Polski

Pierwszy tydzień okresu zwykłego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Spis treści

Czas na nawrócenie i wiarę

Poniedziałek pierwszego tygodnia okresu zwykłego

Jezus przyszedł do Galilei, głosząc Ewangelię Bożą:
„Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” Mk 1:14–15

Zakończyliśmy już Adwent i okres Narodzenia Pańskiego, a zatem rozpoczynamy liturgiczny „okres zwykły”. Okres zwykły powinniśmy przeżywać w naszym życiu zarówno w sposób zwyczajny, jak i nadzwyczajny.

Przede wszystkim rozpoczynamy ten okres liturgiczny od niezwykłego wezwania ze strony Boga. W powyższym fragmencie Ewangelii Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność, głosząc, że „bliskie jest królestwo Boże”. Następnie jednak stwierdza, że wobec tej nowej obecności królestwa Bożego musimy się „nawracać” i „wierzyć”.

Ważne jest, by zrozumieć, że Wcielenie, które w sposób szczególny świętowaliśmy w Adwencie i w okresie Bożego Narodzenia, na zawsze zmieniło świat. Skoro Bóg zjednoczył się z naturą ludzką w Osobie Jezusa Chrystusa, Jego nowe królestwo łaski i miłosierdzia stało się bliskie. Nasz świat i nasze życie są odmienione dzięki temu, czego Bóg dokonał. A rozpoczynając swoją publiczną działalność, Jezus zaczyna przez swoje nauczanie ukazywać nam tę nową rzeczywistość.

Publiczna działalność Jezusa, przekazana nam przez natchnione słowo Ewangelii, ukazuje nam samą Osobę Boga oraz fundament Jego nowego królestwa łaski i miłosierdzia. Stawia przed nami niezwykłe wezwanie do świętości życia oraz do niezachwianego i radykalnego zaangażowania w podążanie za Chrystusem. Dlatego, rozpoczynając okres zwykły, warto przypomnieć sobie o naszym obowiązku zanurzania się w przesłaniu Ewangelii i odpowiadania na nie bez zastrzeżeń.

Jednak to wezwanie do niezwykłego sposobu życia musi ostatecznie stać się czymś zwyczajnym. Innymi słowy, nasze radykalne powołanie do podążania za Chrystusem musi stać się częścią tego, kim jesteśmy. Musimy postrzegać to, co „niezwykłe”, jako nasz „zwyczajny” obowiązek w życiu.

Zastanów się dziś nad początkiem tego nowego okresu liturgicznego. Wykorzystaj go jako okazję, by przypomnieć sobie, jak ważne jest zarówno codzienne zgłębianie publicznej działalności Jezusa i całego Jego nauczania, jak i rozważanie ich na modlitwie. Odnów swoje postanowienie wiernego czytania Ewangelii, aby stało się ono stałym elementem twojej codzienności.

Mój najdroższy Jezu, dziękuję Ci za wszystko, co nam powiedziałeś i objawiłeś podczas swojej publicznej działalności. Umacniaj mnie w tym nowym okresie liturgicznym — okresie zwykłym — abym poświęcał się czytaniu Twojego świętego słowa, tak aby wszystko, czego nas nauczyłeś, stało się stałym elementem mojego codziennego życia. Jezu, ufam Tobie.


Stawianie czoła Złemu

Wtorek pierwszego tygodnia okresu zwykłego

Był właśnie w ich synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: „Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kto jesteś: Święty Boży!” Lecz Jezus rozkazał mu surowo: „Milcz!  Wyjdź z niego!” Mk 1:23–25

Pismo Święte opisuje liczne sytuacje, w których Jezus bezpośrednio stawiał czoła złym duchom. Za każdym razem gromił je i sprawował nad nimi swoją władzę. Powyższy fragment ukazuje jeden z takich przypadków.

To, że diabeł wielokrotnie ujawnia się w Ewangeliach, mówi nam, że Zły jest rzeczywisty i trzeba odpowiednio mu się przeciwstawiać. Właściwym zaś sposobem przeciwstawiania się Złemu i pozostałym złym duchom jest gromienie ich mocą władzy samego Jezusa Chrystusa — spokojnie, ale stanowczo i z autorytetem.

Bardzo rzadko Zły objawia się nam w pełni w taki sposób, w jaki objawił się Jezusowi w powyższym fragmencie. Zły duch przemawia bezpośrednio przez tego człowieka, co wskazuje, że człowiek ten był całkowicie opętany. I choć nieczęsto widzimy taką formę ujawniania się Złego, nie oznacza to, że jest on dziś choćby odrobinę mniej aktywny. Pokazuje to raczej, że wierni chrześcijanie nie korzystają z władzy Chrystusa w stopniu koniecznym do walki ze Złym. Zamiast tego często kulimy się ze strachu w obliczu zła i nie potrafimy z ufnością i miłością trwać przy Chrystusie, nie ustępując.

Dlaczego ten zły duch ujawnił się w tak widoczny sposób? Ponieważ bezpośrednio zetknął się z władzą Jezusa. Diabeł zazwyczaj woli pozostawać w ukryciu i zwodzić, przedstawiając się jako anioł światłości, aby jego niegodziwe działania nie były wyraźnie rozpoznawane. Ci, nad którymi panuje, często nawet nie wiedzą, jak wielki wpływ wywiera na nich Zły. Kiedy jednak Zły staje wobec czystej obecności Chrystusa, wobec Prawdy Ewangelii, która nas wyzwala, i wobec władzy Jezusa, to spotkanie często zmusza go do reakcji, w której ujawnia swoje zło.

Rozważ dziś fakt, że Zły nieustannie działa wokół nas. Pomyśl o ludziach i okolicznościach w twoim życiu, w których czysta i święta Prawda Boża jest atakowana i odrzucana. Właśnie w tych sytuacjach, bardziej niż w jakichkolwiek innych, Jezus pragnie udzielić ci swojej Boskiej władzy, by stawiać czoła złu, gromić je i obejmować nad nim władzę. Dokonuje się to przede wszystkim przez modlitwę i głęboką ufność w moc Boga. Nie bój się pozwolić Bogu, by posłużył się tobą do przeciwstawiania się działaniu Złego w tym świecie.

Panie, daj mi odwagę i mądrość, gdy staję wobec działania złego na tym świecie. Daj mi mądrość, by rozpoznawać jego działanie, i odwagę, by mu się przeciwstawiać i go gromić Twoją miłością i mocą. Niech Twoja władza będzie żywa w moim życiu, Panie Jezu, i niech każdego dnia staję się lepszym narzędziem nadejścia Twojego królestwa, gdy stawiam czoła złu obecnemu na tym świecie. Jezu, ufam Tobie.


Wypędzenie kolejnych złych duchów 

Środa pierwszego tygodnia okresu zwykłego

Z nastaniem wieczora, po zachodzie słońca, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych. Całe miasto zebrało się u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał im mówić, ponieważ Go znały.  Mk 1:32–34

Dziś czytamy, że Jezus po raz kolejny „wiele złych duchów wyrzucił…”. Fragment ten dodaje następnie: „…lecz nie pozwalał im mówić, ponieważ Go znały”. 

Dlaczego Jezus nie pozwalał tym złym duchom mówić? Wielu ojców wczesnego Kościoła wyjaśnia, że choć złe duchy wiedziały, iż Jezus jest obiecanym Mesjaszem, nie rozumiały w pełni, co to oznacza ani w jaki sposób On odniesie swoje ostateczne zwycięstwo. Dlatego Jezus nie chciał, aby mówiły o Nim jedynie półprawdy, jak często czyni to Zły, wprowadzając w ten sposób ludzi w błąd. Toteż Jezus zawsze zabraniał tym złym duchom mówić o Nim publicznie.

Ważne jest, by zrozumieć, że żaden ze złych duchów nie pojął pełnej prawdy o tym, że to właśnie śmierć Jezusa ostatecznie zniszczy samą śmierć i wyzwoli wszystkich ludzi. Dlatego widzimy, że te diabelskie siły nieustannie spiskowały przeciw Jezusowi i próbowały Go atakować przez całe Jego życie. Podburzyły Heroda, gdy Jezus był niemowlęciem, co zmusiło Go do wygnania w Egipcie. Sam szatan kusił Jezusa tuż przed rozpoczęciem Jego publicznej działalności, próbując odwieść Go od Jego misji. Wiele diabelskich sił nieustannie atakowało Jezusa przez cały czas Jego publicznej działalności, zwłaszcza poprzez ciągłą wrogość ówczesnych przywódców religijnych. Można też przypuszczać, że demony te mogły początkowo sądzić, iż wygrały walkę, gdy osiągnęły swój cel, doprowadzając do ukrzyżowania Jezusa. 

Prawda jest jednak taka, że mądrość Jezusa nieustannie wprawiała te demony w zakłopotanie, a On ostatecznie, powstając z martwych, przemienił ich zły czyn — doprowadzenie do Jego ukrzyżowania — w ostateczne zwycięstwo nad grzechem i samą śmiercią. Szatan i jego demony istnieją naprawdę, ale w porównaniu z prawdą i mądrością Boga te diabelskie siły ujawniają swoją całkowitą głupotę i słabość. Podobnie jak Jezus, musimy gromić tych kusicieli w naszym życiu i nakazywać im milczenie. Zbyt często pozwalamy, by ich półprawdy zwodziły nas i wprowadzały zamęt.

Zastanów się dziś nad tym, jak ważne jest, by z ufnością gromić Złego i odrzucać liczne kłamstwa, do wiary w które nas kusi. Grom go prawdą i mocą Chrystusa i nie zwracaj uwagi na to, co mówi.

Mój najdroższy i wszechmocny Panie, zwracam się do Ciebie i tylko do Ciebie jako źródła wszelkiej Prawdy i pełni Prawdy. Obym słuchał jedynie Twojego głosu i odrzucał liczne oszustwa złego i jego demonów. W Twoje najdroższe imię, Jezu, gromię szatana i wszystkie złe duchy, ich kłamstwa i ich pokusy. Odsyłam te duchy do stóp Twojego Krzyża, drogi Panie, a mój umysł i serce otwieram jedynie na Ciebie. Jezu, ufam Tobie.


Bądź oczyszczony

Czwartek I tygodnia okresu zwykłego

Przyszedł do Niego trędowaty i upadłszy na kolana, prosił Go: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął trędowatego i powiedział mu: „Chcę, bądź oczyszczony”. Mk 1:40–41

Jeśli przyjdziemy z wiarą do naszego Boskiego Pana, uklękniemy przed Nim i przedstawimy Mu naszą potrzebę, wówczas i my otrzymamy tę samą odpowiedź, którą otrzymał ów trędowaty: „Chcę, bądź oczyszczony”. Te słowa powinny dawać nam nadzieję pośród wszelkich życiowych wyzwań.

Czego nasz Pan pragnie dla ciebie? I co pragnie oczyścić w twoim życiu? Ta opowieść o trędowatym przychodzącym do Jezusa nie oznacza, że nasz Pan spełni każdą prośbę, z którą się do Niego zwrócimy. Ukazuje natomiast, że On chce nas oczyścić z tego, co najbardziej nas dręczy. Trąd w tej opowieści należy postrzegać jako symbol duchowych chorób, które nękają twoją duszę. Przede wszystkim należy w nim widzieć symbol grzechu w twoim życiu, który stał się nawykiem i powoli wyrządza twojej duszy wielką szkodę.

W tamtych czasach trąd nie tylko powodował poważne szkody w ciele człowieka, lecz także izolował go od wspólnoty. Trędowaci musieli żyć z dala od innych, którzy nie byli dotknięci tą chorobą; a jeśli zbliżali się do innych, musieli za pomocą określonych zewnętrznych znaków pokazywać, że są trędowaci, aby ludzie nie mieli z nimi kontaktu. Trąd miał więc konsekwencje zarówno osobiste, jak i wspólnotowe.

Tak samo jest z wieloma grzechami, które stały się nawykiem. Grzech wyrządza szkodę naszym duszom, ale wpływa również na nasze relacje. Na przykład osoba, która zwykle jest szorstka, skora do osądzania, sarkastyczna lub zachowuje się w podobny sposób, doświadczy szkodliwego wpływu tych grzechów na swoje relacje.

Wracając do przytoczonych wyżej słów Jezusa, zastanów się nad tym grzechem, który najbardziej szkodzi nie tylko twojej duszy, lecz także twoim relacjom. W odniesieniu do tego grzechu Jezus pragnie ci powiedzieć: „Bądź oczyszczony”. Chce umocnić twoją relację, oczyszczając twoją duszę z grzechu. A do tego, by mógł to uczynić, wystarczy, że zwrócisz się do Niego na kolanach i przedstawisz Mu swój grzech. W szczególny sposób dokonuje się to w sakramencie pokuty i pojednania.

Zastanów się dziś nad najbliższymi relacjami w twoim życiu. Następnie rozważ, który z twoich grzechów najbardziej bezpośrednio rani te relacje. Cokolwiek przychodzi ci na myśl, możesz mieć pewność, że Jezus chce uwolnić cię od tego duchowego trądu w twojej duszy.

Mój Boski Panie, pomóż mi dostrzec to, co jest we mnie i co najbardziej szkodzi moim relacjom z innymi. Pomóż mi zobaczyć to, co powoduje izolację i zranienie. Daj mi pokorę, by to dostrzec, i ufność, której potrzebuję, aby zwrócić się do Ciebie, wyznać to i szukać Twojego uzdrowienia. Ty i tylko Ty możesz uwolnić mnie od mojego grzechu, dlatego zwracam się do Ciebie z ufnością i oddaniem. Z wiarą oczekuję też Twoich uzdrawiających słów: „Chcę, bądź oczyszczony”. Jezu, ufam Tobie.


Akt największej miłości 

Piątek I tygodnia okresu zwykłego

Przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech mężczyzn. Nie mogąc z powodu tłumu zbliżyć się do Jezusa, odkryli dach nad miejscem, gdzie się znajdował. Zrobiwszy otwór, spuścili nosze, na których leżał paralityk. Mk 2:3–4

Ten paralityk jest symbolem pewnych osób w naszym życiu, które wydają się niezdolne do zwrócenia się do naszego Pana o własnych siłach. To oczywiste, że paralityk pragnął uzdrowienia, lecz nie był w stanie samodzielnie przyjść do naszego Pana. Dlatego jego przyjaciele przynieśli go do Jezusa, odkryli dach (ponieważ tłum był tak wielki) i spuścili go przed Jezusa.

Paraliż tego człowieka jest symbolem pewnego rodzaju grzechu. Chodzi o grzech, którego odpuszczenia ktoś pragnie, lecz nie jest w stanie własnymi siłami zwrócić się ku naszemu Panu. Na przykład silne uzależnienie może tak zdominować życie człowieka, że nie potrafi on go przezwyciężyć własnym wysiłkiem. Potrzebuje pomocy innych, aby w ogóle móc zwrócić się do naszego Pana o pomoc. 

Każdy z nas musi widzieć siebie w roli przyjaciół tego paralityka. Zbyt często, gdy widzimy kogoś uwikłanego w grzeszne życie, po prostu go osądzamy i odwracamy się od niego. Tymczasem jednym z największych aktów miłości, jakie możemy okazać drugiemu człowiekowi, jest pomoc w zapewnieniu mu środków potrzebnych do przezwyciężenia grzechu. Możemy to czynić przez naszą radę, niesłabnące współczucie, gotowość do wysłuchania oraz każdy przejaw wierności tej osobie w czasie jej niedoli i rozpaczy.

Jak traktujesz ludzi uwikłanych w krąg jawnego grzechu? Czy przewracasz oczami i odwracasz się od nich? Czy raczej stanowczo postanawiasz być przy nich, by dawać im nadzieję i pomagać, gdy mają niewielką nadzieję na przezwyciężenie grzechu w swoim życiu albo nie mają jej wcale? Jednym z największych darów, jakie możesz ofiarować drugiemu człowiekowi, jest dar nadziei — twoja obecność przy nim, która pomaga mu w pełni zwrócić się ku naszemu Panu.

Pomyśl dziś o znanej ci osobie, która wydaje się nie tylko uwikłana w krąg grzechu, lecz także pozbawiona nadziei na jego przezwyciężenie. Oddaj się w modlitwie naszemu Panu i zobowiąż się do czynu miłości: zrób wszystko, co w twojej mocy, aby pomóc tej osobie w pełni zwrócić się ku naszemu Boskiemu Panu.

Mój najdroższy Jezu, napełnij moje serce miłością do tych, którzy najbardziej Cię potrzebują, lecz wydają się niezdolni do przezwyciężenia grzechu, który w ich życiu oddziela ich od Ciebie. Niech moje niezachwiane oddanie im będzie aktem miłości, który da im nadzieję potrzebną do powierzenia Tobie swojego życia. Posłuż się mną, drogi Panie. Moje życie jest w Twoich rękach. Jezu, ufam Tobie.


Rozeznawanie woli Bożej 

Sobota I tygodnia okresu zwykłego

Przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego w komorze celnej. Jezus powiedział do niego: „Pójdź za Mną”. A on wstał i poszedł za Jezusem. Mk 2:14

Jak rozpoznać wolę Boga wobec twojego życia? W swoim klasycznym dziele duchowym, Ćwiczeniach duchowych, święty Ignacy Loyola przedstawił trzy sposoby poznawania woli Bożej. (Więcej informacji znajdziesz na mycatholic.life/ignatius.) Pierwszy sposób jest najjaśniejszy i najbardziej jednoznaczny. Jest to chwila, w której człowiek dzięki szczególnej łasce Bożej doświadcza „jasności niepozostawiającej miejsca na wątpliwości”. Opisując to doświadczenie, święty Ignacy przywołuje zacytowany powyżej fragment jako jego ilustrację.

Ewangelia według świętego Marka niewiele mówi o tym powołaniu Lewiego, które zostało opisane także w Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 9:9). Lewi, znany również jako Mateusz, zajmował się pobieraniem podatków w swojej komorze celnej. Wydaje się, że Jezus wypowiedział do Lewiego tylko te dwa proste słowa: „Pójdź za Mną”. W odpowiedzi na te dwa słowa Lewi porzuca dawne życie i staje się uczniem Jezusa. Dlaczego Lewi miałby tak postąpić? Co przekonało go, by pójść za Jezusem? Najwyraźniej do odpowiedzi przekonało go coś znacznie więcej niż tylko dwuwyrazowe zaproszenie Jezusa.

Tym, co przekonało Lewiego, była szczególna łaska Boża, która zrodziła w jego duszy „jasność niepozostawiającą miejsca na wątpliwości”. W jakiś sposób Lewi po prostu wiedział, że Bóg wzywa go do porzucenia dawnego życia i przyjęcia nowego. Nie było długiej dyskusji, rozważania za i przeciw ani długotrwałego namysłu. Lewi po prostu wiedział i odpowiedział.

Choć taka jasność w życiu jest rzadkością, warto mieć świadomość, że Bóg niekiedy rzeczywiście działa w ten sposób. Kiedy tak się dzieje, jest to wielki dar! I choć Bóg nie zawsze przemawia do nas, udzielając nam tak głębokiej i natychmiastowej jasności, ważne jest, by uznać, że czasami rzeczywiście przemawia do nas w ten sposób.

Rozważ dziś to powołanie Lewiego. Zastanów się nad wewnętrzną pewnością, którą otrzymał w tamtej chwili. Spróbuj sobie wyobrazić, czego doświadczył i co inni mogli pomyśleć o jego decyzji pójścia za Jezusem. Otwórz się na tę samą łaskę; a jeśli kiedykolwiek poczujesz, że Bóg przemawia do ciebie z taką jasnością, miej gotowość i chęć odpowiedzieć bez wahania.

Mój drogi Panie, dziękuję Ci, że wzywasz nas wszystkich, byśmy bez wahania szli za Tobą. Dziękuję Ci za radość z bycia Twoim uczniem. Daj mi łaskę, by zawsze rozpoznawać Twoją wolę wobec mojego życia, i pomóż mi odpowiadać Ci z całkowitym oddaniem i ufnością. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Udostępnij tę stronę: