Polski

Święty Filip Neri

Muzeum Sztuki w Indianapolis, za pośrednictwem Wikimedia Commons

26 maja: Święty Filip Neri, prezbiter — wspomnienie

1515–1595
Patron Rzymu, radości, komików i artystów
Kanonizowany przez papieża Grzegorza XV 12 marca 1622 roku
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Przeglądając biografię św. Filipa, istotnie można się zdumieć i zachwycić pogodną i swobodną metodą, którą stosował w wychowaniu, wspierając każdego z braterską wielkodusznością i cierpliwością. Jak wiadomo, święty zwykł ujmować swoje nauczanie w krótkie, mądre maksymy: „Bądź dobry, jeśli potrafisz”; „Skrupuły i melancholio, trzymajcie się z dala od mojego domu”; „Bądź prosty i pokorny”; „Kto się nie modli, jest niemym zwierzęciem”; a przykładając dłoń do czoła, mówił: „Świętość ma głębokość trzech palców”. Za błyskotliwością tych i wielu innych „powiedzeń” dostrzegamy wnikliwą i realistyczną wiedzę o naturze ludzkiej i dynamice łaski, którą zdobył. Doświadczenie swego długiego życia oraz mądrość serca zamieszkanego przez Ducha Świętego przekładał na te bezpośrednie, zwięzłe pouczenia. Aforyzmy te stały się już niejako skarbnicą mądrości dla duchowości chrześcijańskiej. ~Święty Jan Paweł II

Refleksja: Filip Romulus Neri, trzeci z pięciorga dzieci, urodził się w rodzinie mieszczańskiej we Florencji, na terenie dzisiejszych Włoch. W dzieciństwie przyjaciele i rodzina często nazywali go „Pippo Buono” (dobry mały Filip) ze względu na jego pogodę ducha i prawość charakteru. Matka Filipa zmarła, gdy miał zaledwie około pięciu lat, dlatego nim i jego dwiema siostrami opiekowała się babcia. Otrzymał staranne wykształcenie u dominikanów we Florencji, a w późniejszych latach życia z uznaniem wspominał ich dobry wpływ na siebie. Już w wieku jedenastu lat Filip był znany z pobożności, umiłowania modlitwy i częstego odwiedzania florenckich kościołów. Gdy skończył osiemnaście lat, wysłano go, by zamieszkał u zamożnego kuzyna swego ojca, Romola, którego nazywał wujem, w pobliżu benedyktyńskiego klasztoru na Monte Cassino. Romolo nie miał dzieci, więc posłano do niego Filipa, aby został jego spadkobiercą.

Wkrótce po zamieszkaniu u wuja Filip przeżył głębokie nawrócenie. Mogło ono nastąpić w nadmorskiej kaplicy zwanej Sanktuarium Trójcy Świętej. Według legendy ogromne urwisko górujące nad kaplicą rozpadło się na dwie części w chwili śmierci Jezusa, otwierając przestrzeń na sanktuarium z widokiem na morze. Proces nawrócenia Filipa był już w pełnym toku, gdy opuszczał Florencję, aby zamieszkać u wuja, lecz kiedy do niego przybył i stanął wobec realnej możliwości odziedziczenia majątku wystarczającego do prowadzenia ustabilizowanego życia w świecie, musiał dokonać wyboru. Czy pragnął wygodnego życia jako kupiec, czy też chciał podążać za Duchem Świętym, który pociągał jego serce? Wybrał to drugie.

W 1533 roku Filip podziękował swojemu stryjowi i oznajmił mu, że Duch Święty chce, aby udał się do Rzymu. Przybył tam bez grosza, ale znalazł mieszkanie na poddaszu domu pewnego urzędnika celnego. W zamian za skromne zakwaterowanie uczył jego dwóch synów. W Rzymie Filip nawiedzał święte miejsca, modlił się przy grobach Apostołów Piotra i Pawła oraz innych rzymskich męczenników i czekał, aż Bóg wskaże mu drogę. Żywił się skromnie, zwykle tylko chlebem i wodą raz dziennie. Zapisał się na uniwersytet, gdzie studiował filozofię, teologię i nauki humanistyczne. Podczas studiów teologicznych na Uniwersytecie św. Augustyna Filip doznał wewnętrznego poruszenia, gdy wpatrywał się w duży krucyfiks. W rezultacie porzucił studia, sprzedał książki i całkowicie poświęcił się modlitwie. Przez następne dziesięć lat, do trzydziestego trzeciego roku życia, Filip prowadził życie pustelnicze, często modląc się w katakumbach męczenników i wielokrotnie czuwając przez całą noc. Unikał próżnych rozrywek, dzieląc czas między modlitwę a dzieła miłosierdzia. Odwiedzał szpitale, rozmawiał z ubogimi o sprawach świętych, nawracał grzeszników i wszędzie, dokąd się udawał, wnosił humor i śmiech. Ta posługa, którą jako człowiek świecki pełnił wobec poszczególnych osób, w połączeniu z jego życiem modlitwy położyła fundament pod to, co miało nastąpić później.

Około 1544 roku, tuż przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego, Filip modlił się w katakumbach i doznał głębokiego doświadczenia mistycznego. Ognisty pierścień zstąpił z góry, wszedł przez jego usta i spoczął w jego sercu. Płomień napełnił go tak żarliwą miłością do Boga, że upadł na ziemię i zawołał: „Dość, Panie, nie mogę już tego znieść!”. Kiedy doszedł do siebie, zauważył widoczne wybrzuszenie na piersi, w okolicy serca. Przez resztę życia Filipa, zwłaszcza podczas modlitwy i rozmów o sprawach świętych, jego serce biło z wyraźnie wzmożoną siłą. Choć niektórzy uważali to za dolegliwość fizyczną, inni widzieli w tym skutek Bożej miłości, która wypełniała jego serce i przelewała się na zewnątrz. Mówi się, że ludzie, którzy widzieli Filipa, czuli się przyciągani do niego, a zwłaszcza do jego serca. Badanie pośmiertne wykazało, że jego serce było powiększone do tego stopnia, iż dwa żebra zostały przemieszczone.

Po tym mistycznym doświadczeniu Filip podjął bardziej czynny apostolat jako uliczny kaznodzieja w Rzymie. Jego podejście do „głoszenia” bardzo różniło się od podejścia innych. Zamiast gromić niemoralne obyczaje swoich czasów, gromadził wokół siebie młodych mężczyzn jako towarzyszy i dzięki swojej radosnej, serdecznej osobowości zaczął rozbudzać w innych radość płynącą z naśladowania Chrystusa. Wraz z towarzyszami poświęcał wiele czasu na służbę chorym w szpitalach i wykonywanie licznych prostych posług, takich jak sprzątanie, ścielenie łóżek, rozmowa i wszelka pomoc, jakiej mogli udzielić. Często rozpoczynał rozmowy słowami: „Cóż, moi bracia, kiedy zaczniemy czynić dobro?”. Czynienie dobra z radością i zapałem skłaniało wielu do słuchania go i naśladowania jego przykładu. Filip nawracał kolejne dusze, jedną po drugiej, ku życiu w cnocie.

W 1548 roku kapłan, który był spowiednikiem Filipa, pomógł mu założyć Bractwo Trójcy Świętej. Jego członkowie regularnie spotykali się na modlitwie, zwłaszcza na adoracji eucharystycznej, prowadzili rozmowy o sprawach świętych i pielęgnowali braterską przyjaźń. W 1551 roku, ponownie za zachętą i z pomocą swojego spowiednika, Filip zgodził się przyjąć święcenia kapłańskie w wieku trzydziestu pięciu lat i dołączył do wspólnoty kapłanów przy kościele San Girolamo della Carità. Jako kapłan ksiądz Filip szybko podjął nową posługę, której miał oddawać się przez resztę życia. Został spowiednikiem niezliczonych grzeszników, zarówno ubogich, jak i bogatych. Początkowo spędzał w konfesjonale kilka godzin dziennie, lecz z czasem poświęcał na to większość dnia. Jako spowiednik ksiądz Filip był obdarzony niezwykłymi darami duchowymi. Potrafił czytać w duszach, wskazywać grzechy, które należało wyznać, udzielać nadprzyrodzonych rad, czynić cuda i wypowiadać słowa Bożej miłości płynące wprost z Serca Chrystusa.

W ciągu roku od przyjęcia święceń ksiądz Filip zaczął gromadzić w swoim pokoju młodych mężczyzn na modlitwie i rozmowach o sprawach świętych. Rozmawiali, czytali o świętych, wspólnie spożywali posiłki, śpiewali pieśni, chodzili na spacery i razem się modlili. Z czasem liczba jego uczniów znacznie wzrosła, więc zbudował oratorium na ich spotkania. Przez następnych piętnaście lat ta luźna wspólnota nadal się rozrastała, a w 1575 roku, za zgodą papieża, ksiądz Filip założył Kongregację Oratorium, której posługa obejmowała modlitwę, głoszenie słowa Bożego i sprawowanie sakramentów.

Święty Filip Neri był prawdziwym misjonarzem, który na nowo ewangelizował chrześcijan Rzymu, docierając do każdej duszy z osobna. Jego cuda, ekstazy podczas modlitwy i zdolność czytania w duszach wystarczały, by przekonać wszystkich o jego świętości. Jednak nawet pomijając te nadprzyrodzone zjawiska, najpewniejszym znakiem jego świętości była radość promieniująca z jego serca — serca zjednoczonego z Boskim Sercem Chrystusa. Oddając cześć temu świętemu radości, zastanów się nad znaczeniem daru radości we własnym życiu. Radość jest darem duchowym, a nie tylko naturalnym uczuciem. Radość pochodzi wyłącznie od Boga. Otwórz serce na ten dar i proś świętego Filipa Neriego o modlitwę, aby ten dar stał się twoim udziałem w obfitości.

Modlitwa: Święty Filipie Neri, przez głęboką modlitwę Bóg przemienił cię i napełnił twoje serce darem Bożej radości. Dzieliłeś się tym darem z niezliczonymi ludźmi, pociągając wielu ku miłości Boga. Proszę, módl się za mnie, aby także moje serce napełniła radość, która przenikała twoje serce, i abym dzięki temu stał się świętym narzędziem Bożej miłości. Święty Filipie Neri, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

26 maja: Święty Filip Neri, prezbiter — wspomnienie

1515–1595
Patron Rzymu, radości, komików i artystów
Kanonizowany przez papieża Grzegorza XV 12 marca 1622 roku

Filip Romulusz Neri urodził się w rodzinie mieszczańskiej we Florencji, na terenie dzisiejszych Włoch. Już w wieku jedenastu lat Filip był znany ze swojej pobożności, rozmodlenia i częstych odwiedzin we florenckich kościołach. Gdy miał osiemnaście lat, wysłano go do zamożnego kuzyna jego ojca, Romola, aby z nim zamieszkał i został jego spadkobiercą. Romolo mieszkał w pobliżu benedyktyńskiego klasztoru na Monte Cassino, gdzie Filip przeżył głębokie nawrócenie. Czy chciał wygodnego życia kupca, czy też pragnął podążać za Duchem Świętym? Wybrał to drugie.

W 1533 roku Filip wyruszył do Rzymu. W zamian za mieszkanie uczył dwóch synów urzędnika celnego. Filip często odwiedzał święte miejsca i modlił się w nich, czekając, aż Bóg wskaże mu drogę. Zwykle spożywał tylko chleb i wodę, raz dziennie. Zapisał się na uniwersytet, gdzie studiował filozofię, teologię i nauki humanistyczne. Podczas studiów na Uniwersytecie Świętego Augustyna Filip doznał głębokiego poruszenia, wpatrując się w duży krucyfiks. Skłoniło go to do porzucenia studiów, sprzedania książek i całkowitego oddania się modlitwie. Przez następne dziesięć lat Filip prowadził życie pustelnicze, dzieląc czas między modlitwę a dzieła miłosierdzia. Odwiedzał szpitale, nawracał grzeszników i wszędzie, gdzie się pojawiał, wnosił humor i śmiech. Ta indywidualna posługa, którą pełnił jako człowiek świecki, oraz jego życie modlitwy położyły fundament pod to, co miało nadejść.

Około 1544 roku, tuż przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego, Filip doznał głębokiego doświadczenia mistycznego podczas modlitwy w katakumbie. Ognisty pierścień zstąpił i wszedł przez jego usta, spoczywając w jego sercu. Płomień napełnił go tak żarliwą miłością do Boga, że upadł na ziemię i zawołał: „Dość, Panie, nie mogę już więcej znieść!”. Potem zauważył wyraźne wybrzuszenie na klatce piersiowej, w okolicy serca. Przez resztę życia Filipa, zwłaszcza gdy pogrążał się w modlitwie i pobożnych rozmowach, jego serce biło tak mocno, że było to zauważalne. Mówi się, że ludzie, którzy widzieli Filipa, odczuwali przyciąganie do niego, a szczególnie do jego serca. Badanie pośmiertne wykazało powiększenie serca, które przemieściło dwa jego żebra.

Następnie Filip został ulicznym kaznodzieją w Rzymie. Gromadził wokół siebie młodych mężczyzn, ukazując im radość płynącą z podążania za Chrystusem i rozbudzając w nich pragnienie takiego życia. Wraz ze swymi towarzyszami służył chorym w szpitalach i wykonywał proste posługi, takie jak sprzątanie i ścielenie łóżek. Czynienie dobra z radością i zapałem przyciągało wielu, którzy słuchali go i szli za jego przykładem. 

W 1548 roku spowiednik Filipa pomógł mu założyć Bractwo Trójcy Świętej. Jego członkowie regularnie spotykali się na modlitwie, zwłaszcza na adoracji eucharystycznej, prowadzili pobożne rozmowy i pielęgnowali braterskie więzi. W 1551 roku, w wieku trzydziestu pięciu lat, Filip został kapłanem i dołączył do wspólnoty przy kościele San Girolamo della Carità. Kolejną posługą księdza Filipa było spowiadanie niezliczonych grzeszników; z czasem spędzał w konfesjonale większość dnia. Potrafił czytać w duszach, rozpoznawać niewyznane grzechy, udzielać nadprzyrodzonych rad, czynić cuda i wypowiadać słowa Bożej miłości.

W ciągu roku od przyjęcia święceń ksiądz Filip zaczął gromadzić w swoim pokoju młodych mężczyzn na modlitwie i pobożnych rozmowach. Rozmawiali, czytali o świętych, wspólnie spożywali posiłki, śpiewali pieśni, chodzili na spacery i razem się modlili. Kiedy liczba jego towarzyszy znacznie wzrosła, zbudował oratorium na ich spotkania. Ta luźna wspólnota nadal się rozrastała i w 1575 roku, za zgodą papieża, ksiądz Filip założył Kongregację Oratorium, której posługa obejmowała modlitwę, głoszenie słowa Bożego i sprawowanie sakramentów.

Święty Filipie Neri, przez głęboką modlitwę Bóg przemienił cię i napełnił twoje serce Bożą radością. Dzieliłeś się tym darem z niezliczonymi ludźmi, pociągając wielu ku miłości Boga. Proszę, módl się, aby napełniła mnie radość, która przenikała twoje serce, tak abym był świętym narzędziem Bożej miłości. Święty Filipie Neri, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Powrót do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: