Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
Isang Alyansa kay Kristo
Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)
Umalis ang mga Pariseo at nagbalak kung paano nila Siya mabibitag sa Kanyang pananalita. Ipinadala nila sa Kanya ang kanilang mga alagad, kasama ang mga tagasunod ni Herodes, upang sabihin, “Guro, alam naming Ikaw ay tapat at itinuturo Mo ang daan ng Diyos ayon sa katotohanan. Hindi Ka rin nababahala sa opinyon ninuman, sapagkat hindi Mo tinitingnan ang katayuan ng isang tao. Sabihin Mo nga sa amin ang Iyong palagay: Naaayon ba sa batas ang pagbabayad ng buwis sa senso kay Cesar o hindi?” Mateo 22:15–17
Ang mga tagasunod ni Herodes ay isang pangkat pampolitika na sumusuporta sa pamamahala ni Herodes Antipas at ng kanyang dinastiya. Pabor sila sa pakikipagtulungan sa Imperyong Romano at kinikilala nila ang angkan ni Herodes bilang mga lehitimong pinuno ng Judea. Alang-alang sa katatagan ng bansa, itinataguyod nila ang pakikipagkompromiso sa politika.
Ang mga Pariseo naman ay isang sektang panrelihiyon na nakatuon sa Kautusan ni Moises at sa mahigpit na pagsunod sa mga kaugaliang Judio, bagaman madalas na nababahiran ng legalismo. Itinuturing nilang banta sa kabanalan ng tipan ng Diyos ang pamamahala ng mga Hentil, at malaki ang kanilang impluwensiya sa mga tao dahil sa kanilang panlabas na kabanalan at sa inaakalang awtoridad nila sa relihiyon.
Dahil sa matinding pagkakaiba ng kanilang mga pananaw sa politika at teolohiya, ang alyansang nabuo sa pagitan ng mga Pariseo at ng mga tagasunod ni Herodes sa kanilang pakana laban kay Jesus ay kapwa nakakagulat at naglalantad ng kanilang tunay na kalooban. Sa kabila ng matagal na nilang alitan, nagkasundo sila dahil sa kapwa nilang pagkamuhi kay Jesus. Hinangad ng mga Pariseo na sirain ang Kanyang kredibilidad sa mga tao, samantalang umasa ang mga tagasunod ni Herodes na maipapakita Siya bilang banta sa awtoridad ng Roma. Sama-sama silang gumawa ng bitag, sa pag-asang magsasalita si Jesus laban sa Kautusan o laban kay Cesar—alinman dito ay makapagsisilbi sa kanilang mga layunin.
Ang pagkamuhi, inggit, paninibugho, kapalaluan, at pag-aakalang matuwid ang sarili ay maaaring bumuo ng tila pagkakaisa—kahit sa pagitan ng mga magkaribal—ngunit ito ay pagkakaisang nakaugat sa kadiliman, isang huwad na pakikipagkaisa na nakasalig sa magkakatulad na adyenda sa halip na sa katotohanan. Ito ang uri ng alyansang ikinagagalak mismo ni Satanas. Ang ganitong huwad na pagkakaisa ay laging nauuwi sa pagkawatak-watak. Anumang itinayo sa kapalaluan at kasalanan ay hindi makapananatili. Magtatagal lamang ang pagkakaisa kung saan naghahari ang katotohanan, kababaang-loob, at pag-ibig.
Sa pagtingin natin sa ating paligid, nakikita natin ang maraming ganitong huwad na alyansa na nabubuo hindi dahil sa iisang paninindigan sa mabuti at totoo, kundi dahil kapaki-pakinabang sa kanila ang pagsalungat sa anumang nagbabanta sa kanilang pansariling impluwensiya o kapangyarihan. Nagsasama-sama ang mga indibidwal at pangkat upang patahimikin ang mga tinig na nagsasabi ng mga katotohanang mahirap tanggapin. Madalas itong makita sa politika at kultura, ngunit nakalulungkot na matatagpuan din ito maging sa loob ng Simbahan. Sa bawat pagkakataon, binabaluktot ang katotohanan, ikinukubli ang mga motibo, at nagiging puntirya ng pag-atake ang dalisay at banal na kalooban ng Diyos. Kapag nag-ugat sa loob ng Simbahan ang ganitong mga alyansang salungat sa kabanalan, nagdudulot ang mga ito ng matinding pinsala sa ating sama-samang misyon na ipahayag ang Ebanghelyo sa katotohanan.
Ang tunay na pagkakaisang Kristiyano ay hindi nakasalig sa magkakatulad na ambisyon o mga adyendang pantao, kundi sa Persona ni Jesu-Kristo. Naipapahayag ito sa pamamagitan ng pagkakawanggawa, kababaang-loob, at katapatan sa kalooban ng Diyos. Hindi ito itinatayo sa pagkalkula ng pakinabang o sa kung ano ang maginhawa, kundi sa pag-ibig ni Kristo na nag-aalay ng Kanyang buong sarili, at tumatawag sa atin na mamatay sa sarili at mabuhay para sa Kanya. Ang tanging adyenda natin ay dapat na maluwalhati ang Diyos at maakay ang Kanyang mga anak tungo sa Kanyang kaluwalhatian at pagpapabanal. Bilang mga kasapi ng Kanyang Katawan, ang Simbahan, dapat masalamin sa ating pagkakaisa ang pakikipagkaisa ng Kabanal-banalang Trinidad, na nakaugat sa banal na pag-ibig, hindi sa pakinabang sa politika o sa kapalaluan.
Pagnilayan ngayon ang pagkakaisang kinatatawag sa iyo. Bumubuo ka ba ng mga alyansa batay sa pansariling ambisyon o sa buong-pusong pagsamba sa Diyos? Pagnilayan lalo na ang iyong pakikibahagi sa loob ng Simbahan at suriin kung, kahit hindi sinasadya, mas kumikilos ka na parang isang politiko o tagapag-lobby kaysa isang tunay na alagad ni Kristo. Italaga mo ang iyong sarili hindi sa isang adyenda, kundi kay Jesus. Sambahin mo Siya, isuko mo ang iyong buhay sa Kanya, at hayaan mong pag-isahin ka Niya sa iba pang mga kasapi ng Kanyang Katawan, ang Simbahan. Ang ganitong pagkakaisa lamang ang nakatatagal sa lahat ng bagay at nagbubunga nang pangmatagalan.
Aking Hesus, Ulo ng Iyong Simbahan, tinatawag Mo ang lahat ng Kristiyano na bumuo ng isang espirituwal na buklod na pinagtitibay ng pakikipagkaisa sa Iyo. Ipagkaloob Mo sa akin ang biyaya ng pagpapakumbaba at pag-ibig, upang makapaglingkod ako sa loob ng Iyong Simbahan nang hindi itinataguyod ang sarili kong hangarin, kundi taglay ang awa at katotohanan. Nawa’y ang Iyong kalooban lamang ang hangarin ko at isantabi ko ang sarili kong mga ideya at kagustuhan, na pinipili lamang Ikaw at ang Iyong walang hanggang kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Banal na Pagdadalamhati at Pag-ibig ng Diyos
Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)
Lumapit kay Jesus sina Santiago at Juan, na mga anak ni Zebedeo, at sinabi sa Kanya, “Guro, nais naming gawin Mo para sa amin ang anumang hihilingin namin sa Iyo.” Sumagot Siya, “Ano ang nais ninyong gawin Ko para sa inyo?” Sumagot sila, “Ipagkaloob Mo na sa Iyong kaluwalhatian ay makaupo kami, ang isa sa Iyong kanan at ang isa sa Iyong kaliwa.” Mark 10:35–37
Bagaman si Hesus ay ganap na Diyos, Siya rin ay ganap na tao at naranasan Niya ang buong saklaw ng damdamin ng tao. Hindi tulad natin, ang Kanyang mga damdamin ay laging ganap na nasa wastong kaayusan, na dumadaloy mula sa kapuspusan ng pag-ibig ng Diyos. Kaya naman, nang lumapit sa Kanya sina Santiago at Juan upang humiling ng mga katungkulang may karangalan at kapangyarihan sa Kaharian, tiyak na napukaw ang banal na pagdadalamhati sa Kanyang Kamahal-mahalang Puso. Ang banal na pagdadalamhating ito ay naiiba sa karaniwang kalungkutan. Ang kalungkutan ay nagmumula sa makasariling mga pagkabigo, ngunit ang banal na pagdadalamhati ay isinisilang sa pag-ibig ng Diyos. Bilang isa sa mga Sabda ng Kaligayahan, ito ay pagdadalamhating nagmumula sa pagkakita sa mga epekto ng kasalanan sa mga minamahal natin at naghahangad ng kanilang pagbabalik-loob at pagpapakabanal.
Bagaman kabilang sina Santiago at Juan sa mga Apostol na pinakamalapit kay Hesus, hindi pa nila nauunawaan kung ano talaga ang kaakibat ng Kanyang misyon. Tulad ng marami noong panahong iyon, inaasahan nilang ang Mesiyas ay magiging isang pinunong pampolitika na magpapalaya sa Israel mula sa paniniil ng mga Romano at magpapanumbalik sa makalupang Kaharian ng Israel.
Nang lumapit sila kay Hesus at nagsabi, “Ipagkaloob Mo na sa Iyong kaluwalhatian ay makaupo kami, ang isa sa Iyong kanan at ang isa sa Iyong kaliwa,” tiyak na nakita ni Hesus ang maling pananaw na pinagmulan ng kanilang kahilingan. Agad nitong napukaw ang Kanyang pagdadalamhating puno ng pag-ibig, na nagbunsod sa Kanyang mahabaging tugon: “Hindi ninyo alam ang inyong hinihingi. Maiinom ba ninyo ang kalis na iniinom Ko o mabibinyagan kayo sa binyag na ibinibinyag sa Akin?”
Ang “kalis” at “binyag” ay tumutukoy sa nalalapit na Pagpapakasakit ni Hesus. Pinagtibay nina Santiago at Juan na kaya nila—at tunay ngang naranasan nila ito. Si Santiago ang naging una sa Labindalawa na dumanas ng pagkamartir, at si Juan naman ay magtitiis ng pag-uusig at pagpapatapon. Gayunman, nanatiling totoo ang tugon ni Hesus: “Hindi ninyo alam ang inyong hinihingi.”
Ang mga salitang iyon, na buong pagmamahal na binigkas ni Hesus mula sa kaibuturan ng Kanyang Nagdadalamhating Puso, ay totoo rin para sa atin ngayon at nagbibigay ng maraming bagay na mapagninilayan. Dahil hindi pa lubos na nauunawaan ng mga Apostol si Hesus o ang Kanyang banal na misyon, ang kanilang kahilingan—bagaman tapat—ay nakabatay pa rin sa maling pananaw. Gayundin, kapag hindi natin nauunawaan ang misyon ni Hesus sa ating buhay, naghaharap din tayo sa panalangin ng mga kahilingang hindi naaayon sa Kanyang kalooban. Maaaring masabi natin sa iba’t ibang paraan, “Panginoon, nais naming gawin Mo para sa amin ang anumang hilingin namin.”
Ang mabuting balita ay kapag tayo ay tapat at bukas, ngunit may maling pananaw pa rin—gaya nina Santiago at Juan—hindi nagagalit sa atin si Hesus. Sa halip, nararanasan ng Kanyang Kamahal-mahalang Puso ang gayunding mapagmahal at banal na pagdadalamhati. Ang pag-unawa rito ay nag-aanyaya sa atin na lumago sa isang buhay-panalangin na nakaugat sa pananampalataya, pagpapakumbaba, at pagtitiwala sa halip na sa pagkamakasarili.
Paano natin pinupuno ng banal na pagdadalamhati ang Kamahal-mahalang Puso ni Hesus? Ginagawa natin ito, halimbawa, kapag nananalangin tayo nang hindi lubos na nagpapasakop sa karunungan ng Diyos, isang karunungang madalas ay higit na malawak kaysa sa lubos nating kayang maunawaan. Maaaring ipanalangin natin na matanggap ang isang tao sa isang partikular na trabaho, gumaling mula sa karamdaman, o magtagumpay sa isang mahalagang gawain. Bagaman wala sa mga ito ang masama sa sarili nito, ang tunay na panalangin ay higit pa sa paghaharap ng isang talaan ng mga pansariling hangarin at pumapasok sa mas malalim na hiwaga ng kalooban ng Diyos.
Pagnilayan ngayon ang nilalaman ng iyong mga panalangin habang pinagbubulayan mo ang sinabi ni Hesus: “Hindi ninyo alam ang inyong hinihingi.” Hayaan mong akayin ka ng katotohanang ito sa pagpapakumbaba at muling ituon ang iyong puso. Hinihiling mo ba sa Diyos ang inaakala mong mabuti, o hinihiling mo sa Kanya na baguhin ang iyong mga hangarin ayon sa Kanyang ganap na kalooban? Inihaharap mo ba sa Kanya ang isang listahan ng mga nais mong gawin Niya para sa iyo, o sinisikap mong matuklasan kung ano ang nais Niyang gawin mo para sa Kanya? Ipanalangin mo ang biyayang maialay ang iyong buhay dahil sa pagmamahal sa kapwa, ang lakas na higit na limutin ang sarili at magsakripisyo, at ang biyayang maipamuhay ang iyong buong buhay para sa Kanyang walang hanggang kaluwalhatian. Ito ang mga uri ng kahilingang pumupuno ng kagalakan sa Kabanal-banalang Puso ng ating Panginoon, at ito ang mga pinakamalugod Niyang ipinagkakaloob.
Kabanal-banalang Puso ni Hesus, ang Iyong banal na pag-ibig ay dumadaloy sa Iyong pusong pantao, na nagpapahayag ng kalungkutan kapag kami ay nagkakasala at ng kagalakan kapag kami ay sumusuko sa Iyo nang may pagtitiwala. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang mapalalim ang aking buhay-panalangin. Sa halip na basta ilista ang aking mga kahilingan, nawa’y lumapit ako sa Iyo nang may higit na pagtitiwala at banal na pagpapaubaya, na tanging hangad ay luwalhatiin Ka at makibahagi sa Iyong Kaharian ng biyaya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Matiyagang Pananalangin
Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon C)
Isinalaysay ni Hesus sa Kanyang mga alagad ang isang talinghaga tungkol sa pangangailangang lagi silang manalangin nang hindi nanghihinawa. Sinabi Niya, “Sa isang bayan ay may isang hukom na hindi natatakot sa Diyos ni gumagalang sa sinuman. At may isang biyuda sa bayang iyon na paulit-ulit na lumalapit sa kanya at nagsasabi, ‘Bigyan mo ako ng makatarungang hatol laban sa aking kalaban.’” Lucas 18:1–3
Ang hukom na ito ay ganap na kabaligtaran ng isang taong matuwid. Sa tradisyong Judio, ang takot sa Diyos at pagmamahal sa kapwa ang pundasyon ng katarungan. Ang isang biyuda naman ay sagisag sa Bibliya ng mga mahihina at walang kapangyarihan. Sa simula, hindi pinapansin ang kanyang pagsamo. Gayunman, sa kanyang walang-sawang paghingi, napakikilos din niya ang hukom sa huli, hindi dahil sa katarungan o habag, kundi dahil sa pansariling kapakanan nito.
Sa unang tingin, tila hindi angkop ang hukom bilang paglalarawan sa Diyos. Gayunman, malinaw ang punto ni Hesus: Kung kahit ang isang tiwali at makasariling hukom ay napakikilos ng pagtitiyaga ng isang biyuda, gaano pa kaya tutugon ang ating mapagmahal, mahabagin, at makatarungang Ama sa mga dumaraing sa Kanya nang may pananampalataya?
Bagaman isang taong may kapintasan ang ginamit sa talinghaga, maganda at mapagkakatiwalaan ang katotohanang ipinahahayag nito tungkol sa puso ng Diyos at sa kapangyarihan ng panalangin.
Paano mo ilalarawan ang sarili mong panalangin? Matiyaga ba ito? Ang matiyagang pananalangin ay hindi sumusuko kailanman. Ito ay panalanging iniaalay nang may maalab na hangarin, matibay na pananalig, at tiwalang pag-asang tatanggap ng makatarungang tugon sa kahilingang inihaharap.
Sa talinghagang ito, sa kabila ng kanyang kahinaan at kahirapan, hindi tumitigil ang biyuda sa paghiling sa hukom. Ang kanyang pagtitiyaga ay nagiging huwaran ng ating sariling pananalangin. Bagaman alam na ng Diyos ang ating mga pangangailangan bago pa tayo humingi, nais pa rin Niyang ilapit natin ang mga ito sa Kanya—hindi dahil kailangan Siyang sabihan o dahil nais Niyang magpakababa tayo sa pagmamakaawa, kundi dahil binabago tayo ng matiyagang pananalangin. Pinapalalim nito ang ating pagtitiwala sa Diyos at ginigising sa atin ang pagkaunawang Siya lamang ang pinagmumulan ng lahat ng tunay nating kailangan.
Bagaman hindi tinukoy ang nilalaman ng kahilingan ng biyuda, sinabi sa atin na humingi siya ng isang “makatarungang hatol” mula sa hukom. Ipinakikita nito na ang ating mga kahilingan ay dapat ding nakaugat sa Katarungan ng Diyos, isang katarungang laging ganap na katimbang ng habag at katotohanan.
Ang Katarungan ng Diyos ay hindi lamang ang patas na pamamahagi ng mga kinalabasan o ang pagpaparusa sa maling gawain ayon sa pagkaunawa natin bilang tao. Sa halip, ang katarungan ng Diyos ay ang wastong pagsasaayos ng lahat ng bagay ayon sa Kanyang banal na kalooban at walang hanggang karunungan. Ito ay ganap na kaisa ng Kanyang habag, at hindi kailanman salungat dito. Kapag nananalangin tayo para sa katarungan, hindi lamang natin hinihiling sa Diyos na “ayusin” ang ating mga suliranin o patunayang tayo ay nasa tama ayon sa pamantayan ng mundo. Hinihiling natin na maganap ang Kanyang banal na kalooban sa atin, sa ating paligid, at sa pamamagitan natin, kahit mangahulugan ito ng pagpasan ng mga krus alang-alang sa higit na kabutihan.
Ang pananalangin para sa Katarungan ng Diyos ay higit pa sa paulit-ulit na paghaharap ng iisang kahilingan sa Diyos. Ang ilan sa ating mga kahilingan ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Kaya naman, ang ating mga kahilingan ay kailangang patuloy na dalisayin ng biyaya. Habang nagtitiyaga tayo sa pananalangin, dapat din nating hayaang hubugin ng Diyos ang ating mga puso. Ang matiyagang pananalangin ay hindi pamimilit sa Diyos na kumilos ayon sa ating mga hangarin; ito ay pagpapahintulot sa Kanyang katotohanan na dalisayin ang ating mga hangarin upang naisin natin ang Kanyang ninanais. Sa ganitong paraan, ang matiyagang pananalangin ay humahantong sa espirituwal na paglago. Itinuturo nito sa atin na hangarin ang pakikiisa sa kalooban ng Diyos, na nagtitiwalang ang Kanyang katarungan ay laging higit na marunong, higit na mahabagin, at higit na mabunga kaysa sa anumang maiisip natin.
Pagnilayan mo ngayon ang kalidad at lalim ng iyong sariling pananalangin. Nagtitiyaga ka ba sa pananalangin kahit tila tahimik ang Diyos? Nagtitiwala ka bang dinirinig ka Niya, kahit naantala ang sagot? Ilapit mo sa Panginoon ang iyong pinakamalalalim na pangangailangan, ngunit gawin mo ito nang may mapagpakumbabang pagsuko na naghahangad sa Kanyang kalooban higit sa lahat. Hilingin mo sa Kanya na dalisayin ang iyong mga hangarin upang ang iyong mga kahilingan ay laging naaayon sa Kanyang banal na katarungan at awa. Nawa’y maging inspirasyon mo ang pagtitiyaga ng balo upang hindi ka kailanman magsawa sa pananalangin. At sa pagdating ng Anak ng Tao, nawa’y matagpuan Niya sa iyo ang isang pusong matatag at puspos ng pananampalataya.
Aking makatarungan at mahabaging Panginoon, lagi Mong nalalaman kung ano ang pinakamabuti para sa akin, at sinasagot Mo ang bawat panalangin ayon sa Iyong banal na kalooban. Pagkalooban Mo ako ng pusong nagtitiwala at nagtitiyaga sa pananalangin, na isinusuko ang sarili kong kalooban sa Iyo, upang ang lahat ng aking hinihiling at hinahangad ay maging para sa Iyong kaluwalhatian at sa kaligtasan ng mga kaluluwa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Pagnanasang Hindi Masapatan
Lunes ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
May isang tao sa karamihan na nagsabi kay Hesus, “Guro, sabihin Mo sa kapatid ko na bahaginan ako ng mana.” Sumagot Siya sa kanya, “Kaibigan, sino ang nagtalaga sa Akin bilang hukom at tagapamagitan ninyo?” Pagkatapos ay sinabi Niya sa karamihan, “Mag-ingat kayo at bantayan ang inyong sarili laban sa lahat ng kasakiman, sapagkat maging mayaman man ang isang tao, ang kanyang buhay ay hindi nakasalalay sa kanyang mga ari-arian.” Lucas 12:13–15
Isipin mong napakayaman mo. Mababago ba ng malaking kayamanan ang iyong buhay? Para sa maraming tao, oo. Sa Ebanghelyo ngayon, tuwirang tinatalakay ni Hesus ang materyal na kayamanan at tinutukoy ang kasakiman bilang isang malubhang panganib. Marahil ang pinakamahalagang pangungusap na Kanyang sinabi ay: “Ang buhay ng tao ay hindi nakasalalay sa kanyang mga ari-arian.”
Kapansin-pansin na hindi kinokondena ni Hesus ang kayamanan mismo. Hindi Niya sinasabing, “hindi dapat maging mayaman ang isang tao,” kundi “kahit mayaman ang isang tao.” Ipinahihiwatig ng pananalitang ito na ang kayamanan mismo ay hindi mabuti ni masama. Sa halip, dalawang bagay ang Kanyang kinokondena: ang kasakiman, na maaaring bumihag sa mayaman at mahirap, at ang pagkakamaling hayaang maging pundasyon ng buhay ang kayamanan.
Sa Bagong Tipan, iba’t ibang salitang Griyego ang isinasalin bilang “kasakiman.” Ang salitang ginamit sa talatang ito ay naghahatid ng higit pa sa pangkalahatang pagnanais ng kayamanan. Ipinahihiwatig nito ang isang pagnanasang hindi masapatan, kadalasan para sa mga bagay na nararapat na pag-aari ng iba, na isang anyo ng kawalang-katarungan. Ginagawang pangunahing layunin ng kanilang puso ng mga nagkikimkim ng ganitong pagnanasa ang paghahangad at paghahanap ng kayamanan. Hindi lamang ito makasalanan kundi kahangalan din, kaya naman nagpatuloy si Hesus sa pagsasalaysay ng Talinghaga ng Hangal na Mayaman.
Pinalalabo ng kasakiman ang pagpapasya. Sa likas na pananaw ng tao, madalas na itinuturing na pagpapala ang kayamanan. Maaaring maisip ng isang tao ang mga kasiyahang naibibigay nito, ang katiwasayang dulot nito, o maging ang kabutihang maaari nating magawa sa tulong nito. Ngunit winawasak ni Hesus ang ilusyon na ito, hindi sa pamamagitan ng pagkondena sa kayamanan mismo, kundi sa paglalantad sa kahangalan ng kasakiman.
Ang pagiging hangal ay paniniwala sa isang kasinungalingan. Inaakay ng kasakiman ang isang tao sa maling paniniwalang ang pagnanais ng kayamanan ay isang mabuti at marangal na hangarin. Ngunit hindi ito totoo. “Ang buhay ng tao ay hindi nakasalalay sa kanyang mga ari-arian.” Napakahalagang maunawaan ang katotohanang iyan.
Kung gayon, sa ano nakasalalay ang buhay ng isang taong namumuhay nang mabuti, sa katarungan at katotohanan? Nakasalalay ito sa lubos na pagkabukas-palad—isang pusong ganap na nakatalaga sa pag-ibig sa kapwa na dumadaloy mula sa pakikiisa kay Kristo. Walang kapantay ang pagkabukas-palad ni Hesus. Siya ang Hari ng mga Hari na yumakap sa karalitaan sa lupa. Siya ang Lumikha ng lahat na naghubad ng Kanyang sarili alang-alang sa atin. Siya mismo ang pundasyon ng buhay, subalit pinili Niyang mamatay para sa ating kaligtasan. Ang Kanyang buhay ay isang ganap na pagkakaloob ng sarili, isang pag-ibig na higit na bukas-palad kaysa sa kaya nating maunawaan. Tinatawag tayong makibahagi sa pag-ibig na iyon na nagkakaloob ng sarili. Sa paggawa lamang nito natin matutuklasan ang tunay na kahulugan at layunin ng ating buhay at magiging tunay na mayaman sa mga bagay na ukol sa Diyos.
Ang kasakiman ay kabaligtaran ng panawagang ito. Nakasentro ito sa sarili at tuwirang salungat sa ating dignidad. Maaaring hangaan ng mundo ang labis na kayamanan, ngunit hindi tayo maililigtas ng mundo o mababago upang maging kung sino ang nararapat nating maging. Diyos lamang ang makagagawa nito.
Sa pagsusuri mo sa iyong puso, anong mga pagnanasa ang nakikita mo? Kapag kumikilos tayo nang may kahangalan, madalas nating makita ang mga makasariling hangarin, gaya ng paghahangad ng kayamanan. Marahil ang unang hakbang upang bunutin ang pagnanasang ito ay ang tawagin ito sa tunay nitong pangalan: kahangalan. Kung itinuturing natin ang kayamanan bilang isang kabutihang magpapabuti lamang sa ating buhay, nagsisimula na tayong tahakin ang landas na ibinababala ni Jesus. Siyempre, dapat nating tuparin ang ating tungkuling tustusan ang ating sarili at ang ating pamilya, na umaasa sa pagkalinga ng Diyos, ngunit napakanipis ng hangganan sa pagitan ng responsableng pangangasiwa at ng kahangalan ng di-mapawing pagnanasa na magkaroon ng higit pa. Sa huli, marahil ang pinakamainam ay hangarin lamang ang kailangan para sa ating sarili at sa ating pamilya—walang labis, walang kulang.
Pagnilayan mo ngayon ang mga banayad na paraan kung paano maaaring maimpluwensiyahan ng kasakiman ang iyong mga iniisip, pinipili, o ninanais. Suriin kung itinutumbas mo kung minsan ang iyong halaga sa iyong mga pag-aari, o kung naghahangad ka ng higit pa sa ibinigay ng Diyos. Ano ang pundasyon ng aking buhay? Kung ito ay anumang bagay maliban kay Kristo at sa bukas-palad na pag-ibig na ipinananawagan Niyang isabuhay mo, pakinggan mong muli ang Kanyang mga salita: “Ang buhay ng isang tao ay hindi nakasalalay sa kanyang mga pag-aari.” Sa halip, sikapin mong yumaman sa mga bagay na mahalaga sa Diyos—pagkabukas-palad, awa, pananampalataya, at pag-ibig—at hayaang ang mga ito ang maging mga kayamanang humuhubog sa iyong kaluluwa.
Panginoong lubos na mapagbigay, ang Iyong buhay ang sukdulang huwaran ng pagbibigay ng sarili. Ibinuhos Mo nang lubusan ang Iyong sarili para sa amin, na humantong sa paghahain Mo ng sarili sa Krus. Pakiusap, ituon Mong muli sa tamang landas ang aking kaluluwa at dalisayin ang mga pagnanasa ng aking puso, upang hindi ako maghangad kailanman ng higit sa tunay kong kailangan at upang hindi ako kailanman angkinin ng aking mga pag-aari. Nawa Ikaw at ang pag-ibig na dumadaloy mula sa Iyong Kamahal-mahalang Puso ang maging matibay na pundasyon ng aking buhay. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Darating si Kristo Ngayon!
Martes ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: “Bigkisan ninyo ang inyong mga baywang at sindihan ang inyong mga ilawan. Maging tulad kayo ng mga lingkod na naghihintay sa pagbabalik ng kanilang panginoon mula sa isang kasalan, na handang magbukas kaagad kapag dumating siya at kumatok.” Luke 12:35–36
Noong panahon ng Bibliya, nagsusuot ang mga lalaki ng mahahabang tunikang lampas sa tuhod, at madalas ay hanggang bukung-bukong. Bagaman angkop sa pang-araw-araw na buhay, maaaring makahadlang ang mga kasuotang ito sa mabibigat na gawain. Upang “magbigkis ng baywang,” hinihila ng isang lalaki ang laylayan sa likod ng kanyang tunika pasulong sa pagitan ng kanyang mga binti, tinitipon ang tela sa harap, at isinisiksik ito sa kanyang sinturon—anupat nagiging parang pansamantalang salawal. Dahil dito, malayang nakakikilos ang mga binti sa pagtakbo, pakikipaglaban, o pagtatrabaho.
Ginagamit ni Jesus ang larawang ito upang ipahayag ang pagbabantay na dapat nating panatilihin habang hinihintay ang Kanyang pagdating. Ang “Sindihan ninyo ang inyong mga ilawan” ay nagpapahiwatig din na nabubuhay tayo sa isang mundong balot ng espirituwal na kadiliman, kaya kailangan natin ang liwanag ng biyaya upang makilala ang Kanyang pagdating.
Madalas ipakahulugan ng mga Ama ng Simbahan ang “kasalan” bilang ang Makalangit na Kasalan—ang pakikipag-isa ni Kristo sa mga anghel at mga banal. Ang pagbabalik ng panginoon ay sumasagisag sa tatlong bagay: ang huling pagdating ni Kristo sa katapusan ng panahon, ang Kanyang partikular na paghuhukom sa ating kamatayan, at ang Kanyang patuloy na pagdating sa ating mga kaluluwa sa pamamagitan ng biyaya.
Tiyak ang pagbabalik ni Kristo sa kaluwalhatian. Kayluwalhati ng araw na iyon. Madaraig ang kasalanan at kasamaan, ihihiwalay ang mga hinatulan ng kapahamakan, at ang mga matuwid—na lubos nang nadalisay—ay papasok sa Kanyang Walang-hanggang Kaharian. Gayunman, madali nating makalimutan ang katotohanang ito at malulong sa pang-araw-araw na buhay, na para bang ang mundong ito lamang ang mahalaga. Kung totoo iyon, ang mithiin ay ang mahaba at masaganang buhay dito. Ngunit yamang buhay na walang hanggan ang ating tunay na hantungan, dapat nating gugulin ang buhay na ito sa paghahanda para sa darating.
Bagaman tila malayo pa ang Ikalawang Pagdating, lagi nating kaharap ang sarili nating kamatayan, lalo na habang tumatanda tayo. Inaanyayahan tayo ng Ebanghelyong ito na maghanda hindi lamang para sa katapusan ng mundo kundi para rin sa katapusan ng ating buhay. Ang paghahandang iyon ay hindi lamang pagdarasal kapag nasa bingit na ng kamatayan; nagsisimula ito ngayon. Araw-araw tayong nagbibigkis ng baywang at nagsisindi ng ating mga ilawan sa pamamagitan ng paghahangad sa biyaya ng Diyos at pagtugon sa Kanyang mga udyok.
Sa iyong pang-araw-araw na pamumuhay, saan nakatuon ang iyong pansin? Siyempre, may tungkulin tayong gampanan ang ating mga pananagutan sa bawat araw, ngunit dapat na laging nakaugnay sa gawaing ito ang patuloy na pagiging mapagmatyag sa Diyos, na laging lumalapit sa atin. “Mapapalad ang mga lingkod na nadatnan ng panginoon na nagbabantay sa kanyang pagdating.” Idinagdag ni Hesus, “Dumating man siya sa ikalawa o ikatlong pagbabantay sa gabi at matagpuan silang handa sa ganitong paraan, mapapalad ang mga lingkod na iyon.” Noong panahon ng Bibliya, ang ikalawang pagbabantay (9 n.g.–hatinggabi) at ang ikatlong pagbabantay (hatinggabi–3 n.u.) ang pinakamahihirap na oras upang manatiling gising at alisto, na sumasagisag sa mas mahihirap na sandali ng buhay.
Sinasabi sa atin ng ating Panginoon na pinakamahalaga ang pagiging mapagmatyag kapag pinakamahirap itong panatilihin. Ang pagbabantay sa madaling-araw ay maaaring kumatawan sa mas magagaan na yugto ng buhay, tulad ng mga panahon ng kapayapaan, kagalakan, at espirituwal na kalinawan. Ang ikalawa at ikatlong pagbabantay ay sumasalamin sa mga sandali ng pagdurusa, panghihina ng loob, karamdaman, o pagkalito, lalo na kapag natutukso tayong ituon ang pansin sa ating sarili at nalilimutan nating bumaling sa Diyos. Maging ang ating mga panalangin sa mga panahong iyon ay maaaring maging nakasentro sa sarili: “Panginoon, tulungan Mo ako rito” o “Pakiusap, alisin Mo po iyan.”
Ang tunay na espirituwal na pagiging mapagmatyag ay nangangahulugang nananatiling matatag ang ating pananalangin. Sa kagalakan man o kalungkutan, patuloy nating itinutuon ang ating paningin sa Diyos at sumisigaw, “Sambahin ang ngalan Mo! Mapasaamin ang kaharian Mo!” Ang pinakamalalim nating hangarin ay hindi kaginhawahan, tulong sa mga pagsubok, o mas magaan na buhay, kundi ang kaluwalhatian ng Diyos at ang ating pakikibahagi rito, kasama ng iba.
Pagnilayan ngayon kung gaano ka katatag sa iyong pananalangin. Mapagmatyag ka ba sa bawat yugto ng buhay, lalo na sa ikalawa at ikatlong pagbabantay sa gabi? Lalo ka bang tapat sa Diyos kapag mahirap ang buhay? Sikaping gawing handog sa Diyos ang bawat sandali, na nagbabantay at naghihintay sa Kanya nang may pagmamahal at pagtitiwala.
Panginoon ko at Kasintahan ng aking kaluluwa, sumasampalataya ako at ipinahahayag kong babalik Ka sa kaluwalhatian upang panibaguhin ang langit at lupa sa katapusan ng panahon. Ipagkaloob Mong ako, at ang lahat ng Iyong mga anak, ay maging lubos na handa para sa sandaling iyon sa pamamagitan ng pananatiling mapagmatyag at nakatuon sa Iyo sa lahat ng oras. Tulungan Mo akong makita at marinig Ka sa tuwing lumalapit Ka sa akin sa pamamagitan ng biyaya, lalo na sa pinakamahihirap na sandali ng aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang mga Banal na Hinihingi ng Diyos
Miyerkules ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
“Ang lingkod na nakaaalam sa kalooban ng kanyang panginoon ngunit hindi naghanda ni kumilos ayon sa kalooban nito ay hahagupitin nang matindi; at ang lingkod na hindi nakaaalam sa kalooban ng kanyang panginoon ngunit gumawa ng nararapat sa matinding paghagupit ay hahagupitin lamang nang bahagya. Marami ang hihingin sa taong pinagkatiwalaan ng marami, at higit pa ang hihingin sa taong pinagkatiwalaan ng higit.” Luke 12:47–48
Ang seryosong pangwakas na ito sa talinghaga ni Hesus tungkol sa mapagmatyag na lingkod at sa magnanakaw ay naglalaman ng ilan sa Kanyang pinakatuwiran at pinakamabibigat na turo tungkol sa personal na pananagutan, pagkakasala, at katarungan ng Diyos.
Ang unang katotohanang inihahayag sa talatang ito ay na ang mas malawak na kaalaman sa kalooban ng Diyos ay may kaakibat na mas malaking pananagutan. Mas mabigat ang pagkakasala ng taong sadyang pinipili ang masama sa kabila ng pagkaunawa sa kung ano ang tama. Ang lingkod na ito, sabi ni Hesus, ang “hahagupitin nang matindi.” Sa kabilang banda, maaaring mabawasan ng kawalan ng kaalaman sa kalooban ng Diyos ang pagkakasala, kahit na ang mismong kilos ay nananatiling makasalanan.
Ayon sa tradisyonal na turo ng Simbahan, upang maging mortal ang isang kasalanan, kailangang matugunan ang tatlong kondisyon: Ang kilos ay dapat may kinalaman sa mabigat na bagay, ang nagkasala ay dapat may ganap na kaalaman sa kabigatan nito, at dapat siyang magbigay ng lubos na pagsang-ayon ng kalooban. Kung kulang ang isa o higit pa sa mga kondisyong ito, ang kasalanan—bagaman seryoso pa rin—ay hindi nagtataglay ng buong bigat ng pagkakasalang mortal.
Ang turong ito ay nagbubukas ng isang mahalagang usaping moral: Mas mabuti bang manatiling walang kaalaman sa kalooban ng Diyos o maunawaan ito nang lubusan? Maaaring isipin ng ilan na pinangangalagaan ng kawalan ng kaalaman ang kaluluwa laban sa buong pananagutan sa pagkakasala. Gayunman, mapanganib sa espirituwal na buhay ang ganitong pangangatwiran. Kailanman ay hindi pinupuri ni Hesus ang kawalan ng kaalaman. Tinatawag Niya tayong kilalanin, mahalin, at paglingkuran ang Diyos. Ang sadyang pag-iwas sa katotohanan ay hindi humahantong sa kaligtasan mula sa panganib; humahantong ito sa mas malaking pananagutan para sa katotohanang pinili nating balewalain.
Tinatapos ni Jesus ang aral na ito tungkol sa moralidad sa pagsasabing, “Malaki ang hihingin sa taong pinagkatiwalaan ng marami, at higit pa ang hihingin sa taong pinagkatiwalaan ng higit.” Ang mithiin ng buhay Kristiyano ay hindi ang umiwas sa pananagutan upang makaiwas sa parusa, kundi ang maging taong pinagkakatiwalaan ng higit, upang higit din ang maibigay natin. Bakit? Sapagkat ang “hinihingi” ay hindi isang pasanin; ito ay isang tawag sa kabanalan, kadalisayan ng puso, at pakikipag-isa sa Diyos.
Kapag tiningnan sa ganitong liwanag, ang aral ni Jesus ay nagiging isang banal na paanyaya. Ang paglago sa buhay espirituwal at moral ay nagdudulot ng mga gantimpalang lalo pang dumarami at lumalaki. Habang hinahangad nating mapagkatiwalaan ng higit at tumutugon tayo nang mas bukas-palad, nagiging mga banal tayo na siyang panawagan sa atin ng Diyos.
Ayon sa tradisyon, ang mga manunulat sa larangan ng espirituwalidad ay nagsasalita tungkol sa tatlong yugto ng espirituwal na paglago, na bawat isa ay kumakatawan sa mas malalim na pagkakatiwala: ang baguhan, ang sumusulong, at ang ganap, na naglalakbay sa mga landas ng paglilinis, pagbibigay-liwanag, at pakikipag-isa. Ang baguhan ay namumuhay sa kalagayan ng grasya ngunit nakikipagbuno pa rin sa mga pagkakapit sa kasalanan. Nadaig na ng sumusulong ang mga pagkakapit na iyon at namumuhay sa patuloy na pagtanggap ng liwanag at pagninilay. Ang ganap ay dumaan na sa malalim na paglilinis at pumapasok sa matatag na pakikipag-isa sa Diyos. Ang bawat yugto ay mas maluwalhati kaysa sa nauna, na nagbubunga nang higit at nagdudulot ng mas malaking gantimpalang walang hanggan.
Binabalaan tayo ng Ebanghelyo ngayon tungkol sa panganib ng pagiging kampante sa buhay espirituwal at moral, habang binibigyang-diin ang napakalaking halaga ng paggawa ng kabaligtaran nito. Sulit ang pagsisikap na lubos na makilala ang kalooban ng Diyos upang lubos nating maisang-ayon ang ating kalooban sa Kanya. Maaaring maging mahirap ang paglalakbay sapagkat nangangailangan ito ng patuloy at papalalim na paglilinis. Gayunman, dapat nating alalahanin ang di-matutumbasang halaga ng paglago sa kabanalan at huwag kailanman mag-atubili sa pagsisikap na makamit ito.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano mo kakilala ang Diyos at ang Kanyang ganap na kalooban. Masigasig mo bang hinahangad na higit Siyang makilala upang higit ang hingin sa iyo? Mapagbantay ka ba, na laging nakikinig sa Kanya sa pamamagitan ng panalangin at ng mga pag-uudyok ng Espiritu Santo? Magpasiyang maging banal. Hangarin mong higit pang mapuspos ng Diyos ang iyong buhay. Habang higit ang iyong tinatanggap, higit na paglilinis ang hihingin sa iyo ng Diyos, ngunit sa huli, sulit ang mga pagpapalang iyon na lalo pang dumarami at lumalaki. Patuloy mong pagsikapang makamit ang mga ito.
Panginoon kong humihingi ng higit sa akin, ninanais Mong puspusin ang aking isip ng mas malalim at mas malinaw na pagkakilala sa Iyo upang higit na pananagutan ang hingin Mo sa akin. Pawiin Mo po ang aking kamangmangan at patatagin ang aking kalooban upang matugunan ko ang bawat hinihingi ng Iyong kabanalan at lumago ako sa grasya at pakikipag-isa sa Iyo, upang Ikaw ay luwalhatiin magpakailanman at lumaganap ang Iyong Kaharian. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Kaluluwang Nag-aalab!
Huwebes ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Naparito Ako upang magpaningas ng apoy sa lupa, at kaylaki ng hangarin Kong maglagablab na ito! May binyag na dapat Kong tanggapin, at kaylaki ng Aking paghihirap ng kalooban hanggang sa ito ay maganap!” Lucas 12:49–50
Napakamakapangyarihan ng larawang ito! Ipinahahayag ni Jesus ang Kanyang hangaring pagningasin ang daigdig—hindi lamang ng isang maliit na apoy, kundi ng apoy na nagliliyab na. Ang maliit na apoy ay nagbibigay ng init at liwanag, ngunit tinutupok ng nagliliyab na apoy ang lahat ng nasa daraanan nito. Ang tinutukoy ni Jesus ay ang apoy ng pag-ibig ng Diyos na naglilinis at nagpapabago. Ang larawang ito ay isang talinghaga ng panloob na pakikipag-isa ng kaluluwa sa Diyos at nagpapakita kung paanong ang pag-ibig ng Diyos, kapag nagningas sa ating kalooban, ay tumutupok sa lahat ng hindi sa Diyos at nagpapaliyab sa kaluluwa ng banal na pag-ibig. Sa pamamagitan ng mga kaluluwang nag-aalab sa apoy ng Diyos, maaaring magliyab sa espirituwal na paraan ang buong daigdig.
Nang sabihin ni Jesus, “Naparito Ako upang pagningasin ang daigdig,” ang tinutukoy Niya ay ang mga puso at kaluluwa. Ninanais Niyang lubos na manuot ang Kanyang pag-ibig sa ating pagkatao upang magningning ito sa labas, nagbibigay-liwanag at nagpapabago sa daigdig. Magandang pinalalawak ni San Juan de la Cruz, isa sa mga pinakadakilang mistikong Pantas ng Simbahan, ang talinghagang ito. Itinuturo niya na ang kaluluwa ay tulad ng isang troso. Sa simula, ang troso ay malamig, matigas, at mamasa-masa. Ngunit kapag inilagay na ito sa apoy ng pag-ibig ng Diyos, nagsisimula itong magbago.
Sa simula, maaaring magdulot ng sakit ang apoy. Lumalagutok ito at umuusok habang inaalis nito ang halumigmig at mga karumihan. Ang yugtong ito ay tumutugma sa pagdadalisay ng mga pandama at espiritu. Kailangang mahubaran ang kaluluwa ng mga makamundong pagkakapit at di-wastong pagkahilig. Tinutupok ng apoy ang kasalanan, mga di-kasakdalan, at maging ang sariling kagustuhan ng kaluluwa. Kailangan ang pagdadalisay na ito para sa mas malalim na pakikipagkaisa.
Habang patuloy ang pagliyab, ang troso ay lalong nagiging katulad ng apoy mismo. Sa huli, nagbabaga ang troso, naglalabas ng init, at nagiging kaisa ng ningas. Gayundin, ang kaluluwang dinalisay ng biyaya ay unti-unting nababago tungo sa Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig. Hindi na lamang nito tinatanggap ang pag-ibig ng Diyos; ito mismo ay nagiging pag-ibig, ganap na kaisa ng kalooban ng Diyos at nagniningning sa liwanag ng Espiritu Santo.
Ito ang pinananabikan ni Hesus: hindi mga kaluluwang malahininga, kundi mga kaluluwang lubos na nag-aalab sa banal na pag-ibig anupat nagiging mga buháy na ningas, nagliliyab sa buong daigdig, nagpapaalab sa iba pang mga kaluluwa, at lumuluwalhati sa Ama.
Tinatawag ni San Juan na Buháy na Alab ng Pag-ibig ang kaganapan ng lumalalim na pagbabagong-loob na ito. Hindi lamang nito binabago ang kaluluwa kundi pinupuspos din ito ng galak at kaluwalhatian habang nagiging kasangkapan ito ng mismong buhay at pagkilos ng Diyos sa daigdig. Sa kalagayang ito, hindi na nabubuhay ang kaluluwa para sa sarili kundi para lamang sa kalooban ng Diyos. Sa apoy na ito hinuhubog ang mga banal.
Kapag sinisiyasat mo ang sarili mong kaluluwa, ano ang nakikita mo? May munting ningas ba ng pananampalataya na nagpupumilit manatiling nagliliyab? Dinadaig ba ng mga hangin ng daigdig, ng mga tukso ng laman, at ng mga pasanin ng pang-araw-araw na buhay ang ningas na iyon sa iyong kalooban? Kung gayon, pag-alabin mo ang ningas ng pananampalataya upang lumaki at lalong tumindi ito. Nagagawa ito sa pamamagitan ng pagpasok sa “binyag” na tinanggap ni Hesus—ang Kanyang pagpapakasakit at kamatayan bilang handog. Sa pakikibahagi sa Kanyang kamatayan, tinatalikuran natin ang pagkamakasarili ng kasalanan na nagpapahina sa apoy na sinisindihan ng Diyos sa ating mga kaluluwa. Sa pagtalikod sa kasalanan, lalo na sa mga kasalanang mahirap mapagtagumpayan, naihahanda ang ating mga kaluluwa upang magningas nang maningning sa biyaya ng Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang apoy na ipinarito ni Kristo upang ihagis sa lupa. Nagliliyab ba ang iyong kaluluwa, umuusok, o hindi pa naaantig ng ningas na iyon? Handa ka bang magliyab at dumaan sa mga pagdadalisay na kailangan upang maging kaisa ng banal na ningas? Hayaan mong ang Salita ng Diyos, ang mga Sakramento, at ang malalim na panalangin ang maging mga siklab na magpapaalab sa iyong kaluluwa. Sabihin mong “Oo” sa binyag na ito sa apoy, at hayaang maging liwanag sa daigdig ang iyong kaluluwa.
Panginoon kong nag-aalab sa Pag-ibig, hangad Mong tupukin ako ng Iyong apoy na dumadalisay, upang maalis ang lahat ng karumihan sa aking kaluluwa, nang sa gayon ay maging kaisa Mo ako at maipadama ang Iyong init at maipagliwanag ang Iyong liwanag. Pag-alabin Mo po ako, mahal kong Panginoon, hindi lamang para sa sarili kong kabutihan, kundi para rin sa kabutihan ng iba, upang sa pamamagitan ko ay mag-alab ang daigdig na ito sa Iyong kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nagising sa Kanyang Presensya
Biyernes ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
Sinabi ni Hesus sa mga tao, “Kapag nakakakita kayo ng ulap na namumuo sa kanluran, agad ninyong sinasabi na uulan—at umuulan nga; at kapag napapansin ninyong humihihip ang hangin mula sa timog, sinasabi ninyong iinit—at umiinit nga. Mga mapagkunwari! Marunong kayong umunawa sa anyo ng lupa at langit; bakit hindi ninyo maunawaan ang kasalukuyang panahon?” Lucas 12:54–56
Ngayon, kapag nais nating malaman ang taya ng panahon, tumitingin tayo sa isang app, website, o balita sa gabi. Dahil dito, karamihan sa atin ay nawalan na ng kasanayang basahin ang langit, hangin, at mga pagbabago ng temperatura gamit ang ating mga pandama. Ngunit noong panahon ni Hesus, umaasa ang mga tao sa tuwirang pagmamasid. Ginamit ni Hesus ang praktikal na kaalamang iyon bilang paghahambing upang sawayin ang mga tao dahil hindi nila nakilala ang isang bagay na higit na mahalaga: ang mga espirituwal na tanda ng panahong kanilang kinabubuhayan.
Ang mga taong iyon nang namuhay si Hesus sa lupa ang may pinakamalaking kabuluhan sa buong kasaysayan ng sangkatauhan. Minarkahan ng mga iyon ang sandaling nagkatawang-tao ang Diyos, ipinahayag ang pagdating ng Kanyang Kaharian, inialay ang Kanyang buhay bilang handog na sakripisyo para sa kaligtasan ng mga kaluluwa, at dinaig ang kamatayan sa pamamagitan ng Kanyang Muling Pagkabuhay.
Isipin mong nabubuhay ka noong panahong iyon. Makikilala kaya natin si Jesus bilang Mesiyas? O matutulad tayo sa marami na basta na lamang naging interesado sa Kanya, marahil ay naniwalang isa Siyang propeta at humanga sa Kanyang mga himala, ngunit sa huli ay hindi lubos na naunawaan kung sino Siya noon at ngayon?
May mga nakakilala sa Kanya. Mga karaniwang lalaki at babae; mga nagsisising makasalanan tulad ni Maria Magdalena; mga maniningil ng buwis tulad ni Mateo; mga mangingisdang gaya nina Pedro, Andres, Santiago, at Juan; at maging mga Hentil tulad ng babaeng Sirofenisa at ng senturyong Romano—lahat sila ay tumugon nang may pananampalataya. Ngunit marami pang iba, lalo na sa mga eskriba, Pariseo, punong saserdote, at mga naninirahan sa mga lungsod tulad ng Capernaum at Nazaret, ang hindi nakaunawa sa katotohanang nasa harap nila. Hindi nila nakita ang banal na presensiya at ang walang-hanggang kabuluhan ng sandaling iyon sa kasaysayan.
Bagama’t umaasa tayong tutugon sana tayo nang may pananampalataya kung nabuhay tayo noon, ang matinding pagsaway ni Jesus—“Kayong mga mapagpaimbabaw!”—ay nag-aanyaya sa ating huminto at magpakumbaba. Sa halip na masaktan, dapat nating tanggapin ang mga salitang ito na para bang sinasabi sa atin, hindi upang panghinaan tayo ng loob, kundi upang gisingin ang mas malalim na pananampalataya. Sa pag-aming tayo rin ay hindi laging nakakakilala sa presensiya ni Cristo at sa Kanyang misyon sa ating buhay, binubuksan natin ang ating sarili upang higit na mamalayan ang Kanyang pagkilos at maging mas mapagmatyag sa Kanyang banal na misyon, na tinatawag tayong makibahagi ngayon.
Sa katunayan, sa ilang antas ay naaangkop sa ating lahat ang mga salita ni Jesus. Maging ang Kanyang pinakamalalapit na alagad, maliban sa Kanyang Mahal na Ina, ay nahirapang maunawaan ang hiwagang nahahayag sa kanilang harapan. Gayundin, maging ang mga nagpapakita ngayon ng malalim na pananampalataya ay may mga hindi agad napapansing pagkukulang sa pagkilala sa presensiya ng Diyos sa ating piling. Kaya naman, inaanyayahan tayo ng mapagmahal na pagsaway ni Jesus na harapin ang kasalukuyang sandali nang may pagbabantay at pananampalataya, na nagsisikap araw-araw na maunawaan nang tama ang mga tanda ng biyaya ng Diyos na kumikilos sa ating buhay at sa mundo.
Nakikilala mo ba ang presensiya ng Diyos sa iyong pang-araw-araw na buhay at ang presensiya ng Kanyang Kaharian ng biyaya? Nangangailangan ito ng matang marunong kumilatis at pusong bukas. Saanman tayo tumingin, naroroon ang Diyos. Naroroon Siya sa katahimikan at sa pagkilos, sa kalikasan at sa kapwa, sa banal at maging sa makasalanan. Halimbawa, kapag tinitingnan natin ang mga makasalanan nang may paghatol at paghamak, ipinipikit natin ang ating mga mata sa likas nilang dignidad bilang mga nilikhang kawangis ng Diyos na banal. Laging naroroon at kumikilos ang Diyos sa ating piling, kung mayroon lamang tayong espirituwal na mga mata ng pananampalataya.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano mo nakikilala ang presensiya ng Diyos sa mga karaniwang sandali ng iyong araw. Itinuturing mo ba ang mga sandaling iyon na mga pagkakataong lumago sa kabanalan sa pamamagitan ng pagmamahal sa Diyos at pagsunod sa Kanyang kalooban, kahit sa pinakamaliliit na paraan? Sikaping mapabilang sa iilang tapat na naghahanap ng mga sandaling puspos ng biyaya at may malaking kabuluhan para sa iyong buhay at sa buhay ng iba. Kilatisin ang mga sandaling iyon nang may pag-iingat at pagmamahal, at matutuklasan mo ang patuloy na misyon ng pag-ibig ng Mesiyas.
Aking Panginoon at Mesiyas, pumasok Ka sa karaniwang takbo ng pang-araw-araw na buhay sa Nazaret, Capernaum, at sa buong rehiyon, ngunit napakarami ang hindi nakakilala sa Iyo. Buksan Mo po ang aking mga mata upang makita Ka at ang aking puso upang mahalin Ka. Tulungan Mo akong maunawaan ang malalim na kabuluhang nakatago sa bawat karaniwang sandali ng aking araw. Nawa’y matagpuan Kita roon, naroroon at kumikilos, na itinatatag ang Iyong Kaharian ng biyaya. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Kabutihan ng Pagsisisi
Sabado ng Ikadalawampu’t Siyam na Linggo sa Karaniwang Panahon
May ilang taong nagbalita kay Jesus tungkol sa mga taga-Galilea na ang dugo ay inihalo ni Pilato sa dugo ng kanilang mga handog. Bilang tugon, sinabi Niya sa kanila, “Inaakala ba ninyong dahil nagdusa nang ganito ang mga taga-Galileang ito, mas makasalanan sila kaysa sa lahat ng iba pang taga-Galilea? Hinding-hindi! Ngunit sinasabi Ko sa inyo, kung hindi kayo magsisisi, mamamatay kayong lahat tulad nila!” Lucas 13:1–3
Noong panahon ni Hesus, karaniwang pinaniniwalaan na ang pagdurusa at trahedya ay mga tanda ng parusa ng Diyos. Ang pangyayaring binanggit sa itaas ay isang halimbawa nito. Bagaman walang ibinibigay na detalye tungkol sa pangyayaring ito ang Kasulatan o ang iba pang tala ng kasaysayan, makatuwirang mahihinuha mula sa talata na iniutos ni Pilato ang pagpatay sa ilang Judio, marahil maging sa Templo sa Jerusalem habang sumasamba sila. Para sa mga tao, ang kakila-kilabot na pangyayaring ito ay tila nagpapahiwatig na hindi kinalulugdan ng Diyos ang mga biktimang iyon at pinahintulutan Niya ang kanilang kamatayan bilang isang anyo ng katarungan ng Diyos.
Pagkatapos ay tinukoy ni Hesus ang isa pang trahedyang naganap kamakailan, kung saan labingwalong tao ang namatay nang mabagsakan sila ng tore sa Siloam. Ito rin ay itinuring ng marami na tanda ng paghatol ng Diyos at ng hindi Niya pagkalugod.
Gayunman, itinuwid ni Hesus ang maling pagkaunawang ito at ginawa itong isang personal na panawagan sa pagsisisi. Nilinaw Niya na ang mga nagdusa ay hindi higit na makasalanan kaysa sa sinuman. Tiyak na napukaw ng pahayag na ito ang kanilang mataimtim na pag-iisip. Walang sinuman ang nagnanais na danasin ang sinapit ng mga pinatay ni Pilato o ng mga nadaganan ng bumagsak na tore. Sa paglilinaw na hindi sila higit na makasalanan kaysa sa iba, tiyak na nakuha ni Hesus ang pansin ng Kanyang mga tagapakinig at naudyukan silang suriing mabuti ang kanilang sarili.
Sa halip na hayaang magtuon ang Kanyang mga tagapakinig sa mga pagkukulang ng iba, tinawag sila ni Hesus na suriin ang sarili nilang buhay. “Ngunit sinasabi Ko sa inyo, kung hindi kayo magsisisi, kayong lahat ay mapapahamak din tulad nila!” Sa madaling salita, ang tunay na trahedya ay hindi ang kamatayang pisikal kundi ang kamatayang espirituwal—ang walang-hanggang kapahamakan na bunga ng pusong ayaw magsisi. Inilihis ni Hesus ang usapan mula sa paghatol sa iba tungo sa mataimtim na pagkilala sa sarili nating pangangailangan ng pagbabalik-loob. Itinuturo Niya na ang pagdurusa sa buhay na ito ay hindi laging bunga ng kasalanan, ngunit ang kasalanang hindi pinagsisisihan ay hahantong sa higit na mabigat at permanenteng pagdurusa ng pagkawalay sa Diyos.
Manatili sa mapanalanging pagninilay sa dalawang trahedyang ito at ilagay ang iyong sarili sa mga pangyayaring iyon. Bagaman hindi kaaya-aya, isipin mong isa ka sa mga pinatay ni Pilato habang sumasamba sa Diyos sa Templo. O isipin mong nasa tabi ka ng tore sa Siloam nang bumagsak ito sa iyo. Nakagigimbal ang gayong pag-iisip. Sa makabagong panahon, maaari nating isipin ang biglaang pagkamatay sa isang banggaan ng sasakyan o ang pagkakapatay sa isang nakawan. Bakit natin nanaising pagnilayan ang gayong mga posibilidad? Sapagkat inihahambing ni Hesus ang nakikita at naiisip na mga pagdurusang ito sa isang kasamaang higit na malaki: ang pagtangging magsisi.
Malinaw ang punto: Kung nararapat tayong mangilabot sa pag-iisip na maranasan ang isa sa mga trahedyang ito, gaano pa kaya tayo dapat mangilabot sa pag-iisip na hindi magsisi. Sa pagsasabing, “Kung hindi kayo magsisisi, kayong lahat ay mapapahamak,” nais ni Hesus na madama natin ang kagyat na pangangailangan ng pagsisisi. Nais Niyang maging lubos tayong mulat sa ating mga kasalanan upang takasan natin ang kasalanan gaya ng pagtakas natin mula sa isang gumuguhong tore. Sa katunayan, dapat tayong kumilos nang higit na madalian at matatag pagdating sa pagtalikod sa kasalanan.
Kung minsan, may negatibong dating ang salitang “magsisi.” Maaari itong maramdaman na mabagsik, mapanghusga, o mapaghatol. Tinutukso tayo ng ating makasalanang pagkahilig sa kapalaluan na tumanggi, at pangatwiranang hindi naman tayo “malulubhang makasalanan” at dapat lamang tayong magtuon sa mabuti. Ngunit ang gayong saloobin ay isang mabigat na pagkakamali sapagkat ang isa sa mga pinakadakilang kabutihang magagawa natin ay ang magsisi at muling makipagkaisa sa pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang awa.
Pagnilayan ngayon kung gaano kadali tayong mahulog sa bitag ng labis na pagtitiwala sa ating sarili, na nagtutuon sa mga kasalanan ng iba o nagwawalang-bahala sa ating pangangailangan ng araw-araw na pagbabalik-loob. Pagnilayan ang diwang apurahan sa pananalita ni Hesus. Hayaang tumagos sa iyong budhi ang Kanyang mga salita at pukawin sa iyo ang banal na pagkatakot—hindi sa kamatayang pisikal, kundi sa pagkakaroon ng pusong matigas at ayaw magsisi. Pagkatapos, tumakbo ka sa Panginoon nang may pagtitiwala, pagpapakumbaba, at dalamhati sa kasalanan, na nananalig na ang Kanyang awa ay laging higit sa ating mga pagkukulang.
Panginoong mahabagin, hindi Mo ninanais ang kamatayan ng makasalanan, kundi ang magbalik kami sa Iyo at mabuhay. Tulungan Mo akong makita nang malinaw ang aking mga kasalanan, ikalungkot ang mga ito nang may pusong nagsisisi, at magbalik sa Iyo nang walang pagkaantala. Gawin Mong araw-araw kong landas ang pagsisisi, tulungan Mo akong makita ang kabutihang dulot nito, at higit Mo pa akong ilapit sa kagalakan ng Iyong pag-ibig na nagliligtas. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
