Tagalog

San Luis Grignion de Montfort

Mga larawan mula sa Wikimedia – pangunahing larawan – tampok na larawan

Abril 28: San Luis Grignion de Montfort, Pari—Opsiyonal na Paggunita

1673–1716
Patrong Santo ng mga mangangaral
Itinanghal na santo ni Papa Pio XII noong Hulyo 20, 1947
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Sipi:
Ipinahahayag ko kasama ng mga santo: Si Maria ang paraiso sa lupa ni Jesucristo, ang bagong Adan, kung saan Siya ay naging tao sa kapangyarihan ng Espiritu Santo, upang maganap Niya sa kanya ang mga kababalaghang lampas sa ating pang-unawa. Siya ang malawak at banal na daigdig ng Diyos kung saan matatagpuan ang di-masambit na mga kababalaghan at kagandahan. Siya ang karingalan ng Makapangyarihan sa lahat, kung saan Niya ikinubli ang Kanyang bugtong na Anak, na tila nasa Kanyang sariling sinapupunan, at kasama Niya ang lahat ng pinakamainam at pinakamahalaga. Kaydakila at kaylihim ng mga bagay na ginawa ng Diyos na makapangyarihan sa lahat para sa kahanga-hangang nilalang na ito, gaya ng kinailangan niyang ipahayag sa kabila ng kanyang matinding kababaang-loob, “Gumawa ng mga dakilang bagay para sa akin ang Makapangyarihan sa lahat.” ~mula sa “Tunay na Debosyon” ni San Luis de Montfort

Pagninilay: Si Luis Grignion ang ikalawa sa labingwalong anak nina Jean-Baptiste at Jeanne Robert Grignion sa maliit na bayan ng Montfort-sur-Meu, sa hilagang-kanlurang Pransiya. Ilan sa kanilang mga anak ang namatay noong sanggol pa lamang, kabilang ang panganay, kaya si Luis ang naging pinakamatanda sa magkakapatid na nabuhay. Ipinangalan sa kanya ang Luis sa kanyang binyag at kalaunan ay idinagdag niya ang Maria sa kanyang pangalan noong kumpil—isang angkop na pangalan para sa magiging pangunahing awtoridad tungkol sa ganap na pagtatalaga ng sarili kay Jesus sa pamamagitan ni Maria.

Mga debotong Katoliko ang mga magulang ni Luis. Tatlo sa kanilang mga anak na lalaki ang naging pari, at dalawa sa kanilang mga anak na babae ang naging madre. Gayunman, hindi naging malaya sa mga suliranin ang kanilang pamilya. Mainitin ang ulo ng ama ni Luis, at madalas na si Luis ang napagbubuntungan ng kanyang galit. Hinangad ng kanyang ama ang kayamanan at katanyagan, ngunit hindi niya maiahon ang pamilya sa kahirapan, na madalas magdulot sa kanya ng pagkabigo. Gayon na lamang ang epekto kay Luis ng mga pagsiklab ng galit ng kanyang ama na siya mismo ay natuksong magpadala sa gayunding bisyo sa buong buhay niya. Gayunpaman, itinuring siya ng mga nakakilala sa kanya noong bata pa siya na isang “batang mala-anghel” na ang lalim ng espirituwal na buhay ay higit kaysa inaasahan sa kanyang edad. Kapansin-pansin din ang kanyang malalim na malasakit sa kanyang ina, na nagdurusa rin dahil sa mga pagsiklab ng galit ng asawa nito. Marahil ang malasakit na ito sa kanyang ina ang umakay sa kanya kalaunan tungo sa isang malalim na debosyon sa Mahal na Ina.

Nang maglabindalawang taong gulang siya, ipinadala si Luis-Maria sa kalapit na bayan ng Rennes, kung saan siya pumasok sa isang malaking paaralang pinatatakbo ng mga Heswita na walang bayad ang pag-aaral. Nanatili siya roon nang humigit-kumulang walong taon at natapos ang kanyang elementaryang edukasyon, gayundin ang mga kurso sa pilosopiya at teolohiya. Sa mga taong iyon, namuhay nang may kabanalan si Luis, nagkaroon ng matinding pagmamahal sa mga dukha at maysakit, nagsagawa ng mahihigpit na penitensiya, naging deboto ng Mahal na Birheng Maria at ng mga anghel, at madalas na nanalangin. Ang kapatid na lalaki ng kanyang ina, na isang pari sa Rennes, ay nagsabi kalaunan na gayon na lamang ang kabanalan ni Luis na halos tila “hindi siya tinablan ng kasalanan ni Adan.” Noong panahong iyon, nasiyahan din siyang makinig sa mga kuwento ng isang pari sa kanilang lugar tungkol sa gawaing misyonero nito bilang isang mangangaral na naglalakbay sa iba’t ibang lugar. Pinag-alab nito sa puso ni Luis ang pagnanais na gawin din iyon.

Noong 1693, sa edad na dalawampu, umusad ang pangarap ni Louis na maging pari. Nakatanggap siya ng tulong-pinansiyal mula sa isang benefaktor upang mag-aral sa Paris sa tanyag na Seminaryo ng Saint-Sulpice. Mga 200 milya ang layo ng paaralan mula sa kanilang tahanan, at nais ng kanyang ama na makarating siya roon nang maringal. Inalok siya nito ng kabayo, pera, at bagong damit. Ngunit nais ni Louis na maglakad patungong Paris bilang penitensiya at maglakbay nang dukha, kaya tinanggihan niya ang kabayo ngunit atubiling tinanggap ang pera at bagong damit. Sa kanyang paglalakbay, ipinamigay niya sa mga dukha ang lahat ng kanyang pera, ipinagpalit ang kanyang bagong damit sa gula-gulanit na kasuotan, at namalimos ng pagkain. Nang sa wakas ay makarating siya sa Paris, natuklasan niyang hindi sapat ang perang ibinigay ng benefaktor upang makapasok at manirahan siya sa Saint-Sulpice, kaya nakahanap siya ng payak na matutuluyan sa ibang lugar at sa halip ay nag-aral sa Sorbonne University sa sumunod na dalawang taon. Bagaman ang kanyang salat na tirahan at pagkain ay mga penitensiya na rin, dinagdagan pa niya ang mga pagpapakasakit na ito ng sarili niyang mga gawaing penitensiya. Pagkaraan ng dalawang taon, matapos gumaling mula sa isang malubhang karamdaman, nakalipat siya sa mas maralitang tirahang inilalaan sa Saint-Sulpice at natapos ang kanyang pag-aaral habang nagtatrabaho sa aklatan ng paaralan.

Bilang katiwala ng aklatan, naging lubhang pamilyar si Louis-Marie sa ilan sa mga pinakadakilang aklat ng teolohiya, lalo na sa Mariolohiya. Lubhang lumalim ang kanyang pananampalataya at mga gawaing debosyonal, anupat kinutya siya ng ilang klerigong makamundo na nag-akalang nagkukunwari lamang siya. Namukod-tangi siya dahil sa kanyang madalas na pagdalaw sa kapilya bago at pagkatapos ng bawat klase, malalim na debosyon kay Maria, mga penitensiya, at mapagmahal na paglilingkod sa mga dukha at maysakit. Matapos ang kanyang pag-aaral, inordenahan siyang pari ngunit hindi binigyan ng pahintulot na mangaral o makinig ng mga kumpisal. Kalaunan, inanyayahan siyang tumulong sa isang pari sa Nantes, sa gawing timog lamang ng lugar na kanyang kinalakhan.

Sa sumunod na anim na taon, dumanas si Padre Louis ng sunod-sunod na tagumpay at kabiguan. Natatangi ang kanyang malasakit sa mga dukha, at pana-panahon siyang naglingkod bilang kapelyan sa isang ospital para sa kanila. Sa espirituwal na aspeto, lubhang matagumpay ang kanyang ministeryo at minahal siya ng mga tao, lalo na ng mga dukha. Gayunman, patuloy siyang nakaranas ng pagsalungat mula sa ilang klerigong makamundo at sa mga nakatataas sa lipunan, kaya napilitan siyang paulit-ulit na lumipat, at umabot pa sa isang taon na wala siyang anumang atas. Sa wakas, noong 1706, nanghihina ang loob dahil sa mga paghihirap sa kanyang ministeryo, nagpasiya siyang maglakad nang 1,000 milya patungong Roma upang sumangguni sa Santo Papa. Noong Hunyo 6, pinagkalooban siya ng pagkakataong makipagharap kay Papa Clemente XI, na tumingin nang higit pa sa panlabas na anyo ng dukhang paring namamalimos na ito at naunawaan ang bokasyong kaloob sa kanya ng Diyos. Itinalaga siya ng Santo Papa bilang Misyonerong Apostoliko at pinabalik sa Pransiya.

Sa sumunod na sampung taon, naging mabunga ang bagong ministeryo ni Padre Louis. Sinimulan niyang mangaral sa mga misyon sa bawat bayan, madalas na gumawa ng mga himala, nakaranas ng mga pagpapakita ng ating Mahal na Ina, namuhay sa matinding karukhaan at penitensiya, nagtayo ng mga groto ng Kalbaryo upang palaguin ang debosyon, at napalapit sa puso ng di-mabilang na mga tao. Nilabanan niya ang mga erehiya noong kanyang panahon, nagalak sa bawat pag-uusig na kanyang tiniis (maging sa mga pagtatangka ng mga erehe na kitilin ang kanyang buhay), at nanatiling tapat sa misyong ipinagkatiwala sa kanya ng Mahal na Birhen sa pamamagitan ng papa. Bagaman patuloy siyang nagtiis ng pag-uusig mula sa lokal na obispo at mga klerigo, hindi siya tumigil. Sa mga huling taon ng kanyang buhay, sumulat si Padre Louis ng isang tuntunin ng pamumuhay para sa isang pamayanan ng mga pari at hermano, ngunit hindi ganap na naitatag ang pamayanang iyon bago siya namatay. Gayunman, sa mga taon pagkamatay niya, ang mga binhing kanyang itinanim ay lumago tungo sa dalawang matatag na pamayanang patuloy na umuunlad hanggang ngayon: ang Daughters of Wisdom at ang Company of Mary.

Ang pinakamatagal niyang pamana ay hindi makikilala ng Simbahan hanggang sa mahigit isang siglo pagkamatay niya. Sa kanyang buhay, sumulat si Padre Luis ng ilang aklat at maraming himno. Nanatiling hindi kilala ang kanyang mga aklat hanggang Abril 22, 1842, nang matuklasan ng isang pari ng pamayanang itinatag niya ang mga manuskrito sa isang lumang baul. Di-nagtagal, ang kanyang mga isinulat tungkol sa Mahal na Birheng Maria, lalo na ang Tunay na Debosyon, Mga Lihim ni Maria, at Mga Lihim ng Santo Rosaryo, ay naging kabilang sa pinakamamahal at pinakamaimpluwensiyang mga aklat tungkol kay Maria na naisulat kailanman. Mula noon, anim na papa na ang nagbigay-parangal kay San Luis de Montfort at pumuri sa kanyang mga isinulat at mga birtud. Kinuha pa nga ni Papa San Juan Pablo II ang kanyang motto bilang papa mula sa mga isinulat ng santo: Totus Tuus, “lubos na sa iyo.”

Namuhay si San Luis de Montfort para sa “Diyos lamang” sa pamamagitan ng lubusang pagtatalaga ng kanyang sarili sa Diyos sa tulong ng Mahal na Birheng Maria. Siya ay dukha, mapagpenitensiya, deboto, at lubos na nakatuon sa kaligtasan ng mga kaluluwa at pangangalaga sa mga dukha. Mga himala ang kaakibat ng kanyang ministeryo, at nang dumating ang tamang panahon, higit pang ipinakilala ng Espiritu Santo ang Mahal na Birheng Maria sa daigdig sa pamamagitan niya.

Habang pinagninilayan natin ngayon ang dakilang santong ito, pagnilayan mo ang iyong sariling debosyon sa ating Mahal na Ina. Naniniwala si San Luis na ang pinakamabilis at pinakaligtas na daan patungo kay Hesus ay sa pamamagitan ng Mahal na Ina. Isaalang-alang mong basahin ang kanyang panalangin ng pagtatalaga na matatagpuan sa kanyang aklat na Tunay na Debosyon, upang ang malalim na pananampalataya ni San Luis ay magpasiklab din ng malalim na pananampalataya sa iyong buhay.

Panalangin: San Luis-Maria, sa buong buhay mo ay nagtiis ka ng maraming paghihirap. Tiniis mo ang mga silakbo ng galit ng iyong ama, kinutya ka ng mga paring makamundo, at nagpursigi ka upang matupad ang iyong bokasyon. Sa kabila ng lahat ng ito, pinalalim mo ang iyong debosyon sa ating Mahal na Ina at ipinagkatiwala mo ang iyong sarili sa Diyos lamang sa pamamagitan niya. Ipanalangin mo ako upang mamuhay ako para sa Diyos lamang sa pamamagitan ng lubusang pagtatalaga ng aking sarili kay Hesus sa pamamagitan ni Maria, bilang pagtulad sa iyo. San Luis-Maria de Montfort, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Karagdagang Babasahin:

Santo Papa Juan Pablo II

EWTN: aklatan ng mga dokumento

Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan

Catholic 365

New Advent

Catholic Culture

Catholic Fire

Catholic News Agency

Sanctoral

Catholicism.org

Audio mula sa Pierced Hearts

Legiyon ni Maria

Wikipedia

Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Abril 28: San Luis Grignion de Montfort, Pari—Opsiyonal na Paggunita

1673–1716
Patrong Santo ng mga mangangaral
Itinanghal na Santo ni Papa Pio XII noong Hulyo 20, 1947

Si Luis Grignion ang pinakamatanda sa mga nabuhay na anak sa labingwalong magkakapatid na isinilang kina Jean-Baptiste at Jeanne Robert Grignion sa Montfort-sur-Meu, sa hilagang-kanlurang Pransiya. Ang pangalan niya sa Kumpil na Maria ay angkop para sa isang taong magpapakilala ng lubusang pagtatalaga kay Hesus sa pamamagitan ni Maria. Tatlo sa mga anak na lalaki ng mga Grignion ang naging pari, at dalawang anak na babae ang naging madre. Dahil madalas siyang mapagbuntunan ng matinding galit ng kanyang ama, natutukso ring magalit si Luis nang siya ay nasa hustong gulang na. Ang kanyang habag sa kanyang ina, na nagdusa rin dahil sa mga silakbo ng galit ng asawa nito, ay maaaring umakay kay Luis tungo sa kanyang malalim na debosyon sa Mahal na Ina.

Sa edad na labindalawa, pumasok si Luis-Maria sa isang libreng paaralang pinamamahalaan ng mga Heswita sa kalapit na Rennes. Natapos niya ang kanyang pag-aaral sa elementarya, gayundin ang mga kurso sa pilosopiya at teolohiya. Minahal ni Luis ang mga dukha at maysakit, nagsagawa ng mahihigpit na penitensiya, naging deboto sa Mahal na Birheng Maria at sa mga anghel, at madalas na nanalangin. Ang pakikinig sa mga kuwento ng isang paring taga-roon tungkol sa gawaing misyonero nito bilang naglalakbay na mangangaral ay nagpasiklab sa puso ni Luis ng pagnanais na gawin din iyon.

Sa edad na dalawampu, nakatanggap si Luis ng iskolarsip upang mag-aral sa Paris sa Seminaryo ng Saint-Sulpice. Natapos niya ang kanyang pag-aaral habang nagtatrabaho sa aklatan ng paaralan. Doon ay naging pamilyar si Luis-Maria sa mga klasikong akda sa teolohiya, lalo na sa Mariolohiya. Namukod-tangi siya dahil sa kanyang pagdalaw sa kapilya bago at pagkatapos ng klase, debosyon kay Maria, mga penitensiya, at pagmamahal sa mga dukha at may karamdaman. Matapos ang kanyang pag-aaral, inordenahan siyang pari ngunit hindi siya binigyan ng pahintulot na mangaral o makinig ng mga kumpisal.

Sa sumunod na anim na taon, paminsan-minsang naglingkod si Padre Luis bilang kapelyan sa isang ospital para sa mga dukha. Dahil sa patuloy na pagsalungat ng mga klerigong makamundo at ng mga nakatataas sa lipunan, madalas siyang lumipat at isang taong walang takdang paglilingkuran. Noong 1706, naglakad siya nang 1,000 milya patungong Roma upang sumangguni sa Santo Papa. Pinagkalooban siya ni Papa Clemente XI ng isang pakikipagtagpo at nakita nito, sa kabila ng panlabas na anyo ng dukhang paring ito, ang kanyang bokasyong kaloob ng Diyos. Hinirang siya ng Santo Papa bilang Misyonerong Apostoliko at pinabalik sa Pransiya.

Sa sumunod na sampung taon, nangaral si Padre Luis sa mga misyong bayan sa iba’t ibang bayan, gumawa ng mga himala, nakasaksi ng mga pagpapakita ni Maria, namuhay sa matinding karukhaan at penitensiya, nagtayo ng mga groto ng Kalbaryo upang palalimin ang debosyon, at nakaakit ng di-mabilang na mga puso—habang tinitiis ang pag-uusig ng lokal na obispo at ng mga klerigo. Nang malapit nang magwakas ang kanyang buhay, sumulat si Padre Luis ng isang tuntunin para sa isang bagong pamayanan ng mga pari at mga hermano. Pagkamatay niya, umunlad ang dalawang matatag na pamayanang patuloy na yumayabong hanggang ngayon: ang Mga Anak ng Karunungan at ang Kapisanan ni Maria.

Mahigit isang siglo pa matapos ang kanyang kamatayan bago matuklasan ng Simbahan ang pinakapangmatagalang pamana ni Padre Luis. Nakasulat si Padre Luis ng ilang aklat at maraming himno; noong 1842, natuklasan ng isang pari ng pamayanang kanyang itinatag ang mga manuskrito sa isang lumang baul. Di-nagtagal, ang kanyang mga akda tungkol kay Maria, lalo na ang Tunay na Debosyon, Mga Lihim ni Maria, at Mga Lihim ng Santo Rosaryo, ay napabilang sa mga aklat tungkol kay Maria na pinakamamahal at pinakamalawak ang impluwensiya sa lahat ng naisulat. Anim na papa ang nagbigay-parangal kay San Luis de Montfort. Maging si Papa San Juan Pablo II ay kumuha ng kanyang motto bilang papa mula sa mga akda ng santo: Totus Tuus, “ganap na iyo.”

San Luis Maria, tiniis mo ang galit ng iyong ama at ang pangungutya ng mga klerigong makamundo habang pinagsisikapan mong tuparin ang iyong bokasyon. Sa lahat ng ito, pinalalim mo ang iyong debosyon sa ating Mahal na Ina at ipinagkatiwala ang iyong sarili sa Diyos sa pamamagitan niya. Ipanalangin mo nawa na mamuhay ako para sa Diyos lamang sa pamamagitan ng lubos na pagtatalaga ng aking sarili kay Hesus sa pamamagitan ni Maria. San Luis Maria de Montfort, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: