Abril 5: San Vicente Ferrer, Pari—Opsiyonal na Paggunita
c.1350–1419
Patrong Santo ng mga tagapagtayo, tubero, mangingisda, at bilanggo
Itinanghal na Santo ni Papa Calixto III noong 1455
Kulay sa Liturhiya: Puti (Lila kung karaniwang araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Sa pag-aaral ng Banal na Kasulatan at sa aktuwal na karanasan, alam natin na kapag may darating na malaki at mabigat na kapighatian sa daigdig, madalas ay may ipinakikitang tanda ng babala sa kalangitan o sa himpapawid. At nangyayari ito dahil sa awa ng Diyos, upang ang mga tao, na nababalaan ng mga tandang ito tungkol sa nalalapit na kapighatian, ay makamit, sa pamamagitan ng panalangin at mabubuting gawa, sa hukuman ng awa ang pagpapawalang-bisa sa hatol na ipinataw sa kanila ng Diyos na hukom sa mga hukuman ng langit; o kahit man lamang, sa pamamagitan ng penitensiya at pagbabago ng buhay, ay maihanda nila ang kanilang sarili sa nalalapit na kapighatian. ~Sermon ni San Vicente tungkol sa Huling Paghuhukom
Pagninilay: Masasabing ang santo sa araw na ito ay namuhay ng dalawang magkasunod na buhay. Ang unang apatnapu’t siyam na taon ng kanyang buhay, sa maraming paraan, ay paghahanda para sa huling dalawampung taon ng kanyang buhay. Gayunman, ang buong animnapu’t siyam na taon ay mga taon ng masigasig na pag-aaral, pananalangin, sigasig, at pangangaral na may pambihirang bisa.
Si Vicente ang ikaapat na anak ng mga magulang na kabilang sa maharlika at isinilang sa Valencia, Espanya. Ayon sa isang kilalang alamat, nanaginip ang ama ni Vicente na magiging tanyag ang kanyang anak sa buong mundo. Mahimala raw itong pinagtibay nang hindi nakaranas ng anumang sakit ang kanyang ina sa panganganak sa kanya. Ipinangalan si Vicente kay San Vicente na Diyakono, isang santo mula sa Valencia noong ikatlong siglo at unang martir ng Espanya. Sa murang edad, natapos ni Vicente ang kanyang pag-aaral ng pilosopiya at sumapi sa mga prayleng Dominikano noong siya ay mga labingwalong taong gulang. Bilang isang batang Dominikano, ginugol niya ang mga sumunod na taon sa pagtuturo, pagsusulat, pangangaral, pananalangin, pag-aayuno, at paggawa ng penitensiya, at lubos niyang pinagmalasakitan ang mga dukha. Napakatindi ng kanyang pag-aaral ng Banal na Kasulatan kaya sinasabing sa loob ng mga tatlong taon ay wala siyang binasa kundi ang Kasulatan, at naisaulo niya ang buong Bibliya.
Ang una sa mga himalang magiging karaniwan kalaunan sa kanyang ministeryo ay naganap sa panahon ng matinding taggutom. Lubhang naantig ang puso ni Fray Vicente sa habag sa mga nagugutom kaya ipinahayag niyang darating sa daungan nang gabing iyon ang dalawang bangkang puno ng pagkain. Sa pagkamangha ng lahat, nangyari nga ang kanyang sinabi. Ipinagpatuloy ni Fray Vicente ang kanyang pag-aaral, nakamit ang doktorado sa teolohiya, at naordinahang paring Katoliko noong siya ay mga dalawampu’t walong taong gulang.
Naordinahan si Padre Vicente sa isang panahon sa Simbahan na karaniwang tinatawag na Iskismang Kanluranin, kung kailan nagkaroon ang Simbahan ng dalawang lalaking kapwa nag-aangking papa noong 1378. Naninirahan si Urbano VI sa Roma, at si Clemente VII naman sa Avignon, Pransiya. Sa panahon ng pagkakahating ito, hindi nagkasundo ang mabubuti at banal na tao kung sino ang dapat kilalaning tunay na papa. Sinuportahan ni Catalina de Siena, na magiging santa kalaunan, si Urbano VI sa Roma, samantalang sinuportahan ni Vicente Ferrer, na magiging santo rin kalaunan, si Clemente VII. Nagpatuloy ang matinding pagkakahating ito hanggang 1417, nang tuluyang malutas ang usapin sa isang konsilyo ng Simbahan sa Constanza. Bagaman idineklara ng konsilyong iyon na antipapa ang sinuportahan ni Padre Vicente, mapagpakumbaba niyang tinanggap ang pasyang ito at hinikayat ang marami na gawin din iyon, kaya nakatulong siya sa pagwawakas ng iskisma.
Sa panahon ng iskisma, noong 1398, nagkaroon si Padre Vicente ng isang karanasang magbubukas ng daan tungo sa ikalawa at pinakapambihirang yugto ng kanyang ministeryo bilang pari. Malubha ang naging karamdaman ni Padre Vicente. Nang tila malapit na siyang mamatay, nagkaroon siya ng pangitain kay Kristo, na kasama sina Santo Domingo at San Francisco, na humimok sa kanyang humayo upang mangaral ng penitensiya, magpagaling ng mga maysakit, at ihanda ang mga mananampalataya para sa darating na Paghuhukom. Di-nagtagal, gumaling si Padre Vicente at humingi at tumanggap ng isang natatanging atas mula sa papa sa Avignon para sa bagong misyong ito. Nagsimula siya ng isang pambihirang paglalakbay na tumagal nang mga dalawampung taon, naglalakad mula sa isang bayan patungo sa iba sa buong Europa, kabilang ang Inglatera, Scotland, Ireland, Espanya, Pransiya, Switzerland, at Italya.
Ang dalawampung taon ng paglalakbay at pangangaral ni Padre Vicente sa iba’t ibang lugar ay isa nang himala sa ganang sarili. Di-mabilang ang mga salaysay tungkol dito. Marami ang nagsasabing sa kanyang pangangaral ay taglay ni Padre Vicente ang karismatikong kaloob ng mga wika. Bagaman nagsasalita siya sa kanyang katutubong wika, naririnig siya ng bawat isa sa sarili nilang wika. Bagaman isa siyang intelektuwal na may pambihirang husay, bago ang kanyang paraan ng pangangaral at higit na pastoral ang katangian nito: ipinahahayag niya ang malalalim na katotohanan ng pananampalataya nang may payak na kahusayan sa pananalita, kaya madali siyang nauunawaan ng mga tao. Panalangin ang lagi niyang kagyat na paghahanda para sa kanyang mga sermon, samantalang ang kanyang pag-aaral ang pangmatagalang paghahandang naglalaan ng nilalaman ng kanyang mga mensaheng nakaaantig at nakahihikayat. Kabilang sa pinakamadalas niyang ipangaral ang Huling Paghuhukom ni Kristo. Dahil dito, tinagurian siyang “Anghel ng Apocalipsis.” Sa pamamagitan ng mensaheng iyon, naitanim niya sa kanyang mga tagapakinig ang banal na takot sa Diyos at ang pagnanais na magsisi.
Sa paglalakbay ni Padre Vicente, sinasabing napakaraming tao ang sumasama sa kanya at nagpepenitensiya habang nasa daan. May mga araw na umaabot sa 300 ang kasama niya, at sa ibang araw naman ay umaabot sa 10,000. Ang kanyang “pulpito” ay madalas na isang malawak na parang o liwasang-bayan upang makapakinig ang lahat ng nagnanais.
Napakarami ring himala ang naganap. Bumuhay siya ng mga patay, nagpagaling ng mga pilay at ng iba pang karamdaman, at napakadalas niyang gawin ang mga ito kaya namangha ang mga tao. Dahil sa kanyang makapangyarihang mga sermon, na pinatotohanan ng mga mahimalang tanda, tinatayang 25,000 Hudyo, libo-libong Muslim, at maraming pagano ang nagbalik-loob, samantalang lumalim at napanibago naman ang pananampalataya ng mga Katoliko.
Bantog na bantog si Padre Vicente kaya hinahanap siya ng mga hari at maharlika upang anyayahang pumunta sa kanilang mga lupain. Paulit-ulit siyang bukas-palad na tumugon. Kitang-kita rin ang kanyang pagmamahal sa mga dukha, at nahikayat niya ang maraming makapangyarihan at mayayaman na maging bukas-palad. Kinikilala si San Vicente bilang patron ng mga tagapagtayo dahil sa kanyang bisa sa pagpapatatag ng Simbahan.
Panalangin: San Vicente, inuna mo ang panalangin sa iyong buhay, at mula sa panalanging iyon ay naging lubhang mabisa kang tagapaglingkod ng Ebanghelyo. Ginamit ka ng Diyos upang magbalik-loob ang libo-libong tao habang bukas-palad at buong sigasig mong ipinasasakop ang iyong sarili sa Kanyang banal na kalooban. Ipanalangin mo ako upang lagi kong hanapin ang Diyos sa panalangin at hayaang ang aking buhay-panalangin ang magbigay-lakas sa ministeryong itinawag sa akin. San Vicente Ferrer, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Abril 5: San Vicente Ferrer, Pari—Opsiyonal na Paggunita
c.1350–1419
Patron ng mga tagapagtayo, tubero, mangingisda, at bilanggo
Itinanghal na santo ni Papa Calixto III noong 1455
Si Vicente ay isinilang sa Valencia, Espanya, bilang ikaapat na anak ng mga magulang na maharlika. Ipinangalan siya sa santong taga-Valencia noong ikatlong siglo, si San Vicente, Diyakono at Unang Martir ng Espanya. Matapos ang kanyang pag-aaral ng pilosopiya, sumapi siya sa mga prayleng Dominikano noong mga labingwalong taong gulang siya. Sa sumunod na ilang taon, nagturo siya, sumulat, nangaral, nanalangin, nag-ayuno, at nagpenitensiya, at inilaan ang sarili sa mga dukha. Sa loob ng tatlong taon, wala siyang binasa kundi ang Banal na Kasulatan, at isinaulo niya ang buong Bibliya.
Ang una sa mga himalang magiging pangkaraniwan sa kanyang ministeryo ay naganap sa panahon ng matinding taggutom. Dahil sa habag sa mga nagugutom, ipinropesiya ni Vicente na dalawang bangkang puno ng pagkain ang darating sa daungan nang gabing iyon. Sa pagkamangha ng lahat, nangyari ang kanyang sinabi.
Matapos makamit ang doktorado sa teolohiya, inordinahan si Padre Vicente sa edad na dalawampu’t walo noong panahon ng Iskismang Kanluranin, nang dalawang lalaki ang nag-aangking papa. Nananahan si Urbano VI sa Roma, at si Clemente VII naman sa Avignon, Pransiya. Hindi nagkakasundo ang mabubuti at banal na tao kung sino ang tunay na papa. Sinuportahan ng magiging San Vicente Ferrer si Clemente VII. Nagpatuloy ang matinding pagkakahating ito hanggang noong 1417, nang lutasin ng isang konsilyo ng Simbahan sa Constanza ang usapin. Ang mapagpakumbabang pagtanggap ni Padre Vicente sa pasiya—na hindi pumili sa kanyang pinapanigan—ay humikayat sa marami na gawin din iyon, na nakatulong upang wakasan ang iskisma.
Noong 1398, nagkaroon si Padre Vicente ng isang karanasang magbubukas ng daan tungo sa ikalawa at pinakakahanga-hangang yugto ng kanyang ministeryo bilang pari. Malubha siyang nagkasakit at tila naghihingalo na. Nagkaroon si Padre Vicente ng pangitain kay Kristo, na kasama sina Santo Domingo at San Francisco, at hinimok siyang humayo upang mangaral ng penitensiya, magpagaling ng mga maysakit, at ihanda ang mga mananampalataya sa darating na Paghuhukom. Hindi nagtagal, gumaling si Padre Vicente, at saka humiling at tumanggap ng natatanging atas para sa bagong misyong ito mula sa papa sa Avignon. Nagsimula siya ng isang pambihirang paglalakbay na tumagal nang humigit-kumulang dalawampung taon, na naglakad patungong Inglatera, Eskosya, Irlanda, Espanya, Pransiya, Suwisa, at Italya.
Ang dalawampung taon ng paglalakbay at pangangaral ni Padre Vicente ay isa nang himala. Marami ang nagpatotoo na taglay ni Padre Vicente ang karismatikong kaloob ng mga wika. Bagaman nagsasalita siya sa kaniyang katutubong wika, naririnig siya ng mga tao sa kani-kanilang sariling wika. Bagaman isa siyang intelektuwal na may pambihirang talino, higit na pastoral ang kaniyang paraan ng pangangaral, na ipinapahayag ang malalalim na katotohanan ng pananampalataya nang may payak na kahusayan sa pananalita. Panalangin ang lagi niyang agarang paghahanda para sa kaniyang mga sermon, samantalang ang kaniyang pag-aaral ang pangmatagalang paghahanda na nagbibigay ng nilalaman sa kaniyang mga mensaheng lubhang nakaaantig. Madalas siyang mangaral tungkol sa Huling Paghuhukom ni Kristo, kaya tinagurian siyang “Anghel ng Apokalipsis.” Dahil dito, napupukaw sa kaniyang mga tagapakinig ang banal na pagkatakot sa Diyos at ang pagnanais na magsisi.
Sa paglalakbay ni Padre Vicente, napakaraming tao ang sumasama sa kaniya at gumagawa ng mga gawaing penitensiya sa daan. Ang kaniyang “pulpito” ay madalas na isang malawak na parang o isang pampublikong liwasan, upang makapakinig ang lahat ng nagnanais. Bumuhay siya ng mga patay, nagpagaling ng mga pilay, at nagpagaling ng mga karamdaman. Bunga ng kaniyang makapangyarihang mga sermon, na pinagtitibay ng mga mahimalang tanda, tinatayang 25,000 Hudyo, libo-libong Muslim, at maraming pagano ang nagbalik-loob, samantalang lumalim at napanibago naman ang pananampalataya ng mga Katoliko.
San Vicente, inuna mo ang panalangin sa iyong buhay at naging isang lubhang mabisang lingkod ng Ebanghelyo. Ginamit ka ng Diyos upang mapanumbalik sa Kaniya ang di-mabilang na libo-libong tao habang bukas-palad at buong sigasig kang nagpapasakop sa Kaniyang banal na kalooban. Ipanalangin mo na lagi kong hanapin ang Diyos sa panalangin at hayaang ang panalangin ang magbigay-lakas sa ministeryong kinatawag ako. San Vicente Ferrer, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


