
Simbahan ni San Bartolome sa Pulo ng Tiber sa Roma
Marso 8: San Juan de Dios, Relihiyoso—Opsiyonal na Paggunita
1495–1550
Patrong Santo ng mga ospital, nars, bumbero, nagtitinda ng aklat, taong lulong sa alak, at maysakit
Itinanghal na Santo noong Oktubre 16, 1690 ni Papa Alejandro VIII
Kulay sa Liturhiya: Puti (Lila kung Karaniwang Araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Purihin Ka, Panginoon, sapagkat sa Iyong dakilang kagandahang-loob sa akin na isang napakalaking makasalanan at nakagawa ng napakaraming kasamaan, minarapat Mo pa ring palayain ako mula sa gayon katinding tukso at panlilinlang na aking kinasadlakan dahil sa sarili kong pagkamakasalanan. Inihatid Mo ako sa isang ligtas na daungan kung saan sisikapin kong paglingkuran Ka nang buong lakas. Panginoon ko, buong taimtim akong nagsusumamo sa Iyo: bigyan Mo ako ng lakas ng Iyong biyaya at lagi Mong ipakita sa akin ang Iyong habag. Nais kong maging alipin Mo, kaya buong kabutihan Mong ipakita sa akin ang dapat kong gawin. Pagkalooban Mo ng kapayapaan at katahimikan ang aking kaluluwang lubhang naghahangad nito. O Panginoong lubos na karapat-dapat, nawa’y paglingkuran at purihin Ka ng nilikha Mong ito. Nawa’y maialay ko sa Iyo ang aking buong puso at isip. ~Panalangin ni San Juan de Dios noong panahon ng kanyang huling pagbabalik-loob
Pagninilay: Si San Juan de Dios ay isinilang sa nayon ng Montemor-o-Novo, Portugal, sa mga magulang na nasa panggitnang antas ng lipunan at puno ng pananampalataya. Ayon sa unang sumulat ng kanyang talambuhay, dinukot si Juan mula sa kanilang tahanan noong walong taong gulang pa lamang siya at dinala sa bayan ng Oropesa, Espanya, na mahigit 200 milya ang layo. Sa Oropesa, natagpuan ni Juan ang kanyang sarili na walang tahanan at nag-iisa. Nakilala niya ang isang mabuting lalaking nagngangalang El Mayoral na nagbigay sa kanya ng trabaho bilang pastol at ng matutuluyan. Masipag na nagtrabaho si Juan hanggang sa siya ay dalawampu’t dalawang taong gulang, at hindi na siya nakabalik sa tahanan ng kanyang mga magulang. Nais ni El Mayoral na pakasalan ni Juan ang kanyang anak na babae, ngunit nais ni Juan na makita ang mundo. Sumali siya sa hukbo ng Emperador ng Banal na Imperyong Romano at nakipaglaban sa mga Pranses. Habang naglilingkod siya, inatasan siyang bantayan ang ilang damit na nasamsam sa labanan, ngunit nawala ang mga ito. Inakusahan si Juan ng pagnanakaw at hinatulan ng kamatayan, ngunit namagitan ang iba at pinalaya siya. Dahil sa pagkadismaya sa buhay-militar, bumalik si Juan sa bukid ni El Mayoral, kung saan nagtrabaho siya nang apat pang taon bago muling sumali sa hukbo upang labanan ang mga Turko sa sumunod na labingwalong taon.
Nang matapos ang kanyang paglilingkod sa hukbo, nagpasya si Juan na bumalik sa kanyang bayang sinilangan, sa Montemor-o-Novo, upang alamin kung ano ang nangyari sa kanyang mga magulang. Matapos ang mahabang paghahanap, natagpuan niya ang isa sa kanyang matatandang tiyuhin na nagsabi sa kanya na namatay sa labis na dalamhati ang kanyang ina matapos siyang dukutin, at ang kanyang ama naman ay sumapi sa mga Pransiskano at lumago sa kabanalan. Sinabi ni Juan sa kanyang tiyuhin, “Hindi ko na nais manatili sa bansang ito; sa halip, nais kong humayo upang humanap ng paraan na mapaglingkuran ang Ating Panginoon sa labas ng aking bayang sinilangan, tulad ng ginawa ng aking ama. Nagpakita siya sa akin ng mabuting halimbawa sa paggawa niyon. Naging napakasama at makasalanan ko, at yamang binigyan ako ng Panginoon ng buhay, nararapat lamang na gamitin ko ito upang paglingkuran siya at magpenitensiya.”
Sinimulan ni Juan ang isang panloob na paghahanap sa pinakamabuting paraan upang mapaglingkuran niya ang Diyos at nagpasya siyang maglakbay patungong Aprika upang ialay ang kanyang sarili sa mga Muslim bilang pantubos sa kanilang mga bihag. Sa paglalakbay, nakilala niya ang isang kabalyero at ang pamilya nito na naghihikahos at hindi kayang tustusan ang kanilang mga pangangailangan. Nakiusap ang kabalyero kay Juan na tulungan sila, at malugod naman itong ginawa ni Juan sa pamamagitan ng pagtatrabaho at pagbibigay sa kanila ng kanyang kinikita. Nang tumakas sa teritoryo ng mga Muslim at yumakap sa Islam ang isa sa mga kasamahan ni Juan sa trabaho, nagsimula siyang mawalan ng pag-asa, sa pag-aakalang dapat ay higit pa ang nagawa niya para sa kanyang kaibigan. Matapos humingi ng payo sa isang monasteryo ng mga Pransiskano, nagpasya siyang bumalik sa pangunahing lupain ng Espanya para sa kabutihan ng kanyang kaluluwa.
Pagdating niya, lubos na itinuon ni Juan ang kanyang sarili sa buhay ng pananalangin, nangumpisal ng lahat ng kasalanan sa buong buhay niya, at lumuluhang nagpunta sa iba’t ibang simbahan upang magsumamo sa Diyos na patawarin ang kanyang mga kasalanan. Upang matustusan ang kanyang sarili, nagsimula siyang bumili at magbenta ng mga larawang panrelihiyon at mga aklat bilang isang naglalakbay na mangangalakal. Naranasan niyang nakapagpapayaman ito ng kanyang buhay-espirituwal at mabunga para sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Kalaunan, sa edad na apatnapu’t anim, nagtayo siya ng isang maliit na tindahan ng mga kagamitang panrelihiyon sa pintuang-bayan ng Granada.
Di-nagtagal, dumating sa bayan ang dakilang mangangaral na si San Juan de Ávila upang mangaral sa isang misyon. Dumalo si Juan at lubhang naantig sa mga sermon ni Juan de Ávila. Napakatindi rin ng pagkabatid niya sa kanyang sariling mga kasalanan kaya nagsimula siyang tumakbo sa mga lansangan na parang isang baliw, sumisigaw at nagsusumamo ng awa. Bumalik siya sa kanyang tindahan at sinira ang bawat aklat na hindi panrelihiyon, ipinamigay sa mga nagdaraan ang lahat ng natitirang aklat at larawang panrelihiyon, ipinamigay ang iba pa niyang mga ari-arian, at patuloy na sumigaw sa mga lansangan na siya ay isang makasalanan. “Awa! Maawa po kayo, Panginoong Diyos, sa napakalaking makasalanang ito na labis na nagkasala sa inyo!” Marami ang nag-akala na baliw si Juan. Dinala siya ng ilang mabubuting lalaki kay San Juan de Ávila, na nakinig sa kanyang kumpisal, nagpayo at umaliw sa kanya, at nag-alok ng patuloy na paggabay. Ngunit lubhang naantig si Juan sa banal na tulong ng pari kaya ninais niyang malaman ng lahat sa bayan kung gaano siya kamakasalanan. Kaya muli siyang tumakbo sa mga lansangan habang sumisigaw at nagpagulong-gulong sa putik bilang tanda ng kanyang pagkamakasalanan. Sa huli, dinala si Juan ng dalawang mahabaging lalaki sa lokal na pagamutan para sa mga may sakit sa pag-iisip upang magamot.
Ang paniniwala noong panahong iyon ay pinakamainam na malulunasan ang mga taong may sakit sa pag-iisip sa pamamagitan ng pagkulong sa kanila sa isang bartolina at patuloy na pagpapahirap sa kanila hanggang sa piliin nilang talikuran ang kanilang kabaliwan, at ito ang nangyari kay Juan. Nabalitaan ito ni San Juan de Ávila at nagsimula siyang makipag-ugnayan kay Juan, palakasin ang kanyang loob, at gabayan siya. Tinanggap ni Juan nang may kagalakan ang bawat pambubugbog sa bahay-ampunan para sa mga may sakit sa pag-iisip bilang penitensiya at inialay ang bawat isa bilang sakripisyo sa Diyos. Sa buong panahong iyon, hinimok ni Juan ang tagapangasiwa at ang iba pang kawani na pakitunguhan nang mas mabuti ang mga pasyente. Nang magsimulang magpakita si Juan ng mapayapang kalooban, natuwa ang tagapangasiwa at ipinahintulot na alisin ang kanyang mga tanikala. Nagpakita si Juan ng awa at habag sa iba, ginampanan ang mga hamak na gawaing pagkakawanggawa, at ipinalaganap ang pag-ibig ng Diyos. Naisip niya, “Nawa’y pagkalooban ako balang araw ni Jesucristo ng biyayang mamahala ng isang bahay-kalinga kung saan makakahanap ng kanlungan ang mga dukhang pinabayaan at ang mga dumaranas ng mga karamdaman sa pag-iisip, at mapaglingkuran ko sila ayon sa aking hangarin.”
Matapos mapahintulutang umalis sa bahay-ampunan para sa mga may sakit sa pag-iisip, naglakbay si Juan bilang isang peregrino at nagkaroon ng pangitain ng Mahal na Ina, na humimok sa kanya na maglingkod sa mga dukha at may karamdaman. Pagbalik niya sa Granada, isinakatuparan niya ang kanyang hangaring magbukas ng isang ospital. Sa pamamagitan ng pamamalimos, nakaupa siya ng isang gusali, nalagyan ito ng mga kagamitan, at nagsimulang maghanap ng mga maysakit. Walang pagod niya silang inalagaan, namalimos ng pagkain, nagdala ng mga pari upang pakinggan ang kanilang mga kumpisal, at inaruga sila hanggang sa gumaling. Sa mga sumunod na taon, pinalawak ni Juan ang kanyang misyon ng awa upang saklawin ang mga dukha, mga pinabayaan, mga biyuda, mga ulila, mga walang trabaho, mga nagbebenta ng aliw, at lahat ng nagdurusa. Di-nagtagal, lubhang naantig ang iba sa ginagawa ni Juan kaya sumama sila sa kanya. Ang kanyang mga kasama sa gawaing ito ang bumuo sa magiging Orden ng mga Hospitalaryo. Noong nabubuhay pa si Juan, ang pangkat ay isa lamang organisadong samahan ng mga magkakasama, ngunit dalawampu’t dalawang taon pagkamatay niya, kikilalanin ng papa ang pangkat na ito ng mga lalaki bilang isang bagong orden ng mga relihiyoso. Sa maraming himalang naiulat, ang pinakatanyag ay nang paulit-ulit na pumasok at lumabas si Juan sa isang nasusunog na ospital upang iligtas ang mga pasyente nang hindi siya napapaso.
Si San Juan de Dios ay isang maningning na halimbawa ng kapangyarihan ng Diyos. Isa siyang makasalanan at itinuring na may sakit sa pag-iisip, ngunit gumawa ang Diyos ng mga kamangha-manghang bagay sa pamamagitan niya. Kung sakaling madama mong wala kang maiaalay sa Diyos, alalahanin si San Juan at unawain na habang lalo mong nadarama ang iyong kahinaan, lalo kang magagamit ng Diyos.
Panalangin: San Juan de Dios, hinarap mo ang maraming uri ng pakikibaka sa buong buhay mo. Sa kabila ng lahat, hindi mo kailanman tinalikuran ang hangarin mong maglingkod sa Diyos at sa kapwa. Ipanalangin mo ako, lalo na kapag nawawalan ako ng pag-asa, upang matularan ko ang iyong halimbawa at maialay ang aking sarili sa Diyos para sa Kanyang kaluwalhatian at sa paglilingkod sa lahat. San Juan de Dios, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Unang Talambuhay ni San Juan de Dios
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Marso 8: San Juan de Dios, Relihiyoso—Opsiyonal na Paggunita
1495–1550
Patrong Santo ng mga ospital, nars, bumbero, nagtitinda ng aklat, mga lulong sa alak, at mga maysakit
Itinanghal na santo noong Oktubre 16, 1690 ni Papa Alejandro VIII
Isinilang sa Montemor-o-Novo, Portugal, si Juan ay dinukot mula sa kanyang tahanan sa edad na walo at dinala sa Oropesa, Espanya. Walang tirahan at nag-iisa, nakilala ni Juan ang isang mabuting lalaking nagngangalang El Mayoral na kumupkop sa kanya at nagbigay sa kanya ng trabaho bilang pastol. Nagtrabaho si Juan para kay El Mayoral sa loob ng labing-apat na taon at pagkatapos ay sumapi sa hukbo ng Emperador ng Banal na Imperyong Romano upang makipaglaban sa mga Pranses. Inakusahan ng pagnanakaw ng mga damit na ipinagkatiwala sa kanyang bantayan, hinatulan si Juan ng kamatayan. Matapos mamagitan ang mga kaibigan at makamit ang kanyang paglaya, bumalik si Juan sa bukid ni El Mayoral at nagtrabaho roon nang apat pang taon bago muling sumapi sa hukbo upang makipaglaban sa mga Turko sa sumunod na labingwalong taon.
Pagbalik sa Portugal, nalaman ni Juan na namatay ang kanyang ina sa matinding dalamhati matapos siyang dukutin at na sumapi ang kanyang ama sa mga Pransiskano. Dahil sa inspirasyong dulot ng kanyang ama, hinangad ni Juan na maglingkod sa Diyos. Nagtungo siya sa Africa upang ialay ang kanyang sarili sa mga Muslim kapalit ng kanilang mga bihag, ngunit bumalik siya sa Espanya.
Doon, lubos na iniukol ni Juan ang sarili sa buhay-panalangin, nangumpisal ng lahat ng kasalanan sa buong buhay niya, at lumuluhang nagpalipat-lipat ng simbahan upang magsumamo sa Diyos na patawarin ang kanyang mga kasalanan. Upang matustusan ang sarili, bumili at nagbenta siya ng mga larawang panrelihiyon at mga aklat, hanggang sa makapagtayo siya ng isang maliit na tindahan ng mga kagamitang panrelihiyon sa pintuang-bayan ng Granada.
Nang mangaral si San Juan de Ávila sa isang misyon sa Granada, lubhang naantig si Juan sa kanyang mga sermon at naging napakalinaw sa kanya ng sarili niyang mga kasalanan, kaya nagsimula siyang tumakbo sa mga lansangan, sumisigaw at nagsusumamo ng awa. Sa kanyang tindahan, sinira niya ang lahat ng aklat na hindi panrelihiyon, ipinamigay sa mga nagdaraan ang mga aklat at larawang panrelihiyon, at patuloy na sumigaw sa mga lansangan na siya ay isang makasalanan. Dinala siya ng ilang lalaking nag-aalala sa kanya kay San Juan de Ávila, na nakinig sa kanyang kumpisal, nagpayo, umaliw, at nag-alok na patuloy siyang gabayan. Lubhang naantig si Juan kaya ninais niyang malaman ng lahat sa bayan kung gaano siya kamakasalanan. Muli siyang tumakbo sa mga lansangan na sumisigaw, at nagpagulong-gulong sa putik bilang tanda ng kanyang pagiging makasalanan. Sa huli, dinala si Juan ng dalawang lalaki sa lokal na pagamutan para sa mga may sakit sa pag-iisip upang ipagamot.
Noong panahong iyon, ang mga may sakit sa pag-iisip ay ikinukulong sa isang bartolina at pinahihirapan hanggang sa talikuran nila ang kanilang kabaliwan. Sa tulong ng pagpapalakas ng loob at paggabay ni San Juan de Ávila, masayang tinanggap ni Juan ang bawat pambubugbog bilang penitensiya at inialay ang bawat isa sa Diyos. Hinimok niya ang mga kawani ng bilangguan na pakitunguhan nang mas mabuti ang mga pasyente. Nang magsimulang mabanaag kay Juan ang isang payapang kalooban, ipinahintulot ng tagapangasiwa na alisin ang kanyang mga tanikala. Ginampanan ni Juan ang mga hamak na gawain nang may awa at habag at ipinalaganap ang pag-ibig ng Diyos. Ninais niyang mamahala ng isang bahay-kalinga para sa mga dukhang pinabayaan at sa mga dumaranas ng mga karamdaman sa pag-iisip.
Matapos siyang makalabas sa pagamutan, naglakbay si Juan bilang isang peregrino at nagkaroon ng pangitain ng Mahal na Ina, na humimok sa kanyang maglingkod sa mga dukha at may karamdaman. Pagbalik sa Granada, kumilos siya upang makapagbukas ng isang ospital. Sa pamamagitan ng pamamalimos, nakapag-upa siya ng isang gusali, nalagyan ito ng mga kagamitan, at nagsimulang maghanap ng mga maysakit. Walang pagod niya silang inalagaan, namalimos para sa pagkain, nagdala ng mga pari upang makinig sa kanilang mga kumpisal, at inaruga sila hanggang sa manumbalik ang kanilang kalusugan. Kalaunan, pinalawak ni Juan ang kanyang misyon ng awa sa mga dukha, mga pinabayaan, mga biyuda, mga ulila, mga walang trabaho, mga nagbebenta ng aliw, at lahat ng nagdurusa. Di-nagtagal, may mga sumama sa gawain ni Juan, at kalaunan ay naging Orden ng mga Hospitalaryo. Dalawampu’t dalawang taon pagkamatay ni Juan, pinagtibay ng papa ang pangkat na ito ng mga lalaki bilang isang bagong orden ng mga relihiyoso.
San Juan de Dios, sa lahat ng pakikibaka sa iyong buhay, hindi mo kailanman tinalikuran ang iyong hangaring maglingkod sa Diyos at sa kapwa. Ipanalangin mo ako, lalo na kapag nawawalan ako ng pag-asa, upang matularan ko ang iyong halimbawa at maialay ang aking sarili sa Diyos para sa Kanyang kaluwalhatian at sa paglilingkod sa lahat. San Juan de Dios, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

