Tagalog

San Martin I

Abril 13: San Martin I, Papa at Martir—Opsiyonal na Paggunita

c. 595–655
Kinanonisa bago itinatag ang Kongregasyon para sa mga Santo
Dinadalanginan ng mga inuusig ng estado
Kulay Liturhiko: Pula (Lila kung karaniwang araw sa Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible

Sipi:
Apatnapu’t pitong araw na ngayon mula nang huli akong pinayagang maligo sa malamig man o maligamgam na tubig. Lubha na akong nangayayat at giniginaw, at hindi ako nagkaroon ng ginhawa, sa dagat man o sa lupa, mula sa pagtataeng dinaranas ko. Lupaypay at ubos na ang lakas ng aking katawan, at kapag nais kong kumain, wala ang uri ng pagkaing kailangan upang mapanatili ang aking lakas; at lubos kong kinasusuklaman at pinandidirihan ang pagkaing mayroon ako. Ngunit umaasa ako na ang Diyos, na nakaaalam ng lahat ng bagay, kapag kinuha na Niya ako sa mundong ito, ay aakay sa aking mga mang-uusig tungo sa pagsisisi. ~Mga salitang iniuugnay kay San Martin sa Lives of the Saints ni Butler

Pagninilay: Noong ikapitong siglo, nanaig ang tensiyong teolohikal at pampolitika sa pagitan ng Simbahan sa Kanluran na nakasentro sa Roma at ng Simbahan sa Silangan na nakasentro sa Constantinople, na higit na dulot ng pakikialam ng emperador ng Bizancio. Ang emperador at ang Patriyarka sa Constantinople (Istanbul, Turkey sa kasalukuyan) ay nagkaroon ng malakas na impluwensiyang panrelihiyon at pampolitika sa buong Simbahan mula nang gawing Kristiyano ni Constantino na Dakila ang Imperyong Romano noong ikaapat na siglo. Lumaki ang impluwensiyang ito matapos bumagsak ang Kanlurang Imperyong Romano noong ikalimang siglo at lalo pang lumakas noong ikaanim na siglo nang sakupin ng emperador ng Bizancio na si Justiniano I ang Italya at piliting magbitiw noong 537 ang papang itinalaga ng mga Goth, at italaga bilang bagong papa ang kinatawan ng papa sa Constantinople. Mula noon hanggang 752, ang mga bagong halal na papa ay kailangang kumuha ng pagsang-ayon ng emperador bago sila makonsagra. Itinuring ng maraming emperador ang kanilang sarili hindi lamang bilang mga pinunong pampolitika, kundi bilang mga may panghuling kapangyarihan din sa pamamahala ng Simbahan. Sa gitna ng tensiyong ito nabuhay ang santong ginugunita natin ngayon.

Ipinanganak si Martin sa isang maliit na bayan na mga 100 milya sa hilaga ng Roma. Nagmula siya sa isang marangal na angkan, naging mahusay na mag-aaral, at nagpakita ng malaking pagkakawanggawa sa mga dukha. Bilang klerigo, tumulong siya sa dalawang papa sa mahahalagang tungkulin. Noong 641, isinugo siya ni Papa Juan IV patawid ng Dagat Adriatico patungong Dalmatia at Istria (Croatia sa kasalukuyan), kung saan tinulungan niya ang mga nagdusa dahil sa digmaan. Pagkamatay ni Juan IV, nahalal na papa si Teodoro I. Naging kinatawan niya sa Constantinople si Martin, kung saan malapit itong nakipagtulungan sa emperador at patriyarka, bilang kinatawan ni Papa Teodoro sa lahat ng bagay.

Bilang legadong papa sa Constantinople, ang pinakamabigat na usaping teolohikal na hinarap ni Martin ay ang nagpapatuloy na pagtatalo tungkol sa kalikasan ni Kristo. Marami sa Simbahang Silanganin ang naniniwala sa monotelismo, isang erehiyang nagsasabing iisa lamang ang kalooban ni Kristo: isang kaloobang banal ngunit walang kaloobang pantao. Salungat ito sa aral ng tunay na pananampalatayang pinanghahawakan ng papa na si Hesus ay may kapwa kaloobang pantao at kaloobang banal. Noong 648, sa tila pagtatangkang wakasan ang pagtatalo, nagpalabas ang emperador ng Bizancio na si Constans II ng isang kautusan, ang Type of Constans (Type), kung saan sinikap niyang humanap ng gitnang landas sa pamamagitan ng pagbabawal sa pagtalakay sa kontrobersiya, habang pinahihintulutan ang bawat isa na manatili sa kani-kaniyang paninindigan. Bagaman sa simula ay pinanghawakan ng Patriyarka ng Constantinople na si Pablo II ang aral ng tunay na pananampalataya, tinanggap niya ang Type na inilabas ng emperador. Subalit hindi ito tinanggap ni Martin.

Pagkaraan ng isang taon, noong 649, namatay si Papa Teodoro at itinalaga si Martin bilang kaniyang kahalili. Ayon sa nakaugalian, kailangang tumanggap ang bagong halal na papa ng pagsang-ayon ng emperador ng Bizancio sa kaniyang pagkakatalaga bago siya pormal na manungkulan. Gayunman, sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng mahigit 100 taon, agad na itinuloy ni Martin ang kaniyang koronasyon nang walang tahasang pahintulot ni Constans II. Ikinagalit ito ni Constans, ngunit wala siyang ginawa tungkol dito—sa simula.

Batid na batid ni Papa Martin ang pinakamabibigat na usapin sa loob ng Simbahan, kaya hindi siya nag-aksaya ng panahon sa pagtugon sa mga ito. Ipinatawag niya ang Konsilyo ng Laterano noong 649, isang konsilyong balak nang ipatawag ng kaniyang hinalinhang si Papa Teodoro, at ginawang paksa ng talakayan ang monotelismo. Bagaman hindi umabot ang konsilyo sa antas ng isang opisyal na konsilyong ekumeniko ng buong Simbahan, dahil hindi kasangkot ang emperador ng Roma, isa ito sa mga unang pagtatangka ng isang papa na kumilos sa sarili niyang awtoridad nang wala ang emperador. Kaya hindi lamang ang aral na inilabas ng konsilyong ito, kundi pati ang paraan ng pangangasiwa rito, ang nagbigay ng mahalagang direksiyon para sa kinabukasan ng Simbahan, kung kailan ganap nang mawawala ang papel ng emperador sa pamamahala ng Simbahan. Dinaluhan ng 105 obispo ang Konsilyo ng Laterano, nagdaos ito ng limang sesyon, at naglabas ng dalawampung dekreto na kumokondena sa monotelismo. Kinondena rin nito ang kautusan ni Constans, ang Type, gayundin ang ilan pang naunang kautusan ng emperador. 

Nang simulang ilathala ni Papa Martin ang bagong aral na ito sa buong Roma at sa iba pang lugar, hinangad ng nagngangalit na emperador na ipaaresto siya, o ipapatay kung kinakailangan. Naging mahirap itong isagawa. Una, nagpadala ang emperador sa Roma ng isang obispong may mas mababang ranggo upang kalabanin ang papa at magpasimula ng isang sisma. Hindi siya nagtagumpay, kaya sinasabing inutusan ng obispo ang isang kawal na patayin ang papa habang nagmimisa. Biglang nabulag ang kawal na iyon, at nagsisi ang obispo. Kalaunan, nagpadala ang emperador ng isa pang obispo kasama ang isang hukbo ng Bizancio upang harapin ang papa. Sa pagkakataong ito, nagtagumpay silang dakpin ang papa at dalhin siya pabalik sa Constantinople. May karamdaman na si Papa Martin nang siya ay dakpin; ang pagmamalupit at kakulangan ng maayos na pagkain ay nagpalala sa kaniyang kalagayan sa loob ng tatlong buwan sa dagat.

Pagdating niya sa Constantinople, nilitis si Papa Martin at hinatulang nagkasala ng pagtataksil, at ang pangunahing paratang ay ang pagtanggi niyang tanggapin ang kautusan ng emperador, ang Type. Dahil namagitan si Patriyarka Pablo II sa emperador, ipinatapon ng emperador si Martin sa Crimea sa halip na hatulan siya ng kamatayan. Sa buong panahon ng kaniyang pagkabilanggo at pagkakatapon, bagaman matanda na at may sakit, patuloy siyang pinagmalupitan, pinagkaitan ng sapat na pagkain, at kinutya.

Iniutos ng emperador sa Simbahan sa Roma na maghalal ng bagong papa, kahit buhay pa si Papa Martin. Pumayag ang Simbahan sa Roma at naghalal ng bagong papa bilang isang huling dagok sa inabusong pontipise. Si Papa Martin, na ang tanging hangad ay ang kabutihan ng Simbahan, ay nagpaubaya sa kahihiyang ito at tinanggap ang pagtalikod sa kanya ng mga pinuno ng Simbahan sa Roma. Sa lahat ng kanyang dinanas, sinasabing ang pagtalikod sa kanya ng mga pinuno ng Simbahan ang nagdulot sa kanya ng pinakamatinding pagdurusa. Hindi nagtagal matapos siyang ipatapon, namatay si Papa Martin dahil sa mga pang-aabuso, pagkakalantad sa masasamang lagay ng panahon, at malnutrisyong kanyang tiniis. Dahil dito, kinikilala siya ng Simbahan bilang isang martir, ang huling papa na tumanggap ng koronang iyon.

Dapat maging matapang ang mga papa, kahit sa harap ng pag-uusig at kamatayan. Kailangan nilang maging huwaran sa lahat ng tao upang tularan sila ng lahat ng mananampalataya. Mahusay itong nagampanan ni Papa Martin, at ang kanyang patotoo ay nagkaroon ng malalim na epekto sa mga sumunod na salinlahi. Makalipas ang mahigit 1,100 taon, pinarangalan ni Papa Pio VII ang alaala at patotoo ni Papa Martin nang isulat niya ang mga salitang ito bilang bahagi ng kanyang pahayag: “Tunay nga, ang tanyag na si Martin, na noong unang panahon ay nagkamit ng malaking papuri para sa Luklukang ito, ay nagtatagubilin sa Amin ng katapatan at katatagan sa pamamagitan ng kanyang pagpapatibay at pagtatanggol sa katotohanan at ng pagtitiis sa mga pagpapagal at pagdurusa…”

Pagnilayan kung paano ka tinatawag ng Diyos na kumilos nang may higit na tapang sa harap ng pag-uusig, pagsalungat, pangungutya, o anumang uri ng pagdurusa. Gawin ang tama, anuman ang kapalit, at balang araw ay mapapabilang ka sa mga banal, kapiling ni San Martin sa Langit.

Panalangin: San Martin, ang iyong isip ay napuspos ng pananampalatayang ortodokso, at ang iyong kalooban ay pinalakas ng birtud ng katapangan sa harap ng pagsalungat. Hindi ka nag-atubiling gawin ang tama, kahit alam mo ang mga bungang kailangan mong tiisin. Ipanalangin mo ako upang magkaroon din ako ng iyong katapangan at kalinawan ng isip, nang sa gayon ay maging higit akong kasangkapan ng katotohanan ng Diyos sa mundong ito. San Martin, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Abril 13: San Martin I, Papa at Martir—Opsiyonal na Paggunita

Bandang 595–655
Hinihingan ng pamamagitan ng mga inuusig ng estado
Kanonisasyon bago itinatag ang Kongregasyon

Nabuhay si San Martin sa panahon ng mga tensiyong teolohikal at pampolitika sa pagitan ng Simbahan sa Kanluran na nakasentro sa Roma at ng Simbahan sa Silangan na nakasentro sa Constantinople. Matapos bumagsak ang Imperyong Romano noong ikaanim na siglo, kailangang makuha ng mga bagong halal na papa ang pagsang-ayon ng emperador ng Bizancio bago sila makonsagra, kaya napasailalim sa mga emperador ang pamamahala sa Simbahan. 

Isinilang si Martin sa isang maliit na bayan na mga 100 milya sa hilaga ng Roma. Nagmula siya sa isang marangal na angkan, isang napakahusay na mag-aaral, at mapagkawanggawa sa mga dukha. Bilang isang kleriko, si Martin ay naging legadong papal ni Papa Teodoro I sa Constantinople, kung saan kinatawan niya si Papa Teodoro sa lahat ng usapin sa emperador at sa patriyarka. Ang pinakamabigat na usaping teolohikal na hinarap ni Martin ay ang patuloy na pagtatalo tungkol sa kalikasan ni Kristo. Marami sa loob ng Simbahan sa Silangan ang sumunod sa monotelismo, isang erehiyang nagsasabing si Kristo ay mayroon lamang kaloobang banal at walang kaloobang pantao. Pinanindigan ng papa ang aral na ortodokso na si Hesus ay may kapwa kaloobang pantao at kaloobang banal. Noong 648, sa pagtatangkang wakasan ang pagtatalo, inilabas ng emperador ng Bizancio na si Constans II ang Typos ni Constans (Typos) na nagtangkang humanap ng gitnang landas sa pamamagitan ng pagbabawal sa pagtalakay sa kontrobersiya at pagpapahintulot sa bawat isa na manatili sa sarili niyang paninindigan. Tinanggap ng Patriyarka ng Constantinople na si Pablo II ang Typos ng emperador, ngunit hindi ito tinanggap ni Martin.

Makalipas ang isang taon, namatay si Papa Teodoro matapos niyang italaga si Martin bilang kanyang kahalili. Ayon sa kaugalian, kailangang tumanggap muna ng pagsang-ayon ng emperador ng Bizancio ang bagong halal na papa bago siya mailuklok. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahigit 100 taon, agad na itinuloy ni Martin ang kanyang koronasyon nang walang pahintulot ng emperador. Ikinagalit ito ni Constans, ngunit wala siyang ginawa tungkol dito—sa simula.

Agad na ipinatawag ni Papa Martin ang Konsilyo ng Lateran noong 649, na ginawang paksa ng talakayan ang monotelismo. Nagbigay ang Konsilyo ng Lateran ng mahalagang patnubay para sa kinabukasan ng Simbahan sa pagtuturo nito at sa pagbubukod sa emperador mula sa pamamahala ng Simbahan. Dinaluhan ang konsilyo ng 105 obispo, nagdaos ito ng limang sesyon, at nagpalabas ng dalawampung dekreto na humahatol sa monotelismo, kabilang ang Type. 

Nang ilathala ni Papa Martin ang bagong aral na ito, nagngitngit ang emperador at hinangad na ipaaresto siya, o patayin pa nga. Matapos ang ilang pagtatangka, dinakip ng isang hukbong Bisantino ang papa at dinala siya sa Constantinople. May sakit na si Papa Martin nang siya ay dakpin; lalo pang lumala ang kaniyang kalagayan dahil sa pagmamalupit at kawalan ng maayos na pagkain sa loob ng tatlong buwang paglalayag.

Nilitis si Papa Martin at hinatulang nagkasala ng pagtataksil dahil sa hindi pagtanggap sa Type. Sa pamamagitan ng pamamagitan ni Patriarka Pablo II, ipinatapon ng emperador si Martin sa Crimea sa halip na hatulan ng kamatayan. Bagaman matanda na at may sakit, patuloy na pinagmalupitan, pinagkaitan ng sapat na pagkain, at kinutya si Martin.

Naipatupad ng emperador ang kaniyang utos sa Simbahan sa Roma na maghalal ng bagong papa—isang huling dagok sa pinagmamalupitang Santo Papa. Pumayag si Papa Martin, na tanging kabutihan ng Simbahan ang hinahangad. Sa lahat ng kaniyang dinanas, ang pagtalikod sa kaniya ng mga pinuno ng Simbahan ang pinakamasakit para sa kaniya. Hindi nagtagal matapos siyang ipatapon, namatay si Papa Martin dahil sa mga pagmamalupit, pagkakalantad sa malupit na panahon, at kakulangan sa nutrisyon na kaniyang tiniis. Kinikilala siya ng Simbahan bilang isang martir, ang huling papa na tumanggap ng koronang iyon.

San Martin, ang iyong isip ay puspos ng wastong pananampalataya, at ang iyong kalooban ay pinalakas ng katapangan. Hindi ka nag-atubiling gawin ang tama, anuman ang maging bunga nito. Ipanalangin mo na magkaroon ako ng iyong tapang at kalinawan ng isip upang maging higit na mabuting kasangkapan ako ng katotohanan ng Diyos. San Martin, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: