मराठी

सामान्य काळातील पहिला आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अनुक्रमणिका

पश्चात्ताप करून विश्वास ठेवण्याची वेळ

सामान्य काळाच्या पहिल्या आठवड्यातील सोमवार

देवाची सुवार्ता जाहीर करत येशू गालीलात आला:
“पूर्ततेची वेळ आली आहे. देवाचे राज्य जवळ आले आहे. पश्चात्ताप करा आणि सुवार्तेवर विश्वास ठेवा.” मार्क 1:14–15

आगमनकाळ आणि नाताळकाळ आता संपले आहेत. त्यामुळे उपासनावर्षातील “सामान्य काळ” सुरू होत आहे. हा सामान्य काळ आपण आपल्या जीवनात सामान्य आणि असामान्य अशा दोन्ही प्रकारे जगला पाहिजे.

सर्वप्रथम, देवाच्या एका विलक्षण पाचारणाने आपण या उपासनाकाळाची सुरुवात करतो. वरील सुवार्तेच्या उताऱ्यात येशू “देवाचे राज्य जवळ आले आहे” असे जाहीर करून आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याची सुरुवात करतो. पण तो पुढे सांगतो की देवाचे राज्य आता नव्या रीतीने उपस्थित असल्यामुळे आपण “पश्चात्ताप केला” पाहिजे आणि “विश्वास ठेवला” पाहिजे.

आगमनकाळात आणि नाताळात आपण विशेषत्वाने साजरा केलेला देहधारणेचा सोहळा आपल्याला एका महत्त्वाच्या गोष्टीची आठवण करून देतो: देहधारणेमुळे जग कायमचे बदलले. येशू ख्रिस्ताच्या व्यक्तीत देवाने मानवी स्वभाव स्वतःशी एकरूप केला; त्यामुळे देवाचे कृपेचे आणि दयेचे नवे राज्य जवळ आले. देवाने जे केले त्यामुळे आपले जग आणि आपले जीवन बदलले आहे. येशू आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू करतो तेव्हा आपल्या उपदेशातून तो हे नवे वास्तव आपल्याला उलगडून सांगू लागतो.

सुवार्तांतील ईश्वरप्रेरित वचनातून आपल्यापर्यंत पोहोचणारे येशूचे सार्वजनिक सेवाकार्य आपल्यासमोर स्वतः देवाची व्यक्ती आणि त्याच्या कृपेच्या व दयेच्या नव्या राज्याचा पाया उलगडून दाखवते. त्यातून आपल्याला पवित्र जीवन जगण्याचे आणि अढळ निष्ठेने व संपूर्ण समर्पणाने ख्रिस्ताचे अनुसरण करण्याचे विलक्षण पाचारण मिळते. म्हणून, सामान्य काळाच्या सुरुवातीला, सुवार्तेच्या संदेशात पूर्णपणे रमून जाणे आणि कुठलाही आडपडदा न ठेवता त्याला प्रतिसाद देणे हे आपले कर्तव्य आहे, याची आठवण ठेवणे हिताचे आहे.

पण अशा असामान्य रीतीने जगण्याचे हे पाचारण अखेरीस आपल्या नेहमीच्या जीवनाचा भाग झाले पाहिजे. दुसऱ्या शब्दांत, संपूर्ण समर्पणाने ख्रिस्ताचे अनुसरण करण्याचे पाचारण हीच आपली ओळख बनली पाहिजे. जे “असामान्य” आहे, तेच आपल्या जीवनातील “सामान्य” कर्तव्य आहे, असे आपण मानले पाहिजे.

आज उपासनावर्षातील या नव्या काळाच्या प्रारंभाचे चिंतन करा. येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याचा आणि त्याने दिलेल्या सर्व शिकवणीचा दररोज अभ्यास करणे व प्रार्थनापूर्वक मनन करणे किती महत्त्वाचे आहे, याची पुन्हा जाणीव करून घेण्याची ही संधी साधा. शुभवर्तमानाचे निष्ठेने वाचन करण्याचा निश्चय नव्याने करा, जेणेकरून ते तुमच्या दैनंदिन जीवनाचा एक नेहमीचा भाग बनेल.

हे माझ्या प्रिय येशू, तुझ्या सार्वजनिक सेवाकार्यात तू आम्हाला जे काही सांगितलेस आणि प्रकट केलेस, त्या सर्वांसाठी मी तुझे आभार मानतो. उपासनेच्या या नव्या सामान्य काळात तुझ्या पवित्र वचनाच्या वाचनात मन लावण्यासाठी मला बळ दे, म्हणजे तू आम्हाला जे काही शिकवलेस ते माझ्या दैनंदिन जीवनाचा सहज भाग होईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


सैतानाला सामोरे जाणे

सामान्य काळाच्या पहिल्या आठवड्यातील मंगळवार

त्यांच्या सभास्थानात अशुद्ध आत्म्याने पछाडलेला एक मनुष्य होता. तो ओरडून म्हणाला, “नाझरेथच्या येशू, तुझा आमच्याशी काय संबंध? तू आमचा नाश करायला आला आहेस काय? तू कोण आहेस हे मला माहीत आहे—तू देवाचा पवित्र जन आहेस!” येशूने त्याला दटावून म्हटले, “गप्प बस!  त्याच्यातून बाहेर ये!” मार्क 1:23–25

पवित्र शास्त्रात येशू दुष्ट आत्म्यांना थेट सामोरा गेल्याचे अनेक प्रसंग आहेत. प्रत्येक वेळी त्याने त्यांना दटावले आणि त्यांच्यावर आपला अधिकार गाजवला. वरील उतारा अशाच एका प्रसंगाचे उदाहरण आहे.

सुवार्तांमध्ये सैतान वारंवार स्वतःला प्रकट करतो, यावरून तो खरोखर अस्तित्वात आहे आणि त्याला योग्य रीतीने सामोरे जाणे आवश्यक आहे, हे आपल्याला कळते. सैतानाला आणि त्याच्या साथीच्या दुष्ट आत्म्यांना सामोरे जाण्याचा योग्य मार्ग म्हणजे स्वतः ख्रिस्त येशूच्या अधिकाराने त्यांना शांतपणे, पण ठामपणे आणि अधिकारवाणीने दटावणे.

वरील उताऱ्यात सैतान जसा येशूसमोर उघडपणे प्रकट झाला, तसा तो आपल्यासमोर क्वचितच प्रकट होतो. या प्रसंगात दुष्ट आत्मा त्या माणसाच्या तोंडून थेट बोलतो. यावरून त्या माणसाला त्याने पूर्णपणे पछाडले होते, हे दिसते. असे प्रकटीकरण आपल्याला वारंवार दिसत नाही, याचा अर्थ सैतान आज कमी सक्रिय आहे असा नाही. उलट, सैतानाचा प्रतिकार करण्यासाठी जितका आवश्यक आहे तितका ख्रिस्ताचा अधिकार ख्रिस्ती विश्वासू वापरत नाहीत, हे त्यावरून दिसते. अनेकदा आपण दुष्टाईसमोर भिऊन मागे हटतो आणि ख्रिस्ताच्या बाजूने आत्मविश्वासाने व प्रेमाने ठाम उभे राहत नाही.

हा दुष्ट आत्मा इतक्या उघडपणे का प्रकट झाला? कारण त्याला थेट येशूच्या अधिकाराला सामोरे जावे लागले. सैतान सहसा लपून राहणे आणि फसवणूक करणे पसंत करतो. आपले दुष्ट हेतू उघड होऊ नयेत म्हणून तो प्रकाशाच्या देवदूताचे सोंग घेतो. जे त्याच्या ताब्यात आहेत, त्यांनाही अनेकदा आपल्यावर त्याचा किती प्रभाव आहे हे कळत नाही. पण जेव्हा सैतानाला ख्रिस्ताच्या निर्मळ उपस्थितीला, आपल्याला मुक्त करणाऱ्या सुवार्तेच्या सत्याला आणि येशूच्या अधिकाराला सामोरे जावे लागते, तेव्हा त्याला अनेकदा आपली दुष्टता उघड करून प्रतिक्रिया देणे भाग पडते.

सैतान आपल्या सभोवती सतत कार्यरत असतो, या गोष्टीवर आज चिंतन करा. तुमच्या जीवनातील अशा व्यक्तींचा आणि परिस्थितींचा विचार करा, जिथे देवाच्या निर्मळ आणि पवित्र सत्यावर आघात केला जातो आणि ते नाकारले जाते. इतर कोणत्याही परिस्थितीपेक्षा अशा वेळी येशू तुम्हाला दुष्टाईला सामोरे जाण्यासाठी, तिला दटावण्यासाठी आणि तिच्यावर अधिकार गाजवण्यासाठी आपला दैवी अधिकार देऊ इच्छितो. हे मुख्यतः प्रार्थनेतून आणि देवाच्या सामर्थ्यावर दृढ भरवसा ठेवल्याने घडते. या जगात सैतानाच्या कारवायांना सामोरे जाण्यासाठी देवाला तुमचा उपयोग करू देण्यास भिऊ नका.

हे प्रभू, या जगात दुष्टाच्या कारवायांना सामोरे जाताना मला धैर्य आणि सुज्ञता दे. त्या कारवायांमागे त्याचा हात आहे हे ओळखण्याची सुज्ञता मला दे आणि तुझ्या प्रेमाने व अधिकाराने त्याला सामोरे जाऊन त्याचा धिक्कार करण्याचे धैर्य दे. प्रभू येशू, तुझा अधिकार माझ्या जीवनात सदैव कार्यरत राहो. या जगात असलेल्या दुष्टतेला सामोरे जाताना, तुझे राज्य येण्यासाठी मी दिवसेंदिवस अधिक उपयुक्त साधन बनावे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आणखी दुष्ट आत्म्यांना हाकलून लावले 

सामान्य काळाच्या पहिल्या आठवड्यातील बुधवार

संध्याकाळी, सूर्य मावळल्यावर, लोकांनी सर्व आजारी आणि दुष्ट आत्म्यांनी पछाडलेल्या लोकांना येशूकडे आणले. संपूर्ण नगर दाराशी जमले होते. त्याने निरनिराळ्या रोगांनी पीडित असलेल्या अनेकांना बरे केले आणि अनेक दुष्ट आत्म्यांना हाकलून लावले. ते त्याला ओळखत असल्यामुळे त्याने त्यांना बोलू दिले नाही.  मार्क 1:32–34

आज आपण वाचतो की येशूने पुन्हा एकदा “अनेक दुष्ट आत्म्यांना हाकलून लावले…” उताऱ्यात पुढे म्हटले आहे, “…ते त्याला ओळखत असल्यामुळे त्याने त्यांना बोलू दिले नाही.” 

येशू या दुष्टात्म्यांना बोलू का देत नव्हता? प्रारंभीच्या ख्रिस्तसभेतील अनेक धर्मपिते असे स्पष्ट करतात की येशू हाच वचनदत्त मशीहा आहे, हे दुष्टात्म्यांना माहीत होते; पण त्याचा नेमका अर्थ काय आणि येशू अंतिम विजय कसा मिळवणार, हे त्यांना पूर्णपणे समजले नव्हते. म्हणून, सैतान नेहमी करतो तसे, त्यांनी येशूविषयी अर्धसत्ये सांगून लोकांची दिशाभूल करू नये, अशी त्याची इच्छा होती. त्यामुळे येशू त्यांना आपल्याविषयी जाहीरपणे बोलण्यास नेहमी मनाई करत असे.

एक महत्त्वाची गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे: येशूचा मृत्यूच अखेरीस मृत्यूचा नाश करील आणि सर्वांना मुक्त करील, हे पूर्ण सत्य एकाही दुष्टात्म्याला समजले नाही. म्हणूनच या सैतानी शक्ती येशूच्या संपूर्ण जीवनभर त्याच्याविरुद्ध कट रचत राहिल्या आणि त्याच्यावर हल्ला करण्याचा प्रयत्न करत राहिल्या. येशू बालक असताना त्यांनी हेरोदाला त्याच्याविरुद्ध चिथावले. त्यामुळे येशूला इजिप्तमध्ये आश्रय घ्यावा लागला. येशूचे सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू होण्याच्या अगदी आधी सैतानाने स्वतः त्याला मोहात पाडून त्याच्या कार्यापासून परावृत्त करण्याचा प्रयत्न केला. येशूच्या संपूर्ण सार्वजनिक सेवाकार्यात अनेक सैतानी शक्ती त्याच्यावर सतत हल्ले करत राहिल्या. विशेषतः त्या काळच्या धर्मनेत्यांच्या सततच्या विरोधातून हे दिसून आले. येशूला क्रुसावर खिळण्याचा त्यांचा हेतू साध्य झाला, तेव्हा सुरुवातीला आपण ही लढाई जिंकली, असे त्या दुष्टात्म्यांना वाटले असावे.

प्रत्यक्षात मात्र येशूच्या ज्ञानाने या दुष्टात्म्यांचे डाव वारंवार उधळून लावले. त्यांनी त्याला क्रुसावर खिळण्याचे दुष्कृत्य केले, पण येशूने मृतांतून उठून त्याच दुष्कृत्याचे रूपांतर पापावर आणि मृत्यूवर मिळवलेल्या अंतिम विजयात केले. सैतान आणि त्याचे दुष्टात्मे खरोखर अस्तित्वात आहेत; पण देवाच्या सत्यापुढे आणि ज्ञानापुढे या सैतानी शक्तींचा मूर्खपणा आणि दुर्बलता पूर्णपणे उघड होतात. येशूप्रमाणे आपणही आपल्या जीवनात आपल्याला मोहात पाडणाऱ्या या दुष्टात्म्यांना खडसावून गप्प राहण्याची आज्ञा दिली पाहिजे. अनेकदा आपण त्यांच्या अर्धसत्यांना भुलतो आणि गोंधळून जातो.

सैतानाला ठामपणे खडसावणे आणि ज्या असत्यांवर विश्वास ठेवण्याचा मोह तो आपल्याला घालतो, ती झिडकारणे किती महत्त्वाचे आहे, यावर आज चिंतन करा. ख्रिस्ताच्या सत्याने आणि अधिकाराने त्याला खडसावा आणि त्याच्या बोलण्याकडे मुळीच लक्ष देऊ नका.

हे माझ्या प्रिय आणि सर्वसमर्थ प्रभू, तूच सर्व सत्याचा उगम आहेस आणि सत्याची पूर्णता तुझ्यातच आहे, म्हणून मी केवळ तुझ्याकडे वळतो. मी केवळ तुझीच वाणी ऐकावी आणि दुष्टाच्या व त्याच्या दुरात्म्यांच्या अनेक फसवणुकींना नाकारावे. हे येशू, तुझ्या पवित्र आणि प्रिय नावाने मी सैतानाचा, सर्व दुष्ट आत्म्यांचा, त्यांच्या खोटेपणाचा आणि त्यांच्या प्रलोभनांचा धिक्कार करतो. हे प्रिय प्रभू, मी या आत्म्यांना तुझ्या क्रुसाच्या पायाशी पाठवतो आणि माझे मन व हृदय केवळ तुझ्यासाठी उघडतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


शुद्ध हो

सामान्य काळातील पहिल्या आठवड्याचा गुरुवार

कुष्ठरोगाने पीडित एक मनुष्य येशूकडे आला. त्याच्यासमोर गुडघे टेकून तो विनवणी करू लागला, “तुझी इच्छा असेल तर तू मला शुद्ध करू शकतोस.” त्याला पाहून येशूला कळवळा आला. त्याने हात पुढे केला, त्या मनुष्याला स्पर्श केला आणि म्हटले, “माझी इच्छा आहे. शुद्ध हो.” मार्क 1:40–41

आपण श्रद्धेने आपल्या दिव्य प्रभूकडे आलो, त्याच्यासमोर गुडघे टेकले आणि आपली गरज त्याच्यापुढे मांडली, तर त्या कुष्ठरोगाने पीडित मनुष्याला मिळालेले उत्तर आपल्यालाही मिळेल: “माझी इच्छा आहे. शुद्ध हो.” जीवनात कोणतेही आव्हान आले तरी या शब्दांनी आपल्याला आशा मिळावी.

आपल्या प्रभूची तुमच्यासाठी काय इच्छा आहे? तुमच्या जीवनात त्याला काय शुद्ध करायचे आहे? कुष्ठरोगाने पीडित मनुष्य येशूकडे आला, या प्रसंगाचा अर्थ असा नाही की आपण प्रभूकडे जी जी विनंती करू ती तो पूर्ण करील. उलट, ज्या गोष्टीचा आपल्याला सर्वाधिक त्रास होतो, तिच्यापासून आपल्याला शुद्ध करण्याची त्याची इच्छा आहे, हे या प्रसंगातून दिसते. या प्रसंगातील कुष्ठरोग हे तुमच्या आत्म्याला ग्रासणाऱ्या आध्यात्मिक व्याधींचे प्रतीक आहे. विशेषतः, तुमच्या जीवनात ज्या पापाची सवय झाली आहे आणि जे हळूहळू तुमच्या आत्म्याची मोठी हानी करते, त्याचे हे प्रतीक आहे.

त्या काळात कुष्ठरोगामुळे शरीराची गंभीर हानी होत असे. इतकेच नव्हे, तर तो झालेल्या व्यक्तीला समाजापासून दूर राहावे लागे. ज्यांना हा रोग नव्हता, त्यांच्यापासून वेगळे राहणे त्यांना भाग होते. इतरांच्या जवळ जाण्याची वेळ आली, तर लोकांचा आपल्याशी संपर्क येऊ नये म्हणून आपल्याला कुष्ठरोग आहे, हे काही बाह्य खुणांद्वारे दाखवावे लागे. अशा रीतीने कुष्ठरोगाचे परिणाम व्यक्तीवर आणि समाजातील तिच्या नातेसंबंधांवरही होत असत.

सवयीच्या अनेक पापांच्या बाबतीतही असेच घडते. पाप आपल्या आत्म्याची हानी करते, पण त्याचा परिणाम आपल्या नातेसंबंधांवरही होतो. उदाहरणार्थ, कठोरपणे वागण्याची, इतरांना दोषी ठरवण्याची किंवा उपरोधिक बोलण्याची सवय असलेल्या व्यक्तीला या पापांचे दुष्परिणाम आपल्या नात्यांत जाणवतात.

वर दिलेल्या येशूच्या शब्दांकडे पुन्हा वळा. ज्या पापाचा तुमच्या आत्म्यावर सर्वाधिक वाईट परिणाम होतो आणि ज्यामुळे तुमची नातीही दुखावतात, त्या पापाचा विचार करा. त्या पापाच्या बाबतीत येशू तुम्हाला म्हणू इच्छितो, “शुद्ध हो.” तुमच्या आत्म्यातील पाप दूर करून तुमचे नाते दृढ करण्याची त्याची इच्छा आहे. त्यासाठी तुम्ही गुडघे टेकून त्याच्याकडे वळावे आणि आपले पाप त्याच्यासमोर मांडावे, एवढेच आवश्यक आहे. विशेषतः समेटाच्या संस्कारात हे खरे ठरते.

आज तुमच्या जीवनातील सर्वांत जवळच्या नात्यांवर चिंतन करा. मग तुमच्या कोणत्या पापामुळे त्या नात्यांना सर्वांत थेट धक्का पोहोचतो, याचा विचार करा. जे काही तुमच्या मनात येईल, त्याबद्दल एक गोष्ट निश्चित आहे: तुमच्या आत्म्यातील त्या आध्यात्मिक कुष्ठरोगापासून तुम्हाला मुक्त करण्याची येशूची इच्छा आहे.

हे माझ्या दैवी प्रभू, इतरांशी असलेल्या माझ्या नात्यांना सर्वांत जास्त हानी पोहोचवणारी गोष्ट माझ्यात कोणती आहे, हे मला पाहू दे. कशामुळे दुरावा निर्माण होतो आणि मन दुखावते, हे मला ओळखू दे. हे पाहण्याची नम्रता मला दे आणि तुझ्याकडे वळून ते पाप कबूल करण्यासाठी व तुझ्याकडून आरोग्य मागण्यासाठी लागणारा विश्वासही मला दे. माझ्या पापातून केवळ तूच मला मुक्त करू शकतोस, म्हणून मी भरवशाने तुझ्याकडे वळतो आणि स्वतःला तुझ्या हाती सोपवतो. तुझे आरोग्य देणारे शब्द ऐकण्याचीही मी श्रद्धेने वाट पाहतो: “माझी खरोखर इच्छा आहे. शुद्ध हो.” हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


प्रेमाची सर्वोच्च कृती

सामान्य काळातील पहिल्या आठवड्याचा शुक्रवार

काही लोक एका पक्षाघात झालेल्या मनुष्याला घेऊन येशूकडे आले. चौघे जण त्याला उचलून आणत होते. गर्दीमुळे त्यांना येशूजवळ जाता आले नाही, म्हणून येशू जिथे होता त्याच्या वरचे छप्पर त्यांनी उघडले. छपराला भगदाड पाडल्यावर, ज्या चटईवर तो मनुष्य पडला होता ती त्यांनी खाली सोडली. मार्क 2:3–4

पक्षाघात झालेला हा मनुष्य आपल्या जीवनातील अशा काही लोकांचे प्रतीक आहे, ज्यांना स्वतःच्या प्रयत्नांनी आपल्या प्रभूकडे वळणे जमत नाही असे दिसते. त्या मनुष्याला बरे व्हायचे होते, हे उघड आहे; पण स्वतःच्या प्रयत्नांनी तो आपल्या प्रभूकडे येऊ शकत नव्हता. म्हणून त्याच्या मित्रांनी त्याला उचलून येशूकडे आणले, (खूप गर्दी असल्यामुळे) छप्पर उघडले आणि त्याला खाली येशूसमोर उतरवले.

या मनुष्याचा पक्षाघात हा एका विशिष्ट प्रकारच्या पापाचे प्रतीक आहे. अशा पापाची क्षमा मिळावी अशी एखाद्या व्यक्तीची इच्छा असते, पण स्वतःच्या प्रयत्नांनी आपल्या प्रभूकडे वळणे तिला जमत नाही. उदाहरणार्थ, एखादे गंभीर व्यसन एखाद्या व्यक्तीच्या जीवनावर इतकी पकड घेऊ शकते की स्वतःच्या प्रयत्नांनी तिला त्या व्यसनावर मात करता येत नाही. मदतीसाठी आपल्या प्रभूकडे वळता यावे, यासाठीसुद्धा तिला इतरांच्या मदतीची गरज असते. 

आपल्यापैकी प्रत्येकाने स्वतःला त्या पक्षाघात झालेल्या मनुष्याच्या मित्रांच्या जागी पाहिले पाहिजे. पापमय जीवनात अडकलेली एखादी व्यक्ती दिसली की आपण अनेकदा तिला दोष देतो आणि तिच्याकडे पाठ फिरवतो. पण त्या व्यक्तीला पापावर मात करण्यासाठी आवश्यक ते साहाय्य मिळवून देणे, ही आपण तिच्यासाठी करू शकणाऱ्या प्रेमाच्या सर्वांत मोठ्या कृतींपैकी एक आहे. तिला योग्य सल्ला देऊन, तिच्याविषयी अढळ करुणा बाळगून, तिचे म्हणणे मनापासून ऐकून आणि अडचणीच्या व निराशेच्या काळात तिची साथ न सोडता आपण हे करू शकतो.

उघडपणे दिसणाऱ्या पापाच्या चक्रात अडकलेल्या लोकांशी तुम्ही कसे वागता? त्यांच्याकडे तुच्छतेने पाहून पाठ फिरवता का? की पापावर मात करण्याची त्यांची आशा क्षीण झाली असेल किंवा पूर्णपणे मावळली असेल, तेव्हा त्यांच्या पाठीशी उभे राहून त्यांना आशा देण्याचा आणि मदत करण्याचा तुम्ही ठाम निश्चय करता? त्यांच्या पाठीशी राहून त्यांना आपल्या प्रभूकडे पूर्णपणे वळण्यास मदत करणे, ही तुम्ही त्यांना देऊ शकणारी आशेची एक अमूल्य देणगी आहे.

आज तुमच्या ओळखीच्या अशा एखाद्या व्यक्तीचा विचार करा, जी पापाच्या चक्रात अडकली आहे आणि त्या पापावर मात करण्याची आशाही गमावून बसली आहे असे तुम्हाला वाटते. प्रार्थनेत स्वतःला आपल्या प्रभूच्या स्वाधीन करा आणि त्या व्यक्तीला आपल्या दैवी प्रभूकडे पूर्णपणे वळण्यास मदत करण्यासाठी प्रेमाने जे जे शक्य आहे ते सर्व करण्याचा निश्चय करा.

हे माझ्या प्रिय येशू, ज्यांना तुझी सर्वांत जास्त गरज आहे, पण त्यांना तुझ्यापासून दूर ठेवणाऱ्या पापावर मात करणे ज्यांना जमत नाही असे दिसते, त्यांच्याविषयीच्या प्रेमाने माझे हृदय भरून टाक. त्यांच्याप्रती असलेली माझी अढळ बांधिलकी ही प्रेमाची अशी कृती ठरो, जिच्यामुळे आपले जीवन तुझ्या हाती सोपवण्यासाठी आवश्यक असलेली आशा त्यांना मिळेल. हे प्रिय प्रभू, माझा उपयोग कर. माझे जीवन तुझ्या हातात आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाची इच्छा ओळखणे 

सामान्य काळातील पहिल्या आठवड्याचा शनिवार

पुढे जात असताना येशूने अल्फयाचा मुलगा लेवी याला जकात नाक्यावर बसलेले पाहिले. येशू त्याला म्हणाला, “माझ्यामागे ये.” तेव्हा तो उठला आणि येशूच्या मागे गेला. मार्क 2:14

आपल्या जीवनासाठी देवाची इच्छा काय आहे, हे तुम्हाला कसे कळते? लोयोलाचे संत इग्नेशियस यांनी आपल्या आध्यात्मिक साधना या अभिजात आध्यात्मिक ग्रंथात देवाची इच्छा ओळखण्याचे तीन मार्ग सांगितले आहेत. (अधिक माहितीसाठी mycatholic.life/ignatius पाहा.) पहिला मार्ग सर्वांत स्पष्ट आणि निर्णायक आहे. अशा वेळी देवाच्या विशेष कृपेमुळे त्या व्यक्तीला “शंकेला जागाच उरणार नाही इतकी स्पष्टता” अनुभवास येते. या अनुभवाचे वर्णन करताना संत इग्नेशियस यांनी वर उद्धृत केलेला उतारा उदाहरण म्हणून दिला आहे.

लेवीला मिळालेल्या या पाचारणाविषयी मार्कच्या शुभवर्तमानात फार थोडे सांगितले आहे. मत्तयच्या शुभवर्तमानातही या प्रसंगाची नोंद आहे (मत्तय 9:9). मत्तय या नावानेही ओळखला जाणारा लेवी जकात नाक्यावर कर वसूल करण्याचे आपले नेहमीचे काम करत होता. येशू लेवीला एवढेच साधे शब्द बोलला असे दिसते: “माझ्यामागे ये.” हे शब्द ऐकून लेवी आपले जुने जीवन सोडतो आणि येशूचा अनुयायी होतो. लेवीने असे का केले असेल? येशूच्या मागे जाण्याची त्याला खात्री कशामुळे पटली? त्याला प्रतिसाद देण्यास प्रवृत्त करणारी गोष्ट केवळ येशूच्या त्या मोजक्या शब्दांतील आमंत्रणापेक्षा कितीतरी अधिक होती, हे स्पष्ट आहे.

देवाच्या विशेष कृपेमुळे लेवीची खात्री पटली. त्या कृपेने त्याच्या अंतःकरणात “शंकेला जागाच उरणार नाही इतकी स्पष्टता” निर्माण झाली. आपले जुने जीवन सोडून हे नवे जीवन स्वीकारण्यासाठी देव आपल्याला बोलावत आहे, हे लेवीला कसे कोण जाणे, पण उमगले. त्यावर लांबलचक चर्चा झाली नाही, त्याने फायदे-तोटे तोलून पाहिले नाहीत आणि त्यावर बराच वेळ विचारही केला नाही. लेवीला ते उमगले आणि त्याने प्रतिसाद दिला.

जीवनात इतकी स्पष्ट जाणीव क्वचितच होते. तरीही देव कधीकधी अशा रीतीने कार्य करतो, हे लक्षात ठेवणे महत्त्वाचे आहे. असे घडते तेव्हा ती एक मोठी देणगी असते! देव प्रत्येक वेळी इतक्या तत्क्षणी आणि इतक्या स्पष्टपणे आपल्याशी बोलत नाही; पण तो कधीकधी अशा रीतीनेही आपल्याशी बोलतो, हे मान्य करणे महत्त्वाचे आहे.

आज लेवीला मिळालेल्या या पाचारणावर चिंतन करा. त्या क्षणी त्याला लाभलेल्या अंतःकरणातील खात्रीचा विचार करा. त्याला काय अनुभव आला असेल आणि येशूच्या मागे जाण्याच्या त्याच्या निर्णयाबद्दल इतरांना काय वाटले असेल, याची कल्पना करा. हीच कृपा स्वीकारण्यास तयार राहा. देव तुमच्याशी इतक्या स्पष्टपणे बोलत आहे असे कधी वाटले, तर कोणताही संकोच न बाळगता मनापासून प्रतिसाद देण्यास तयार राहा.

हे माझ्या प्रिय प्रभू, कोणताही संकोच न करता तुझ्या मागे येण्यासाठी तू आम्हा सर्वांना बोलावलेस, त्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तुझा शिष्य होण्याचा आनंद दिल्याबद्दलही मी तुझे आभार मानतो. माझ्या जीवनाबद्दल तुझी काय इच्छा आहे, हे मला नेहमी समजावे अशी कृपा दे. तुझ्यावर पूर्ण भरवसा ठेवून आणि स्वतःला संपूर्णपणे तुझ्या हाती सोपवून तुला प्रतिसाद देण्यास मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल