Tagalog

San Felipe Neri

Indianapolis Museum of Art, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons

Mayo 26: San Felipe Neri, Pari—Paggunita

1515–1595
Patrong Santo ng Roma, kagalakan, mga komedyante, at mga alagad ng sining
Itinanghal na Santo ni Papa Gregorio XV noong Marso 12, 1622
Kulay sa Liturhiya: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Sa katunayan, sa pagbabasa ng talambuhay ni San Felipe, mamamangha at maaakit ang sinuman sa masayahin at magaan na paraang ginamit niya sa pagtuturo, na inaalalayan ang bawat tao nang may bukas-palad na pagmamalasakit bilang kapatid at pagtitiyaga. Gaya ng alam ng marami, inilalahad ng santo ang kanyang mga turo sa maiikli at marurunong na kasabihan: “Magpakabuti kayo, kung kaya ninyo;” “Mga pagkabagabag ng budhi at kapanglawan, lumayo kayo sa aking tahanan;” “Maging payak at mapagpakumbaba;” “Ang hindi nagdarasal ay isang hayop na hindi makapagsalita;” at, habang inilalagay ang kanyang kamay sa kanyang noo, “Ang kabanalan ay may lalim na tatlong daliri.” Sa likod ng talas ng isip na taglay ng mga ito at ng marami pang ibang “kasabihan,” nababatid natin ang matalas at makatotohanang kaalamang natamo niya tungkol sa kalikasan ng tao at sa pagkilos ng biyaya. Isinalin niya ang karanasan ng kanyang mahabang buhay at ang karunungan ng isang pusong pinananahanan ng Espiritu Santo tungo sa mga tuwiran at maiikling aral na ito. Ang mga kasabihang ito ay naging tila isang pamana ng karunungan para sa Kristiyanong espirituwalidad. ~San Juan Pablo II

Pagninilay: Si Felipe Romulo Neri, ang ikatlo sa limang magkakapatid, ay isinilang sa isang pamilyang nasa gitnang uri sa Florencia, sa kasalukuyang Italya. Noong bata pa siya, madalas siyang tawagin ng kanyang mga kaibigan at pamilya na “Pippo Buono” (mabait na munting Felipe), dahil sa kanyang pagiging masayahin at mabuting asal. Pumanaw ang ina ni Felipe noong mga limang taong gulang pa lamang siya, kaya siya at ang dalawa niyang kapatid na babae ay inalagaan ng kanilang lola. Tumanggap siya ng mahusay na edukasyon mula sa mga prayleng Dominikano sa Florencia, at nang maglaon ay kinilala niya ang mabuting impluwensiya nila sa kanya. Sa edad na labing-isa, kilala na si Felipe sa kanyang kabanalan at pagiging madasalin, at sa madalas niyang pagdalaw sa mga simbahan sa Florencia. Nang siya ay maglabing-walong taong gulang, ipinadala si Felipe upang manirahan sa piling ng mayamang pinsan ng kanyang ama na si Romolo, na tinatawag niyang tiyuhin, malapit sa monasteryong Benediktino ng Montecassino. Walang anak si Romolo, kaya ipinadala sa kanya si Felipe upang maging tagapagmana niya.

Di-nagtagal matapos siyang tumira sa kanyang tiyuhin, nakaranas si Felipe ng isang malalim na pagbabagong-loob. Maaaring naganap ang pagbabagong-loob na ito sa isang kapilya sa tabi ng dagat na tinatawag na Dambana ng Santisima Trinidad. Ayon sa alamat, ang napakalaking bangin na nakatayo sa ibabaw ng kapilya ay nahati sa dalawa nang mamatay si Hesus, na nagbukas ng isang santuwaryong nakatanaw sa dagat. Malalim na ang pagbabagong-loob ni Felipe nang lisanin niya ang Florencia upang manirahan sa kanyang tiyuhin, ngunit nang makarating siya roon at maharap sa tunay na posibilidad na magmana ng sapat na kayamanan upang mamuhay nang panatag sa mundo, kinailangan niyang pumili. Nais ba niya ng maginhawang buhay bilang isang mangangalakal, o nais niyang sundin ang Espiritu Santo na umaantig sa kanyang puso? Pinili niya ang huli.

Noong 1533, nagpasalamat si Felipe sa kanyang tiyuhin at ipinaalam dito na nais ng Espiritu Santo na pumunta siya sa Roma. Dumating siyang walang kapera-pera ngunit nakahanap ng matutuluyan sa silid sa ilalim ng bubong ng bahay ng isang opisyal ng adwana. Bilang kapalit ng kanyang payak na matutuluyan, tinuruan niya ang dalawang anak na lalaki ng opisyal. Sa Roma, madalas dalawin ni Felipe ang mga banal na pook, nananalangin siya sa mga libingan ng mga Apostol na sina Pedro at Pablo at ng iba pang mga martir ng Roma, at naghihintay sa patnubay ng Diyos. Payak ang kanyang pagkain, karaniwan ay tinapay at tubig lamang minsan sa isang araw. Nagpatala siya sa pamantasan, kung saan pinag-aralan niya ang pilosopiya, teolohiya, at mga agham pantao. Habang nag-aaral ng teolohiya sa Pamantasan ng San Agustin, naantig ang kalooban ni Felipe habang nakatitig sa isang malaking krusipiho. Dahil dito, itinigil niya ang kanyang pag-aaral, ipinagbili ang kanyang mga aklat, at lubusang inilaan ang sarili sa pananalangin. Sa sumunod na sampung taon, hanggang sa siya ay tatlumpu’t tatlong taong gulang, namuhay si Felipe bilang isang ermitanyo, na madalas manalangin sa mga katakumba ng mga martir at magdamag na magbantay sa panalangin. Umiwas siya sa walang-kabuluhang paglilibang at hinati ang kanyang panahon sa pananalangin at pagkakawanggawa. Dumalaw siya sa mga ospital, nakipag-usap sa mga dukha tungkol sa mga banal na paksa, umakay sa mga makasalanan tungo sa pagbabagong-loob, at naghatid ng katatawanan at tawanan saanman siya magpunta. Ang personal na paglilingkod na ito bilang isang layko, kasama ng kanyang buhay-panalangin, ang naglatag ng pundasyon para sa mga sumunod na pangyayari.

Bandang taong 1544, bago sumapit ang Dakilang Kapistahan ng Pentekostes, nananalangin si Felipe sa isang katakumba nang magkaroon siya ng isang malalim na mistikong karanasan. Isang singsing ng apoy ang bumaba at pumasok sa kanyang bibig, at nanatili sa kanyang puso. Pinuspos siya ng ningas ng gayon katinding pag-ibig sa Diyos na bumagsak siya sa lupa at napasigaw, “Tama na, Panginoon, hindi ko na makayanan!” Nang makabawi siya, napansin niya ang isang nakikitang pamamaga sa kanyang dibdib sa tapat ng puso. Sa nalalabing panahon ng buhay ni Felipe, lalo na kapag siya ay nananalangin at nakikipag-usap tungkol sa mga banal na bagay, kapansin-pansing kumakabog ang kanyang puso. Bagaman inakala ng ilan na ito ay isang pisikal na karamdaman, nakita naman ito ng iba bilang bunga ng banal na pag-ibig na pumupuno at umaapaw sa kanyang puso. Sinasabing kapag nakikita ng mga tao si Felipe, naaakit sila sa kanya, at lalo na sa kanyang puso. Sa pagsusuri sa kanyang katawan pagkamatay niya, natuklasang lumaki ang kanyang puso, anupat naalis sa puwesto ang dalawa sa kanyang mga tadyang.

Pagkatapos ng mistikong karanasang ito, nagsimulang makibahagi si Felipe sa mas aktibong apostolado bilang mangangaral sa mga lansangan ng Roma. Ibang-iba sa iba ang paraan niya ng “pangangaral.” Sa halip na tuligsain ang imoralidad noong panahong iyon, tinipon niya ang mga kabataang lalaki bilang kanyang mga kasama, at sa pamamagitan ng kanyang masayahin at mapagmahal na pagkatao, sinimulan niyang pukawin sa iba ang kagalakan ng pagsunod kay Kristo. Siya at ang kanyang mga kasama ay gumugol ng maraming oras sa paglilingkod sa mga maysakit sa mga ospital at sa paggawa ng maraming hamak na gawain, tulad ng paglilinis, pag-aayos ng mga higaan, pakikipag-usap, at pagtulong sa anumang paraang kaya nila. Madalas niyang simulan ang pakikipag-usap sa pagsasabing, “Mga kapatid ko, kailan kaya tayo magsisimulang gumawa ng mabuti?” Ang paggawa ng mabuti nang may kagalakan at sigasig ay umakit sa marami na makinig sa kanya at tularan ang kanyang halimbawa. Isa-isang inakay ni Felipe ang mga kaluluwa tungo sa buhay na may kabanalan.

Noong 1548, isang paring nagsilbing kumpesor ni Felipe ang tumulong sa kanya na itatag ang Kapatiran ng Santisima Trinidad. Regular na nagtitipon ang mga kasapi upang manalangin, lalo na para sa pagsamba sa Banal na Eukaristiya, at upang makibahagi sa mga banal na pag-uusap at pagsasamahan. Noong 1551, muli sa paghimok at tulong ng kanyang kumpesor, pumayag si Felipe na maging pari sa edad na tatlumpu’t lima, at sumapi sa isang pamayanan ng mga pari sa Simbahan ng San Girolamo della Carita. Bilang pari, agad na pumasok si Padre Felipe sa isang bagong ministeryong pagkakaabalahan niya sa buong nalalabi niyang buhay. Naging kumpesor siya ng di-mabilang na mga makasalanan, mahirap man o mayaman. Noong una, ilang oras bawat araw ang ginugugol niya sa kumpisalan, ngunit kalaunan ay halos buong araw na siyang naroon. Bilang kumpesor, may malalalim na kaloob na espirituwal si Padre Felipe. Kaya niyang basahin ang mga kaluluwa, tukuyin ang mga kasalanang kailangang ikumpisal, magbigay ng payong higit sa likas, gumawa ng mga himala, at magsalita ng mga salita ng banal na pag-ibig na tuwirang dumadaloy mula sa Puso ni Kristo.

Sa loob ng isang taon mula nang maordenahan siya, nagsimulang magtipon si Padre Felipe ng mga kabataang lalaki sa kanyang silid para sa panalangin at banal na pag-uusap. Nag-uusap sila, nagbabasa tungkol sa mga santo, nagsasalo sa pagkain, umaawit, namamasyal, at sama-samang nananalangin. Kalaunan, dumami ang kanyang mga tagasunod, at nagtayo siya ng isang oratoryo para sa kanilang mga pagtitipon. Sa sumunod na labinlimang taon, patuloy na lumago ang samahang ito na hindi pa pormal na naitatag, at noong 1575, sa pagsang-ayon ng papa, itinatag ni Padre Felipe ang Kongregasyon ng Oratoryo, na ang ministeryo ay kinabibilangan ng panalangin, pangangaral, at mga sakramento.

Si San Felipe Neri ay isang tunay na misyonero na muling nag-ebanghelyo sa mga Kristiyano ng Roma, sa pamamagitan ng pag-akay sa bawat kaluluwa. Ang kanyang mga himala, mga ekstasis habang nananalangin, at kakayahang bumasa ng mga kaluluwa ay sapat na upang makumbinsi ang lahat sa kanyang kabanalan. Ngunit kahit isantabi ang mga di-pangkaraniwang pangyayaring iyon na higit sa likas, ang kagalakang nagniningning mula sa kanyang puso, isang pusong kaisa ng Banal na Puso ni Kristo, ang pinakatiyak na tanda ng kanyang kabanalan. Habang pinararangalan natin ang santong ito ng kagalakan, pagnilayan ang kahalagahan ng kaloob ng kagalakan sa iyong sariling buhay. Ang kagalakan ay isang kaloob na espirituwal, hindi lamang isang likas na damdamin. Sa Diyos lamang nagmumula ang kagalakan. Buksan ang iyong puso sa kaloob na iyon, at hilingin kay San Felipe Neri na ipanalanging matanggap mo ito nang sagana.

Panalangin: San Felipe Neri, sa pamamagitan ng malalim na panalangin ay binago ka ng Diyos at pinuspos ang iyong puso ng kaloob na banal na kagalakan. Ibinahagi mo ang kaloob na iyon sa di-mabilang na tao, na umaakit sa marami tungo sa pag-ibig ng Diyos. Ipanalangin mo ako, na mapuspos din ako ng kagalakang lumukob sa iyong puso upang maging banal akong kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos. San Felipe Neri, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Mayo 26: San Felipe Neri, Pari—Paggunita

1515–1595
Patrong Santo ng Roma, kagalakan, mga komedyante, at mga alagad ng sining
Itinanghal na Santo ni Papa Gregorio XV noong Marso 12, 1622

Si Felipe Romulo Neri ay isinilang sa isang pamilyang may katamtamang kabuhayan sa Florencia, sa kasalukuyang Italya. Pagsapit ng labing-isang taong gulang, kilala na si Felipe sa kanyang kabanalan, pagiging madasalin, at madalas na pagdalaw sa mga simbahan sa Florencia. Sa edad na labingwalo, ipinadala si Felipe upang manirahan sa mayamang pinsan ng kanyang ama na si Romolo at maging tagapagmana nito. Malapit ito sa monasteryo ng mga Benediktino sa Montecassino, kung saan naranasan niya ang isang malalim na pagbabalik-loob. Nais ba niya ang maginhawang buhay ng isang negosyante, o nais niyang sumunod sa Espiritu Santo? Pinili niya ang huli.

Noong 1533, nagtungo si Felipe sa Roma. Bilang kapalit ng kanyang matutuluyan, tinuruan niya ang dalawang anak na lalaki ng isang opisyal ng adwana. Madalas dumalaw at manalangin si Felipe sa mga banal na lugar habang hinihintay niya ang patnubay ng Diyos. Karaniwan ay tinapay at tubig lamang ang kanyang kinakain, isang beses sa isang araw. Nagpatala siya sa unibersidad, kung saan nag-aral siya ng pilosopiya, teolohiya, at mga agham pantao. Habang nag-aaral sa Unibersidad ni San Agustin, naantig si Felipe habang nakatitig sa isang malaking krusipiho. Dahil dito, itinigil niya ang kanyang pag-aaral, ipinagbili ang kanyang mga aklat, at inilaan ang sarili nang lubusan sa panalangin. Sa sumunod na sampung taon, namuhay si Felipe bilang isang ermitanyo, na iniuukol ang kanyang panahon sa panalangin at mga gawa ng pagkakawanggawa. Dumalaw siya sa mga ospital, umakay sa mga makasalanan tungo sa pagbabalik-loob, at naghatid ng katatawanan at halakhak saanman siya magpunta. Ang personal na paglilingkod niyang ito bilang isang layko at ang kanyang buhay-panalangin ang naging pundasyon ng mga darating pa.

Bandang 1544, bago sumapit ang Pentekostes, nagkaroon si Felipe ng isang malalim na karanasang mistiko habang nananalangin sa isang katakumba. Isang bilog na apoy ang bumaba at pumasok sa kanyang bibig, at nanahan sa kanyang puso. Pinuspos siya ng apoy ng napakatinding pag-ibig sa Diyos kaya napasubsob siya sa lupa at sumigaw, “Tama na, Panginoon, hindi ko na kaya!” Pagkatapos nito, napansin niya ang isang nakikitang umbok sa kanyang dibdib, sa tapat ng kanyang puso. Sa buong nalalabi niyang buhay, kapansin-pansing kumakabog ang puso ni Felipe, lalo na kapag siya ay nananalangin at nakikipag-usap tungkol sa mga banal na bagay. Sinasabing kapag nakikita ng mga tao si Felipe, naaakit silang lumapit sa kanya, lalo na sa kanyang puso. Sa pagsusuri sa kanyang bangkay, natuklasang lumaki ang kanyang puso at naitulak nito mula sa puwesto ang dalawa niyang tadyang.

Pagkatapos nito, naging mangangaral si Felipe sa mga lansangan ng Roma. Tinipon niya sa kanyang paligid ang mga kabataang lalaki at pinasigla sila sa pamamagitan ng kagalakan ng pagsunod kay Kristo. Siya at ang kanyang mga kasama ay naglingkod sa mga maysakit sa mga ospital at gumawa ng mga abang gawain, tulad ng paglilinis at pag-aayos ng mga higaan. Ang paggawa ng mabuti nang may kagalakan at sigasig ay nakaakit sa marami na makinig sa kanya at tumulad sa kanyang halimbawa. 

Noong 1548, tinulungan si Felipe ng kanyang kumpesor na itatag ang Kapatiran ng Santisima Trinidad. Regular na nagtitipon ang mga kasapi para sa panalangin, lalo na sa pagsamba sa Banal na Eukaristiya, at nakikibahagi sa mga pag-uusap tungkol sa mga banal na bagay at sa pagsasamahan. Noong 1551, naging pari si Felipe sa edad na tatlumpu’t lima at sumapi sa isang pamayanan sa Simbahan ng San Girolamo della Carita. Ang sumunod na ministeryo ni Padre Felipe ay ang pagiging kumpesor ng di-mabilang na mga makasalanan, hanggang sa halos buong maghapon na siyang nasa kumpisalan. Nakababasa siya ng mga kaluluwa, nakatutukoy ng mga kasalanang hindi naipagtapat, nakapagbibigay ng payong higit sa likas, nakagagawa ng mga himala, at nakapagsasalita ng mga salita ng banal na pag-ibig.

Wala pang isang taon mula nang maordinahan siya, sinimulan ni Padre Felipe na tipunin ang mga kabataang lalaki sa kanyang silid para sa panalangin at mga pag-uusap tungkol sa mga banal na bagay. Sama-sama silang nag-uusap, nagbabasa tungkol sa mga santo, kumakain, umaawit, namamasyal, at nananalangin. Nang dumami ang kanyang mga tagasunod, nagtayo siya ng isang oratoryo para sa kanilang mga pagtitipon. Patuloy na lumago ang samahang ito na walang mahigpit na pagkakaorganisa, at noong 1575, sa pahintulot ng Papa, itinatag ni Padre Felipe ang Kongregasyon ng Oratoryo, na ang ministeryo ay kinabibilangan ng panalangin, pangangaral, at mga sakramento.

San Felipe Neri, sa pamamagitan ng malalim na panalangin ay binago ka ng Diyos at pinuspos ang iyong puso ng banal na kagalakan. Ibinahagi mo ang kaloob na iyon sa di-mabilang na iba pang tao, at inakay ang marami tungo sa pag-ibig ng Diyos. Ipanalangin mo po na mapuspos ako ng kagalakang lumukob sa iyong puso upang ako ay maging banal na kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos. San Felipe Neri, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersiyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: