Mga hulagway pinaagi sa Wikimedia – panguna – gipasiugda
Abril 28: San Luis Grignion de Montfort, Pari—Opsiyonal nga Handumanan
1673–1716
Santos nga Patron sa mga magwawali
Gikanonisar ni Papa Pio XII niadtong Hulyo 20, 1947
Kolor sa Liturhiya: Puti
Bersiyon: Kompleto – Mubo
Paminaw sa Iningles
Mga channel sa podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Kinutlo:
Nagpahayag ako uban sa mga santos: Si Maria mao ang yutan-ong paraiso ni Jesucristo, ang bag-ong Adan, diin Siya nahimong tawo pinaagi sa gahom sa Espiritu Santo, aron sa pagbuhat diha kaniya og mga kahibulongan nga labaw sa atong pagsabot. Siya mao ang halapad ug diosnong kalibotan sa Dios diin makaplagan ang mga kahibulongan ug katahom nga dili mahulagway sa pulong. Siya mao ang kahalangdon sa Makagagahom diin gitago Niya ang Iyang bugtong Anak, ingon nga diha sa Iyang kaugalingong sabakan, ug uban Kaniya ang tanang labing maayo ug bililhon. Pagkadako ug pagkatinago sa mga butang nga gibuhat sa Dios nga makagagahom sa tanan alang niining kahibulongang binuhat, ingon sa giila niya mismo bisan pa sa iyang dakong pagkamapainubsanon, “Ang Makagagahom nagbuhat og dagkong mga butang alang kanako.” ~gikan sa “Tinuod nga Debosyon” ni San Luis de Montfort
Pamalandong: Si Luis Grignion mao ang ikaduha sa napulog walo ka anak nila ni Jean-Baptiste ug Jeanne Robert Grignion sa gamayng lungsod sa Montfort-sur-Meu, sa amihanan-kasadpang Pransiya. Pipila sa ilang mga anak namatay samtang masuso pa, lakip na ang kamagulangan, busa si Luis nahimong kamagulangan sa nahibiling buhi nga managsoon. Ginganlan siyag Luis sa iyang bunyag ug sa ulahi gidugangan niyag Maria ang iyang ngalan sa iyang kumpil, usa ka ngalan nga angay kaayo alang sa usa nga sa ulahi mahimong pangunang kasaligan nga tinubdan sa pagtulon-an bahin sa hingpit nga pagkonsagrar kang Jesus pinaagi kang Maria.
Ang mga ginikanan ni Luis mga lig-on og pagtuo nga Katoliko. Tulo sa ilang mga anak nga lalaki nahimong mga pari, ug duha sa ilang mga anak nga babaye nahimong mga madre. Apan, ang pamilya dili kay walay mga kalisdanan. Daling mosilaob ang kasuko sa amahan ni Luis, ug kanunayng si Luis ang mabuntogan niini. Ang iyang amahan nangandoy og bahandi ug dungog, apan dili niya maalsa ang pamilya gikan sa kakabos, nga sagad nakapahimo kaniya nga mapakyas ug mabalaka pag-ayo. Ang mga pagsilaob sa kasuko sa iyang amahan nakaapekto kang Luis sa pagkaagi nga siya mismo gitintal sa mao rang bisyo sa tibuok niyang kinabuhi. Bisan pa niana, kadtong nakaila kang Luis sa bata pa siya nagtan-aw kaniya ingong usa ka “bata nga sama sa anghel” kansang espirituhanong kalawom labaw kay sa gipaabot sa iyang edad. Nailhan usab ang iyang dakong kaluoy alang sa iyang inahan, nga nag-antos usab sa mga pagsilaob sa kasuko sa iyang bana. Tingali kining kaluoy alang sa iyang inahan mao ang nagdala kaniya sa ulahi ngadto sa usa ka lawom nga debosyon sa Mahal nga Inahan.
Sa dihang nag-edad siyag napulog duha, si Luis-Maria gipadala ngadto sa duol nga lungsod sa Rennes, diin misulod siya sa usa ka dakong tulunghaan nga walay bayad ug gidumala sa mga Heswita. Nagpabilin siya didto sulod sa mga walo ka tuig ug nahuman ang iyang elementaryang edukasyon, ingon man ang mga kurso sa pilosopiya ug teolohiya. Sulod niadtong mga tuiga, si Luis nagpuyo sa usa ka kinabuhi nga puno sa hiyas, adunay dakong gugma alang sa mga kabos ug masakiton, naghimo og higpit nga mga penitensiya, nahimong debotado sa Mahal nga Birhen Maria ug sa mga anghel, ug kanunayng nag-ampo. Ang igsoong lalaki sa iyang inahan, nga usa ka pari sa Rennes, miingon sa ulahi nga si Luis puno kaayo sa hiyas nga daw “dili halos matandog sa sala ni Adan.” Niadtong panahona, ganahan usab siyang maminaw sa mga sugilanon sa usa ka lokal nga pari mahitungod sa iyang misyonerong buluhaton isip usa ka magwawali nga nagpanawpanaw. Kini nakapasilaob sa tinguha sa kasingkasing ni Luis nga buhaton usab ang sama niini.
Sa 1693, sa edad nga kawhaan, ang pangandoy ni Luis nga mahimong pari misugod sa pag-uswag. Nakadawat siyag pinansiyal nga tabang gikan sa usa ka magtatabang aron makatuon sa Paris sa bantogang Seminaryo sa Saint-Sulpice. Ang tulunghaan mga 200 ka milya ang gilay-on gikan sa iyang panimalay, ug gusto sa iyang amahan nga moabot siya didto sa halangdong paagi. Gitanyagan niya si Luis og kabayo, kuwarta, ug bag-ong mga sinina. Apan gusto ni Luis nga maglakaw ngadto sa Paris isip penitensiya ug buhaton kini diha sa kakabos, busa gibalibaran niya ang kabayo apan nagpanuko siyang midawat sa kuwarta ug bag-ong mga sinina. Sa iyang panaw, gihatag niya ang tanan niyang kuwarta ngadto sa mga kabos, gibayloan ang iyang bag-ong mga sinina og gisi-gising mga sapot, ug nagpakilimos og pagkaon. Sa dihang sa kataposan miabot siya sa Paris, iyang nahibaloan nga ang magtatabang wala makahatag og igong kuwarta aron makasulod ug makapuyo siya sa Saint-Sulpice, busa nakakaplag siyag yanong kapuy-an sa laing dapit ug hinuon mitungha sa Unibersidad sa Sorbonne sulod sa misunod nga duha ka tuig. Bisan tuod ang iyang kabos nga kapuy-an ug nihit nga pagkaon usa na ka penitensiya sa ilang kaugalingon, padayon pa niyang gidugangan kining mga pagpugong sa kaugalingon pinaagi sa iyang kaugalingong mga buhat sa penitensiya. Duha ka tuig sa ulahi, human maulii gikan sa usa ka grabeng sakit, nakabalhin siya ngadto sa mas kabos nga mga kapuy-an nga gitanyag sa Saint-Sulpice ug nakahuman sa iyang pagtuon samtang nagtrabaho sa librarya sa tulunghaan.
Isip tig-atiman sa librarya, si Luis-Maria nahimong sinati kaayo sa pipila sa labing bantog nga mga basahon sa teolohiya, ilabina sa Mariyolohiya. Ang iyang pagtuo ug mga buhat sa debosyon milig-on pag-ayo nga gibiaybiay siya sa pipila sa mga klerigong kalibotanon, nga nagtuo nga nagpakaaron-ingnon lamang siya. Ang iyang kanunayng pagduaw sa kapilya sa wala pa ug human sa matag klase, ang iyang lawom nga debosyon kang Maria, ang iyang mga penitensiya, ug ang iyang mahigugmaong pag-alagad sa mga kabos ug masakiton naghimo kaniya nga talagsaon taliwala sa uban. Human mahuman ang iyang pagtuon, giordinahan siya nga pari apan wala hatagi og pagtugot sa pagwali o pagpaminaw sa mga kumpisal. Sa ulahi, gidapit siya sa pagtabang sa usa ka pari sa Nantes, sa habagatan duol sa dapit diin siya nagdako.
Sulod sa misunod nga unom ka tuig, si Padre Luis nakasinati og sunodsunod nga mga kalampusan ug kalisdanan. Ilabina gayod nga nadani ang iyang kasingkasing ngadto sa mga kabos, ug sa panapanahon nagtrabaho siya isip kapelyan sa usa ka ospital alang sa mga kabos. Sa espirituhanong bahin, ang iyang ministeryo usa ka dakong kalampusan ug gihigugma siya sa mga tawo, ilabina sa mga kabos. Apan, padayon siyang gisupak sa pipila sa mga klerigong kalibotanon ug sa mga dungganon sa katilingban, busa napugos siya sa pagbalhinbalhin, ug gani walay buluhatong gikatakda kaniya sulod sa usa ka tuig. Sa kataposan, sa 1706, nga naluya tungod sa iyang mga kalisdanan sa ministeryo, mihukom siyang maglakaw og 1,000 ka milya ngadto sa Roma aron mokonsulta sa Santo Papa. Sa Hunyo 6, gitugotan siyang makig-atubang kang Papa Clemente XI, kinsa milantaw lapas sa gawasnong panagway niining kabos nga paring makililimos ug nakaila sa bokasyon nga gihatag sa Dios kaniya. Gitudlo siya sa Santo Papa nga Misyonerong Apostoliko ug gipabalik ngadto sa Pransiya.
Sulod sa misunod nga napulo ka tuig, si Padre Luis milambo sa iyang bag-ong ministeryo. Nagsugod siya sa pagsangyaw og mga misyon gikan sa usa ka lungsod ngadto sa lain, kanunay nga mihimo og mga milagro, nakasinati og mga pagpakita sa atong Mahal nga Inahan, nagpuyo sa hilabihang kakabos ug penitensiya, nagtukod og mga groto sa Kalbaryo aron mapalambo ang debosyon, ug nakadani sa mga kasingkasing sa dili maihap nga mga tawo. Gisukol niya ang mga erehiya niadtong panahona, nalipay sa matag paglutos nga iyang giantos (bisan sa mga pagsulay sa mga erehes sa pagpatay kaniya), ug nagpabiling matinumanon sa tahas nga gihatag kaniya sa atong Mahal nga Birhen pinaagi sa papa. Bisan tuod nagpadayon siya sa pag-antos sa paglutos gikan sa lokal nga obispo ug kaparian, wala siya mohunong. Sa nagkaduol na ang kataposan sa iyang kinabuhi, si Padre Luis misulat og lagda sa pagkinabuhi alang sa usa ka katilingban sa mga pari ug mga hermano, apan wala gayod hingpit nga matukod kana nga katilingban sa wala pa siya mamatay. Apan sa mga tuig human sa iyang kamatayon, ang mga binhi nga iyang gipugas mitubo ngadto sa duha ka lig-on nga katilingban nga padayon nga milambo hangtod karon: ang mga Anak nga Babaye sa Kaalam ug ang Kompaniya ni Maria.
Ang iyang labing malungtarong kabilin wala mailhi sa Simbahan hangtod nga milabay ang kapin sa usa ka siglo human sa iyang kamatayon. Sa panahon sa iyang kinabuhi, si Padre Luis misulat og pipila ka basahon ug daghang mga himno. Ang iyang mga basahon nagpabiling wala mailhi hangtod sa Abril 22, 1842, sa dihang usa ka pari sa katilingban nga iyang gitukod nakakaplag sa mga manuskrito sulod sa usa ka karaang baul. Wala madugay human niadto, ang iyang mga sinulat bahin sa Mahal nga Birhen Maria, ilabina ang Tinuod nga Debosyon, Mga Tinago ni Maria, ug Mga Tinago sa Rosaryo, nahimong lakip sa labing gihigugma ug labing dakog impluwensiya nga mga basahon bahin kang Maria nga nasulat sukad. Sukad niadto, unom ka papa ang nagpasidungog kang San Luis de Montfort ug nagdayeg sa iyang mga sinulat ug mga hiyas. Gikuha pa gani ni San Papa Juan Pablo II ang iyang motto isip papa gikan sa mga sinulat sa santos: Totus Tuus, “hingpit nga imo.”
Si San Luis de Montfort nagpuyo alang sa “Dios lamang” pinaagi sa hingpit nga pagkonsagrar sa iyang kaugalingon ngadto sa Dios pinaagi sa Mahal nga Birhen Maria. Kabos siya, mapenitensiyahon, debotado, ug hingpit nga mipahinungod sa iyang kaugalingon sa kaluwasan sa mga kalag ug sa pag-atiman sa mga kabos. Mga milagro ang nag-uban sa iyang ministeryo, ug sa dihang miabot ang hustong panahon, ang Espiritu Santo mipaila sa Mahal nga Birhen Maria sa mas hingpit nga paagi ngadto sa kalibotan pinaagi kaniya.
Samtang atong gipamalandongan kining bantog nga santos karong adlawa, pamalandongi ang imong kaugalingong debosyon ngadto sa atong Mahal nga Inahan. Si San Luis mituo nga ang labing paspas ug labing luwas nga dalan paingon kang Jesus mao ang pinaagi sa Mahal nga Inahan. Hunahunaa ang pagbasa sa iyang pagkonsagrar nga makita sa iyang sinulat nga Tinuod nga Debosyon, aron ang lawom nga pagtuo ni San Luis makapukaw usab og lawom nga pagtuo sa imong kinabuhi.
Pag-ampo: San Luis Maria, sa tibuok nimong kinabuhi miantos ka og daghang kalisdanan. Giantus nimo ang mga pagbuto sa kasuko sa imong amahan, gibiaybiay ka sa mga paring kalibotanong panghunahuna, ug nanlimbasog ka sa pagtuman sa imong bokasyon. Taliwala niining tanan, gipalalom nimo ang imong debosyon ngadto sa atong Mahal nga Inahan ug gitugyan ang imong kaugalingon ngadto sa Dios lamang pinaagi kaniya. Palihog iampo ako, aron magkinabuhi ako alang sa Dios lamang pinaagi sa hingpit nga pagkonsagrar sa akong kaugalingon ngadto kang Jesus pinaagi kang Maria, sa pagsundog kanimo. San Luis Maria de Montfort, iampo ako. Jesus, misalig ako Kanimo.
Pamalandong nga gikuha gikan sa:
Mga Santos ug mga Piyesta sa Tuig Liturhiko
Mga Tomo Uno–Kuwatro
Dugang nga Basahon:
EWTN: tipiganan sa mga dokumento
Rekording sa tingog gikan sa Pierced Hearts
Tanang Santos alang Karong Adlawa
Tanang Santos alang sa Tuig Liturhiko
(Mubong Bersiyon)
Abril 28: San Luis Grignion de Montfort, Pari—Opsiyonal nga Handumanan
1673–1716
Santos nga Patron sa mga magsasangyaw
Gikanonisar ni Papa Pio XII niadtong Hulyo 20, 1947
Si Luis Grignion mao ang kamagulangan nga nagpabiling buhi sa napulog walo ka mga anak nila ni Jean-Baptiste ug Jeanne Robert Grignion sa Montfort-sur-Meu, sa amihanan-kasadpang Pransiya. Ang iyang ngalan sa Kumpil nga Marie angay gayod alang sa usa nga mopadayag sa hingpit nga pagkonsagrar ngadto kang Jesus pinaagi kang Maria. Tulo ka anak nga lalaki sa pamilyang Grignion nahimong mga pari, ug duha ka anak nga babaye nahimong mga madre. Kay kanunay siyang gipahimungtan sa grabeng kasuko sa iyang amahan, si Luis gitintal sa kasuko sa dihang hamtong na siya. Ang iyang kalooy sa iyang inahan, nga miantos usab sa mga pagbuto sa kasuko sa iyang bana, tingali maoy nagtultol kang Luis ngadto sa iyang lawom nga debosyon sa Mahal nga Inahan.
Sa edad nga dose, si Luis Maria misulod sa usa ka tunghaan nga walay bayad ug gidumala sa mga Heswita sa duol nga Rennes. Nahuman niya ang iyang elementaryang edukasyon, ingon man ang mga kurso sa pilosopiya ug teolohiya. Gihigugma ni Luis ang mga kabos ug masakiton, naghimo siya og bug-at nga mga penitensiya, debotado siya sa Mahal nga Birhen Maria ug sa mga anghel, ug kanunay siyang nag-ampo. Ang pagpaminaw sa mga sugilanon sa usa ka lokal nga pari bahin sa iyang misyonerong buluhaton isip magsasangyaw nga naglibot-libot nakapadasig sa tinguha sa kasingkasing ni Luis nga buhaton usab kini.
Sa edad nga baynte, si Luis nakadawat og tabang alang sa iyang pag-eskwela sa Paris sa Seminaryo sa Saint-Sulpice. Nahuman niya ang iyang pagtuon samtang nagtrabaho sa librarya sa tunghaan. Didto, si Luis Maria nakaila pag-ayo sa mga klasikong sinulat sa teolohiya, ilabina sa Mariolohiya. Ang iyang mga pagbisita sa kapilya sa dili pa ug human sa klase, ang iyang debosyon kang Maria, ang iyang mga penitensiya, ug ang iyang gugma alang sa mga kabos ug mga masakiton nakapahimo kaniya nga talagsaon. Human mahuman ang iyang pagtuon, giordinahan siya nga pari apan wala hatagi og mga katungod sa pagsangyaw o pagpaminaw sa mga kumpisal.
Sulod sa misunod nga unom ka tuig, si Padre Luis nag-alagad sa panagsang mga panahon isip kapelyan sa usa ka ospital alang sa mga kabos. Kay kanunay siyang giatubang og pagsupak gikan sa mga paring kalibotanong panghunahuna ug sa mga gamhanan sa katilingban, kanunay siyang mibalhin og puy-anan ug walay nadawat nga buluhaton sulod sa usa ka tuig. Niadtong 1706, naglakaw siya og 1,000 ka milya paingon sa Roma aron mokonsulta sa Santo Papa. Si Papa Clemente XI mitugot nga makigkita kaniya ug, labaw pa sa gawasnong panagway niining kabos nga pari, nakita niya ang bokasyon nga gihatag kaniya sa Dios. Gitudlo siya sa Santo Papa isip Apostolikong Misyonero ug gipabalik ngadto sa Pransiya.
Sulod sa misunod nga napulo ka tuig, si Padre Luis nagsangyaw og mga misyon gikan sa usa ka lungsod ngadto sa lain, mihimo og mga milagro, nakakita og mga pagpakita ni Maria, nagpuyo sa hilabihang kakabos ug penitensiya, nagtukod og mga groto sa Kalbaryo aron mapalambo ang debosyon, ug nakadani sa dili maihap nga mga kasingkasing—kining tanan samtang nag-antos sa paglutos gikan sa lokal nga obispo ug kaparian. Sa nagkaduol na ang kataposan sa iyang kinabuhi, si Padre Luis misulat og usa ka lagda alang sa bag-ong katilingban sa mga pari ug mga hermano. Human sa iyang kamatayon, mitubo ang duha ka lig-on nga katilingban nga padayon gihapong milambo: ang mga Anak nga Babaye sa Kaalam ug ang Kompaniya ni Maria.
Wala madiskobrehi sa Simbahan ang labing malungtarong kabilin ni Padre Luis hangtod nga milabay ang kapin sa usa ka siglo human sa iyang kamatayon. Si Padre Luis nakasulat ug daghang basahon ug mga himno; sa 1842, usa ka pari sa katilingban nga iyang gitukod nakadiskobre sa mga manuskrito sulod sa usa ka karaang baul. Wala madugay, ang iyang mga sinulat mahitungod kang Maria, ilabina ang Tinuod nga Debosyon, Mga Tinago ni Maria, ug Mga Tinago sa Rosaryo, nahimong lakip sa labing gihigugma ug labing maimpluwensiyang mga basahon mahitungod kang Maria nga nasulat sukad. Unom ka papa ang nagpasidungog kang San Luis de Montfort. Gikuha pa gani ni San Papa Juan Pablo II ang iyang moto isip papa gikan sa mga sinulat sa santos: Totus Tuus, “bug-os nga imo.”
San Luis Maria, giantos mo ang kasuko sa imong amahan ug ang pagbiaybiay sa mga klerigong kalibotanon samtang naningkamot ka sa pagtuman sa imong bokasyon. Sa tanang higayon, gipalalom mo ang imong debosyon sa atong Bulahang Inahan ug gitugyan mo ang imong kaugalingon ngadto sa Dios pinaagi kaniya. Palihog iampo nga magkinabuhi ako alang lamang sa Dios pinaagi sa hingpit nga pagkonsagrar sa akong kaugalingon ngadto kang Jesus pinaagi kang Maria. San Luis Maria de Montfort, iampo mo ako. Jesus, misalig ako Kanimo.
