
Pagpapahayag ng Magandang Balita ni Paolo de Matteis
Marso 25: Pagpapahayag ng Magandang Balita tungkol sa Panginoon—Dakilang Kapistahan
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Narito, ako ang lingkod ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong salita. ~Lucas 1:38
Pagninilay: Noong ikalimang siglo, nasangkot ang mga obispo sa isang matinding pagtatalong teolohikal tungkol sa pagkakaisa ng kalikasang pagka-Diyos at pagkatao ni Kristo, na tinatawag na “pagkakaisang hipostatiko.” Iginiit ni Nestorio, ang Arsobispo ng Constantinople, na may dalawang pinagbabatayang hypostasis, o substansiya, kay Kristo, isang tao at isang Diyos. Naniniwala siyang ang pagkatao ni Kristo ang isinilang ng Birheng Maria, ngunit hindi ang Kanyang pagka-Diyos. Kaya naman, naniniwala si Nestorio na si Maria ay dapat tawaging “Tagapagdala ni Kristo” lamang at hindi “Tagapagdala ng Diyos” (Theotokos). Iginiit naman ni San Cirilo, ang Arsobispo ng Alexandria, na ang kalikasang pagka-Diyos at pagkatao ni Hesus ay nagkakaisa sa iisang hypostasis. Ganap na nagkaisa ang pagka-Diyos at pagkatao at, samakatuwid, wastong tawagin si Maria na Theotokos, o “Ina ng Diyos,” hindi lamang “Ina ni Kristo.” Ang Diyos ang isinilang niya, hindi lamang ang Kanyang katawan. Ipinaglihi ni Maria sa kanyang sinapupunan ang isang Persona, at ang Personang iyon ay kapwa Diyos at tao, ganap na nagkakaisa bilang iisa. Noong 431, nagdaos ang Simbahan ng isang konsilyo sa Efeso kung saan pinagtibay ang paninindigan ni Cirilo at hinatulan ang paninindigan ni Nestorio. Pagkatapos nito, inalis si Nestorio bilang Arsobispo ng Constantinople.
Ang Dakilang Kapistahang ipinagdiriwang natin ngayon ay nagsimulang ipagdiwang noong panahon ng kontrobersiyang ito, marahil bilang isang paraan ng pagbibigay-diin sa aral na teolohikal na lumitaw mula sa Konsilyo ng Efeso. Sa buong kasaysayan ng Simbahan, kapag ang isang katotohanang teolohikal ay binibigyang-kahulugan nang tiyak, ipinagdiriwang naman ang katotohanang iyon sa liturhiya bilang isang buhay na pagpapahayag ng pananampalataya ng Simbahan.
Kapansin-pansin ang petsa ng pagdiriwang na ito. Itinakda ito siyam na buwan bago ang Pasko, ngunit mas malamang na ang petsa ng Pasko ang itinakda siyam na buwan pagkatapos ng Pagpapahayag ng Magandang Balita. Maraming sinaunang Kristiyano ang naniwalang naganap ang kamatayan ni Hesus noong Marso 25, at samakatuwid, tiyak na naganap din ang Kanyang Pagkakatawang-tao sa araw na ito. Kapansin-pansin ding noon pang ikatlong siglo ay may nagmungkahi nang ang Marso 25 din ang petsa ng paglikha kay Adan, ng pagkakasala ni Adan, ng pagbagsak ng mga anghel, ng paghahandog ni Abraham kay Isaac bilang hain, at ng pagtawid ng mga Israelita sa Dagat na Pula.
Ang pagdiriwang ngayon ng Dakilang Kapistahan ng Pagpapahayag ng Magandang Balita tungkol sa Panginoon ay gumugunita sa makasaysayang pangyayari ng pagpapakita ng Anghel Gabriel sa Birheng Maria, gaya ng matatagpuan sa Lucas 1:26–38. Ipinagdiriwang din nito ang pananampalataya ng Simbahan sa mas malalim na katotohanang naganap sa sandaling iyon. Ipinagdiriwang nito ang Pagkakatawang-tao, kaya ang dakilang kapistahang ito ay hindi lamang isang kapistahang Marian, kundi una sa lahat ay isang kapistahang Kristolohikal. Bagaman ginugunita ng Pasko ang pagsilang ni Kristo, ginugunita naman ng Pagpapahayag ng Magandang Balita ang Pagkakatawang-tao sa loob ng sinapupunan ng Mahal na Birheng Maria.
Tiyak na ang dakilang kapistahang ito ay isa ring pagdiriwang na Marian. Ipinagdiriwang natin ang ganap na “Oo” ng Birheng Maria sa plano ng Ama. Ipinagdiriwang natin ang kanyang kababaang-loob, pagsunod, pagiging bukas sa paggabay, at lalo na ang kanyang pagiging ina ng Diyos at tao.
Ang dakilang kapistahang ito ay pagdiriwang din ng Ama sa Langit sapagkat inihahayag nito ang simula ng rurok ng Kanyang ganap na plano ng kaligtasan. Ang sandaling iyon sa kasaysayan, ang sandali ng Pagkakatawang-tao, ay may kabuluhang lampas sa kayang maunawaan. Ang sandaling ito ay nasa isip na ng Ama sa Langit mula pa sa kawalang-hanggan at naganap sa isang paraang natatago, na tanging ang abang birheng ito na mapagpakumbaba ang nakaaalam.
Habang ipinagdiriwang natin ang maluwalhating dakilang kapistahang ito, pagnilayan ang lahat ng mahahalagang misteryong ito ng ating pananampalataya. Ang pananampalataya ay dapat ipagdiwang, hindi lamang paniwalaan. Dapat itong ipahayag, ikagalak, mahalin, at isabuhay. Ipahayag ang iyong pananampalataya sa Pagkakatawang-tao at hingin ang pamamagitan ng Birheng Maria. Hilingin sa kanya na ipanalangin ka upang matularan mo ang kanyang “Oo” sa kalooban ng Ama sa Langit, nang sa gayon ay patuloy mong maisilang ang Kanyang banal na Anak sa iyong kaluluwa, upang patuloy Siyang mahayag sa mundo sa pamamagitan mo.
Panalangin: Lubhang maluwalhati at laging Birheng Maria, nang magpakita sa iyo ang Arkanghel Gabriel upang ipahayag ang pagdating ng Diyos sa iyong sinapupunang birhen, mapagpakumbaba kang nagtanong kung paano ito mangyayari. Nagpaliwanag pa ang Arkanghel, at buong puso kang sumang-ayon sa banal na misteryong ito. Ipanalangin mo ako na lagi akong sumang-ayon sa kalooban ng Diyos sa aking buhay upang ang iyong Anak na Diyos ay maipaglihi rin sa aking kaluluwa at maipagpatuloy Niya ang Kanyang mapanligtas na gawain ng pagtubos. Inang Maria, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Marso 25: Pagpapahayag ng Magandang Balita tungkol sa Panginoon—Dakilang Kapistahan
“Narito, ako ang lingkod ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong salita.” ~Lucas 1:38
Noong ikalimang siglo, nasangkot ang mga obispo sa isang matinding debateng teolohikal tungkol sa pagkakaisa ng kalikasang pagka-Diyos at pagkatao ni Kristo, na tinatawag na “pagkakaisang hipostatiko.” Iginiit ni Nestorio, ang Arsobispo ng Constantinopla, na may dalawang saligang hypostasis, o substansiya, kay Kristo: isang pantao at isang banal. Naniniwala siyang ang pagkatao ni Kristo ang isinilang ng Birheng Maria, ngunit hindi ang Kanyang pagka-Diyos. Dahil dito, naniniwala si Nestorio na dapat tawagin si Maria na “Tagapagdala ni Kristo” lamang at hindi “Tagapagdala ng Diyos” (Theotokos). Iginiit naman ni San Cirilo, ang Arsobispo ng Alejandria, na ang kalikasang pagka-Diyos at pagkatao ni Hesus ay nagkakaisa sa iisang hypostasis. Ganap na nagkakaisa ang pagka-Diyos at pagkatao at, samakatuwid, marapat na tawagin si Maria na Theotokos, o “Ina ng Diyos,” hindi lamang “Ina ni Kristo.” Ang Diyos ang isinilang niya, hindi lamang ang Kanyang katawan. Naglihi si Maria ng isang Persona sa kanyang sinapupunan, at ang Personang iyon ay kapwa Diyos at tao, na ganap na nagkakaisa bilang isa. Noong 431, nagdaos ang Simbahan ng isang konsilyo sa Efeso kung saan pinagtibay ang paninindigan ni Cirilo at hinatulan ang paninindigan ni Nestorio. Pagkatapos nito, inalis si Nestorio bilang Arsobispo ng Constantinopla.
Ang dakilang kapistahang ipinagdiriwang natin ngayon ay nagmula noong panahon ng kontrobersiyang ito, marahil upang bigyang-diin ang turong teolohikal na lumitaw mula sa Konsilyo ng Efeso. Sa buong kasaysayan ng Simbahan, kapag ang isang katotohanang teolohikal ay binibigyang-kahulugan nang tiyak, ang katotohanang iyon ay ipinagdiriwang sa liturhiya bilang isang buhay na pagpapahayag ng pananampalataya ng Simbahan.
Ang petsa ng pagdiriwang na ito ay itinakda siyam na buwan bago ang Pasko, ngunit malamang na ang petsa ng Pasko ang itinakda siyam na buwan matapos ang Pagpapahayag ng Magandang Balita. Maraming sinaunang Kristiyano ang naniniwalang naganap ang kamatayan ni Hesus noong Marso 25; samakatuwid, tiyak na naganap din sa araw na ito ang Kanyang Pagkakatawang-tao. Noon pang ikatlong siglo, iminungkahi nang Marso 25 din ang petsa ng paglikha kay Adan, ng pagkakasala ni Adan, ng pagbagsak ng mga anghel, ng paghahandog ni Abraham kay Isaac, at ng pagtawid ng mga Israelita sa Dagat na Pula.
Ginugunita ng Dakilang Kapistahan ng Pagpapahayag ng Magandang Balita tungkol sa Panginoon ang makasaysayang pangyayari nang magpakita ang Anghel Gabriel sa Birheng Maria, gaya ng nakasaad sa Lucas 1:26–38. Ipinagdiriwang din nito ang pananampalataya ng Simbahan sa pinakasaligang katotohanang naganap sa sandaling iyon. Ipinagdiriwang nito ang Pagkakatawang-tao, kaya ang dakilang kapistahang ito ay hindi lamang isang kapistahang parangal kay Maria, kundi una sa lahat ay isang kapistahang nakatuon kay Kristo. Bagaman ginugunita ng Pasko ang pagsilang ni Kristo, ginugunita naman ng Pagpapahayag ng Magandang Balita ang Kanyang Pagkakatawang-tao.
Tiyak na ang dakilang kapistahang ito ay isa ring pagdiriwang na Marian. Ipinagdiriwang natin ang ganap na “Oo” ng Birheng Maria sa plano ng Ama. Ipinagdiriwang natin ang kanyang kababaang-loob, pagsunod, pagiging bukas sa paggabay, at lalo na ang kanyang pagiging ina ng Diyos at tao.
Sa huli, ang dakilang kapistahang ito ay isang pagdiriwang na parangal sa Ama sa Langit sapagkat inihahayag nito ang simula ng kasukdulan ng Kanyang ganap na plano ng kaligtasan. Ang sandaling iyon, ang sandali ng Pagkakatawang-tao, ay may kahalagahang hindi kayang lubos na maunawaan. Ang sandaling ito ay nasa isip na ng Ama mula pa sa kawalang-hanggan at naganap nang lihim, na tanging ang mababa at mapagpakumbabang birheng ito lamang ang nakaaalam.
O lubhang maluwalhati at laging Birheng Maria, nang magpakita sa iyo ang Arkanghel Gabriel upang ipahayag ang pagdating ng Diyos sa iyong birheng sinapupunan, mapagpakumbaba mong itinanong kung paano ito mangyayari. Nagpaliwanag pa ang Arkanghel, at buong-puso kang sumang-ayon sa banal na misteryong ito. Ipanalangin mo na lagi akong sumang-ayon sa kalooban ng Diyos sa aking buhay upang ang iyong Anak na Diyos ay maipaglihi rin sa aking kaluluwa at maipagpatuloy ang Kanyang mapagligtas na gawain ng pagtubos. Inang Maria, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

