Beata Marie Rose Durocher

Pangunahing larawan, mula sa Wikimedia; Tampok na larawan, Jarvis mula sa Flickr

Oktubre 6: Beata Marie Rose Durocher, Birhen—Opsiyonal na Paggunita sa USA

1811–1849
Patrona ng mga maysakit at ng mga nawalan ng magulang
Idineklarang Beata ni Papa Juan Pablo II noong Mayo 23, 1982
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buod na Walang Bawas – Maikli

Sipi:
Lagi akong kaisa ninyo sa mga Banal na Puso nina Hesus at Maria.
Mag-abot tayo ng kamay sa isa’t isa upang makatulong sa pagdaig sa mga paghihirap na dumarating.
May pagtitiwala nating hinihintay ang tulong ng Diyos at ng Mahal na Birhen.
Magtiwala kayong hindi kayo kailanman pababayaan ng kumakalinga sa inyo.
Huwag kalimutang makipagtagpo sa Diyos sa panalangin.
Lakasan ninyo ang inyong loob, hindi kayo pababayaan ng Diyos.
Nawa’y maging maningning at nag-aalab na liwanag ang ating pag-ibig sa kapwa, na nagtuturo ng landas ng kabutihang-asal sa lahat ng nasa paligid natin.
~Mga siping iniuugnay kay Beata Marie Rose Durocher

Pagninilay: Si Eulalie Mélanie Durocher ang ikasampu sa labing-isang anak ng isang nakaririwasa at debotong Katolikong pamilya ng mga magsasaka sa Saint-Antoine-sur-Richelieu, isang nayong pansakahan sa rehiyon ng Montérégie sa Quebec, Canada, mga tatlumpung milya sa hilagang-kanluran ng Montreal. Tatlo sa kanyang mga kapatid ang namatay nang bata pa, isa sa kanyang mga kapatid na babae ang naging madre, at tatlo sa kanyang mga kapatid na lalaki ang naging pari. Bagaman nasa ilalim ng pamamahala ng mga Briton ang kanyang nayon mula pa noong 1763, napanatili nito ang matibay na pagkakakilanlang Pranses-Katoliko, at ang simbahan sa kanilang lugar ang sentro ng pagtitipon para sa buhay panlipunan, edukasyon, at espirituwalidad.

Bata pa lamang si Eulalie ay kinakitaan na siya ng matibay na pananampalatayang Katoliko, mabuting asal at pagpapasiya, at pagiging palakaibigan, at lubos siyang minamahal ng mga nakakakilala sa kanya. Hanggang sa edad na sampu, tinuruan siya ng kanyang lolo sa bahay. Nang mamatay ang kanyang lolo, ipinadala siya sa isang paaralang may tuluyan na pinamamahalaan ng Kongregasyon ng Notre Dame sa Saint Denis, sa kabilang pampang lamang ng ilog. Sa edad na labindalawa, matapos tanggapin ang kanyang Unang Banal na Komunyon, muli siyang tinuruan sa bahay ng isang pari sa kanilang lugar sa loob ng mga apat na taon dahil sa kanyang mahinang kalusugan. Sa panahong iyon, lumipat ang kanyang kapatid na si Séraphine sa Montreal upang mag-aral sa isang paaralang may tuluyan na pinamamahalaan ng mga madre ng Kongregasyon ng Notre Dame, na may layuning pumasok sa kanilang kongregasyon matapos ang kanyang pag-aaral. Sa hangaring sundan ang mga yapak ng kanyang kapatid, pumasok si Eulalie sa parehong paaralan sa edad na labing-anim. Bagaman kalaunan ay pumasok si Séraphine sa kongregasyon, nahirapan si Eulalie dahil sa malalang sakit na matagal na niyang iniinda at kinailangang umuwi makalipas ang dalawang taon, kaya nawalan siya ng pagkakataong pumasok sa kongregasyon bilang isang madre. Bagaman labis ang kanyang kalungkutan, nanatiling matibay ang kanyang pananampalataya at mabuti ang kanyang pagkatao.

Noong 1830, di-nagtagal matapos umuwi si Eulalie mula sa Montreal, namatay ang kanyang ina, at napilitan siyang mamahala sa kanilang tahanan sa edad na labinsiyam. Makalipas ang isang taon, nang maging kura paroko ng parokya ng Saint-Mathieu sa Belœil ang kanyang kapatid na si Padre Théophile, labinlimang milya sa timog ng tahanan ng pamilya, hinikayat nito ang kanilang ama at mga kapatid na manirahang kasama niya. Sa sumunod na labindalawang taon, hindi lamang inalagaan ni Eulalie ang pamilya; naglingkod din siya sa parokya bilang kalihim ng kanyang kapatid, nagmalasakit sa mga dukha at maysakit, at tumulong sa pag-oorganisa ng maraming gawain ng parokya, kabilang ang edukasyon ng mga kabataan. Naging mabunga sa maraming paraan ang panahon ng kanyang paglilingkod sa abalang parokyang ito. Nasaksihan niya mismo ang maraming suliraning kinakaharap ng mga tao sa parokya at sa mas malawak na pamayanan, lalo na ang matinding kakulangan sa pormal na edukasyon. Dahil dito, napuspos ang kanyang puso ng patuloy na pagnanais na muling subukang pumasok sa buhay-relihiyoso. Higit niyang napagtanto ang pangangailangan para sa mga madre na maglalaan ng kanilang sarili sa edukasyon ng mga bata, kabilang ang mga dukha at ang mga nasa pamayanang rural. Sa unang sampung taon niya sa parokya, lalong tumindi ang kanyang pagnanais na tugunan ang bokasyong ito.

Noong 1841, nabalitaan ni Eulalie ang pagsisikap ng kura paroko sa kalapit na Longueuil na dalhin sa diyosesis mula sa Pransiya ang ordeng nagtuturo na Mga Madre ng mga Banal na Pangalan nina Jesus at Maria. Nakita ito ni Eulalie bilang kanyang pagkakataon, at siya at isang kaibigan ay nag-alok na sumapi sa kongregasyon sa sandaling dumating ang mga madre. Gayunman, sa huli ay tinanggihan ng mga madre ang paanyaya at nagpasyang manatili sa Pransiya. 

Dahil nanatiling pangunahing pangangailangan ang pagkakaroon ng mga madreng nagtuturo, nagpasiya ang obispo ng Montreal na magtatag ng sarili niyang kongregasyon. Matapos makilala si Eulalie, nakumbinsi siyang magiging mahusay itong unang kandidata. Pumayag si Eulalie, at siya at dalawa pang kabataang babae ang naging mga unang kasapi ng Mga Madre ng mga Banal na Pangalan nina Jesus at Maria sa Quebec. Hindi lamang nila ginamit ang pangalan ng kongregasyon sa Pransiya, kundi pinagtibay rin nila ang tuntunin nito sa pamumuhay.

Noong Pebrero 28, 1844, sa edad na tatlumpu’t tatlo, naging nobisyada si Eulalie, nagsuot ng abito, at tumanggap ng pangalang Madre Marie-Rose. Kasama niya ang dalawa pang babae na tumanggap ng mga pangalang Madre Agnes at Madre Marie-Madeleine. Ginugol nila ang sumunod na ilang buwan sa paghubog sa ilalim ng kanilang direktor espirituwal na si Padre Jean-Marie François Allard, isang kasapi ng mga Oblato ni Maria na kararating lamang mula sa Pransiya. Noong Disyembre 8, 1844, ginawa ng mga nobisyada ang kanilang mga unang panata, at hinirang ng obispo si Madre Marie-Rose bilang punong madre.

Sa sumunod na anim na taon, hinarap ni Madre Marie-Rose ang maraming paghihirap, kabilang ang pamumulitika sa lokal na Simbahan at mga paninirang-puri, ngunit nanatili siyang matatag sa kanyang pangakong magtatag ng isang kongregasyon ng mga madre na tutugon sa mga pangangailangan ng kabataan. Itinuring niya ang edukasyon at paghubog sa pananampalataya bilang mga pinakakagyat na pangangailangan noong panahong iyon at tumulong siyang gumabay sa iba pang kabataang babae sa misyong iyon.

Nang mamatay siya noong 1849 dahil sa matagal na pagkakasakit, ang Mga Madre ng mga Banal na Pangalan nina Jesus at Maria ay may tatlumpung guro, pitong nobisyada, at pitong postulante sa apat na kumbento kung saan tinuturuan nila ang 448 mag-aaral. Matapos mamatay si Madre Marie-Rose, patuloy na lumawak ang orden. Noong 1944, isang siglo matapos itong itatag, mayroon nang 3,367 madreng nagtuturo sa 212 institusyon sa buong mundo, na naglilingkod sa 57,299 mag-aaral. Noong 1927, sinimulan ang proseso ng pangangalap ng impormasyon para sa usapin ng pagpapahayag ng kabanalan ni Madre Marie-Rose, at noong 1979, idineklara siyang beata ni Papa Juan Pablo II, na nagbukas ng daan para sa kanonisasyon sa hinaharap.

Nakita ni Beata Marie-Rose Durocher ang isang pangangailangan sa kanyang lokal na pamayanan, nadama niyang tinatawag siya ng Diyos na tugunan ito, at kumilos ayon sa Kanyang kalooban nang dumating ang tamang panahon. Bagaman maaaring itinuring niya ang kanyang unang pagkabigong makapasok sa Kongregasyon ng Notre Dame bilang isang hadlang, ginamit ito ng Diyos bilang pagkakataon upang magtatag ng isang bagong orden ng mga relihiyosa na magpapalaganap ng pananampalataya sa buong Canada, Estados Unidos, at sa buong mundo.

Habang pinararangalan natin ang banal na babaeng ito, pagnilayan ang anumang hadlang na naranasan mo sa buhay na noong una ay nagdulot sa iyo ng pagkabigo. Ipagkatiwala ito sa ating Panginoon, at unawaing maaaring isa lamang itong paglihis ng landas tungo sa mas maluwalhating paraan kung paano nais ng Diyos na gamitin ka para sa Kanyang kaluwalhatian at sa kaligtasan ng mga kaluluwa.

Panalangin: Beata Marie-Rose Durocher, hinangad ng iyong puso na hubugin ang mga kabataan sa pananampalataya at ituro sa kanila ang maraming aral sa buhay na kailangan nila upang maging mabubuti at tapat na Katoliko. Bagaman hindi natupad ang una mong hangaring pumasok sa buhay-relihiyoso noong ikaw ay tinedyer pa, ginamit ka ng Diyos kalaunan para sa higit na dakilang mga bagay. Ipanalangin mo ako, upang mag-alab ang aking puso sa pagnanais na maglingkod sa Diyos at higit Siyang ipakilala, at upang ang bawat hadlang na aking haharapin ay hindi maging sanhi ng panghihina ng loob, kundi ng pag-asa sa mas dakilang plano ng Diyos. Beata Marie-Rose, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Saints and Feasts of the Liturgical Year
Mga Tomo Isa–Apat