Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
Maraming paniniwalang pinanghawakan ang mga tao sa paglipas ng mga panahon. Ngunit ang karaniwan sa mga tao sa bawat panahon at kultura ay ang paghahangad sa katotohanan. Nais nating malaman! Nais nating malaman ang layunin ng ating buhay, kung bakit tayo narito sa lupa, kung saan tayo nagmula, kung may Diyos, kung sino ang Diyos na ito, kung may buhay pagkatapos ng kamatayan, at marami pang iba!
Sana ay nasa unahan ng ating isipan ang mga pinakapangunahin at saligang tanong na ito. At kung hindi pa, hindi pa huli ang lahat upang magsimula! Nasa ibaba ang sagot sa mga tanong na ito. Ito ang ating Kredo. Sa unang tingin, ang Kredo ay maaaring tila walang sigla at hindi kahanga-hanga. Maaari pa nga itong magmukhang nakalilito at labis na akademiko. Ngunit kapag naunawaan nang wasto, taglay ng Kredo ang sagot sa mga tanong na buong-puso nating hinahanapan ng kasagutan.
Isinulat ang Kredo ng Nicea mahigit 1,500 taon na ang nakalilipas. Mula noon, ito ay ipinahayag, isinabuhay, at minahal ng di-mabilang na mga Kristiyano at mga banal ng Diyos. Ito ang buod ng ating mga saligang paniniwala na, sa paglipas ng mga siglo, ay pinagbuwisan pa nga ng dugo ng marami. Ito ay malalim, makahulugan, malinaw, at nakapagpapabago ng buhay kapag naunawaan nang wasto.
Ang Kredong ito ay ipinahahayag tuwing Linggo sa bawat Misang Katoliko sa buong mundo. Sinasambit ito nang sabay-sabay kasama ng lahat ng iba pang Katoliko. Ngunit sinasambit din ito nang personal ng bawat isa na nagpapahayag nito. Ang ating personal na pagpapahayag ng pananampalatayang ito ang nagbubuklod sa atin sa isa’t isa at sa ating Diyos na Tatlong Persona.
Madalas tayong tumatayo at nagpapahayag ng Kredong ito, ngunit nalilihis ang ating isipan sa ibang mga bagay. Iniisip natin ang nangyari kahapon o ang gagawin natin mamaya. Iniisip natin ang ating mga partikular na pakikibaka o hinanakit. O maaari pa nga nating matagpuan ang ating sarili na basta na lamang nangangarap nang gising habang sinasambit natin ang mga salita ng Kredo. Naniniwala ako na ang pangunahing dahilan kung bakit napakadali nating magambala at mauwi sa “nakagawian na lamang” ang pagpapahayag natin ng Kredo ay dahil hindi natin ito nauunawaan. Oo, maaaring nauunawaan natin ang mga pangunahing bahagi nito, ngunit hindi tunay na nauunawaan ng karamihan sa mga Katoliko ang lalim at karilagan ng Kredo. Kaya naman, hindi nauunawaan ng karamihan sa mga Katoliko ang lalim at karilagan ng kanilang sariling personal na pananampalatayang Katoliko!
Kung ganito ka, kahit sa maliit na antas lamang, italaga mo ang iyong sarili sa mas malalim na pagninilay sa pananampalataya ng Simbahang Katolika, at patuloy na itanong sa iyong sarili, “Sumasampalataya ba ako?”; “Ito rin ba ang aking personal na pananampalataya?” Maging bukas. Maging mapagmatyag sa tinig ng Diyos. Hanapin ang katotohanan at hayaang mangusap ang katotohanang iyon sa iyong budhi.
Kaya samahan mo kami sa pagninilay sa magagandang sagot sa mga tanong ng buhay!
Ang Kredo
Sumasampalataya ako sa iisang Diyos, Amang makapangyarihan sa lahat, na may gawa ng langit at lupa, ng lahat ng nakikita at di nakikita.
Sumasampalataya ako sa iisang Panginoong Hesukristo, Bugtong na Anak ng Diyos, sumilang sa Ama bago pa nagkapanahon. Diyos buhat sa Diyos, Ilaw buhat sa Ilaw, Diyos na totoo buhat sa Diyos na totoo, inianak, hindi nilikha, kaisa sa pagka-Diyos ng Ama; na sa pamamagitan niya ay nilikha ang lahat. Dahil sa ating mga tao at sa ating kaligtasan ay nanaog siya buhat sa langit, at nagkatawang-tao sa pamamagitan ng Espiritu Santo mula kay Mariang Birhen, at naging tao. Dahil sa atin ay ipinako siya sa krus sa ilalim ni Poncio Pilato, nagpakasakit, namatay at inilibing, at muling nabuhay sa ikatlong araw ayon sa Kasulatan. Umakyat siya sa langit at naluluklok sa kanan ng Ama. Paririto siyang muli na may kaluwalhatian upang hukuman ang mga buhay at mga patay at ang kanyang kaharian ay walang hanggan.
Sumasampalataya ako sa Espiritu Santo, ang Panginoon, ang nagbibigay-buhay, na nanggagaling sa Ama at sa Anak, na kasama ng Ama at ng Anak ay sinasamba at niluluwalhati, na nagsalita sa pamamagitan ng mga propeta. Sumasampalataya ako sa iisa, banal, katolika at apostolikang Simbahan. Ipinahahayag ko ang iisang Binyag sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan at hinihintay ko ang muling pagkabuhay ng mga patay at ang buhay sa daigdig na darating. Amen.
Pahina ng Karapatang-ari/Pagsang-ayon ng Simbahan/Paghahandog
Susunod: Kabanata 1 – Pagtanggap sa Pananampalataya
Mayroon din sa eBook & Paperback
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

