Di-kilala, Pampublikong dominyo, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons
Marso 18: San Cirilo ng Jerusalem, Obispo at Pantas ng Simbahan—Opsiyonal na Paggunita
c. 315–c. 387
Kanonisasyon bago itinatag ang Kongregasyon
Ipinahayag na Pantas ng Simbahan ni Papa Leon XIII noong 1883
Kulay Liturhiko: Lila (Karaniwang Araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Mapagmahal ang Diyos sa tao, at hindi kakaunti ang Kanyang pagmamahal. Kaya huwag mong sabihin, Nakagawa ako ng pakikiapid at pangangalunya: nakagawa ako ng mga kakila-kilabot na bagay, at hindi lamang minsan, kundi madalas: patatawarin ba Niya ako? Magkakaloob ba Siya ng kapatawaran? Pakinggan ang sinasabi ng Salmista: “Kaylaki ng kasaganaan ng Iyong kabutihan, O Panginoon!” Hindi nahihigitan ng iyong naipong mga pagkakasala ang kasaganaan ng mga awa ng Diyos: hindi nahihigitan ng iyong mga sugat ang kakayahan ng dakilang Manggagamot. Ipagkatiwala mo lamang ang iyong sarili nang may pananampalataya: sabihin mo sa Manggagamot ang iyong karamdaman: sabihin mo rin, tulad ni David: “Sinabi ko, ipahahayag ko sa Panginoon ang aking kasalanan:” at mangyayari rin sa iyo ang kaagad niyang sinasabi: “At pinatawad Mo ang kasamaan ng aking puso.” ~San Cirilo, Ikalawang Panayam sa Katekesis
Pagninilay: Nang gawing legal ni Constantino na Dakila ang Kristiyanismo sa buong Imperyong Romano noong taong 313, marami ang umasa na sa wakas ay natapos na ang mga pagdurusang tiniis ng mga Kristiyano noong unang ilang siglo ng Simbahan. Ngunit nagbago lamang ang anyo ng mga pagdurusa. Pumasok ang politika sa Simbahan, nakialam ang mga emperador sa doktrina, at tumindi ang mga pagkakahating teolohikal at teritoryal. Ang mga pagkakahating teolohikal noong ikaapat na siglo ay pangunahing umikot sa pagka-Diyos at pagiging walang hanggan ng Anak ng Diyos. Si Ario, isang pari mula sa Alejandria sa Hilagang Aprika, ay naniwalang nilikha ng Ama ang Anak, kaya ang Anak ay nakabababa sa Ama at hindi kapwa walang hanggan ni kapantay ng Ama. Nakilala ang mga aral na ito bilang ang Heresiyang Ariano. Ang iba naman ay naniwalang ang Anak ay “isinilang ng Ama,” na nangangahulugang Siya ay umiiral na kasama ng Ama mula pa sa kawalang-hanggan at may iisang kalikasang pagka-Diyos na tulad ng Ama. Unang tinalakay ang tunggaliang teolohikal na ito noong taong 325 sa Konsilyo ng Nicea. Gayunman, matapos ang Konsilyo ng Nicea, nagpatuloy ang kontrobersiya hanggang sa tuluyang malutas ang kalituhan noong 381 sa Konsilyo ng Constantinopla. Sa loob ng limampu’t anim na taong ito ng kasaysayan at kontrobersiya sa Simbahan isinilang, nabuhay, at nakipaglaban para sa tunay na pananampalataya ang santong ginugunita natin ngayon.
Isinilang si Cirilo sa lungsod ng Jerusalem o sa kalapit nito bandang taong 315 A.D. Kaunti lamang ang nalalaman tungkol sa kanyang kabataan, maliban sa tumanggap siya ng mahusay na edukasyon sa Banal na Kasulatan at pilosopiya. Pinaniniwalaang inordenahan siyang diyakono para sa Simbahan ng Jerusalem noong siya ay mga dalawampung taong gulang ni San Macario, Obispo ng Jerusalem, na isang matatag na kalaban ng Heresiyang Ariano. Pagkamatay ni Macario, si San Maximo, na isa ring kalaban ng Arianismo, ang naging Obispo ng Jerusalem at nag-orden kay Cirilo bilang pari noong si Cirilo ay mga dalawampu’t walong taong gulang. Sa kanyang ministeryo bilang pari, si Cirilo ay naging isang tunay na pastol ng mga kaluluwa. Ipinagkatiwala sa kanya ni Obispo Maximo ang pananagutang tumulong dito bilang mangangaral at katekista. Nangaral si Cirilo tuwing Linggo at nagturo ng katesismo sa mga naghahanda para sa mga Sakramento ng Pagsisimula sa Buhay-Kristiyano. Isang kalipunan ng dalawampu’t apat sa kanyang mga pagtuturo ng katesismo ang napanatili at kapansin-pansin ang mga ito dahil sa nilalaman at kalinawan. Nagsisimula ang mga panayam sa isang paunang salita, na sinusundan ng labingwalong araling itinuro sa mga katekumen bago sila bininyagan. Ipinaliwanag ng mga aralin ang kailangan nilang malaman tungkol sa binyag, kung paano talikuran ang paganong asal, ang kahulugan ng Kredo, at ang mga kamalian ng Arianismo. Pagkatapos nilang mabinyagan, inakay ng huling anim na aralin ni Cirilo ang mga bagong binyagan sa isang panahon ng mistagohiya, kung saan itinuro sa kanila kung paano isabuhay ang bagong buhay na tinanggap nila mula sa mga Sakramento ng Binyag, Kumpil, at Kabanal-banalang Eukaristiya, gayundin ang mga aral tungkol sa panalangin, lalo na yaong matatagpuan sa Ama Namin.
Si Obispo Maximo ay namatay o inalis sa katungkulan bandang taong 348, at si Cirilo ang piniling humalili sa kanya. Inordenahan siyang obispo ni Arsobispo Acacio ng Caesarea Maritima, mula sa luklukang metropolitano sa gawing kanluran lamang ng Jerusalem. Nakikiramay si Arsobispo Acacio sa Arianismo, kaya maaaring naniwala siya at ang iba pa na nakikiramay rin si Cirilo sa Arianismo, bagaman hindi naman.
Di-nagtagal matapos siyang maging Obispo ng Jerusalem, isang mahimalang tanda na nakikita ng lahat ang lumitaw sa ibabaw ng banal na lugar kung saan ipinako sa krus si Jesus. Isang malaking krus na liwanag, na napaliligiran ng bahaghari, ang lumitaw sa langit at umabot nang humigit-kumulang dalawang milya sa ibabaw ng lungsod. Noong una, itinuring ang tandang ito bilang pagpapatibay ng Diyos kay Obispo Cirilo, ngunit maaaring tanda rin ito ng mga pagdurusang malapit na niyang danasin. Nagsimula ang pagdurusa nang makipaglaban si Cirilo kay Acacio sa dalawang usapin. Iginiit ni Obispo Cirilo ang karapatang mamahala sa Luklukan ng Jerusalem nang malaya sa kapangyarihan ni Acacio. Tinutulan din niya ang heresiyang Ariano na itinuturo ni Acacio. Dahil sa mga alitang ito, inusig si Cirilo ni Acacio, ng iba pang mga obispong Ariano, at ng mga emperador. Nagharap sila ng mga maling paratang laban sa kanya, at tatlong beses siyang inalis sa tungkulin at ipinatapon mula sa Jerusalem sa loob ng halos apatnapung taon niyang pagiging obispo.
Sa kabila ng mga pagdurusang dulot ng mga kontrobersiyang ito sa teolohiya at pulitika sa loob ng Simbahan, si Obispo Cirilo ay naging tunay na pastol ng kanyang kawan, na nangangaral at nagtuturo ng katesismo gaya ng ginawa niya noong siya ay pari pa. Dahil sa kanyang mahinahon, mapagkalinga, mapagkasundo, at mapagpakumbabang paraan ng paglilingkod, pinaghinalaan siya ng ilang obispong higit na mahigpit sa tamang aral na nakikiramay siya sa mga Ariano. Dahil dito, matapos bumalik si Cirilo mula sa kanyang huling pagkakatapon noong 378, isinugo ang dakilang si San Gregorio ng Nazianzo upang siyasatin siya. Napagpasyahan ni Gregorio na tapat si Cirilo sa tamang aral, at dito nagwakas ang lahat ng pag-aalinlangan. Noong 381, nagbigay ang Konsilyo ng Constantinopla ng higit na paglilinaw tungkol sa heresiyang Ariano, higit pang nilinaw ang Kredo ng Nicea, at pinagtibay ang katungkulan ni Cirilo bilang Obispo ng Jerusalem. Bumalik siya at nanatiling banal na pastol ng kanyang bayan hanggang sa kanyang kamatayan pagkaraan ng anim na taon. Isang babaeng nakasaksi na bumisita sa Jerusalem bilang peregrino ang sumulat sa kanyang talaarawan na ang mga aralin sa katesismo ni Obispo Cirilo ay idinaraos sa Simbahan ng Banal na Libingan at lubos na tinatanggap ng mga tao, anupat tuwing matatapos niya ang isang aralin, masiglang pumapalakpak ang lahat.
Sa buong kasaysayan ng Simbahan, laganap ang matitinding pagkakabaha-bahagi at pag-uusig sa mga tagapagtanggol ng tamang aral ng pananampalataya. Ang mga naging santo ay yaong nagtiyaga, nanatiling tapat, hindi kailanman nawalan ng pag-asa, at patuloy na nagpalaganap ng dalisay na pananampalataya ng Simbahan na ipinagkaloob sa kanya ni Cristo. Isa si San Cirilo sa mga maningning na halimbawang iyon. Sa pagpaparangal natin sa kanya, pagnilayan mo ang iyong sariling katapatan sa buong Katotohanan ng Ebanghelyo. Kapag hinahamon ka, umiiwas ka ba, naduduwag, nalilito, at nagpapadaig sa kawalan ng pag-asa? O naninindigan ka nang may pag-ibig sa Katotohanan, na nananatiling umaasa na sa huli ay magtatagumpay si Cristo? Sikaping tularan ang dakilang Pantas ng Simbahang ito sa pamamagitan ng pagyakap hindi lamang sa kanyang katapatan sa tamang aral kundi pati sa pag-ibig na nagpasiklab sa kanyang sigasig para sa mga kaluluwa.
Panalangin: San Cirilo, ikaw ay isang mapagmahal na pastol at matatag na tagapagtanggol ng Katotohanan ng pagka-Diyos ni Cristo. Hindi ka kailanman natinag sa iyong misyon, kahit sa gitna ng pag-uusig at pagkakatapon, kundi ipinahayag mo si Cristo Jesus sa iyong kawan. Ipanalangin mo ako upang lagi akong manatiling matatag sa aking pananampalataya, lalo na kapag hinahamon ng isang mapanlabang daigdig, at maipahayag ko nang may pag-ibig ang katotohanan sa mga higit na nangangailangan nito. San Cirilo ng Jerusalem, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Panayam sa Katekesis ni San Cirilo
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Audio podcast mula sa Discerning Hearts
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Marso 18: San Cirilo ng Jerusalem, Obispo at Pantas ng Simbahan—Opsiyonal na Paggunita
c. 315–c. 387
Kanonisasyon bago ang pagtatatag ng Kongregasyon
Idineklarang Pantas ng Simbahan ni Papa Leon XIII noong 1883
Ang pagsasalegal ng Kristiyanismo sa Imperyong Romano noong 313 ay nagwakas sa pag-uusig, ngunit patuloy na nagdusa ang Simbahan. Nakapasok ang politika sa Simbahan, nakialam ang mga emperador sa doktrina, at tumindi ang mga pagkakahati sa teolohiya at teritoryo. Ang mga pagkakahati sa teolohiya noong ikaapat na siglo ay nakasentro sa kalikasan ni Jesus. Si Ario, isang pari mula sa Alejandria sa Hilagang Aprika, ay naniwalang nilikha ng Ama ang Anak, kaya ang Anak ay nakapailalim sa Ama at hindi kapwa-walang-hanggan ni kapantay ng Ama. Ang mga aral na ito ay nakilala bilang ang Heresiyang Arianismo. Naniwala naman ang iba na ang Anak ay “isinilang ng Ama,” na nangangahulugang umiiral na Siya mula sa walang hanggan kasama ng Ama at may iisang kalikasang banal na katulad ng Ama. Ang pagtatalong ito sa teolohiya ay unang tinalakay noong 325 sa Konsilyo ng Nicea ngunit nalutas lamang noong 381 sa Konsilyo ng Constantinopla. Sa loob ng limampu’t anim na taong ito ng kasaysayan at kontrobersiya sa Simbahan isinilang, nabuhay, at nakipaglaban para sa tunay na pananampalataya ang santong ginugunita natin ngayon.
Isinilang si Cirilo sa lungsod ng Jerusalem o sa kalapit nito bandang 315. Malalim ang kanyang pinag-aralan sa Banal na Kasulatan at pilosopiya bago siya naordenahang diyakono at pagkatapos ay pari sa edad na dalawampu’t walo. Inatasan siya ng kanyang nakatataas na si Obispo Maximo na tumulong bilang mangangaral at katekista. Nangaral si Cirilo tuwing Linggo at nagturo ng katesismo sa mga naghahanda para sa mga Sakramento ng Pagsisimula sa Buhay Kristiyano. Kapansin-pansin sa nilalaman at kalinawan ang isang kalipunan ng dalawampu’t apat na araling katekistikal niya na nananatili hanggang ngayon. Ipinaliwanag ng unang labingwalong aralin ang kailangang malaman ng mga katekumen tungkol sa binyag, kung paano talikuran ang paganong pamumuhay, ang kahulugan ng Kredo, at ang mga kamalian ng Arianismo. Ginabayan ng huling anim na aralin ni Cirilo ang mga bagong binyag kung paano isabuhay ang bagong buhay na tinanggap nila sa mga Sakramento ng Binyag, Kumpil, at Kabanal-banalang Eukaristiya, at nagturo rin ang mga ito tungkol sa panalangin, lalo na sa mga aral na matatagpuan sa Ama Namin.
Napili si Cirilo na humalili kay Maximo bilang Obispo ng Jerusalem noong 348. Hindi nagtagal matapos maging obispo si Cirilo, isang mahimalang tanda ang lumitaw sa ibabaw ng banal na pook ng pagpapako kay Jesus sa krus. Isang malaking krus na liwanag, na napalilibutan ng bahaghari, ang lumitaw sa langit at umabot nang mga dalawang milya sa ibabaw ng lungsod, marahil bilang pagpapatibay kay Cirilo o tanda ng pagdurusang titiisin niya sa kanyang panunungkulan. Naranasan ni Cirilo ang pagsalungat ng mga obispong nakikisimpatiya sa Arianismo at ang pag-uusig ng mga emperador. Tatlong ulit na inalis si Cirilo sa katungkulan at ipinatapon mula sa Jerusalem sa loob ng halos apatnapung taon niya bilang obispo.
Gayunman, naging tunay na pastol ng kanyang kawan si Obispo Cirilo, na nangangaral at nagtuturo ng katesismo gaya ng ginawa niya noong siya ay pari. Dahil sa kanyang mahinahon, mapagkalinga, mapagkasundo, at mapagpakumbabang paraan ng paglilingkod, pinaghinalaan siya ng ilang obispong higit na mahigpit sa wastong doktrina na nakikisimpatiya sa mga Ariano. Sa wakas, kinilala noong 378 na naaayon sa tamang aral ang kanyang pananampalataya. Noong 381, higit na nilinaw ng Konsilyo ng Constantinopla ang tungkol sa Heresiyang Arianismo, nilinaw ang Kredo ng Nicea, at pinagtibay ang katungkulan ni Obispo Cirilo bilang Obispo ng Jerusalem. Nanatili siyang banal na pastol ng kanyang bayan hanggang sa kanyang kamatayan makalipas ang anim na taon. Isang saksi sa mga araling katekistikal ni Obispo Cirilo na ibinigay sa Simbahan ng Banal na Sepulkro ang nagsabing sa tuwing matatapos ni Cirilo ang isang aralin, masiglang pumapalakpak ang lahat ng tao.
San Cirilo, hindi ka kailanman natinag sa Katotohanan, maging sa panahon ng pag-uusig at pagkakatapon, kundi ipinahayag mo si Cristo Jesus sa iyong kawan. Ipanalangin mo ako na lagi akong manatiling matatag sa aking pananampalataya sa isang mapanlabang daigdig at buong pagmamahal na ipahayag ang katotohanan sa mga higit na nangangailangan nito. San Cirilo ng Jerusalem, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

