórzy mogli przewidywać możliwość Jego śmierci ze względu na wrogość przywódców religijnych i politycznych, niewielu — jeśli w ogóle ktokolwiek — mogło przewidzieć, że Jezus dobrowolnie przyjmie swoją Mękę i Śmierć. W tamtym czasie nie mogli jeszcze zrozumieć, że Jezus musiał cierpieć i umrzeć dla zbawienia dusz. Ponadto wszystko, co nastąpiło po Jego śmierci, byłoby dla nich czymś zupełnie obcym: Jego Zmartwychwstanie, ustanowienie Kościoła, Wniebowstąpienie, udzielenie Ducha Świętego i przyszłe przyjście jako Króla Wszechświata.

Wszyscy przechodzimy przez niezliczone doświadczenia — jedne dobre, inne złe. Kiedy spotyka nas coś dobrego, często chcemy to zatrzymać, a jednak takie doświadczenia nierzadko z czasem przemijają. Kiedy spotyka nas coś złego, pragniemy, by ta sytuacja minęła lub znalazła rozwiązanie, a jednak czasem trwa ona dłużej, niż mieliśmy nadzieję. 

Życie Jezusa jasno nas uczy, że „wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem”. Wędrując przez życie, nie powinniśmy odrzucać trudnych chwil i próbować kurczowo trzymać się tych dobrych. Musimy wchodzić w każdą chwilę i przeżywać ją, gdy przychodzi i przemija, starając się wykorzystywać wszystko zgodnie z Bożym zamysłem, aby przygotowywało nas do chwały, która nas czeka, jeśli pozostaniemy wierni aż do końca.

Zastanów się dziś nad poszczególnymi okresami swojego życia — zarówno nad radościami, jak i próbami. Jak Bóg wzywa cię do ufności, że wybiera właściwy czas, i do wykorzystywania każdej chwili, aby wzrastać w wierze i miłości? Rozważ, czy postrzegasz swoje wyzwania jako przeszkody, czy jako okazje do pogłębienia zaufania do doskonałego planu Boga. Przyjmuj zarówno to, co dobre, jak i to, co trudne, wzrastając przy tym w łasce i cnocie, a twoje życie będzie rozwijać się w piękny sposób, przynosząc Bogu chwałę. W ten sposób odzwierciedlisz ufność i wierność samego Jezusa, którego doskonałe posłuszeństwo Ojcu przyniosło światu zbawienie.

Panie, który w swej mądrości na wszystko wybierasz doskonały czas, Twój Boski plan wypełniał się bezbłędnie przez całe Twoje ziemskie życie. W każdej chwili żyłeś w doskonałej zgodzie z wolą Ojca, przyjmując zarówno radość, jak i smutek dla zbawienia. Pomóż mi ufać Twojej opatrzności w każdym okresie mojego życia — dobrym i trudnym — z pewnością, że we wszystkim sprawiasz, iż rodzi się obfitość dobrych owoców. Umocnij moją wiarę i naucz mnie całkowicie poddawać się Twojej woli. Jezu, ufam Tobie.


Bóg wie wszystko

Piątek II tygodnia okresu zwykłego

Ustanowił Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza; Tadeusza, Szymona Kananejczyka i Judasza Iskariotę, który Go zdradził. Mk 3:16–19

Choć Jezus powołał wielu uczniów, wybrał Dwunastu, reprezentujących dwanaście pokoleń Izraela, i powierzył im wyjątkową misję. Nazwał ich Apostołami, co oznacza „posłany” lub „posłaniec”, i udzielił im swojej władzy jako pierwszym biskupom swojego Kościoła. Wśród nich był zdrajca, Judasz Iskariota.

Czy Jezus popełnił błąd, powołując Judasza na Apostoła? Z pewnością nie. Działania Jezusa były pod każdym względem doskonałe i w pełni zgodne z wolą Ojca. Dlaczego wybrał Judasza, choć wiedział, że ten Go zdradzi?

Święty Tomasz z Akwinu naucza, że Jezus od chwili swego poczęcia posiadał wizję uszczęśliwiającą i wiedzę wlaną (Suma teologiczna, III.9.2&3). Dlatego poznawał wszystko odwieczną wiedzą Boga, w tym przyszłą rolę, jaką miał odegrać każdy z Apostołów. Kiedy wybrał Judasza Iskariotę, znał drogę, którą Judasz miał pójść, a jednak mimo to go powołał.

Ważną zasadą teologiczną, którą należy zrozumieć, jest to, że uprzednia wiedza Boga o naszej przyszłości nie narusza naszej wolnej woli. Niektórzy filozofowie twierdzili, że uprzednia wiedza Boga oznacza, iż droga, którą kroczymy, jest z góry ustalona i nie może się zmienić. Choć prawdą jest, że to, co Bóg wie, nie ulegnie zmianie, prawdą jest również, że Jego wiedza nie wymusza ani nie determinuje tego, co dobrowolnie wybieramy. Wiedza Boga po prostu przekracza wszelki czas i go obejmuje.

Rozważając bolesną zdradę jednego z bliskich przyjaciół Jezusa, możemy wyciągnąć ważne nauki z tego dopuszczonego aktu zła. Bóg dopuszcza zło, ponieważ dopuszcza dobro. Gdyby zakazał zła — aktu wolnej woli — zakazałby korzystania z samej wolnej woli, udaremniając naszą zdolność do dobrowolnego kochania. Ukazuje to niezwykły dar, którym Bóg nas obdarzył: zdolność do kochania lub niekochania. Ten dar jest nieodłączną częścią tego, kim jesteśmy, i pozwala nam uczestniczyć w obfitej, przelewającej się miłości i miłosierdziu Boga, dobrowolnie udzielanych i dobrowolnie przyjmowanych.

Dopuszczająca wola Boga odzwierciedla również tajemniczą relację między Bożą Opatrznością a ludzkim działaniem. Bóg, który jest wszechmocny, potrafi wyprowadzić dobro nawet z najcięższych grzechów. Nie jest to naszą zasługą, lecz dziełem Bożej mocy. W przypadku Judasza Bóg posłużył się jego zdradą, aby zapoczątkować samo dzieło odkupienia. Tak samo jest w naszym życiu.

Kiedy doświadczamy zdrady albo sami kogoś zdradzamy, Bóg potrafi wyprowadzić dobro z tego czynu. Jeśli jesteśmy winni zdrady i nie nawrócimy się, zatriumfuje Boża sprawiedliwość i zostaniemy potępieni. Choć nasze grzechy przeciwko innym wyrządzają im krzywdę, Bóg może posłużyć się nawet naszymi grzechami dla dobra w ich życiu. Może wzbudzić miłosierdzie i przebaczenie w ich sercach oraz pełniej zjednoczyć ich ze sobą — z Nim, który został zdradzony.

Kiedy ktoś grzeszy przeciwko nam, odruch osądzania i potępiania jest częstą pokusą. Jednak lekcję, którą powinniśmy wyciągnąć z historii Judasza, pięknie ujął św. Paweł: „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru” (Rzymian 8:28). Nawet niesprawiedliwość i grzechy popełnione przeciwko nam nie są powodem do rozpaczy, lecz do nadziei — nadziei na nawrócenie grzesznika oraz nadziei, że Bóg przemieni zło w dobro dla tych, którzy Go miłują i jednoczą się z Jezusem w doświadczeniu zdrady Judasza.

Rozważ dziś wszechmoc Boga, który potrafi sprawić, by wszystko w twoim życiu służyło dobru, nawet grzech. Choć grzesznik, który odmawia nawrócenia, doświadczy pełni Bożej sprawiedliwości, z naszego nawrócenia i naśladowania Jezusa, który zniósł okrutną zdradę, może wyniknąć głębokie dobro. Zaufaj Jego mocy i pozwól Mu wyprowadzić dobro ze zła w twoim życiu. Taka postawa nie tylko zdejmuje ciężkie brzemię gniewu, lecz także przenika doskonałą Bożą miłością wszystko, co spotykamy lub znosimy w życiu.

Mój zwycięski Panie, jeden z Twoich najbliższych towarzyszy potraktował Cię okrutnie, a jednak w swojej wszechmocy przemieniłeś to zło, wyprowadzając z niego największe dobro, jakie kiedykolwiek poznano — nasze odkupienie. Proszę, daj mi łaskę nawrócenia, gdy grzeszę, a gdy ktoś grzeszy przeciwko mnie, pomóż mi złączyć tę niesprawiedliwość ze zdradą, której doświadczyłeś, aby zatriumfowała Twoja łaska. Jezu, ufam Tobie.


Szukanie Chrystusa pośród niezrozumienia

Sobota II tygodnia okresu zwykłego

Jezus przyszedł ze swoimi uczniami do domu. Znów zebrał się tłum, tak że nawet nie mogli się posilić. Gdy Jego bliscy o tym usłyszeli, wybrali się, żeby Go powstrzymać, mówili bowiem: „Odszedł od zmysłów”. Marka 3:20–21

Dzisiejsza Ewangelia należy do najkrótszych fragmentów czytanych podczas Mszy świętej w ciągu roku liturgicznego, a jednak niesie głębokie przesłanie.

Scena rozpoczyna się od Jezusa i Jego uczniów — prawdopodobnie nowo wybranych Dwunastu Apostołów — którzy zatrzymują się na chwilę odpoczynku w domu, aby się posilić. Jezus niestrudzenie wędrował od wioski do wioski, głosząc królestwo Boże i uzdrawiając wielu. Wieść o Nim rozeszła się szeroko, a ludzie usilnie Go szukali.

Kiedy ludzie z tłumu odkryli, gdzie przebywa, otoczyli dom tak ciasno, że nawet zaspokojenie podstawowych potrzeb, takich jak jedzenie, stało się niemożliwe. Ten szczegół nie jest wyrazem ubolewania nad tym, jak wiele czasu wymagano od Jezusa, lecz podkreśla gorący zapał i tęsknotę, które przyciągały do Niego tak wielu. Jezus przyjmował to z otwartymi ramionami, jak czyni to zawsze, poruszony głębokimi potrzebami ludzkiego serca.

Choć uczniowie mogli czuć się przytłoczeni, serce Jezusa, jak później zapisano w Ewangelii według św. Mateusza, ogarnęła „litość nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza” (Mateusza 9:36). Jego współczucie dla tłumu ukazuje głębię Bożej miłości i Jego gotowość, by odpowiedzieć na każdą ludzką tęsknotę.

Reakcja krewnych Jezusa przynosi kolejną ważną lekcję do rozważenia. Niektórzy członkowie Jego dalszej rodziny — kuzyni, ciotki, wujowie czy inni krewni — byli zaniepokojeni tłumami, które przyciągał. Mogło ich niepokoić rosnące napięcie między Jezusem a faryzeuszami i zwolennikami Heroda; mogli obawiać się o Jego bezpieczeństwo. Być może trudno im było pogodzić opowieści o cudach i nauczaniu z pokornym, cichym Jezusem, którego znali od dziesięcioleci. Ponieważ Jezus nie objawił swojej Boskiej misji we wcześniejszych latach życia, nagłe ukazanie przez Niego mocy prawdopodobnie wprawiło ich w zakłopotanie i skłoniło do interwencji.

To rodzinne napięcie odsłania ważną prawdę: kiedy Bóg działa z mocą w naszym życiu, my również się zmieniamy, a naszym bliskim może być trudno to zrozumieć. Choć Jezus nie doświadczał nawrócenia tak jak my, Jego rodzina była świadkiem głębokiej „zmiany”, polegającej na tym, że zaczął publicznie objawiać swoje Bóstwo w sposób, którego wcześniej nie widzieli.

Gdy staramy się bardziej radykalnie podążać za Chrystusem, możemy spotkać się z wątpliwościami, a nawet sprzeciwem ze strony rodziny lub przyjaciół. Przykład Jezusa uczy nas stawiać czoła tym napięciom z odwagą i miłością, w ufności, że wierność woli Bożej jest zawsze najwyższym priorytetem. Podobnie jak Jezus musimy wytrwać, dając łagodne, ale stanowcze świadectwo przemieniającej mocy Boga w naszym życiu.

Rozważając tę Ewangelię, zastanów się nad następującymi pytaniami: Czy podobnie jak tłum potrzebujesz gorliwiej podążać za naszym Panem, szukając Go usilnie i wytrwale w modlitwie? Czy podobnie jak uczniów przytłaczają cię czasem wymagania związane z byciem uczniem Chrystusa? Czy dostrzegasz siebie w dalszej rodzinie Jezusa, gdy kwestionujesz radykalne nawrócenie kogoś bliskiego lub trudno ci je zrozumieć? A może bardziej przypominasz naszego Pana, doświadczając napięcia wynikającego z niezrozumienia w rodzinie, gdy starasz się żyć pełniej w zgodzie z wolą Bożą?

Rozważ dziś tę pełną emocji i wielowątkową scenę. Odnosząc do siebie naukę płynącą z tego krótkiego fragmentu Ewangelii, odnów swoje postanowienie, by szukać Jezusa całym sercem, przyjąć nawrócenie, do którego On cię wzywa, i pozwolić, by Jego przemieniająca moc jaśniała w twoim życiu. Wreszcie staraj się pomagać innym zrozumieć i wspierać twoją decyzję o wyborze nowego życia, dając łagodne i pełne miłości świadectwo radości i pokoju, które można odnaleźć w Chrystusie.

Mój niestrudzony Panie, podczas Twojej publicznej działalności stawiano Ci wielkie wymagania, a jednak służyłeś wszystkim z niesłabnącym współczuciem. Proszę, udziel mi gorliwości, której potrzebuję, by zawsze szukać Ciebie w moim życiu. Gdy spotykam Cię i Twoja łaska mnie przemienia, daj mi mądrość i cierpliwość, by dawać wierne świadectwo innym, zwłaszcza mojej rodzinie. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Udostępnij tę stronę: