മലയാളം

ആണ്ടുവട്ടകാലം ആറാം വാരം

4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!

ഉള്ളടക്കപ്പട്ടിക


ന്യായപ്രമാണവും പ്രവാചകന്മാരും

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ഞായർ (വർഷം A)

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “നിയമത്തെയോ പ്രവാചകന്മാരെയോ ഇല്ലാതാക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നതെന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കരുത്. ഇല്ലാതാക്കാനല്ല, പൂർത്തിയാക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്. ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ആകാശവും ഭൂമിയും കടന്നുപോകുന്നതുവരെ, എല്ലാം സംഭവിച്ചുതീരുന്നതുവരെ, നിയമത്തിൽനിന്ന് ഏറ്റവും ചെറിയ ഒരക്ഷരമോ ഒരക്ഷരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ ഭാഗമോ പോലും നീങ്ങിപ്പോകുകയില്ല.” മത്തായി 5:17–18

പുതിയ നിയമവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താൻ പ്രയാസമെന്നു തോന്നുന്ന നിയമങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും നിറഞ്ഞ പഴയ നിയമം പലർക്കും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കാം. എന്നാൽ, പഴയ നിയമം കേവലം ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു ശേഷിപ്പല്ലെന്നും ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യപദ്ധതിയുടെ അവിഭാജ്യഘടകമാണെന്നും യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ഓരോ നിയമവും പ്രവചനവും വിശദാംശവും, “ഏറ്റവും ചെറിയ അക്ഷരമോ അക്ഷരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ അംശമോ” പോലും, അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമായ അർത്ഥവും പൂർത്തീകരണവും ക്രിസ്തുവിൽ കണ്ടെത്തുന്നു.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പഴയ നിയമത്തിലെ “ന്യായപ്രമാണവും പ്രവാചകന്മാരും” ധാർമ്മികനിയമങ്ങൾ, അനുഷ്ഠാനനിയമങ്ങൾ, പ്രവാചകപ്രബോധനങ്ങൾ എന്നിവയായി സംഗ്രഹിക്കാം. ധാർമ്മികനിയമങ്ങൾ ശരിയും തെറ്റും സംബന്ധിച്ച ദൈവത്തിന്റെ നിത്യസത്യങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; അനുഷ്ഠാനനിയമങ്ങൾ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരാധനയെയും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു; പ്രവാചകപ്രബോധനങ്ങൾ വരാനിരിക്കുന്ന മിശിഹായിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ജനത്തെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് പഴയ ഉടമ്പടിയുടെ അടിത്തറയാകുന്നു. പുതിയതും ശാശ്വതവുമായ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിച്ച ക്രിസ്തുവിലാണ് പഴയ ഉടമ്പടി പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, സങ്കീർത്തനങ്ങളും ജ്ഞാനസാഹിത്യവും ദൈവനിവേശിതമായ പ്രാർത്ഥനകളും ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനങ്ങളും സദ്‌ഗുണപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിനുള്ള പ്രായോഗിക മാർഗനിർദേശങ്ങളും നൽകിക്കൊണ്ട് ന്യായപ്രമാണത്തെയും പ്രവാചകഗ്രന്ഥങ്ങളെയും സമ്പന്നമാക്കുന്നു.

പഴയ നിയമം മുഴുവൻ വായിച്ചുതീർക്കുക പ്രയാസകരമായ ഒരു ദൗത്യമായിരിക്കാമെങ്കിലും, ഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് അതു വായിക്കുന്നവർ എല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യം കണ്ടെത്തുന്നു. “പൂർത്തീകരണം” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം യേശു പഴയ നിയമത്തെ മാറ്റുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്തു എന്നല്ല; മറിച്ച്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥവും മറഞ്ഞിരുന്നതുമായ അർത്ഥം വെളിപ്പെടുത്തി അതിനെ പൂർണ്ണതയിലെത്തിച്ചു എന്നാണ്. പഴയ നിയമത്തിന് മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കാൻ മാത്രം കഴിഞ്ഞത് യേശു നിറവേറ്റുകയും അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു ഉപമയായി, മനോഹരമായ ഒരു പർവതനിരയും സൂര്യാസ്തമയവും ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഒരു കലാകാരന്റെ രേഖാചിത്രം സങ്കൽപ്പിക്കുക. പഴയ നിയമം ആ രേഖാചിത്രംപോലെയാണ്—അതിലും മഹത്തായ ഒന്നിന്റെ അടിസ്ഥാനരൂപവും വിശദാംശങ്ങളും മുൻസൂചനകളും അതു നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ ആ രേഖാചിത്രത്തിനു ജീവൻ ലഭിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടികരമായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അതു യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. രേഖാചിത്രവും യഥാർത്ഥ പർവതനിരയും ഒരേ ദൃശ്യത്തെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നതെങ്കിലും, രേഖാചിത്രം മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചതിന്റെ പരിപൂർണ്ണവും സമ്പൂർണ്ണവുമായ ആവിഷ്കാരമാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ദിവ്യകലാകാരനായ ദൈവം, സംഭവിക്കാനിരുന്നതിനെ ന്യായപ്രമാണം, പ്രവാചകഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ജ്ഞാനസാഹിത്യം എന്നിവയിലൂടെ ആദ്യം “രേഖാചിത്രമായി വരച്ചു”; തുടർന്ന് യേശുവിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം, ജീവിതം, മരണം, ഉത്ഥാനം എന്നിവയിലൂടെ അതിനെ പൂർത്തീകരിച്ചു.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, ന്യായപ്രമാണത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും പൂർത്തീകരിക്കാനാണ് താൻ വന്നതെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചശേഷം, പഴയ നിയമത്തിലെ ധാർമ്മികനിയമത്തെ താൻ എങ്ങനെ പൂർത്തീകരിക്കുന്നു എന്നതിന് യേശു മൂന്ന് ഉദാഹരണങ്ങൾ നൽകി. “നീ കൊല്ലരുത്” എന്ന കൽപ്പനയ്ക്ക്, കോപമെന്ന ആന്തരികപാപത്തെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിധത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴം നൽകുന്നു; “നീ വ്യഭിചാരം ചെയ്യരുത്” എന്ന കൽപ്പന ഹൃദയത്തിലെ കാമാസക്തിയെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിധത്തിൽ വിപുലീകരിക്കുന്നു; “കള്ളസത്യം ചെയ്യരുത്” എന്ന കൽപ്പന ഒരാൾ പറയുന്നതിലും ചെയ്യുന്നതിലുമെല്ലാം ആത്മാർത്ഥതയും സത്യസന്ധതയും ധാർമ്മികനിഷ്ഠയും പുലർത്താനുള്ള ആഹ്വാനമായി ഉയർത്തുന്നു. തുടർന്ന്, ഈ ഉന്നതമായ വിളിക്ക് അനുസൃതമായി ജീവിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ പ്രാപ്തരാക്കിക്കൊണ്ട് മിശിഹാ തന്റെ കൃപ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയുന്നു.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായിത്തീർന്ന്, കുരിശാകുന്ന പുതിയ ബലിപീഠത്തിൽ അന്തിമവും നിർണായകവുമായ മഹാപുരോഹിതനായി തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് യേശു അനുഷ്ഠാനനിയമങ്ങളെയും പൂർത്തീകരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, തന്റെ രക്തത്തിൽ പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കർത്താവ് പ്രവാചകന്മാരെയും പൂർത്തീകരിക്കുന്നു. അനേകരുടെ പാപങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന പീഡിതദാസനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏശയ്യായുടെ ദർശനത്തിലും (ഏശയ്യാ 53), ഹൃദയങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെടുന്ന പുതിയ ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ജറെമിയായുടെ വാഗ്ദാനത്തിലും (ജറെമിയാ 31:31–34), ബേത്‌ലഹെമിൽ ജനിക്കുന്ന ഭരണാധികാരിയെക്കുറിച്ചുള്ള മിക്കായുടെ പ്രവചനത്തിലും (മിക്കാ 5:2) ഇതു കാണാം.

ലോകസ്ഥാപനത്തിനുമുമ്പേ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ദൈവത്തിന്റെ നിത്യനിയമത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ദൈവപുത്രന്റെ മനുഷ്യജീവിതമാണ് കാലത്തിന്റെയും നിത്യതയുടെയും കേന്ദ്രം. എല്ലാം അവനിൽ സംഗമിക്കുന്നു; അവനിൽനിന്ന് പുതുജീവൻ ഒഴുകുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവ് പഴയ നിയമത്തെ പൂർത്തീകരിക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ പൂർണ്ണതയുടെ ഏക ഉറവിടവും അവനാണ്. അവന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയും കൃപയാൽ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവന്റെ പുതിയ ഉടമ്പടി സ്വീകരിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം നവീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ദൈവികജ്ഞാനം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കലാണ്; അവന്റെ രക്തത്താൽ സാധ്യമായ കൃപയുടെ പുതുജീവനിൽ അത് നിങ്ങൾക്കു പങ്കുനൽകുന്നു.

മഹത്വപൂർണ്ണനായ നിയമദാതാവും മിശിഹായുമായ അങ്ങയുടെ ജ്ഞാനം പൂർണ്ണവും നിത്യവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ്. സകലവും അങ്ങയിലൂടെ ഉളവായി; അങ്ങയിൽ അവ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങയുടെ നിത്യനിയമമെന്ന ദാനത്തിനായി ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദി പറയുന്നു. അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരകൃപയുടെ സഹായത്തോടെ ആ നിയമം പൂർണ്ണമായി അനുസരിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ആത്മീയജീവിതത്തിൽ പുരോഗമിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ഞായർ (വർഷം B)

ഒരു കുഷ്ഠരോഗി യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് മുട്ടുകുത്തി അപേക്ഷിച്ചു: “അങ്ങേക്ക് മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” അനുകമ്പ തോന്നി യേശു കൈ നീട്ടി അവനെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്. നീ ശുദ്ധനാകട്ടെ.” മർക്കോസ് 1:40–41

നാലു സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഹ്രസ്വമായ മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം, യേശുവിന്റെ ദൈവികാധികാരവും അവന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ അടിയന്തരസ്വഭാവവും എടുത്തുകാട്ടിക്കൊണ്ട്, ശ്വാസംവിടാൻപോലും ഇടനൽകാത്തവിധമുള്ള തിടുക്കത്തോടെ അവന്റെ ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ മാമ്മോദീസയും മരുഭൂമിയിലെ നാൽപ്പതു ദിവസങ്ങളും വിവരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഒന്നാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. പരസ്യശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ യേശു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “ഇതു പൂർത്തീകരണത്തിന്റെ സമയമാണ്. ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു. മാനസാന്തരപ്പെടുകയും സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ” (മർക്കോസ് 1:15). അതേ ദിവസംതന്നെ യേശു ശിമയോനെയും അന്ത്രയോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും വിളിക്കുകയും കഫർണാമിലെ സിനഗോഗിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അവിടെ അവൻ ഒരു അശുദ്ധാത്മാവിനെ പുറത്താക്കുന്നു (മർക്കോസ് 1:21-28). അന്നുതന്നെ പിന്നീട് അവൻ ശിമയോൻ പത്രോസിന്റെ അമ്മായിയമ്മയെയും, വൈകുന്നേരം രോഗങ്ങളിൽനിന്നും പിശാചുബാധയിൽനിന്നും മോചനം തേടി തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്ന മറ്റു പലരെയും സുഖപ്പെടുത്തുന്നു (മർക്കോസ് 1:29-34).

പിറ്റേന്നു രാവിലെ, പ്രാർഥിക്കാനായി യേശു വിജനമായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്കു പോകുന്നു. എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാർ അവനെ അന്വേഷിച്ചെത്തുന്നു. ഇതിനെത്തുടർന്ന് യേശു തന്റെ ദൗത്യം ഗലീലിയിലെ പട്ടണങ്ങളിലേക്കും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. സിനഗോഗുകളിൽ പ്രസംഗിക്കുകയും പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൻ തന്റെ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 1:35-39).

ഇത് നമ്മെ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ഒരു കുഷ്ഠരോഗിയെ സുഖപ്പെടുത്തുന്ന സംഭവമാണ് അതിൽ വിവരിക്കുന്നത്. പല കാരണങ്ങളാൽ യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമാകുന്ന ഒരു നിമിഷമാണിത്. ഒന്നാമതായി, അവന്റെ അനുകമ്പയുടെ ആഴം ഇതിൽ വെളിപ്പെടുന്നു. കുഷ്ഠരോഗികളെ ആചാരപരമായി അശുദ്ധരായി കണക്കാക്കുകയും സമൂഹത്തിൽനിന്ന് പുറത്താക്കി ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ മനുഷ്യനെ സുഖപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, അവനെ സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് യേശു സാമൂഹികവും മതപരവുമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കു കടക്കുന്നു. എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ജീവിതങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവൻ ഇങ്ങനെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

രണ്ടാമതായി, ഈ അത്ഭുതം പ്രവചനാത്മകമാണ്; ക്രിസ്തു മനുഷ്യകുലത്തിനു മുഴുവനും നൽകുന്ന ആത്മീയ ശുദ്ധീകരണത്തെ അത് മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കുഷ്ഠരോഗിയുടെ ശാരീരിക രോഗം സുഖപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ, അതിനെക്കാൾ എത്രയോ ഗുരുതരമായ പാപമെന്ന വ്യാധിയിൽനിന്ന് ആത്മാക്കളെ ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള തന്റെ ദൗത്യം അവൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ വേർപെടുത്തുന്ന ഒരു “ആത്മീയ കുഷ്ഠരോഗ”മാണ് പാപം.

അവസാനമായി, ഈ അത്ഭുതം യേശുവിന്റെ ദൈവിക അധികാരത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. “എനിക്ക് മനസ്സുണ്ട്” എന്ന അവന്റെ ഇച്ഛയിലൂടെയും “ശുദ്ധനാകുക” എന്ന അവന്റെ വചനത്തിലൂടെയുമാണ് ആ മനുഷ്യൻ ഉടൻതന്നെ സുഖം പ്രാപിക്കുന്നത്. തന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഈ അത്ഭുതം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവിക അനുകമ്പ തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെയും വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും അടിത്തറയാണെന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കുന്നു. അനുകമ്പാപൂർണമായ ആ സൗഖ്യം നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയുംമേൽ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയാനുള്ള തന്റെ ആഗ്രഹവും അവൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

പല അർഥങ്ങളിലും, നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ യേശു തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. വർഷങ്ങളായി നാം അവനോടു വിശ്വസ്തരായിരുന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആത്മീയയാത്രയിൽ തുടക്കക്കാരായി തുടരുന്നു. കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ, വിശുദ്ധ ബൊനവന്തൂരാ, ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ തെരേസ തുടങ്ങിയ മഹാന്മാരായ ചില നിഗൂഢാനുഭവസമ്പന്നരായ എഴുത്തുകാർ, നാമെല്ലാവരും സഞ്ചരിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആത്മീയയാത്രയെ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിൽ സമൂലമായ ആന്തരിക രൂപാന്തരം കൈവരിക്കാൻ ആഴമേറിയ ശുദ്ധീകരണവും മാനസാന്തരവും ആവശ്യമാണെന്നത് അവരുടെ രചനകളിലെ പൊതുവായ ഒരു ആശയമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പൂർണത നമ്മെക്കാൾ എത്രയോ ഉന്നതമാണ്; എങ്കിലും ആ പൂർണതയിലേക്കാണ് അവൻ നമ്മെ വിളിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്. ആത്മീയമായി പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ട് ആ വിളിയോടു പ്രതികരിക്കണമെങ്കിൽ, യേശുവിന്റെ അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെ നൽകപ്പെടുന്ന പ്രവചനാത്മക സന്ദേശങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ അവന്റെ ഓരോ പ്രബോധനവും നാം ശ്രദ്ധിക്കണം. അവന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയിലുടനീളം അവനോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും, ഒടുവിൽ അവന്റെ ഉത്ഥാനത്തിൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരുന്നതിനായി അവന്റെ ബലിമരണത്തോട് അനുരൂപരാകുകയും വേണം. അത്തരമൊരു യാത്രയ്ക്ക് അവന്റെ കൃപയോടുള്ള സമ്പൂർണ സഹകരണവും അവന്റെ ഓരോ പ്രബോധനത്തോടുമുള്ള ശ്രദ്ധയും ആവശ്യമാണ്.

യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആത്മീയയാത്രയുടെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി അതിനെ കാണുകയും ചെയ്യുക. ദീർഘമെങ്കിലും മഹത്വപൂർണമായ ഒരു പാതയിലൂടെ നാം സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് വിനയത്തോടെ അംഗീകരിക്കണം. തുടക്കത്തിൽനിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരിക്കലും പുരോഗമിക്കാനാവില്ല. കുഷ്ഠരോഗിയുടെ സൗഖ്യം നൽകുന്ന സന്ദേശം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ന് പുതുതായി ആരംഭിക്കുക. നിങ്ങളുടെ പാപം ഉളവാക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെടൽ തിരിച്ചറിയുക. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി അവനോട് അപേക്ഷിക്കുക: “അങ്ങേക്ക് മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാൻ കഴിയും.” അവന്റെ കരുണാപൂർണമായ ഹൃദയത്തിലേക്കു നോക്കുക; അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു കേൾക്കുക: “എനിക്ക് മനസ്സുണ്ട്. ശുദ്ധനാകുക.” തുടർന്ന്, സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച ആ കുഷ്ഠരോഗിയെപ്പോലെ, മറ്റുള്ളവർക്കായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തുറന്നുകൊണ്ട് “സംഭവം മുഴുവൻ പരസ്യമാക്കുക.” ദൈവം നിങ്ങളിൽ ചെയ്തതും തുടർന്നും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ഉദാരമായി പങ്കുവയ്ക്കുക.

അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് കുഷ്ഠരോഗിയെ അവന്റെ വ്യാധിയിൽനിന്ന് ശുദ്ധനാക്കി. എന്റെ ആത്മാവിനെ അതിന്റെ ആത്മീയരോഗമായ പാപത്തിൽനിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കാനും അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ സ്വരം കേൾക്കാനുള്ള കാതുകളും, കരുണയ്ക്കായി യാചിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്താനുള്ള വിനയവും എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങ് ചൊരിയാനിരിക്കുന്ന കരുണയ്ക്കായി ഞാൻ മുൻകൂട്ടിത്തന്നെ അങ്ങേക്കു നന്ദി പറയുന്നു. കൃപയിലും വിശുദ്ധിയിലും വളർന്നുകൊണ്ട് മുന്നിലുള്ള യാത്ര തുടരാൻ ഞാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ക്ലേശകരമായ യാത്ര

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ഞായർ (വർഷം C)

യേശു പന്ത്രണ്ടുപേരോടൊപ്പം ഇറങ്ങിവന്ന് സമതലമായ ഒരു സ്ഥലത്തു നിന്നു. അവിടെ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ ഒരു വലിയ കൂട്ടവും, യൂദയായിലെല്ലായിടത്തുനിന്നും ജറുസലെമിൽനിന്നും ടയിർ, സീദോൻ എന്നീ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നും വന്ന അനേകം ജനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ലൂക്കാ 6:17

ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിൽ, വലുതും വൈവിധ്യമാർന്നതുമായ ഒരു ജനസമൂഹത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് യേശു നടത്തുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രധാന പരസ്യപ്രഭാഷണമാണ് സമതലത്തിലെ പ്രഭാഷണം. ഈ പ്രഭാഷണത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങളിലൂടെ, പരമ്പരാഗത മൂല്യങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യദർശനം യേശു അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ദരിദ്രർക്കും വിശക്കുന്നവർക്കും ദുഃഖിക്കുന്നവർക്കുമുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങളും, സമ്പന്നർക്കും വയറുനിറഞ്ഞവർക്കും ആത്മസംതൃപ്തിയിൽ കഴിയുന്നവർക്കുമുള്ള ദുരിതങ്ങളും, സമൂലമായ സ്നേഹത്തിലേക്കും ക്ഷമയിലേക്കും കരുണയിലേക്കുമുള്ള വിളിയും അവൻ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.

ലൂക്കാ കൃത്യമായ സ്ഥലം വ്യക്തമാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, യേശു ഈ പ്രഭാഷണം നടത്തിയത് ഗലീലിയിൽ കഫർണാമിനു സമീപത്തായിരിക്കാം. യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആദ്യഘട്ടത്തിലാണ് ഈ പ്രഭാഷണം നടന്നത്. അവിടെ കൂടിയിരുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന ജനസമൂഹത്തിൽ, ഗലീലിയിൽനിന്ന് ഏകദേശം 85–90 മൈൽ അകലെ തെക്കുള്ള തെക്കൻ യൂദയാവരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്ന് യാത്രചെയ്തുവന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റു ചിലർ, ഏകദേശം 35–50 മൈൽ അകലെ ഇന്നത്തെ ലെബനോനിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന തീരനഗരങ്ങളായ ടയിറിൽനിന്നും സീദോനിൽനിന്നുമാണ് വന്നത്.

യൂദയായിൽനിന്നു വന്നവർ പ്രധാനമായും യഹൂദരായിരുന്നു. ടയിറിൽനിന്നും സീദോനിൽനിന്നും വന്നവരിൽ വിജാതീയ മതങ്ങൾ ആചരിച്ചിരുന്ന യഹൂദേതരരും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വൈവിധ്യവും അവർ സഞ്ചരിച്ച ദൂരവും, യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത എത്ര വേഗത്തിൽ പരന്നുവെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ അനേകരുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചതുപോലെതന്നെ, അവൻ സംസാരിച്ച അധികാരവും അവരുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു.

യേശുവിനെ ശ്രവിക്കാൻ വന്നവരിൽ മിക്കവർക്കും തങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് അവനിലേക്ക് ഇത്രയധികം ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കില്ല. ഒരു പ്രസംഗകനെ കേൾക്കാൻ ദീർഘവും ദുഷ്കരവുമായ ഒരു യാത്ര നടത്തുന്നത് വിവേകമാണോ എന്ന് അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എങ്കിലും ആഴമേറിയതും വിശദീകരിക്കാനാവാത്തതുമായ എന്തോ ഒന്ന് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഉണർത്തി; അവഗണിക്കാനാവാത്ത ഒരു അഭിലാഷമായിരുന്നു അത്. അവരുടെ ഉള്ളിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ ജ്വാല തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് ക്രമേണ വളർന്ന് ആ യാത്ര പുറപ്പെടാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അത്ഭുതപ്രവർത്തകനും ഗുരുവുമായി പ്രസിദ്ധനായ ഈ വ്യക്തി, തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾ അത്യധികം കൊതിച്ചിരുന്ന സത്യവും സൗഖ്യവും നൽകുമെന്ന പ്രത്യാശയോടെയാണ് അവർ വന്നത്.

യേശുവിന്റെ പ്രഭാഷണം അവരെ നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല; അവന്റെ അനേകം അത്ഭുതങ്ങളും അങ്ങനെതന്നെ. ദരിദ്രരും വിശക്കുന്നവരും കരയുന്നവരും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരുമെല്ലാം ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്നും അവർ ദൈവരാജ്യം അവകാശമാക്കുകയും തൃപ്തരാകുകയും ചിരിക്കുകയും സ്വർഗത്തിൽ വലിയ പ്രതിഫലം നേടുകയും ചെയ്യുമെന്നും അവൻ പഠിപ്പിച്ചു. കൂടാതെ, സമ്പന്നരായിരിക്കുന്നതിലും തൃപ്തരായിരിക്കുന്നതിലും ഉപരിപ്ലവമായി ചിരിക്കുന്നതിലും എല്ലാവരുടെയും ബഹുമാനപാത്രങ്ങളായിരിക്കുന്നതിലുമുള്ള അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചും യേശു സംസാരിച്ചു.

ഇതുപോലെ ആരും ഒരിക്കലും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. സാമാന്യബുദ്ധി ഇതിന് വിപരീതമായ കാര്യങ്ങളാണ് പറയുന്നതെന്നു തോന്നി. ഇപ്പോൾ സമ്പന്നരായിരിക്കാനും ഭൗമിക സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാനും ആഹ്ലാദിക്കാനും വലിയ ആദരവ് നേടാനും ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്? എന്നിരുന്നാലും, യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ പരമ്പരാഗതമായ ചിന്താഗതിയെ വെല്ലുവിളിച്ചെങ്കിലും, അവനോടൊപ്പമായിരിക്കാൻ ദൂരദിക്കുകളിൽനിന്ന് യാത്രചെയ്തെത്തിയവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അവ ആഴത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. തങ്ങൾ നേരിട്ടിരുന്ന എല്ലാ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കിടയിലും, പെട്ടെന്ന്, ഒരുപക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, ആത്മീയ സമ്പത്തിന്റെയും സംതൃപ്തിയുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും പുതിയൊരു ആഴം അവർ അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങി. എന്തോ ഒന്ന് പുതുതായി സംഭവിച്ചിരുന്നു; അവർ അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു, അതിനോടു പ്രതികരിച്ചു, കൃപയാകുന്ന പ്രതിഫലം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഹൃദയങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞ വിശ്വാസത്തിന്റെ ജ്വാലയാൽ പ്രേരിതരായി, യേശുവിന്റെ അടുത്തായിരിക്കാൻ ഏറെ ദൂരം യാത്രചെയ്ത വിവിധ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ഈ ജനങ്ങളെപ്പോലെ, നാമും ഒരു യാത്ര നടത്താൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സഞ്ചരിച്ചുനടക്കുന്ന ഒരു പ്രസംഗകനെ കേൾക്കാൻ ദൂരെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് കാൽനടയായി പോകുന്ന യാത്രയല്ല നമ്മുടേത്; എങ്കിലും അതും അത്രതന്നെ ത്യാഗം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പമായിരിക്കാൻ നടത്തുന്ന ആത്മീയയാത്ര നമ്മിൽനിന്ന് എല്ലാം ആവശ്യപ്പെടും. നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുകയും ദൈവഹിതം നിറവേറ്റുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ തടയുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാം നാം ഉപേക്ഷിക്കണം; പരിചിതവും സുഖപ്രദവും സംതൃപ്തിദായകവുമായ കാര്യങ്ങൾപോലും. ദാരിദ്ര്യവും ലാളിത്യവും, ദൈവവചനത്തിനായുള്ള വിശപ്പും, പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖവും, ഓരോ കുരിശിലും ക്ഷമയോടെയുള്ള സഹനവും നാം സഞ്ചരിക്കേണ്ട പാതയൊരുക്കും.

കഫർണാമിന് സമീപമുള്ള സമതലത്തിൽ യേശു നടത്തിയ ആദ്യത്തേതും ഏറ്റവും മഹത്തരവുമായ ബൃഹത്തായ പ്രഭാഷണത്തിൽ സന്നിഹിതരാകാൻ ഏറെ ദൂരം യാത്രചെയ്ത അനേകരെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന്റെ ആന്തരിക സ്ഫുലിംഗത്തെ പിന്തുടർന്ന് അവരോടൊപ്പം യാത്രചെയ്യുക. നിങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നവ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഭയപ്പെടരുത്. നിങ്ങൾ നടത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ദുഷ്കരമായ യാത്ര നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും നിത്യതയിലും സമൃദ്ധമായ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ഇന്നും എല്ലാ ദിവസവും പുതുതായി ആരംഭിക്കുക.

എന്നെ ക്ഷണിക്കുന്ന എന്റെ നാഥാ, യൂദയാ, ഗലീലി, ലെബനോൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ വിവിധ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളും ഹൃദയങ്ങളും അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുകയും എന്നേക്കുമായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കൃതജ്ഞത നിറഞ്ഞവരായി, ആ യാത്ര നടത്തിയതിൽ അവർ ആനന്ദിച്ചു. അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പൂർണ്ണമായ സാഫല്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിയേണ്ടതിന്, എന്നെ അങ്ങയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ ധൈര്യം നൽകുകയും ചെയ്യണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തിന്റെ കരുണ

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച

ഫരിസേയർ മുന്നോട്ടുവന്ന് യേശുവുമായി തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവനെ പരീക്ഷിക്കാനായി സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു അടയാളം അവർ അവനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൻ തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഈ തലമുറ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നത്? ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഈ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു അടയാളവും നൽകപ്പെടുകയില്ല.” മർക്കോസ് 8:11–12

ഫരിസേയർ സംശയവും എതിർപ്പും കപടതയും നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു; കൃപയ്ക്കു മുന്നിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളുടെ ദുഃഖകരമായ യാഥാർഥ്യമാണ് അത് പ്രതിഫലിപ്പിച്ചത്. മിശിഹായുടെ വരവിൽ ആദ്യം ആനന്ദിക്കേണ്ടിയിരുന്ന അവർ, യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും കടുത്ത വിമർശകരും പീഡകരുമായി മാറി. അഹങ്കാരത്തിനും ഹൃദയകാഠിന്യത്തിനും, നിയമവും പ്രവാചകന്മാരുമായി ഏറെ പരിചയമുള്ളവരെപ്പോലും അന്ധരാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവരുടെ തിരസ്കാരം കാണിക്കുന്നു. മതനേതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന സവിശേഷ സ്ഥാനം, മിശിഹായെ തിരിച്ചറിയാനും മറ്റുള്ളവരെ അവനിലേക്കു നയിക്കാനുമുള്ള അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വം വർധിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ തിരസ്കാരം കൂടുതൽ ദുഃഖകരമായിത്തീർന്നു.

കൃപയ്ക്കായി തുറന്ന ഹൃദയങ്ങൾ പ്രകടമാക്കുന്നതിനു പകരം, അവർ മറ്റൊരു അടയാളം ആവശ്യപ്പെട്ടു; യേശു അപ്പോഴേക്കും എണ്ണമറ്റ അടയാളങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നിട്ടും—രോഗശാന്തികൾ, പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കൽ, അധികാരത്തോടെയുള്ള പ്രബോധനങ്ങൾ, ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ അത്ഭുതകരമായി പോഷിപ്പിക്കൽ എന്നിവ. ഈ പ്രവൃത്തികൾ ദൈവിക ശക്തിയുടെ പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു; മിശിഹായെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങൾ നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട്, വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട രക്ഷകനാണ് യേശുവെന്ന് അവ വെളിപ്പെടുത്തി.

യേശുവിന്റെ അധികാരത്തോടെയുള്ള പ്രബോധനം വിശ്വാസമുള്ളവരുടെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവന്റെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും അവന്റെ ദൈവിക സ്വത്വം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരു അടയാളം വേണമെന്ന ഫരിസേയരുടെ ആവശ്യം വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സത്യത്തോടുള്ള അവരുടെ ദുശ്ശാഠ്യപൂർണ്ണമായ എതിർപ്പിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു.

യേശു ഫരിസേയരോട് എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്? “അവിടുന്ന് ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു…” ഇത് വിശുദ്ധമായ ഒരു പ്രതികരണമാണ്. അവിടുത്തെ ആഴമേറിയ നെടുവീർപ്പിനു പിന്നിൽ കോപമോ അഹങ്കാരമോ ആയിരുന്നില്ല, സ്നേഹമായിരുന്നു. “നെടുവീർപ്പിടുക” എന്നത് വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിക്കലാണ്: “വിലപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ…” (മത്തായി 5:4 RSVCE). എല്ലാ പാപങ്ങളെയും—നമ്മുടേതായാലും മറ്റുള്ളവരുടേതായാലും—നേരിടുമ്പോൾ നമുക്ക് വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം ഉണ്ടാകണം. എങ്കിലും, ഏറ്റവും ആഴമായ ദുഃഖം ഉണർത്തേണ്ടത് ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്ന പാപമാണ്. ദുശ്ശാഠ്യം നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കാണാനാകാത്തവിധം നമ്മെ അന്ധരാക്കുന്നു. അത് സ്വയം ന്യായീകരണങ്ങളിലേക്കോ ഒഴികഴിവുകളിലേക്കോ നയിക്കുകയും, മാനസാന്തരത്തിന്റെ ആവശ്യകത തിരിച്ചറിയുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ തടയുകയും ചെയ്യുന്നു. ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്ന പാപം ഗൗരവമുള്ളതാകുമ്പോൾ, അത് ആത്മാവിനെ ഏറ്റവും ദയനീയമായ അവസ്ഥയിലാക്കുന്നു.

വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തിന് മാതൃക നൽകിക്കൊണ്ട്, സമാനമായ ഹൃദയകാഠിന്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരോട് നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്ന് യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നു. അത് നമുക്കെതിരെയുള്ള വ്യക്തിപരമായ കാര്യമായി നാം എടുക്കരുത്. പകരം, അവരുടെ പാപത്തിന്റെ വേദന സഹാനുഭൂതിയോടെ നാം അനുഭവിക്കണം. നമുക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും സ്നേഹപൂർണമായ പ്രതികരണമാണത്. കാരണം, നമ്മുടെ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം അവരുടെ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയായിത്തീരുന്നു; തങ്ങളുടെ ആത്മീയമായ ആവശ്യകത തിരിച്ചറിയാനും കരുണയ്ക്കായി ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയാനും അത് അവരെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുകയും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനു പുറമേ, “ഈ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു അടയാളവും നൽകപ്പെടുകയില്ല” എന്നും യേശു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. യേശു ദുശ്ശാഠ്യം കാണിക്കുകയോ, മാനസാന്തരപ്പെട്ട് തന്നിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ഫരിസേയർക്ക് ആവശ്യമായ വെളിപാട് നൽകാൻ വിസമ്മതിക്കുകയോ അല്ല ചെയ്യുന്നത്. നേരെ മറിച്ചാണ് അവിടുന്ന് ചെയ്യുന്നത്. യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരാൻ ആവശ്യമായതെല്ലാം ഫരിസേയർക്ക് ഇതിനകം നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. കൂടുതൽ അടയാളങ്ങൾ നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചുകൊണ്ട്, യേശു അവരുടെ കഠിനഹൃദയങ്ങളെ നേരിടുകയും, അവർക്കിടയിൽ താൻ ഇതിനകം ചെയ്ത ശുശ്രൂഷയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ അവരെ ക്ഷണിക്കുകയുമായിരുന്നു. കൃപ സ്വീകരിക്കാൻ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളിൽനിന്നാണ് യഥാർഥ വിശ്വാസം ഉദിക്കുന്നത്.

യേശു “അവരെ വിട്ടുപോയി” (മർക്കോസ് 8:13) എന്നതും കരുണയുടെ മറ്റൊരു പ്രവൃത്തിയാണ്. അവരെ വിട്ടുപോയതിലൂടെ, അവരുടെ ആത്മാവിന്റെ ആത്മീയ യാഥാർഥ്യം യേശു പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു: അവരുടെ ഹൃദയകാഠിന്യം കാരണം ദൈവം അവരിൽ സന്നിഹിതനായിരുന്നില്ല. അവിടുത്തെ വേർപാട്, തങ്ങൾ അവിടുത്തെ നിരസിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ഫരിസേയർക്ക് ഒരു അവസരവും നൽകി; ഒരുപക്ഷേ അത് ഭാവിയിലെ മാനസാന്തരത്തിനുള്ള വിത്തുകൾ പാകിയിരിക്കാം. തന്നെ നിരസിക്കാനുള്ള അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ, അത് തന്റെ കരുണാർദ്രഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിച്ചപ്പോഴും, അവരെ വിട്ടുപോയതിലൂടെ യേശു മാനിച്ചു. വിധിയിലും ദൈവത്തിന്റെ കരുണ എപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നു; തന്നിലേക്കു മടങ്ങിവരാൻ പാപികളെ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട്.

യേശുവിന്റെ കരുണാർദ്രഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ കരുണ പലവിധത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ചിലപ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഹൃദയങ്ങൾ അനുതാപവും വിനയവും നിറഞ്ഞവയാകുമ്പോൾ, കരുണ ആർദ്രവും പ്രോത്സാഹനം നൽകുന്നതുമായിരിക്കും. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, നമ്മുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്ന കരുണ ദുഃഖവും സഹാനുഭൂതിയും നിറഞ്ഞതായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ തേടുക. തുടർന്ന്, മറ്റുള്ളവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശ്വാസത്തിലേക്കും വിളിച്ചുകൊണ്ട്, അവർക്ക് ആവശ്യമായ രീതിയിൽ ആ കരുണ പകർന്നുനൽകുന്ന ഉപകരണമാകാൻ തീരുമാനിക്കുക.

യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും കരുണാർദ്രമായ ഹൃദയമേ, അങ്ങയുടെ അനുകമ്പ അഗാധവും സഹാനുഭൂതി ആഴമേറിയതുമാണ്. എനിക്ക് ആവശ്യമായ രീതിയിൽ അങ്ങയുടെ കരുണ എന്റെമേൽ ചൊരിയണമേ; മറ്റുള്ളവർക്കായി അങ്ങയുടെ കരുണയുടെ ഉപകരണമായി എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. എല്ലാ മനുഷ്യരും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, നിർമലഹൃദയത്തോടെ മാനസാന്തരപ്പെട്ട് അങ്ങയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


“ജാഗ്രത പാലിക്കുക!”

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ ആറാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച

അപ്പം കൊണ്ടുവരാൻ ശിഷ്യന്മാർ മറന്നുപോയിരുന്നു; വഞ്ചിയിൽ അവരുടെ പക്കൽ ഒരപ്പം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. യേശു അവരോട് ആജ്ഞാപിച്ചു: “ജാഗ്രത പാലിക്കുക, ഫരിസേയരുടെ പുളിമാവിനെയും ഹേറോദേസിന്റെ പുളിമാവിനെയും സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക.” മർക്കോസ് 8:14–15

ഗലീലി കടലിന്റെ തീരത്തുള്ള അനേകം പട്ടണങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും സന്ദർശിച്ചുകൊണ്ട് യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും പലപ്പോഴും വഞ്ചിയിൽ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നു. വിജാതീയപ്രദേശമായ ദെക്കാപ്പോളിസിലെ ഫലദായകമായ സന്ദർശനത്തിനുശേഷം യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും മറുകരയിലുള്ള ദൽമനൂത്തയിലേക്കു പോയി. അവർ കരയ്ക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ, യേശു അത്ഭുതകരമായി 4,000 പേരെ ഭക്ഷിപ്പിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിരിക്കാനിടയുള്ള ചില ഫരിസേയർ അവിടുത്തോട് ഒരു അടയാളം ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവരുടെ വിശ്വാസമില്ലായ്മയിൽ അത്യന്തം ദുഃഖിതനായ യേശു ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു; അവരുടെ ആവശ്യം നിരസിച്ച് വീണ്ടും വഞ്ചിയിൽ യാത്രയായി. ഈ വഞ്ചിയാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന സംഭവം നടന്നത്.

ഫരിസേയരുടെ ഹൃദയകാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം യേശുവിനെ ആഴത്തിൽ ബാധിച്ചു. അവർ തന്നെ നിരസിച്ചതിനെച്ചൊല്ലിയുള്ള സ്വയംസഹതാപമായിരുന്നില്ല അവിടുത്തെ ദുഃഖം; മറിച്ച്, അവിടുത്തെ ദൈവികമായ അനുകമ്പയിൽനിന്ന് ഉളവായതായിരുന്നു അത്. അവരുടെ വിശ്വാസമില്ലായ്മയുടെയും ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ സത്യം സ്വീകരിക്കാനുള്ള വിസമ്മതത്തിന്റെയും ഭാരം അവിടുന്ന് അനുഭവിച്ചു. ഈ അഗാധമായ ദുഃഖമാണ്, “ജാഗ്രത പാലിക്കുക, ഫരിസേയരുടെ പുളിമാവിനെയും ഹേറോദേസിന്റെ പുളിമാവിനെയും സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക” എന്ന് ശിഷ്യന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പു നൽകാൻ യേശുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

ഈ സന്ദർഭത്തിൽ “പുളിമാവ്” എന്നത് ഫരിസേയരെയും ഹേറോദേസിനെയും ഒരുപോലെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന, മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെങ്കിലും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുന്ന ഒരു സ്വാധീനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അൽപം പുളിമാവ് ഒരു കൂട്ട് മാവ് മുഴുവൻ പുളിപ്പിച്ച് പൊങ്ങിക്കുന്നതുപോലെ, ഫരിസേയരുടെയും ഹേറോദേസിന്റെയും വിനാശകരമായ സ്വാധീനം അവരുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും പ്രബോധനങ്ങളിലൂടെയും വ്യാപിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ ദുഷിപ്പിച്ചു. ഫരിസേയരുമായുള്ള ദുഃഖകരമായ കൂടിക്കാഴ്ച മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കവേ, അത്തരം ദുഷിപ്പിക്കുന്ന സ്വാധീനങ്ങൾ സ്വന്തം ഹൃദയങ്ങളിൽ വേരുറപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് ശിഷ്യന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പു നൽകാൻ യേശു ആ അവസരം ഉപയോഗിച്ചു.

മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുന്നതും വിനാശകരവുമായ ഫരിസേയരുടെ സ്വഭാവം, നിയമത്തിന്റെ ബാഹ്യമായ ആചരണങ്ങളിലും അതിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ പാരമ്പര്യങ്ങളിലും അവർ അമിതമായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതിലാണ് അടങ്ങിയിരുന്നത്. നിയമത്തോടുള്ള അവരുടെ കർക്കശമായ സമീപനം ദൈവനിയമത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥമായ കരുണയും ഹൃദയത്തിന്റെ ആന്തരിക മനോഭാവവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം അവരെ അന്ധരാക്കി. അത് അവരുടെതന്നെ ആത്മീയനാശത്തിനും മറ്റുള്ളവരെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നതിനും കാരണമായി.

ഹേറോദേസിന്റെ “പുളിമാവ്” എന്നത്, അധികാരവും സമ്പത്തും സുഖഭോഗങ്ങളും നിരന്തരം തേടുന്ന ലൗകിക മനോഭാവത്തെയായിരിക്കാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ നിത്യസത്യങ്ങളെക്കാൾ ലൗകിക കാര്യങ്ങളുടെ ക്ഷണികമായ ആകർഷണമാണ് ഹേറോദേസ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഹേറോദേസിന്റെ അഹങ്കാരവും വിനാശകരമായ പെരുമാറ്റവും ഈ മനോഭാവത്തിന്റെ മൂർത്തരൂപങ്ങളാണ്. തന്റെ സഹോദരന്റെ ഭാര്യയായ ഹേറോദിയായുമായുള്ള വ്യഭിചാരബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് സത്യം ധീരമായി വിളിച്ചുപറഞ്ഞ സ്നാപകയോഹന്നാനെ വധിക്കാൻ ഹേറോദേസിനെ ഒടുവിൽ പ്രേരിപ്പിച്ചതും ഈ മനോഭാവമാണ്.

വഞ്ചിയിൽവച്ച് യേശു ശിഷ്യന്മാർക്കു നൽകിയ ഉപദേശം ഫരിസേയരുടെയും ഹേറോദേസിന്റെയും പാപങ്ങളെ അപലപിക്കുക മാത്രമല്ല, വ്യാപകമായി പടരുന്ന അത്തരം പാപങ്ങൾ ശിഷ്യന്മാരിൽ ചെലുത്താനിടയുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകൂടിയാണ്. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയതുപോലെ, ഇന്നും അവിടുന്ന് നമുക്കും മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ സത്യത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കാത്ത സ്വാധീനങ്ങളെക്കുറിച്ച് “ജാഗ്രത പുലർത്തുക”, അവയിൽനിന്ന് “സ്വയം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക”. നമ്മുടെ ലോകത്തിൽ, സമൂഹത്തിൽ വ്യാപകമായ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും ധാർമിക കാഴ്ചപ്പാടുകളും നമ്മുടെ ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും സൂക്ഷ്മമായി എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ജാഗ്രതയോടെ ക്രിസ്തുവിൽ വേരുറച്ചു നിന്നുകൊണ്ട്, ലൗകികതയുടെയും കാപട്യത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പുളിമാവ് നാം വിവേചിച്ചറിഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയണം. അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യപ്രകാശം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ നയിക്കാൻ നാം അനുവദിക്കണം.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാധീനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലും ഇന്റർനെറ്റിൽ തിരഞ്ഞും ടെലിവിഷൻ കണ്ടും നിങ്ങൾ എണ്ണമറ്റ മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ കാണുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഉള്ളടക്കം മറഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് വ്യാപകമായി ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം മാറ്റിവയ്ക്കുക. അത് സൂക്ഷ്മമായി നിങ്ങളെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു വിവേചിച്ചറിയുക. അത്തരം ലൗകിക സ്വാധീനങ്ങൾക്കെതിരായ യഥാർഥ പ്രതിവിധി പ്രാർഥനയിലും ദൈവവചനത്തിലും മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാകൂ. സുവിശേഷം നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും നിറഞ്ഞ്, നമ്മെ ഉള്ളിൽനിന്ന് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന പുളിമാവായി പ്രവർത്തിക്കണം. പ്രാർഥനയിലൂടെയും കൂദാശകളിലൂടെയും സുവിശേഷത്തോടുള്ള നിരന്തരമായ പ്രതിബദ്ധതയിലൂടെയുമാണ് ഈ ദിവ്യമായ പുളിമാവ് പരിപോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞതെങ്കിലും എല്ലാ തലമുറകൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കുക: ജാഗ്രതയോടെ നിലകൊള്ളുക. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയവും മനസ്സും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക; അവ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ കൃപയിൽ ഉറച്ചു വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക.

ദുഃഖിതനായ എന്റെ കർത്താവേ, ഫരിസേയരുടെയും ഹേറോദേസിന്റെയും പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച്, വിശേഷിച്ചും അവർ മറ്റുള്ളവരിൽ ചെലുത്തിയ ദോഷകരമായ സ്വാധീനം കണ്ടപ്പോൾ, അങ്ങയുടെ ഹൃദയം വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്താൽ നിറഞ്ഞു. എന്റെ ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാധീനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് ആത്മീയ ഉൾക്കാഴ്ചയുടെ ദാനം നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ വചനവും അങ്ങയുടെ സത്യവും മാത്രം എന്നെ നയിക്കട്ടെ. മറ്റുള്ളവരിൽ വിശുദ്ധമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിക്കൊണ്ട് ആ സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി ഞാൻ മാറട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


രണ്ടുഘട്ടങ്ങളിലുള്ള മാനസാന്തരം

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം വാരത്തിലെ ബുധനാഴ്ച

അവൻ അന്ധന്റെ കൈപിടിച്ച് അവനെ ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉമിനീർ പുരട്ടി, അവന്റെമേൽ കൈകൾ വച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “നീ എന്തെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ?” അവൻ നോക്കിയിട്ടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ മനുഷ്യരെ കാണുന്നു; അവർ മരങ്ങളെപ്പോലെയിരിക്കുന്നു, നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” പിന്നെ അവൻ രണ്ടാമതും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൈകൾ വച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു; അവന്റെ കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടി, എല്ലാം തെളിഞ്ഞു കാണാൻ അവനു കഴിഞ്ഞു. മർക്കോസ് 8:23–25

അഗാധമായ മിസ്റ്റിക്കൽ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന് പേരുകേട്ട സഭാവേദപാരംഗതനായ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ, പൂർണതയിലേക്കുള്ള ക്രൈസ്തവയാത്രയെ രണ്ടു ശുദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയായി നിർവചിക്കുന്നു: “ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട രാത്രി”, “ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി” എന്നിവയാണവ. ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെ പരമ്പരാഗതമായ മൂന്നു തലങ്ങളായ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും പ്രകാശനത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും മാർഗങ്ങളെയാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രബോധനത്തിന്റെ അടിത്തറയാക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഒരു തലത്തിൽനിന്ന് അടുത്തതിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനങ്ങൾക്കാണ് അദ്ദേഹം ഊന്നൽ നൽകുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട രാത്രി ആദ്യത്തെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങൾക്കിടയിലെ പരിവർത്തനത്തെയും ആത്മാവിന്റെ ഇരുണ്ട രാത്രി അവസാനത്തെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങൾക്കിടയിലെ പരിവർത്തനത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, മാനസാന്തരത്തിന് നിരന്തരവും കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു പോകുന്നതുമായ ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിസ്റ്റിക്കൽ ദൈവശാസ്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം ഈ രണ്ടു ശുദ്ധീകരണങ്ങളെ, അഥവാ “രണ്ടുഘട്ടങ്ങളിലുള്ള മാനസാന്തരം” എന്നു നമുക്കു വിളിക്കാവുന്നതിനെ, പ്രവചനാത്മകമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

നിരന്തരമായ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ഈ ആവശ്യകത യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ യാത്രയിൽ വ്യക്തമാണ്. വിശ്വാസത്തിൽ അതിവേഗം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, ആത്മീയ അന്ധതയുമായി അവർ അപ്പോഴും മല്ലിട്ടിരുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷസംഭവത്തിനു മുമ്പ്, യേശു തുടർച്ചയായി അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിന് അവർ സാക്ഷികളായിരുന്നു: പിശാചിനെ പുറത്താക്കുക, ബധിരനും മൂകനുമായ ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്തുക, ഏഴ് അപ്പവും ഏതാനും മീനുകളും മാത്രംകൊണ്ട് 4,000 പേരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കുക എന്നിവ. ഈ സംഭവങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ദൈവികശക്തിയും യഹൂദരോടും വിജാതീയരോടുമുള്ള അവിടുത്തെ അനുകമ്പയും വെളിപ്പെടുത്തി.

ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ അത്ഭുതകരമായി ഭക്ഷിപ്പിച്ചതിന്റെ ആഴമേറിയ ആത്മീയ അർഥം യേശു വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്ത ഒരു വഞ്ചിയാത്രയ്ക്കു ശേഷമാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷസംഭവം നടക്കുന്നത്—ബേത്സയ്ദായിലെ ഒരു അന്ധൻ ക്രമേണ സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുന്നത്. യേശു ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ആഴമേറിയ ആത്മീയ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ ശിഷ്യന്മാർക്കു പ്രയാസമായിരുന്നു. അന്ധനെ സുഖപ്പെടുത്തിയത് അഗാധമായ അനുകമ്പയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയും യേശുവിന്റെ ദൈവിക വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിലൂടെ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ നിർണായകമായ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും ബേത്സയ്ദായിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ആളുകൾ അന്ധനായ ഒരാളെ അവിടുത്തെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന്, അവനെ സ്പർശിച്ച് സുഖപ്പെടുത്തണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. യേശു “അന്ധന്റെ കൈപിടിച്ച് അവനെ ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി.” ആദ്യത്തെ ഈ ശാരീരികസ്പർശം അവനെ സുഖപ്പെടുത്തിയില്ല; അവന്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയസ്പർശമായിരുന്നു ആവശ്യമായിരുന്നത്—ആത്മീയശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്ന ഒരു പ്രവാചകസൂചന. ആ മനുഷ്യനെയും കൂട്ടി, തനിച്ചായിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തുള്ള ഒരിടത്തേക്കു പോയതിലൂടെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ താൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി എത്രമാത്രം വ്യക്തിപരവും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമാണെന്ന് യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവിടുന്ന് നമ്മെ “സ്പർശിക്കുന്നത്” പ്രദർശനത്തിനായല്ല, സ്നേഹത്താലാണ്. “ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തേക്കു” പോകേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇതു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു—ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിപ്പിക്കുന്നവയിൽനിന്ന് അകന്ന്, പ്രാർഥനയിൽ നമ്മുടെ കർത്താവിനോടൊപ്പം ഏകാന്തതയിലേക്കു പിൻവാങ്ങുക. അങ്ങനെ ഈ മനുഷ്യനെപ്പോലെ നമുക്കും അവിടുത്തെ സ്പർശം അനുഭവിക്കാം.

യേശു ആദ്യം ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉമിനീർ പുരട്ടി അവന്റെമേൽ കൈകൾ വച്ചു; അതിന്റെ ഫലമായി അവനു ഭാഗികമായ സൗഖ്യം ലഭിച്ചു. “മരങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന മനുഷ്യർ നടക്കുന്നത്” അവൻ കണ്ടു. തുടർന്ന് യേശു “രണ്ടാമതും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൈകൾ വച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു; അവന്റെ കാഴ്ച വീണ്ടുകിട്ടി, എല്ലാം തെളിവായി കാണാൻ അവനു കഴിഞ്ഞു.” രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലായുള്ള ഈ സൗഖ്യം യേശുവിന്റെ ദൈവികശക്തിയുടെ ഏതെങ്കിലും പരിമിതിമൂലമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ബോധപൂർവമായിരുന്നു. ദൈവത്തെ കാണാനും അവിടുത്തെ ഹിതം കൂടുതൽ വ്യക്തമായും തെളിവായും അറിയാനും നമ്മുടെ മാനസാന്തരം ആഴപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഇതു വെളിപ്പെടുത്തിയത്. ഈ സൗഖ്യം ക്രമേണ സംഭവിച്ചത് ശിഷ്യന്മാരുടെ സ്വന്തം ആത്മീയയാത്രയെയും പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു—യേശുവിനോടൊപ്പം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഭാഗികമായ ഗ്രഹണത്തിൽനിന്ന് ഒടുവിൽ വ്യക്തമായ ധാരണയിലേക്കുള്ള അവരുടെ മുന്നേറ്റത്തെ.

യേശു സൗമ്യതയോടെയും വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യത്തോടെയും വിശ്വാസത്തിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ അവിടുത്തെ ഏറ്റവും അടുത്ത ശിഷ്യന്മാരെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. പ്രവാചകപരമായ അർഥം നിറഞ്ഞ അത്ഭുതകരമായ അടയാളങ്ങൾ അവർ അനുഭവിച്ചു. അവരെപ്പോലെ, നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുഗമിക്കാൻ നാം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാകുമ്പോൾ, പഠിക്കാൻ ഏറെയും വളരാൻ ഇനിയും ഏറെ ദൂരവുമുണ്ട്. ആ അന്ധനെപ്പോലെ, വിശ്വാസത്തിൽ മുന്നേറാൻ നമുക്കും കൃപയുടെ നിമിഷങ്ങൾ തുടർച്ചയായി ആവശ്യമാണ്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ആത്മാവിന്റെയും ശുദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങളെ അവിടുത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിന്റെ പരമോന്നതാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിക്കാനുമുള്ള അവിടുത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുക.

എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവയെല്ലാം കാണാനാകാത്തവിധം ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ആത്മീയമായി അന്ധനായിരിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഭാഗികമായി മാത്രം കാണുന്നു. അങ്ങയുടെ വഴികൾ മനസ്സിലാക്കാനും പൂർണഹൃദയത്തോടെ അവ പിന്തുടരാനും കഴിയേണ്ടതിന്, എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ആത്മാവിലും എന്നെ പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം വാരത്തിലെ വ്യാഴാഴ്ച

യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. വഴിയിൽവച്ച് അവിടുന്ന് ശിഷ്യന്മാരോടു ചോദിച്ചു: “ഞാൻ ആരാണെന്നാണ് ജനങ്ങൾ പറയുന്നത്?” അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “സ്നാപകയോഹന്നാൻ എന്നും, മറ്റുചിലർ ഏലിയാ എന്നും, വേറെ ചിലർ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരുവൻ എന്നും പറയുന്നു.” അവിടുന്ന് അവരോടു ചോദിച്ചു: “എന്നാൽ, ഞാൻ ആരാണെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” പത്രോസ് അവിടുത്തോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “അങ്ങ് ക്രിസ്തുവാണ്.” മർക്കോസ് 8:27–29

യേശു ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ഇതൊരു എളുപ്പമുള്ള ചോദ്യമായി തോന്നിയേക്കാം. യേശുവിന്റെ വിശുദ്ധമായ ദൗത്യം ജനങ്ങൾ ഒരു പരിധിവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, അവിടുത്തെ ദൈവികമായ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും ലക്ഷ്യത്തിന്റെയും പൂർണമായ ആഴം ഗ്രഹിക്കാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ന്, ആ ചോദ്യത്തിന് എളുപ്പത്തിൽ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന് നാം കരുതിയേക്കാം. പത്രോസിനോടൊപ്പം, അവിടുന്ന് ക്രിസ്തുവാണെന്ന് നമുക്കു കൃത്യമായി മറുപടി നൽകാം. എന്നാൽ അതിന്റെ അർഥം നിങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? യേശു ആരാണെന്നും അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്തുവെന്നും നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്ന് പത്രോസ് ശരിയായി ഉത്തരം നൽകിയെങ്കിലും, ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ തുടർന്നു വരുന്ന യേശുവും പത്രോസും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം, യേശുവിന്റെ മിശിഹാത്വത്തെക്കുറിച്ചും ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചും പത്രോസിന് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലായിരുന്നുവെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ അഭിഷിക്തനായ ക്രിസ്തുവെന്ന നിലയിൽ, പാപത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഏകവും നിത്യവുമായ ബലിയായി തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായിത്തീരുക എന്നതായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ദൗത്യം. അതിനാൽ, യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്ന തന്റെ വിശ്വാസം പത്രോസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞതോടെ, “മനുഷ്യപുത്രൻ വളരെയധികം സഹിക്കുകയും ജനപ്രമാണികൾ, പ്രധാനപുരോഹിതന്മാർ, നിയമജ്ഞർ എന്നിവരാൽ തിരസ്കരിക്കപ്പെടുകയും വധിക്കപ്പെടുകയും മൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന്” യേശു പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി (മർക്കോസ് 8:31). പത്രോസിന് ഇത് ഉൾക്കൊള്ളാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അതിനാൽ, അവൻ യേശുവിനെ സ്വകാര്യമായി മാറ്റിനിർത്തി, സഹനത്തിലൂടെ വീണ്ടെടുപ്പു നേടിത്തരാനുള്ള തന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിനെ എതിർത്തു. അതിനുള്ള മറുപടിയായി, സുവിശേഷത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും ആഴമേറിയ പ്രസ്താവനകളിലൊന്ന് യേശു അരുളിച്ചെയ്തു: “സാത്താനേ, എന്റെ പിന്നിലേക്കു പോകൂ. നീ ചിന്തിക്കുന്നത് ദൈവത്തെപ്പോലെയല്ല, മനുഷ്യരെപ്പോലെയാണ്” (മർക്കോസ് 8:33).

നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരാം: യേശു ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? കുരിശിലെ അവിടുത്തെ നിസ്വാർഥമായ ബലിയുടെ ആവശ്യകത നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ ബലി മാത്രമാണ് നമ്മുടെ പാപങ്ങളിൽനിന്നു നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതെന്നും, ആ ബലിയുടെ കൃപ കൂദാശകളിലൂടെ നമുക്കു നൽകപ്പെടുന്നുവെന്നും നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? യേശുവിന്റെ ബലിയില്ലാതെ നിങ്ങൾക്കു രക്ഷ പ്രാപിക്കാനാവില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ ഉത്തരം ഉറച്ച ഒരു “അതെ!” ആയിരിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു. എങ്കിലും, യേശുവിന്റെ ദൈവിക വ്യക്തിത്വവും ദൗത്യവും ഏറ്റവും മഹത്തായ വിശ്വാസരഹസ്യമാണ്—“വിശ്വാസത്തിന്റെ രഹസ്യം”—എന്ന് നാം വിനയത്തോടെ സമ്മതിക്കണം. നമ്മുടെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഏറെ അറിയാമെങ്കിലും, നമുക്ക് നേടാനാകുന്ന അറിവിന്റെ ആഴത്തിന് അവസാനമില്ല. സ്വർഗത്തിൽ സൗഭാഗ്യദർശനത്തിൽ അവിടുത്തെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴും, അവിടുന്ന് ആരാണെന്ന മഹത്തായ രഹസ്യത്തിലേക്ക് നാം നിരന്തരം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. കാരണം, അവിടുന്നാണ് മഹാനായ “ഞാനാകുന്നു!”

യേശുവിനെ അറിയുക എന്നതിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലുള്ള അവിടുത്തെ ദൗത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. യേശു തന്റെ ദൗത്യം പത്രോസിനു വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ പത്രോസിന് അത് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവവും മരണവും നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്ക് അനിവാര്യമായ മാർഗമാണെന്ന് നാം ബുദ്ധിപരമായി അംഗീകരിച്ചേക്കാമെങ്കിലും, അവിടുത്തെ ബലിയിൽ നാം പങ്കുചേരേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആ ദൗത്യം പൂർണമായി സ്വീകരിക്കുക കൂടുതൽ വെല്ലുവിളിനിറഞ്ഞതാകുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നത് ബുദ്ധികൊണ്ടുള്ള സമ്മതം മാത്രമല്ല; അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിലും ദൗത്യത്തിലും പങ്കുചേരുകയും, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നിസ്വാർഥമായും ത്യാഗപൂർവമായും നമ്മുടെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ വിളിക്കുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയും വേണം. സഹനത്തെ സ്വീകരിച്ച് കുരിശിനോടു ചേർത്തുവയ്ക്കുകയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വസ്തതയുടെയും ഉദാരതയുടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെ അവിടുത്തെ ബലി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടരാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാണ് അതിനർഥം. ഈ വെല്ലുവിളിയെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, പത്രോസിനെപ്പോലെ നാമും ത്യാഗത്തിലേക്കുള്ള ഈ വിളി നിരസിക്കാൻ പ്രലോഭിതരായേക്കാം.

യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വവും ദൗത്യവും അവയുടെ പൂർണതയിൽ സ്വീകരിക്കാൻ പത്രോസ് ആദ്യം മടിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, തന്റെ ബലിയിൽ പങ്കുചേരാൻ നമ്മുടെ കർത്താവ് നിങ്ങളെ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ വിളിക്കുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുക. ദൈവഹിതമനുസരിച്ച് നിങ്ങളുടെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കാനും കുരിശ് സ്വീകരിക്കാനുമുള്ള അവസരങ്ങളെ നിങ്ങൾ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾ എവിടെയെങ്കിലും എതിർപ്പോ മടിയോ കാണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു തിരിച്ചറിയുക. യേശു എന്തുതന്നെ ആവശ്യപ്പെട്ടാലും, അവിടുത്തെ ദൗത്യം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടരാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. എല്ലാം സമർപ്പിക്കാനുള്ള ഈ സന്നദ്ധത ആരംഭിക്കുന്നത് നിസ്വാർഥതയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ചെറിയ ദൈനംദിന പ്രവൃത്തികളിലൂടെയാണ്. ഒടുവിൽ, ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി രക്തസാക്ഷിത്വം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര പത്രോസിന്റെ വിശ്വാസം വളർന്നു. നാമും സുവിശേഷത്തിനുവേണ്ടി എല്ലാം സമർപ്പിക്കാൻ, മരണംവരെപ്പോലും, സന്നദ്ധരായിരിക്കണം.

സ്വയം ബലിയർപ്പിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ദൗത്യത്തിന്റെയും വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും കാതൽ, ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള പരിപൂർണ ബലിയായ ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടാണ് അങ്ങ് എന്നതാണ്. അങ്ങയുടെ ദൗത്യത്തിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നിസ്വാർഥമായും ത്യാഗപൂർവമായും എന്റെ ജീവൻ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള കൃപ ഞാൻ വിനയത്തോടെ അപേക്ഷിക്കുന്നു. എന്റെ ത്യാഗങ്ങളെ അങ്ങയുടെ ബലിയോടു ചേർത്തുവച്ച്, ഞാൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും അങ്ങയുടെ സ്നേഹവും കരുണയും നിലനിർത്താൻ ആവശ്യമായ കൃപയാൽ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


കുരിശിന്റെ വിരോധാഭാസം

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച

യേശു ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ജനക്കൂട്ടത്തെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി അവരോടു പറഞ്ഞു: “എന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ തന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിച്ച്, തന്റെ കുരിശുമെടുത്ത് എന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ. എന്തെന്നാൽ, സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതു നഷ്ടപ്പെടുത്തും; എന്നാൽ എനിക്കും സുവിശേഷത്തിനുംവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവൻ അതു രക്ഷിക്കും.” മർക്കോസ് 8:34–35

ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർഥം നമുക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. കാരണം, ദൈവത്തിന്റെ ദൈവികപദ്ധതി പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ നമ്മുടെ സ്വാഭാവികമായ മാനുഷിക യുക്തിക്കു മാത്രം കഴിയില്ല. ദൈവം കാണുന്നതുപോലെ ജീവിതത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് ദൈവിക വെളിപാട് ആവശ്യമാണ്. ആ വെളിപാട് വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാഭാവികമായ മാനുഷിക യുക്തിയെ അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന കൃപയാൽ ആ വെളിപാട് നമ്മുടെ അന്തരംഗത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നു. കൃപ നിറഞ്ഞ ഈ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ മാത്രമേ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങൾക്കും അർഥമുണ്ടെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങുകയുള്ളൂ.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം അഗാധമായ ഒരു ദൈവിക വിരോധാഭാസം അവതരിപ്പിക്കുന്നു: നമ്മുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ നമുക്ക് അതു നഷ്ടപ്പെടും; നമ്മുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ നാം അതു രക്ഷിക്കും. അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ഈ സത്യം നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്നു: നമ്മുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നാം യഥാർഥത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ അതിലും കുറഞ്ഞ എന്തിനെയെങ്കിലും മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണോ? സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുക എന്നത് ആദ്യം നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ബോധത്തിനു വിരുദ്ധമായി തോന്നാം. നമ്മുടെ സഹജവാസനകൾ സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, നാം തെരുവിലേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കാർ നേർക്കു വരുന്നതു കണ്ടാൽ, ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള സഹജവാസന അപകടത്തിൽനിന്ന് ചാടി മാറാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കും. ഈ സ്വയംസംരക്ഷണം സ്വാഭാവികവും നല്ലതുമാണ്—ദൈവം നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തിയ രീതിയുടെ ഭാഗമാണത്.

എന്നാൽ, ക്രൈസ്തവ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിലേക്കു വരുമ്പോൾ, ഉന്നതമായ ഒരു സത്യം നമ്മുടെ സഹജവാസനകളെ അതിവർത്തിക്കുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ ഉന്നതസത്യമാണ് കുരിശ്. സ്വാഭാവികമായ മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് കുരിശ് ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തതായും ഭോഷത്തമായിപ്പോലും തോന്നാം. കൊറിന്തോസുകാർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നു: “യഹൂദർ അടയാളങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുകയും ഗ്രീക്കുകാർ ജ്ഞാനം അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുന്നു; അവൻ യഹൂദർക്ക് ഇടർച്ചയും വിജാതീയർക്ക് ഭോഷത്തവുമാണ്. എന്നാൽ വിളിക്കപ്പെട്ടവർക്ക്, യഹൂദർക്കും ഗ്രീക്കുകാർക്കും ഒരുപോലെ, ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനവുമാണ്” (1 കൊറിന്തോസ് 1:22–24). ദൈവികസത്യത്തിന്റെ കൃപയിലൂടെ മാത്രമേ സ്വാഭാവിക യുക്തിക്ക് അതിസ്വാഭാവിക ജ്ഞാനത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ കഴിയൂ.

തന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ഉൾപ്പെടെ പലർക്കും തന്റെ പ്രബോധനം സ്വീകരിക്കുക പ്രയാസമായിരിക്കുമെന്ന് യേശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടുപേർപോലും അത് പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. പന്തക്കുസ്താദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരുടെമേൽ വർഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ കുരിശിന്റെ ജ്ഞാനം ഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങുകയും ധൈര്യത്തോടെ അതു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തത്. അന്നുമുതൽ, തങ്ങളുടെ സഹനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പരമമായ ബലിയോടു ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളെ ബലികളായി അർപ്പിച്ചുതുടങ്ങി.

യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ വെല്ലുവിളിക്കുമ്പോൾ നാമും അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. അവിടുത്തെ പ്രബോധനം നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം യഥാർഥത്തിൽ അത് ശ്രവിച്ചിട്ടില്ല. സ്വയം പരിത്യജിക്കണമെന്ന അവിടുത്തെ കല്പന സ്വാർഥമായ ആഗ്രഹങ്ങളും ദൈവത്തെക്കൂടാതെ സ്വയം പര്യാപ്തരാകാമെന്ന മിഥ്യാധാരണയും ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ്. കുരിശിനെ ആശ്ലേഷിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ മുഴുവനായും ദൈവഹിതത്തിലേക്ക് സമൂലമായി തിരിച്ചുവിടുന്നതാണ്. നമുക്കുവേണ്ടിയല്ല, ക്രിസ്തുവിനും സുവിശേഷത്തിനുംവേണ്ടി ജീവിക്കുക എന്നാണ് ഇതിനർഥം.

യേശുവിന്റെ കല്പന അനുസരിക്കാൻ, നമ്മുടെ സ്വാർഥപ്രവണതകൾ ദൈവികജ്ഞാനവുമായി ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ ഉയർന്നുവരുന്ന ഓരോ “തടസ്സക്കല്ലിനെയും” നാം നേരിടണം. സ്വാർഥതയുടെ ഭോഷത്തം തിരിച്ചറിയാനും നിസ്വാർഥത നൽകുന്ന അഗാധമായ സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്താനും നാം പഠിക്കണം. യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ ശ്രവിക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് ഇത് ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെ അത് അവസാനിക്കുന്നില്ല. ദൈവികസത്യം നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയെ നയിക്കുകയും പ്രവൃത്തികളെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും വേണം.

ഇതാണ് പ്രയാസമുള്ള ഭാഗം. എങ്കിലും ഇതിലൂടെ നമ്മെ നയിക്കാൻ ദൈവകൃപ എപ്പോഴും പര്യാപ്തമാണ്. നമ്മുടെ ക്രമരഹിതമായ ചായ്‌വുകൾ പലപ്പോഴും ദൈവകൃപയെ ചെറുക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സ്ഥിരോത്സാഹം, പ്രാർഥന, ആത്മസമർപ്പണം എന്നിവയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ സത്യം നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തും. അവിടുത്തെ കൃപയോടു നാം സഹകരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികൾ അവിടുത്തെ ഹിതത്തോടു കൂടുതൽ ചേർന്നുപോകും. കാലക്രമേണ ഈ സഹകരണം നമ്മിൽ സദ്ഗുണശീലങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തും. അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും താങ്ങിനിർത്തുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർഥ ശിഷ്യരായി ജീവിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യും.

നിങ്ങൾക്കു തടസ്സക്കല്ലായിത്തീരുന്ന ദൈവിക വിരോധാഭാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന കുരിശുകളിൽ ഏതെങ്കിലും നിങ്ങളിൽ കോപമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ നിരുത്സാഹമോ ഉളവാക്കുന്നുണ്ടോ? ആ കുരിശുകളെ ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാനും അവിടുത്തെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി അവയെ ആശ്ലേഷിക്കാനുള്ള ജ്ഞാനം നേടാനും വേണ്ട കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. തുടർന്ന്, കുരിശിന്റെ ദൈവികജ്ഞാനം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തിക്കായി അപേക്ഷിക്കുക. നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ട ജീവിതം നയിക്കാൻ ആവശ്യമായ സദ്ഗുണങ്ങൾ അവിടുത്തെ സത്യം നിങ്ങളിൽ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് വെല്ലുവിളികൾക്കിടയിലും സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ മുന്നേറുക.

സകല സത്യത്തിന്റെയും നാഥാ, ചിലപ്പോൾ എന്റെ കുരിശുകൾ എനിക്കു ഭോഷത്തമായി തോന്നുകയും എനിക്കു തടസ്സക്കല്ലായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ഇടറുമ്പോൾ എന്നെ അങ്ങയിലേക്കു തിരികെ അടുപ്പിക്കണമേ. അങ്ങയ്ക്കും സുവിശേഷത്തിനുംവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുക എന്ന ദൈവിക വിരോധാഭാസത്തെ ആശ്ലേഷിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ ഹിതത്തോടു യോജിക്കുംവിധം എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും ദിശ മാറ്റണമേ. എന്തു വില കൊടുക്കേണ്ടിവന്നാലും അങ്ങയുടെ വഴികളിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ നടക്കാൻ എനിക്കാവശ്യമായ സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്നിൽ രൂപപ്പെടുത്തണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ദൈവമഹത്ത്വം ഉളവാക്കുന്ന “ഭീതി”

ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ആറാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച

യേശു പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു മാറി, ഒരു ഉയർന്ന മലയിലേക്കു പോയി. അവരുടെ മുമ്പിൽവച്ച് അവിടുന്ന് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ഭൂമിയിലെ ഒരു അലക്കുകാരനും വെളുപ്പിക്കാനാവാത്തവിധം അവിടുത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന വെണ്മയുള്ളവയായി. അപ്പോൾ മോശയോടൊപ്പം ഏലിയാ അവർക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവർ യേശുവുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മർക്കോസ് 9:2–4

പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ പത്രോസ്, യാക്കോബ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവർക്ക് യേശു പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകി. എല്ലാവരോടുമുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം തുല്യമായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ മൂന്നുപേരെയും അവരുടെ സവിശേഷ ദൗത്യങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ആവശ്യമായിരുന്നിരിക്കാം. സഭയുടെ നേതൃത്വം പത്രോസിനെ ഏല്പിച്ചു; അങ്ങനെ സഭ പണിതുയർത്തപ്പെട്ട “പാറ”യായി അദ്ദേഹം മാറി. പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ സ്വന്തം രക്തംകൊണ്ട് യേശുവിനു സാക്ഷ്യം നൽകിയ ആദ്യത്തെയാൾ യാക്കോബായിരുന്നു. എ.ഡി. 44-ഓടെ ഹേറോദേസിന്റെ കൈയാൽ അദ്ദേഹം രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചു. “യേശു സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ശിഷ്യൻ” എന്നു പലപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യോഹന്നാൻ ഒരു ദൈവാനുഭവിയായി. ഗഹനമായ ലേഖനങ്ങളും സവിശേഷമായ ഒരു സുവിശേഷവും മാത്രമല്ല, വെളിപാടുപുസ്തകവും അദ്ദേഹം രചിച്ചു. ഭൗമിക പോരാട്ടങ്ങൾക്കു പിന്നിലെ സ്വർഗീയ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ആ പുസ്തകം, പാപത്തെയും മരണത്തെയും ജയിച്ച കുഞ്ഞാടായി ക്രിസ്തുവിനെ ചിത്രീകരിക്കുകയും അവസാനംവരെ അവിടുത്തോടു വിശ്വസ്തരായി നിലകൊള്ളുന്ന എല്ലാവർക്കും പ്രത്യാശ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

യേശുവിന്റെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിന്റെ ഒരു മിന്നലാട്ടത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതിലൂടെ ഈ മൂന്നുപേർക്കും ലഭിച്ച പ്രത്യേക അനുഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം വിവരിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിലായിരുന്നപ്പോൾ യേശുവിന്റെ ദൈവത്വം മറഞ്ഞിരുന്നു; എങ്കിലും അവിടുന്ന് നിത്യനായ ത്രിയേകദൈവത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തിയായിരുന്നു. കൃപയ്ക്കായി തുറന്നിരിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങൾക്കും മനസ്സുകൾക്കും നൽകപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന്റെ ആന്തരിക പ്രകാശത്തിലൂടെയാണ് യേശു പ്രധാനമായും തന്റെ ദൈവിക വ്യക്തിത്വം വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ വെളിപ്പെടുത്തൽ ശരീരസംബന്ധവും കണ്ണുകൾക്കു ദൃശ്യവുമായ ഒരു പ്രത്യക്ഷീകരണമായിരുന്നു.

ദൈവം മോശയോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ, “അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം കാണാൻ എന്നെ അനുവദിക്കണമേ!” (പുറപ്പാട് 33:18) എന്ന് മോശ അപേക്ഷിച്ചത് ഓർക്കുക. ദൈവം തന്റെ പിൻഭാഗം കാണാൻ മോശയെ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ നിനക്ക് എന്റെ മുഖം കാണാൻ കഴിയുകയില്ല; എന്തെന്നാൽ, എന്നെ കണ്ടിട്ട് ആർക്കും ജീവനോടെയിരിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല” (പുറപ്പാട് 33:20). രൂപാന്തരീകരണത്തിൽ ഇതിനു സമാനമായ ഒന്ന് സംഭവിച്ചു. തിരശ്ശീല അല്പമൊന്നു നീക്കപ്പെട്ടു; യേശുവിന്റെ ദൈവികമഹത്ത്വം ഒരു നിമിഷത്തേക്കു ദർശിക്കാൻ പത്രോസിനും യാക്കോബിനും യോഹന്നാനും അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചു. പത്രോസിന് “എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു; അത്രയേറെ അവർ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു” (മർക്കോസ് 9:6). ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ അതിഗംഭീരമായ പ്രതാപത്തോടുള്ള സ്വാഭാവികവും വിശുദ്ധവുമായ പ്രതികരണമായിരുന്നു ഈ “ഭീതി”.

ദൈവമഹത്ത്വത്തോടുള്ള ഉചിതമായ പ്രതികരണമായി ഭീതി മാറുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? കാരണം, നമുക്കു ഗ്രഹിക്കാനാവുന്ന എന്തിനെയുംകാൾ അനന്തമായി ഉന്നതമാണ് ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധി; നമ്മുടെ പാപകരമായ ആസക്തികൾ അവിടുത്തെ ദൈവികസത്തയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയുമല്ല. അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ഭീതി സാധാരണ അർഥത്തിലുള്ള പേടിയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വിസ്മയാദരവും ഭയഭക്തിയുമായിരുന്നു. ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഏതൊരു വെളിപ്പെടലും അഴുക്കുപുരണ്ട തറയിൽ പതിക്കുന്ന പ്രകാശംപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കഴുകി വെടിപ്പാക്കലിന്റെയും ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും ആവശ്യകത അത് വെളിവാക്കുന്നു.

മനുഷ്യരെല്ലാവരും ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന തന്റെ രണ്ടാം വരവിനായി ഒരുങ്ങുമ്പോൾ പാപം ഒഴിവാക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ജാഗരൂകരായിരിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ ആഹ്വാനത്തിലും ഈ സത്യം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു: “വിരുന്നാഘോഷങ്ങളും മദ്യലഹരിയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ആകുലതകളും നിമിത്തം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ മന്ദീഭവിക്കുകയും ആ ദിവസം ഒരു കെണിപോലെ അപ്രതീക്ഷിതമായി നിങ്ങളുടെമേൽ വന്നുവീഴുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാൻ സൂക്ഷിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, ഭൂമുഖത്തു വസിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയുംമേൽ ആ ദിവസം ആഞ്ഞടിക്കും” (ലൂക്കാ 21:34–35). പാപത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നവർക്ക് ദൈവം തന്റെ ദൈവിക സത്ത വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ആ വെളിപ്പെടുത്തൽ അവരുടെമേൽ “ആഞ്ഞടിക്കുകയും” അവരെ “ഭീതിയാൽ” നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത് ഭയപ്പെടുത്താനല്ല, ആഴമേറിയ ഒരു ആത്മീയപാഠം പഠിപ്പിക്കാനാണ്: പാപത്തെയും പാപകരമായ ശീലങ്ങളോടുള്ള ആസക്തികളെയും അതിജീവിക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കണം. ദൈവകൃപയാൽ നമ്മെത്തന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ മാത്രമേ, ഭീതിയോടെയല്ലാതെ ആനന്ദത്തോടെ അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ പൂർണത അനുഭവിക്കാൻ നമുക്ക് ഒരുങ്ങിനിൽക്കാനാകൂ.

നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ, ദൈവം നമുക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന നൽകി തന്റെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിന്റെ ഒരു മിന്നൊളി കാണിച്ചുതരുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. ആശ്വാസദായകമായ പ്രാർഥനാവേളയിലോ, പ്രചോദനമേകുന്ന ഒരു വചനപ്രഘോഷണത്തിലൂടെയോ, നമ്മുടെ പാപഭാരം നീങ്ങിപ്പോകുന്നതിന്റെ ആശ്വാസം അനുഭവിക്കുന്ന അനുരഞ്ജന കൂദാശയിലോ ഇത്തരം നിമിഷങ്ങൾ നമുക്കു ലഭിച്ചേക്കാം. നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യത്തിനായി നമ്മെ ഒരുക്കാനും നമ്മുടെ ആത്മീയയാത്രയിൽ കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്കു നയിക്കാനും നൽകപ്പെടുന്ന പവിത്രമായ ദാനങ്ങളാണ് ഇത്തരം കണ്ടുമുട്ടലുകൾ.

നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ച രൂപാന്തരദായകമായ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക—ദൈവകൃപ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും, മാറ്റം ആവശ്യമായ മേഖലകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതോടൊപ്പം അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിസ്മയവും ഭക്ത്യാദരവുംകൊണ്ട് നിങ്ങളെ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്ത വേളകളെക്കുറിച്ച്. പത്രോസും യാക്കോബും യോഹന്നാനും രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ ഓർമ ധ്യാനിച്ച്, അതിന്റെ പാഠങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ ആസ്വദിക്കുകയും അതിന്റെ അർഥത്തിൽനിന്ന് ശക്തി നേടുകയും ചെയ്തിരിക്കുമല്ലോ. അതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവകൃപ ആന്തരികമായി വെളിപ്പെടുന്ന അനുഭവങ്ങളെ നാമും അമൂല്യമായി കരുതുകയും അവയിൽനിന്ന് പഠിക്കുകയും വേണം.

രൂപാന്തരപ്പെട്ട എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം അത്രമേൽ ഉന്നതവും വിസ്മയജനകവുമാകയാൽ, പാപത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ ആർക്കും അങ്ങയെ മുഖാമുഖം കണ്ട് ജീവനോടെയിരിക്കാനാവില്ല. അങ്ങയുടെ കരുണയാൽ എന്റെ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും അങ്ങയിൽനിന്ന് എന്നെ അകറ്റിനിർത്തുന്ന എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. ഈ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങ് എനിക്കു നൽകുന്ന രൂപാന്തരദായകമായ നിമിഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അവയിൽനിന്ന് പഠിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ വിശുദ്ധിയിൽ വളരുകയും അങ്ങയുടെ സന്നിധിയിൽ നിൽക്കുന്ന ദിവസത്തിനായി ഒരുങ്ങുകയും ചെയ്യട്ടെ. സൗഭാഗ്യദർശനത്തിൽ അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം നിത്യത മുഴുവൻ ഞാൻ ദർശിക്കുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം


എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റു പലതും!