मराठी

सामान्य काळातील तिसरा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

आशेचे नवे युग

सामान्य काळातील तिसरा रविवार (वर्ष अ)

तेव्हापासून येशू उपदेश करू लागला. तो म्हणाला, “पश्चात्ताप करा, कारण स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे.” मत्तय 4:17

मत्तयच्या सुवार्तेतून आज आपण जो उतारा वाचतो, त्यात आपला प्रभू आपले सार्वजनिक कार्य सुरू करताना उच्चारलेले पहिले शब्द आपण ऐकतो: “पश्चात्ताप करा, कारण स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे.” 

इथपर्यंत मत्तयच्या सुवार्तेत आपण येशूची वंशावळ, त्याचा जन्म, ज्ञानी पुरुषांची कथा, पवित्र कुटुंबाचे इजिप्तला पलायन, पवित्र निरपराध बालकांची कत्तल, येशूचा बाप्तिस्मा, बाप्तिस्मा देणाऱ्या संत योहानाचा उपदेश आणि येशूने वाळवंटात घालवलेले चाळीस दिवस यांविषयी वाचले. येशूच्या जीवनातील या सुरुवातीच्या घटनांनंतर आता आपण त्याच्या सार्वजनिक कार्याकडे वळतो.

योहानाला नुकतेच तुरुंगात टाकण्यात आले होते आणि त्यामुळे त्याचे सार्वजनिक सेवाकार्य संपले होते, हे लक्षात घ्या. त्यामुळे देवाच्या पुत्राच्या उपदेशाची आणि सेवाकार्याची वेळ आली होती. योहानाने पश्चात्तापाचे जे आवाहन केले होते, ते येशूही पुढे चालू ठेवतो; पण तो योहानाच्या संदेशाला आणखी पुढे नेतो. योहानाला जे सांगता आले नव्हते, ते येशू सांगतो: “स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे.”

उपासनेच्या सामान्य काळाच्या सुरुवातीलाच आपण अजून आहोत. म्हणून जुन्या करारातील संदेष्ट्यांच्या संदेशाकडून नव्या करारातील आपल्या प्रभूच्या उपदेशाकडे झालेला बदल समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. त्या संदेष्ट्यांपैकी योहान हा शेवटचा होता. फरक असा की जुन्या करारात ज्याविषयी भविष्यवाणी करण्यात आली होती आणि ज्याकडे निर्देश करण्यात आला होता, ते सर्व आता प्रत्यक्षात आले होते. या उताऱ्यावर भाष्य करताना संत जेरोम म्हणतात की जुन्या करारातील नियमशास्त्राचा काळ संपला आणि सुवार्तेचा काळ सुरू झाला. आणि अवघ्या काही वर्षांत आपला प्रभू अनेकांच्या तारणासाठी स्वतःचे जीवन अर्पण करणार होता. तेव्हा सुवार्तेचे हे नवे युग परिपूर्णतेस पोहोचणार होते.

येशू उपदेशाला सुरुवात करतो, तेव्हा त्याचे शब्द आव्हान देणारे असतात, पण ते तितकेच आशादायकही असतात. “स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे,” असे सांगून येशू पहिल्यांदा त्याचा उपदेश ऐकणाऱ्यांच्या मनात आस्था आणि पवित्र कुतूहल जागवतो. राज्याविषयीच्या या नव्या घोषणेमुळे त्याच्या पश्चात्तापाच्या आवाहनाला सौम्यता आली.

येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या आरंभीच्या या शब्दांतून आपल्याला एक महत्त्वाची गोष्ट शिकायला मिळते: जे अजून ख्रिस्ताचे अनुसरण करत नाहीत, त्यांच्यापर्यंत सुवार्ता पोहोचवण्याचा हा सर्वोत्तम मार्ग आहे. एखादी व्यक्ती गंभीर पापात जगत आहे असे दिसले की अनेकदा आपल्याला तिला दोषी ठरवावे आणि तिची निंदा करावी असे वाटते. पण बहुतेकदा तिला सर्वांत जास्त गरज असते ती आशेची—पश्चात्तापातून कितीतरी अधिक मोठे काही मिळू शकते, या आशेची. पापाविरुद्ध आपण बोललेच पाहिजे. पण त्यासाठीचा एक सर्वांत परिणामकारक मार्ग म्हणजे ऐकणाऱ्या व्यक्तीला, ज्या पापाशी तिचा संघर्ष चालू आहे त्यापेक्षा कितीतरी चांगल्या गोष्टीची आशा प्रथम देणे—म्हणजेच देवाच्या राज्याची आशा.

आज येशूच्या सेवाकार्यातील आणि सुवार्तेच्या पहिल्या घोषणेतील नवलाईवर मनन करा. येशूचा उपदेश प्रथमच ऐकताना अनेकांच्या मनात कसे पवित्र कुतूहल जागले असेल, याची कल्पना करा. लवकरच तो आपल्या उपदेशानंतर अनेक चिन्हे व अद्भुत कृत्ये करून आपला संदेश खरा असल्याचे दाखवणार होता. पण सुरुवातीला येशूने आपल्या श्रोत्यांच्या मनात फक्त आशा जागवली. यावर मनन करताना, तुमच्या जीवनातील अशा लोकांचा विचार करा की ज्यांच्या मनात सुवार्तेविषयी अशीच प्राथमिक आशा आणि पवित्र कुतूहल जागण्याची गरज आहे. देवाने तुम्हाला प्रेरणा द्यावी आणि दयेचा हा संदेश त्यांच्यापर्यंत पोहोचवण्यासाठी तुमचा उपयोग करावा, अशी प्रार्थना करा.

हे प्रभू, स्वर्गाच्या राज्याची घोषणा करत तू आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याला सुरुवात केलीस, तेव्हा तुझा उपदेश पहिल्यांदा ऐकणाऱ्यांच्या मनात आणि हृदयात तू आशा आणि पवित्र कुतूहल जागवलेस. हे चांगले कार्य पुढे चालू ठेव आणि मला रोज भेटणाऱ्या लोकांच्या मनात ही आशा जागवण्यासाठी तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझा उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


खरी परिपूर्ती

सामान्य काळातील तिसरा रविवार (वर्ष ब)

योहानाला अटक झाल्यानंतर येशू गालीलात आला आणि देवाची सुवार्ता जाहीर करू लागला: “ही परिपूर्तीची वेळ आहे. देवाचे राज्य जवळ आले आहे. पश्चात्ताप करा आणि सुवार्तेवर विश्वास ठेवा.” मार्क 1:14–15

येशू चाळीस दिवस वाळवंटात असताना सैतानाने त्याला मोहात पाडण्याचा प्रयत्न केला. त्यानंतर लगेचच येशू आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याला सुरुवात करतो. सेवाकार्य सुरू करताना तो घोषित करतो: “ही परिपूर्तीची वेळ आहे.” सर्वप्रथम, इतिहासाच्या दृष्टीने पाहता, येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याचा आरंभ ही “परिपूर्तीची वेळ” होती, कारण सुवार्तेचे आणि कृपेचे नवे युग नुकतेच सुरू झाले होते. पण येशू ज्या “परिपूर्तीच्या वेळे”विषयी बोलतो, ती वेळ प्रत्येक वेळी येते, जेव्हा आपण सुवार्ता ऐकतो आणि तिला प्रतिसाद देतो. आपण आपल्या पापांबद्दल मनापासून पश्चात्ताप करून आणि देवाच्या राज्यात अधिक पूर्णपणे सहभागी होऊन हा प्रतिसाद देतो. पण क्षणभर खास “परिपूर्ती” या शब्दावर विचार करा. त्याचा अर्थ काय?

“परिपूर्ण वाटणे” म्हणजे काय, हे त्याच्या उलट असलेल्या “अपूर्ण वाटणे” या अनुभवाशी तुलना केली तर लक्षात येते. आपले जीवन अपूर्ण वाटावे, असे कोणालाही वाटत नाही. या जगात अनेकांना आपल्या जीवनात काहीतरी उणे आहे असे वाटते आणि ती पोकळी भरून काढण्यासाठी ते अनेक गोष्टींचा आधार घेतात. विशेष म्हणजे, येशूला नुकतेच वाळवंटात ज्या तीन मोहांना सामोरे जावे लागले होते, त्याच मोहांनाही अनेक जण जीवनात परिपूर्तीच्या शोधात असताना बळी पडतात.

पहिल्यांदा, येशूला भूक लागली होती. ती भूक भागवण्यासाठी दगडांचे भाकरीत रूपांतर करावे, असा मोह सैतानाने त्याला घातला. देहाच्या इच्छा तृप्त करण्यात समाधान शोधण्याचा हा मोह आहे. दुसऱ्यांदा, आपण देवाचा पुत्र आहोत हे सिद्ध करण्यासाठी मंदिराच्या शिखरावरून खाली उडी मारावी, असा मोह सैतानाने येशूला घातला. अहंकारातून समाधान मिळवण्याचा हा मोह आहे—आपण कोण आहोत आणि किती महत्त्वाचे आहोत, हे दुसऱ्याला पटवून देण्याचा अहंकार. तिसऱ्यांदा, सैतानाने येशूला जगातील सर्व राष्ट्रे दाखवली आणि येशूने त्याची उपासना केली, तर ती सर्व राष्ट्रे तो आपल्या प्रभूला देईल, असे वचन दिले. सांसारिक संपत्ती आणि सत्ता मिळवून समाधान शोधण्याचा हा मोह आहे. अर्थात, यांपैकी कशानेही आपल्याला खरे समाधान मिळत नाही, हे दाखवण्यासाठी येशूने तिन्ही मोह नाकारले. आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू करण्याच्या अगदी आधी त्याने हे केले आणि त्यानंतर खऱ्या परिपूर्तीचा संदेश देण्यासाठी तो निघाला. “परिपूर्तीची वेळ आली आहे. देवाचे राज्य जवळ आले आहे. पश्चात्ताप करा आणि शुभवर्तमानावर विश्वास ठेवा.”

खरे समाधान केवळ शुभवर्तमानातच मिळते. येशूने आपल्या तीन वर्षांच्या सार्वजनिक सेवाकार्यात सत्याचा हा संदेश दिला आणि आपल्या बलिदानरूपी मृत्यूने व पुनरुत्थानाने तो पूर्णत्वास नेला. जे त्याची वचने ऐकून त्याप्रमाणे वागतात आणि क्रुसावरून वाहणाऱ्या कृपेसाठी आपले अंतःकरण खुले करतात, त्यांनाच ते शोधत असलेले समाधान मिळते.

जीवनात खरे समाधान मिळावे अशी जी ओढ तुमच्या अंतःकरणात आहे, तिच्यावर आज चिंतन करा. ही ओढ पूर्ण करण्यासाठी तुम्ही काय करता? देहाच्या इच्छांची तृप्ती, अहंकार किंवा संपत्ती यांतच समाधान आहे, असे भासवून सैतान तुम्हाला फसवतो तेव्हा तुम्ही त्याला बळी पडता का? आपल्या प्रभूप्रमाणे ते मोह नाकारा आणि त्याच्या शुभवर्तमानाच्या संदेशात स्वतःला पूर्णपणे गुंतवा. जीवनातील खऱ्या समाधानाचा तोच एकमेव स्रोत आहे.

हे प्रभू, खरे समाधान देणारा तूच आहेस. जीवनाच्या परिपूर्णतेचा स्रोत तू आणि तूच आहेस. यावर माझा मनापासून विश्वास आहे. जीवनातील सर्व मोह नाकारण्यासाठी आणि केवळ तुझ्या पवित्र वचनाला व तुझ्या सर्व अनुयायांना मिळणाऱ्या कृपेला धरून राहण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


शुभवर्तमानाने भारावून गेलेले

सामान्य काळातील तिसरा रविवार (वर्ष क)

येशू पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने गालीलात परतला आणि त्याच्याविषयीची बातमी त्या संपूर्ण प्रदेशात पसरली. तो त्यांच्या सभास्थानांत शिकवत असे आणि सर्व जण त्याची प्रशंसा करत असत. लूक 4:14–15

शुभवर्तमानाचा हा उतारा आपल्याला येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याची अगदी सुरुवात दाखवतो. वाळवंटात चाळीस दिवस सैतानाच्या मोहांना सामोरे गेल्यानंतर लगेचच येशूने आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केले. सेवाकार्याच्या आरंभी तो “पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने” गालीलात गेला. पुष्कळ लोकांनी त्याच्याविषयी ऐकले आणि मोठ्या उत्साहाने त्याचे स्वागत केले.

सुरुवातीला लोकांनी येशूचे स्वागत केले आणि त्याची प्रशंसा केली. पण परिस्थिती लवकरच बदलली, हे आपल्याला माहीत आहे. काही जणांचा विरोध इतका वाढला की अखेरीस त्यांनी येशूला जिवे मारले. तरीही, सुरुवातीला त्याला मिळालेल्या प्रतिसादावर चिंतन करणे उपयुक्त आहे. तो पहिला प्रतिसाद आपल्या जीवनात पुन्हा पुन्हा नव्याने उमटला पाहिजे. त्या वेळी “सर्व जण त्याची प्रशंसा करत असत.”

पुढे येशूने पेरणाऱ्याचा दाखला सांगितला, तेव्हा शुभवर्तमान ऐकल्यावर अनेकांना सुरुवातीला येणारा अनुभव कसा असेल, हे त्याने शिकवले. आठवा: खडकाळ जमिनीवर पडलेले, काट्यांमध्ये पडलेले आणि चांगल्या जमिनीत पडलेले बी उगवू लागले. फक्त वाटेवर पडलेले बी उगवले नाही, कारण पक्ष्यांनी येऊन ते खाऊन टाकले. ही शेवटची परिस्थिती शुभवर्तमानाबद्दल पूर्णपणे उदासीन असलेल्या लोकांचे चित्र दाखवते. पण आजच्या शुभवर्तमानात “सर्व जण” म्हणजे निदान ज्यांनी लक्ष देऊन ऐकले आणि सुरुवातीला उत्साहाने प्रतिसाद दिला, असे लोक. त्या तिन्ही ठिकाणी बी उगवू लागले; पण अर्थातच, शेवटी फक्त एकाच ठिकाणी त्याला चांगले फळ आले.

शुभवर्तमानाशी होणारी ही पहिली भेट समजून घेण्यासाठी एखाद्या लहान मुलाचा विचार करा. मुलांना शुभवर्तमान सांगितले की जवळजवळ प्रत्येक मूल त्याला प्रतिसाद देऊ लागते; इतकेच नव्हे, तर श्रद्धेविषयी त्याच्या मनात उत्साहही निर्माण होतो. पण अनेक पालकांनी पाहिले आहे की, सुरुवातीला शुभवर्तमानाचे असे स्वागत करणारी मुले पुढे आयुष्यात कधीकधी ते नाकारतात.

शुभवर्तमानाशी तुमची पहिली ओळख कधी झाली? काहींची ती बालपणी झाली. इतरांना पुढे आयुष्यात मनपरिवर्तनाचा खोल अनुभव आला. त्या पहिल्या भेटीची आठवण करा आणि नव्याने लाभलेल्या श्रद्धेने तुमच्या मनात कसा उत्साह निर्माण केला होता, याचा विचार करा. तो अनुभव तुमच्या जीवनात टिकून राहिला आहे आणि अधिक खोल झाला आहे का? की तेव्हा तुम्ही ज्या उत्साहाने देवाची स्तुती करत होता, तो उत्साह ओसरला आहे किंवा अगदी नाहीसा झाला आहे?

शुभवर्तमानाचा अनुभव आपल्याला सतत नवा वाटावा आणि त्याने आपल्यात परिवर्तन घडवावे, अशी देवाची इच्छा आहे. या सत्यावर आज चिंतन करा. कृपेने लाभलेल्या जीवनाची नवलाई कधीही ओसरू देऊ नका. तुमच्या स्वतःच्या जीवनातील या अनुभवावर विचार करा आणि आजच्या शुभवर्तमानात येशूचे बोलणे प्रथमच ऐकणाऱ्यांपैकी आपणही एक आहोत, अशी कल्पना करा. त्यांच्या उत्साहावर चिंतन करा आणि आपल्या प्रभूची स्तुती करण्यात त्यांच्याबरोबर सहभागी व्हा. यातून देवाला आणि त्याच्या पवित्र वचनाच्या घोषणेला तुमच्यात सतत परिवर्तन घडवू देण्याची प्रेरणा तुम्हाला मिळेल.

हे देवाच्या गौरवशाली वचना, तुझे प्रेम आणि तुझी दया आम्हाला प्रकट करून आणि ती कृपा आम्हाला बहाल करून आम्हाला मुक्त करण्यासाठी तू आला आहेस. तुझ्या पवित्र वचनासाठी माझे मन आणि हृदय खुले कर, म्हणजे पवित्र प्रेमाने प्रेरित होऊन मी आयुष्यभर तुझी सेवा करीन आणि तुझ्या मागे चालेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


दररोज नम्रपणे पश्चात्ताप

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा सोमवार

यरुशलेमहून आलेले शास्त्री येशूविषयी म्हणाले, “त्याला बेलझबूलने पछाडले आहे,” आणि “भुतांच्या अधिपतीच्या बळावर तो भुते काढतो.” मार्क 3:22

तोपर्यंत येशू आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्यात पूर्णपणे गुंतला होता. त्याने आजारी आणि पांगळ्या लोकांना बरे केले होते, अनेक भुते काढली होती, बारा प्रेषितांना बोलावून त्यांना दुष्ट आत्म्यांवर अधिकार दिला होता आणि अनेकांना सुवार्ता सांगितली होती. सुवार्तेतील या उताऱ्याच्या अगदी आधी, येशूच्याच काही नातेवाइकांनी त्याच्यावर टीका केली होती. त्याचे भान हरपले आहे, असे ते म्हणत होते. त्यानंतर शास्त्री उघडपणे आपल्या प्रभूची निंदा करू लागले.

शास्त्री पेचात पडले होते. येशूने पछाडलेल्या लोकांमधून भुते काढल्याचे त्यांनी पाहिले होते, त्यामुळे त्यांना याचे काहीतरी स्पष्टीकरण द्यावे लागणार होते. भुतांच्या अधिपतीच्या सामर्थ्यानेच येशू भुते काढू शकतो, असा निष्कर्ष त्यांनी काढला. येशू त्यांच्या टीकेला उत्तर देताना स्पष्ट करतो की त्यांनी केलेली निंदा हे पवित्र आत्म्याविरुद्धचे पाप आहे. पवित्र आत्म्याविरुद्धचे पाप सोडून इतर प्रत्येक पापाची क्षमा होऊ शकते, असे येशू सांगतो. तो म्हणतो, “जो कोणी पवित्र आत्म्याची निंदा करतो, त्याला कधीही क्षमा मिळणार नाही; तो चिरंतन पापाचा दोषी आहे.” असे का?

या प्रसंगी पवित्र आत्म्याविरुद्धचे पाप केवळ शास्त्र्यांनी येशूवर केलेल्या खोट्या आरोपात नव्हते. त्यांचे पाप मुख्यतः त्यांच्या हट्टीपणात होते. ते आपल्या प्रभूविषयी खोटे बोलले, हे गंभीर पाप होते; पण त्याहून वाईट म्हणजे त्यांनी आपली चुकीची भूमिका हट्टाने सोडली नाही. त्यांनी नम्र होऊन आपल्या चुकीचा फेरविचार करण्यास नकार दिला. याच हट्टीपणामुळे ते “चिरंतन पापाचे” दोषी राहतात.

या उताऱ्यातून आपल्याला मिळणारा कदाचित सर्वांत महत्त्वाचा धडा असा आहे की आपण अहंकारापायी आपल्या भूमिकेला हट्टाने चिकटून राहू नये. आपण नेहमी नम्र असले पाहिजे आणि आपल्या कृतींचे पुन्हा परीक्षण करण्याची तयारी व इच्छा ठेवली पाहिजे. जीवनात आपली सहज दिशाभूल होऊ शकते, याची जाणीव नम्रतेमुळे आपल्याला सतत राहते. वेळोवेळी वेगवेगळ्या प्रकारे आपली दिशाभूल होईलही; पण आपण नम्र राहिलो आणि बदल स्वीकारायला तयार असलो, तर आपल्याला नेहमी देवाची दया लाभू शकते आणि क्षमा मिळू शकते. पण जर आपण गर्विष्ठपणे आपल्या चुका मान्य करायला सतत नकार दिला, तर आपणही पवित्र आत्म्याविरुद्धच्या पापाचे दोषी ठरू शकतो.

आज आपल्या जीवनात कोणत्या बाबतीत आपण हट्ट धरतो, यावर चिंतन करा. सुवार्तेशी आणि देवाच्या इच्छेशी अढळ निष्ठा राखण्यातला ठामपणा हा सद्गुण ठरू शकतो. तरीही, आपण ज्या मार्गावर चालत आहोत तो जाणीवपूर्वक वारंवार तपासला पाहिजे, म्हणजे तो देवाच्या सत्यापासून दूर जाऊ लागला तर आपल्याला दिशा बदलता येईल. आज नम्र व्हा आणि सध्या ज्या चुकांशी तुमचा संघर्ष चालू आहे, त्यांतून देवाच्या वाणीला तुम्हाला योग्य मार्गावर परत आणू द्या.

हे माझ्या दयाळू येशू, माझ्याकडून दररोज पाप घडते आणि तुझ्या मार्गावर पूर्णपणे चालण्यात यापुढेही मी कमी पडेन. म्हणून तुझ्या विपुल दयेबद्दल मी तुझे आभार मानतो. माझ्या जीवनातील निर्णयांचे नियमितपणे पुन्हा परीक्षण करून तुझी दया स्वीकारण्यास सदैव तयार राहायला मला मदत कर. हे प्रिय प्रभू, जेव्हा मी भरकटेन तेव्हा पश्चात्ताप करून पुन्हा तुझ्याकडे वळण्याची नम्रता मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागणे

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा मंगळवार

“पाहा, ही माझी आई आणि हे माझे भाऊ. कारण जो कोणी देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागतो, तोच माझा भाऊ, माझी बहीण आणि माझी आई आहे.” मार्क 3:34–35

येशूने असे बरेच काही सांगितले की लोकांना थांबून विचार करावा लागला. आजच्या शुभवर्तमानातील प्रसंग त्यांपैकीच एक आहे. वर दिलेल्या उताऱ्याच्या अगोदर येशूला सांगण्यात आले की त्याची आई आणि त्याचे भाऊ बाहेर त्याला शोधत आहेत. हे ऐकून त्यांना भेटायला जाण्याऐवजी त्याने भोवती बसलेल्यांना विचारले, “माझी आई कोण आणि माझे भाऊ कोण?” मग त्याने सभोवार पाहिले आणि वर उद्धृत केलेल्या वचनाने स्वतःच आपल्या प्रश्नाचे उत्तर दिले.

त्या वेळी काही जणांना थांबून विचार करावासा वाटला असेल आणि आजही हा उतारा वाचताना तसे वाटू शकते. कारण येशूच्या शब्दांचा सहज गैरसमज होऊ शकतो. काही जण असा निष्कर्ष काढतील की येशू आपल्या कुटुंबापासून स्वतःला दूर करत होता आणि एका अर्थाने त्यांच्याशी असलेले नातेही नाकारत होता. पण वस्तुस्थिती अगदी उलट आहे.

सर्वप्रथम, आपल्याला माहीत आहे की येशूचे आपल्या प्रिय आई मरियेवर परिपूर्ण प्रेम होते आणि मरियेचेही येशूवर तितकेच परिपूर्ण प्रेम होते. त्याच्या “भावां”विषयी म्हणायचे तर, त्या काळी चुलत, मावस अशा नातेवाईकांनाही भाऊ-बहीण म्हणण्याची प्रथा होती. त्यामुळे येशूला भेटायला आलेले हे भाऊ त्याचे जवळचे किंवा दूरचे नातेवाईक होते. येशूची आई, आपली धन्य माता मरिया, सर्व बाबतींत परिपूर्ण होती; पण येशूचे इतर नातेवाईक तसे नव्हते. आठवा, त्यांपैकी काहींना वाटले की येशूचे भान सुटले आहे आणि त्यांनी त्याच्या सार्वजनिक सेवाकार्यात अडथळा आणण्याचा प्रयत्न केला.

पण पुन्हा आपल्या प्रश्नाकडे वळूया: येशू आपल्या कुटुंबीयांशी असलेले नाते काही प्रकारे नाकारत होता का? मुळीच नाही. उलट, कृपेने घडणारे त्याचे नवे कुटुंब कोणत्या अधिक खोल नात्यावर आधारलेले आहे, हे तो दाखवत होता. रक्ताची नाती ही एक देणगी आहे; त्यांचा आदर केला पाहिजे आणि ती जपली पाहिजेत. पण आपण सर्व जण देवाच्या इच्छेशी आपली इच्छा जुळवतो, तेव्हा निर्माण होणाऱ्या आध्यात्मिक नात्यांना त्याहून कितीतरी अधिक महत्त्व आहे. येशूने हीच गोष्ट दाखवून दिली: केवळ जन्माने जुळलेल्या नात्यापेक्षा आध्यात्मिक कुटुंबाचे नाते श्रेष्ठ आहे. अर्थात, मरिया सर्वप्रथम येशूची आई होती, हेही लक्षात घेतले पाहिजे. तिने त्याला देहाने जन्म दिला म्हणूनच नव्हे, तर मुख्यतः येशूप्रमाणेच तिची इच्छाही देवाच्या इच्छेशी पूर्णपणे एकरूप होती म्हणून ती त्याची आई होती. त्यामुळे कृपेने जुळलेल्या त्याच्या कुटुंबात ती त्याच्या सर्वांत जवळची व्यक्ती होती. हे आपल्या सर्वांच्या बाबतीतही खरे ठरू शकते. जेव्हा आपण आपली इच्छा देवाच्या इच्छेशी जुळवतो, तेव्हा येशू आपल्याद्वारे आपल्या जगात येतो, या अर्थाने आपण त्याची “आई” होतो. आणि आपण त्याच्या शाश्वत कुटुंबातील जवळचे सदस्य होतो व त्याच्याशी गाढ आध्यात्मिक ऐक्य अनुभवतो, या अर्थाने आपण त्याचे “भाऊ-बहीण” होतो.

आज या गोष्टीवर चिंतन करा: ख्रिस्त येशूचे केवळ रक्ताच्या नात्याने भाऊ किंवा बहीण होण्यापलीकडे तुम्हाला बोलावण्यात आले आहे. कल्पना करता येईल अशा सर्वांत जिव्हाळ्याच्या, तुमचे जीवन बदलून टाकणाऱ्या कौटुंबिक ऐक्यासाठी तुम्हाला बोलावण्यात आले आहे. तुम्ही सर्व अंतःकरणाने, सर्व मनाने, सर्व जिवाने आणि सर्व शक्तीनिशी देवाची इच्छा पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करता, तेव्हा हे ऐक्य अधिक पूर्णत्वाला जाते.

हे माझ्या प्रिय प्रभू, तुझ्या कृपेने तुझ्या सर्वांत जवळच्या कुटुंबाचा अधिक पूर्णपणे भाग व्हावे, अशी माझी मनापासून इच्छा आहे. आपल्या स्वर्गीय पित्याची इच्छा पूर्णपणे पार पाडण्यासाठी सदैव स्वतःला वाहून घ्यायला मला मदत कर. माझी इच्छा पित्याच्या इच्छेशी अधिकाधिक जुळवत असताना, मला तुझ्याशी अधिकाधिक गाढ एकरूपतेकडे ने. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


तुमच्या अंतःकरणातील सर्वांत खोल इच्छा

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा बुधवार

“काट्यांमध्ये पेरलेले बी आणखी एका प्रकारच्या लोकांना दर्शवते. ते वचन ऐकतात, पण संसाराची चिंता, संपत्तीचा मोह आणि इतर गोष्टींची लालसा त्यांच्या मनात शिरून वचनाची वाढ खुंटवतात, आणि त्याला फळ येत नाही.” मार्क 4:20

पेरणाऱ्याच्या दाखल्यातील हे वर्णन आज आपल्या जगात दिवसेंदिवस अधिकाधिक लोकांना लागू पडते, असे वाटते. या दाखल्यात उल्लेख केलेल्या पहिल्या गटातील लोकांचा विश्वास अगदी थोडा असतो किंवा मुळीच नसतो. वाटेवर पेरलेले बी हे त्यांचे प्रतीक आहे; ते सैतान लगेच गिळून टाकतो. दुसऱ्या गटातील लोकांचा सुरुवातीला थोडासा विश्वास असतो. खडकाळ जमिनीवर पेरलेले बी हे त्यांचे प्रतीक आहे. वरील उताऱ्यात तिसऱ्या गटातील लोकांचे वर्णन आहे. ते चांगल्या मातीत, पण काटेरी झुडपांमध्ये पेरलेल्या बियांसारखे आहेत. चौथ्या गटातील लोक सुपीक मातीसारखे आहेत; त्यांच्या जीवनात देवाचे वचन खोलवर रुजते आणि वाढते. आता आपण तिसऱ्या गटातील लोकांचा अधिक बारकाईने विचार करूया. 

आपल्या जीवनात देवाच्या वचनाची वाढ खुंटवणाऱ्या तीन वाईट गोष्टी आहेत: “संसाराची चिंता, संपत्तीचा मोह आणि इतर गोष्टींची लालसा.” आज अनेक जण निरनिराळ्या चिंतांना तोंड देतात, भौतिक संपत्ती मिळवण्याच्या इच्छेने झपाटलेले असतात आणि त्यांना आणखी कितीतरी गोष्टींची हाव वाटते. या तिन्ही बाबतींत, मनात उठणाऱ्या या मोहांमुळे देवाच्या वचनातील निर्मळ सत्य त्यांच्या जीवनात झाकोळले जाते.

आज चिंता ही एक सर्वसाधारण समस्या आहे. पुष्कळदा हा मानसिक संघर्ष असतो, तरी त्याची मुळे आध्यात्मिकही असू शकतात. अति काळजी वाटणे, जीवनातील अनेक बाबतींत धाकधूक वाटणे आणि भविष्याबद्दल अस्वस्थता जाणवणे, हे या संघर्षाचे भाग आहेत. अशा वेळी येशू स्वतः आणि शुभवर्तमानाच्या संदेशातील सत्य आपले जीवन व्यापून त्याला दिशा देत नसतील, तर “यातून मार्ग कसा काढायचा” हे ठरवायला आपण एकटे पडतो. या एकटेपणामुळे बहुतेकदा आपली आशा मावळते, मनात भीती दाटते आणि खोलवरची शांती हरवते.

चिंतेशी झुंजणारे बहुतेक लोक सतत त्यावर उपाय शोधत राहतात. त्यासाठी ते अनेकदा भौतिक संपत्तीच्या किंवा “इतर गोष्टींच्या लालसेतून” मिळणाऱ्या फसव्या दिलाशाकडे वळतात. कल्पना करा की तुम्हाला बक्षिसात प्रचंड रक्कम मिळाली. त्यामुळे तुमच्या आयुष्यातल्या चिंता मिटतील का? तसे वाटण्याचा मोह होऊ शकतो, पण मनाच्या तळाशी आपणा सर्वांना माहीत आहे की हा भ्रम आहे. भौतिक संपत्ती हा जीवनातील समाधानाचा भरवशाचा स्रोत कधीच ठरत नाही. आयुष्यात ज्या इतर गोष्टींची आपल्याला “लालसा” वाटते, त्यांपैकी जवळजवळ सगळ्यांबाबत हेच खरे आहे. एकच जण आपल्याला खरे समाधान देऊ शकतो. तो म्हणजे देव.

आज तुमच्या मनाची शक्ती ज्या गोष्टींमध्ये खर्च होते, त्यांवर चिंतन करा. तुम्हाला कशाची काळजी वाटते? तुम्ही कशाची आशा धरता? तुमच्या मनात कोणत्या खोल इच्छा आहेत? तुमच्या मनातला संघर्ष कशामुळे दूर होईल, अशी तुमची चुकीची समजूत आहे? तुम्हाला कशाची तीव्र ओढ आहे? एक निर्विवाद सत्य स्वतःला पुन्हा आठवून देण्यासाठी आज वेळ काढा: देव, त्याची पवित्र इच्छा आणि त्याने सत्य म्हणून प्रकट केलेले सर्व काही हाच समाधानाचा एकमेव स्रोत आहे. हे सत्य तुमच्या हृदयात खोलवर रुजू द्या, म्हणजे देवाने प्रकट केलेली सत्ये तिथे वाढतील आणि ज्या विपुल चांगल्या फळांची तुम्हाला इतकी आस आहे, ती फळे देतील.

हे माझ्या दयाळू प्रभू, तुझ्या पवित्र वचनाचा पूर्णपणे स्वीकार करण्यास मला मदत कर, जेणेकरून तुझ्या वचनाचे बीज माझ्या हृदयात खोलवर रुजेल. जगातील अनेक असत्ये आणि फसवणुकीचे मार्ग मी नेहमी नाकारावेत, जेणेकरून जीवनातील चिंता आणि क्षणभंगुर सुखे यांपासून मी मुक्त होईन. तुला पूर्णपणे समर्पित केलेल्या जीवनातून मिळणारा खोलवरचा आणि जीवनाला आधार देणारा आनंदच मी शोधावा, जेणेकरून तुझ्या पवित्र इच्छेनुसार मला शांतीत आणि कृपेत जगता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


तुमचा आत्मा सर्वांसमोर उघड होईल

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा गुरुवार

“कारण जे काही लपलेले आहे ते उघड व्हावे म्हणूनच लपलेले आहे; जे काही गुप्त आहे ते प्रकाशात यावे म्हणूनच गुप्त आहे.” मार्क 4:22

आजच्या शुभवर्तमानातील हे छोटेसे वचन किती विचार करायला लावणारे आहे! त्याचा अर्थ काय? अनेकांनी या वचनाचा अर्थ वेगवेगळ्या प्रकारे उलगडून सांगितला आहे. तो अधिक चांगल्या रीतीने समजून घेण्यासाठी कॅथलिक चर्चच्या धर्मशिक्षणग्रंथाकडे वळूया:

ख्रिस्त स्वतः सत्य आहे. त्याच्या उपस्थितीत प्रत्येक व्यक्तीच्या देवाशी असलेल्या नात्याचे सत्य उघड होईल. अंतिम न्यायाच्या वेळी प्रत्येकाने आपल्या पृथ्वीवरील जीवनात केलेले चांगले किंवा करायला हवे असूनही न केलेले चांगले, त्याच्या दूरगामी परिणामांसह उघड होईल… (कॅथलिक चर्चचा धर्मशिक्षणग्रंथ #1039).

हा उतारा “वैयक्तिक न्याय” या विभागातला नसून “अंतिम न्याय” या विभागातला आहे. आपण या जगाचा निरोप घेतो, त्याच क्षणी आपल्यापैकी प्रत्येकाचा वैयक्तिक न्याय होईल. तेव्हा आपल्या पापांचा आणि सद्गुणांचा हिशेब देवासमोर वैयक्तिकरीत्या आणि खाजगीपणे मांडला जाईल. पण अंतिम न्याय काळाच्या शेवटी होईल. तो सर्वांचा न्याय असेल आणि तो अंतिम स्वरूपाचा व सर्वांसमक्ष होईल, हे आपण लक्षात घेतले पाहिजे. म्हणून धर्मशिक्षणग्रंथातील हे वचन असे सुचवते की आपल्या चांगल्या आणि वाईट अशा दोन्ही प्रकारच्या कृती सर्वांसमोर उघड होतील.

वर दिलेल्या पवित्र शास्त्रातील वचनाचा आणि धर्मशिक्षणग्रंथातील उताऱ्याचा योग्य अर्थ असा असेल की अंतिम न्यायाच्या वेळी आपली सर्वांत खोलवर दडलेली पापेही, अगदी पापस्वीकाराच्या संस्काराद्वारे ज्यांची क्षमा झाली आहे तीदेखील, सर्वांसमोर उघड होतील, तर हा विचार सुरुवातीला थोडा भीतीदायक वाटू शकतो. पण त्याची भीती वाटायला नको. उलट, तो आपल्याला मोकळेपणा देणारा ठरला पाहिजे.

अंतिम न्यायाच्या वेळी आपल्या जीवनातील प्रत्येक कृती, मग ती चांगली असो की वाईट, सर्वांसमोर उघड होणार असेल, तर स्वर्गात असलेल्यांसाठी त्यातून एकच गोष्ट घडेल: देवाचा गौरव होईल आणि सर्वत्र मोठा आनंद होईल! म्हणजेच, आपण केलेले प्रत्येक पाप देवाने उघड केले, तर त्या पापांपासून आपण पश्चात्तापाने कसे परत फिरलो, कोणत्या शुद्धीकरणातून गेलो आणि आपल्याला कशी क्षमा मिळाली, हेही तो उघड करील. म्हणून संतांच्या सहभागितेत असलेले आपल्याकडे दोष लावण्याच्या नजरेने पाहणार नाहीत. उलट, आपण जसा देवाचा गौरव करतो आणि त्याच्या विपुल दयेबद्दल व क्षमेबद्दल त्याचे आभार मानतो, तसेच तेही करतील. त्याने आपल्याला दिलेली क्षमा आपण नेहमी स्मरली पाहिजे आणि तिचा सतत आनंद मानला पाहिजे. खरोखरच सर्व काही उघड होणार असेल, तर ते यासाठीच की देवाच्या विलक्षण दयेचा आनंद आपण सर्वांनी मिळून साजरा करावा आणि देवाने एकमेकांसाठी जे काही केले आहे, त्याबद्दल कृतज्ञतेने एकमेकांकडे पाहावे.

आज त्या गौरवशाली क्षणाच्या शक्यतेवर चिंतन करा. तुमच्या जीवनातील सर्वांत खोलवर दडलेली पापे आणि सर्वांत खोलवर रुजलेले सद्गुण देवाला तुमच्यासोबत स्वर्गात असलेल्या सर्वांसमोर उघड करू दिल्यावर तुम्हाला किती मोकळे वाटेल, याची कल्पना करा. लाज उरणार नाही. कोणी कोणाला दोष देणार नाही. केवळ आनंद आणि कृतज्ञता उरतील. किती गौरवशाली असेल तो क्षण!

हे माझ्या गौरवशाली न्यायाधीशा, माझ्या जीवनात तू दाखवलेल्या दयेबद्दल आणि दिलेल्या क्षमेबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तू मला सर्व पापांपासून मुक्त केलेस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. माझा आत्मा शुद्ध करत राहा आणि कोणत्याही पापाबद्दलची आसक्तीही माझ्यात उरू देऊ नकोस. तू माझ्यासाठी जे काही केलेस, त्याचा मला कधीही विसर पडू नये. तुझी दया माझ्या शाश्वत आनंदाचे आणि तुझ्या शाश्वत गौरवाचे कारण ठरो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या कृपेत घडणारे परिवर्तन

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा शुक्रवार

येशू लोकसमुदायाला म्हणाला: “देवाचे राज्य असे आहे: जणू एखाद्या माणसाने जमिनीवर बी पेरावे. रात्रंदिवस त्याचे झोपणे आणि उठणे चालू राहते; इकडे बी अंकुरते आणि वाढते. हे कसे घडते, ते त्याला कळत नाही.” मार्क 4:26–27

देवाचे वचन लोकांचे जीवन कसे बदलते, यावर चिंतन करणे किती सुंदर आहे! वरच्या छोट्याशा उताऱ्यात देवाचे वचन इतरांपर्यंत पोहोचवण्याची तुलना बी पेरण्याशी केली आहे. पेरणारा बाहेर पडतो, जमिनीत बी पेरतो आणि त्या बियापासून वाढलेले रोप कसे फळ देते, हे पाहतो. या गूढ वचनात म्हटले आहे: “हे कसे घडते, ते त्याला कळत नाही.”

देवाच्या वचनाचेही असेच आहे. जेव्हा एखादी व्यक्ती ते वचन स्वीकारते, तेव्हा थोडे बाजूला राहून ते वचन तिच्या हृदयात कसे रुजते आणि तिचे जीवन कसे बदलते, हे पाहण्याचे सौभाग्य आपल्याला लाभते. अर्थात, कधी कधी आपण वचन पेरतो, पण ते रुजत नाही. कधी त्या व्यक्तीचे हृदय कठीण असल्यामुळे असे होते, तर कधी आपण ज्या रीतीने पेरतो त्यामुळे. पण देवाच्या वचनाचे बी जेव्हा खरोखर रुजते, तेव्हा देव त्या व्यक्तीच्या आत्म्यात कसे कार्य करतो, हे पाहून आपण विस्मयचकित झाले पाहिजे.

तुमच्या स्वतःच्या जीवनात हे सत्य कसे अनुभवास आले, याचा विचार करा. देवाच्या वचनाचे चांगले बीज तुम्हाला पहिल्यांदा कसे मिळाले? कदाचित एखाद्या प्रवचनातून, आध्यात्मिक शिबिरातून, पवित्र शास्त्राच्या वाचनातून, एखाद्या पुस्तकातून किंवा दुसऱ्या कोणाच्या साक्षीतून ते तुम्हाला मिळाले असेल. देवाच्या वचनाला तुमच्या जीवनात पहिल्यांदा कसे स्थान मिळाले आणि त्याचा तुमच्यावर काय परिणाम झाला, याचा विचार करा.

देवाचे वचन एखाद्या आत्म्यात रुजले की, हे बीज कसे वाढते ते पाहण्यासाठी “रात्री आणि दिवसा उठणे” ही एक पवित्र साधना आहे. आपले स्वतःचे जीवन असो किंवा दुसऱ्या कोणाचे, ते किती गूढ रीतीने बदलत जाते, याचे विस्मयाने दर्शन घेता आले पाहिजे. एखादा आत्मा पाप मुळासकट उपटून टाकू लागतो, सद्गुणांचा शोध घेऊ लागतो, प्रार्थनापूर्ण जीवनाची घडी बसवू लागतो आणि देवाच्या प्रेमात वाढू लागतो, हे पाहणे प्रेरणादायी असते.

हे तुमच्या अनुभवाशी जोडून पाहणे कठीण वाटत असेल, तर कदाचित देवाच्या वचनाचे बीज तुमच्या आत्म्याच्या सुपीक मातीत अलगद पडून खोलवर रुजावे म्हणून त्याला वाव देण्याची वेळ आली आहे. किंवा दुसऱ्या कोणाच्या हृदयात ते बीज पेरण्यासाठी देव तुमचा उपयोग कसा करू इच्छितो, हे प्रार्थनापूर्वक शोधण्याची वेळ आली आहे. यासाठी पवित्र आत्म्याच्या कार्याला मनापासून खुले असणे आवश्यक आहे. सुवार्ता प्रसाराच्या कार्यात आपण देवाला कसे सहकार्य करू शकतो, हे समजण्यासाठी आपण त्याला आपल्याला प्रेरणा देऊ दिले पाहिजे.

परिवर्तनाच्या आणि आध्यात्मिक वाढीच्या या प्रक्रियेतून जाणाऱ्या आत्म्याच्या ‘रहस्या’वर आज चिंतन करा. चिंतन करण्यासाठी असे उदाहरण शोधणे कठीण वाटत असेल, तर संतांच्या जीवनाकडे वळा. देवाचे वचन आपल्या जीवनात खोलवर रुजू दिल्याने देवाच्या कृपेने ज्यांचे रूपांतर झाले आणि जे नवी सृष्टी बनले, त्यांच्यात संत हे सर्वांत थोर साक्षीदारांपैकी आहेत. परिवर्तनाची ही साक्ष मनात घोळवा आणि तिच्यावर चिंतन करताना तुमचे मन कृतज्ञतेने आणि विस्मयाने भरून जाऊ द्या.

हे माझ्या जीवनाचे रूपांतर करणाऱ्या प्रभू, तू माझ्या जीवनात तुझ्या पवित्र वचनाचे बीज ज्या रीतीने पेरलेस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तू माझ्यात बदल घडवलास, मला पापापासून मुक्त केलेस आणि पवित्रतेच्या मार्गावर नेलेस, याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. हे प्रिय प्रभू, इतरांच्या जीवनात ते बीज पेरण्यासाठी माझा उपयोग कर. तुझा दयाळू हात कार्य करताना पाहून माझे मन आश्चर्याने आणि आदरयुक्त विस्मयाने भरून जाऊ दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


जीवनातील वादळांत श्रद्धा

सामान्य काळातील तिसऱ्या आठवड्याचा शनिवार

लोकसमुदायाला मागे सोडून त्यांनी येशू जसा होता तसाच त्याला आपल्याबरोबर नावेत घेतले. इतर नावाही त्याच्याबरोबर होत्या. एक भयंकर वादळ उठले. लाटा नावेत उसळून येत होत्या आणि नावेत पाणी भरू लागले होते. येशू नावेच्या मागच्या भागात उशीवर झोपला होता. मार्क 4:36–38

आयुष्यात कधी ना कधी आपल्याला एखाद्या वादळाला सामोरे जावे लागेल, हे निश्चित आहे. हे केवळ बाहेरचे वादळ नव्हे, तर आध्यात्मिक वादळही असू शकते. एखादी दुःखद घटना, दुसऱ्या कोणामुळे झालेली खोल जखम, आपल्या स्वतःच्या पापाचे परिणाम किंवा इतर एखादा वेदनादायक अनुभव, अशा रूपाने ते येऊ शकते. अनेकांच्या आयुष्यात असे एकाहून अधिक वेळा घडते.

जीवनात असे ‘वादळ’ आले की येशू ‘झोपला’ आहे आणि त्यातून आपल्याला सावरण्यासाठी तो जवळ नाही, असे वाटू शकते. अशा वेळी वरील सुवार्तेच्या संदेशावर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करणे फार उपयुक्त ठरते.

सुवार्तेतील हा उतारा पुढे वाचताना आपल्याला दिसते की घाबरलेल्या शिष्यांनी येशूला जागे केले आणि म्हटले, “गुरुजी, आम्ही बुडून मरत आहोत, याची तुम्हाला काळजी नाही का?” येशू उठला आणि वादळाला म्हणाला, “शांत हो! थांब!” तेव्हा सर्व काही शांत झाले. मग त्याने शिष्यांना विचारले, “तुम्ही इतके का घाबरलात? तुम्हाला अजूनही श्रद्धा नाही का?” शिष्य थक्क झाले आणि विस्मयाने भरून गेले.

इथे सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे श्रद्धा. जीवनात एखाद्या वादळाला सामोरे जाताना आपण श्रद्धा ठेवली पाहिजे. पण याचा अर्थ काय? येशू खरोखरच सदैव आपल्याबरोबर आहे, याची आपल्या मनाला खोलवर खात्री असली पाहिजे. आपण आपला सगळा भरवसा आणि आशा त्याच्यावर ठेवली, तर तो आपल्याला कधीही सोडणार नाही, याचीही खोलवर खात्री असली पाहिजे. प्रत्येक वादळ अखेरीस ओसरेल आणि त्यानंतर शांतता व स्थिरता लाभेल, याचीही तितकीच खात्री असली पाहिजे.

जीवनातील वादळांना श्रद्धेने सामोरे गेल्याने आपल्यात परिवर्तन घडते. अनेकदा येशू झोपला आहे असे वाटण्यामागे एक कारण असते: आपण त्याच्यावर भरवसा ठेवावा, अशी त्याची इच्छा आहे. कितीतरीदा आपण वादळावरच नजर खिळवतो आणि भीती व चिंता यांना आपल्या जीवनावर ताबा मिळवू देतो. पण आपल्यासमोर येणारे प्रत्येक वादळ म्हणजे त्याच्यावर नव्याने आणि अधिक खोलवर भरवसा ठेवण्याची संधी आहे. जीवन नेहमीच सहज आणि दिलासादायक असते, तर त्याच्यावर इतका खोल भरवसा ठेवण्याचे कारण आपल्याला क्वचितच मिळाले असते. म्हणून, त्या क्षणी परिस्थिती कशीही दिसत असली, तरी आपला सगळा भरवसा येशूवर ठेवून प्रत्येक वादळाकडे विपुल कृपा लाभण्याची संधी म्हणून पाहिले पाहिजे.

ख्रिस्तावरील तुमची श्रद्धा खरोखर किती खोल आहे आणि ती तुम्हाला किती आधार देते, यावर आज चिंतन करा. काहीही झाले तरी तुम्ही त्याच्यावर भरवसा ठेवता का? सर्व काही हातचे गेले असे वाटते तेव्हा, जीवन कठीण होते तेव्हा आणि संभ्रमामुळे तुमचा भरवसा डळमळू लागतो तेव्हाही तुम्ही त्याच्यावर भरवसा ठेवू शकता का? असे एखादे वादळ पुन्हा आले तर त्याला सामोरे जाण्याची तयारी आत्ताच करा. त्या प्रसंगी तुमची श्रद्धा दिसून यावी आणि ती तुमच्या जीवनाला स्थैर्य देणारी शक्ती बनावी, असा निश्चय करा.

हे माझ्या निद्रिस्त प्रभू, जीवनात कोणत्याही क्षणी परिस्थिती कशीही असली, तरी माझी सारी भिस्त तुझ्यावरच ठेवण्यास मला मदत कर. विशेषतः संकटांना आणि प्रलोभनांना सामोरे जाताना माझी श्रद्धा दृढ कर. तू माझ्यासोबत आहेस, मला वाट दाखवत आहेस आणि मला तुझ्या दयाळू हृदयाजवळ ठेवत आहेस, याबद्दल माझ्या मनात कधीही शंका येऊ नये. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल