Tagalog

Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!

Talaan ng mga Nilalaman


Pagpawi sa Kalituhan

Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon A)

Nang araw ding iyon, ang unang araw ng sanlinggo, dalawa sa mga alagad ni Hesus ang patungo sa isang nayong tinatawag na Emaus, na pitong milya mula sa Jerusalem. Pinag-uusapan nila ang lahat ng nangyari. Habang sila ay nag-uusap at nagtatalakayan, si Hesus mismo ay lumapit at nakisabay sa kanila sa paglalakad, ngunit nahadlangan ang kanilang mga mata upang hindi nila Siya makilala. Luke 24:13–16

Ang dalawang alagad na ito ay labis na nagdadalamhati at nalilito sa mga pangyayaring naganap. Habang nilalakad nila ang pitong milyang daan mula sa Jerusalem patungong Emaus, ipinahayag nila ang kanilang kalungkutan at kalituhan. Si Hesus, na inaasahan nilang “siyang tutubos sa Israel,” ay malupit na pinahirapan at ipinako sa krus sa harap ng kanilang mga mata. Pagkamatay Niya, Siya ay inilibing, at nang umagang iyon ay nakarinig sila ng mga ulat mula sa ilan sa mga kababaihan, gayundin kina Pedro at Juan, na wala na ang Kanyang katawan sa libingan. Bukod dito, ang telang ginamit sa paglilibing ay maayos na nakarolyo sa loob ng libingan, at sinabi ng mga babae sa mga alagad na nakakita sila ng “isang pangitain ng mga anghel na nagpahayag na Siya ay buhay.” Hindi alam ng dalawa kung ano ang iisipin.

Sa pagpapatuloy ng salaysay, nagpakita sa kanila si Hesus habang sila ay naglalakad at nakipag-usap sa kanila, “ngunit nahadlangan ang kanilang mga mata upang hindi nila Siya makilala.” Itinuturo sa atin ng nakatagong presensiya ni Hesus na madalas natin Siyang kasama, nasa ating piling, ngunit hindi natin Siya nakikilala. Maaaring pumurol sa ating mga espirituwal na pandama ang mga bagay na umaagaw sa ating pansin, mga pagsubok, o sarili nating mga maling pagkaunawa. Madalas ay hindi natin namamalayan ang Kanyang presensiya sa Eukaristiya, sa Banal na Kasulatan, sa Simbahan, sa ating pananalangin, at sa isa’t isa.

Layunin ng mapagmahal na pagsaway ni Hesus sa dalawang alagad na ito na gisingin sila: “O, kay mangmang ninyo! Kay bagal ng inyong mga puso na maniwala sa lahat ng sinabi ng mga propeta! Hindi ba’t kailangang danasin ng Kristo ang mga ito at pumasok sa Kanyang kaluwalhatian?” Sa tuwing natitisod tayo dahil sa espirituwal na pagkabulag na humahantong sa kalituhan, mapagmahal ding sinasabi sa atin ng ating Panginoon ang gayon. Dapat nating tanggapin ang pagsaway na iyon nang may kababaang-loob, na kinikilala ang ating pagkabulag at kawalan ng kakayahang mamalayan ang Kanyang patuloy na presensiya.

Pagkatapos, “ipinaliwanag Niya sa kanila ang mga tumutukoy sa Kanya sa buong Banal na Kasulatan.” Napakahalaga ng pagbubukas na ito ng kanilang mga isip sa espirituwal na Kaloob ng Pag-unawa. Sa mapagpakumbabang pagkilala sa ating espirituwal na pagkabulag at sa mangmang na paraan ng madalas nating pamumuhay sa araw-araw, inihahanda natin ang ating sarili na tanggapin ang mahalagang kaloob na ito. Hindi makakamit ang Kaloob ng Pag-unawa sa sarili lamang nating pagsisikap. Tanging kapag tapat tayong nagpakumbaba sa harap ng Diyos Niya bubuksan ang ating mga isip sa lahat ng kailangan nating malaman at maunawaan.

Nang makarating sila sa Emaus at anyayahan ang banal na Estrangherong ito na manatili sa kanila nang gabing iyon, pumayag si Hesus. Habang sila ay kumakain, “nang Siya ay kasama nila sa hapag, kumuha Siya ng tinapay, binigkas ang pagbabasbas, pinagpira-piraso ito, at ibinigay sa kanila.” Ang Panginoon mismo, ang dakilang Punong Pari, ang nagbigay sa kanila ng Eukaristiya, at biglang “nabuksan ang kanilang mga mata at nakilala nila Siya, ngunit Siya ay naglaho sa kanilang paningin.”

Bagaman naglaho ang ating Panginoon sa kanilang paningin, nanatili Siyang kasama nila, tulad ng ginagawa Niya sa atin ngayon. Ang Kanyang presensiya sa Eukaristiya ay ang Kanyang Tunay na Presensiya, ang Kanyang Banal na Esensiya. Sa paghahayag ng Kanyang sarili sa Banal na Kasulatan at sa Paghahati-hati ng Tinapay, itinuturo Niya sa atin na lagi natin Siyang kasama sa Kanyang Salita at sa mga Sakramento. Tinatanggap natin bilang pagkain ang Kanyang Salita sa pamamagitan ng araw-araw na pagninilay, pag-aaral, at mga turo ng Simbahan. Sumasaatin ang Kanyang Tunay na Presensiya kapag dumadalo tayo sa Misa at nakikibahagi sa mga Sakramento.

Pagnilayan ngayon ang unang pagkalito ng dalawang alagad na ito, na puspos ng kalungkutan at pagkabagabag habang sinisikap nilang unawain ang mga naganap kamakailan. Ihambing ito sa paglago sa pananampalataya na malamang ay naranasan nila sa mga sumunod na buwan at taon. Unti-unti silang lumago sa pagkaunawa at pananalig, at napawi ang kanilang maling akala tungkol sa kung sino ang Mesiyas—hindi isang pinunong pampolitika, kundi ang Tagapagligtas ng Sanlibutan. Tuwing nalilito ka, balikan ang halimbawa ng mga alagad na ito at matuto sa mga aral na itinuturo sa pamamagitan nila. Hanapin si Kristo sa Kanyang Salita at mga Sakramento, na nagtitiwalang papawiin Niya ang iyong mga pag-aalinlangan at aakayin ka tungo sa mas matibay na pananampalataya.

Panginoong laging kapiling ko, gawin Mo po akong mapagpakumbaba upang mas lubos akong bumaling sa Iyo, marinig ang Iyong tinig, at makilala ang Iyong presensya. Kapag ako ay nalilito o nag-aalinlangan, kumilos Ka po sa aking buhay at buksan ang aking isipan sa Iyo at sa Iyong Katotohanan upang manalig ako nang buong puso at sumunod saanman Mo ako akayin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ganito ang Nasusulat…

Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon B)

“Ganito ang nasusulat: ang Kristo ay magdurusa at muling mabubuhay sa ikatlong araw, at sa kanyang pangalan ay ipangangaral sa lahat ng bansa ang pagsisisi para sa kapatawaran ng mga kasalanan, simula sa Jerusalem. Kayo ang mga saksi sa mga bagay na ito.” Luke 24:46–48

Kung hindi isang dalubhasa sa Banal na Kasulatan, madaling hindi mapansin ang kahulugan ng mga salita ni Hesus: “Ganito ang nasusulat…” Sinabi Niya ito noong gabi ng Pasko ng Muling Pagkabuhay, matapos Siyang magpakita noong umaga sa ilang kababaihan, kay Pedro, at sa dalawang alagad sa daan patungong Emaus. Matapos makatagpo ng mga alagad na iyon ang Panginoong muling nabuhay, bumalik sila sa Jerusalem upang ibalita ito sa iba. Habang ibinabahagi nila ang kanilang karanasan, si Hesus ay “tumayo sa gitna nila at sinabi sa kanila, ‘Sumainyo ang kapayapaan’” (Luke 24:36). Noong una, inakala nilang isa Siyang multo, ngunit hinayaan Niya silang hipuin Siya at kumain Siya ng inihaw na isda sa harap nila.

Pagkatapos ay ipinaliwanag Niya sa kanila “na kailangang matupad ang lahat ng nasusulat tungkol sa akin sa kautusan ni Moises, sa mga propeta, at sa mga salmo” (Luke 24:44), at binuksan Niya ang kanilang isipan upang makaunawa. Tiyak na lubhang nakapagpabago sa kanila ang sandaling iyon! Sa nakaraang tatlong araw, nawalan sila ng pag-asa nang makita nilang magdusa si Hesus, mamatay, at ilagak sa libingan. Hindi nila naunawaan ang Kanyang misyon bilang Mesiyas ayon sa inihayag sa Kautusan ni Moises, sa mga salmo, at sa mga propeta.

Noong panahong iyon, maraming Hudyo ang umaasa at naghihintay sa isang Mesiyas. Nagsalita ang mga propeta tungkol sa isang inapo ni David na maghahari magpakailanman bilang isang makatarungan at matuwid na hari. Inilarawan Siya ni Isaias bilang ang isa na sasakanyahan ang “espiritu ng PANGINOON,” na hahatol nang makatarungan at magdadala ng kapayapaan (cf. Isaiah 11:1–9). Ipinahayag ni Jeremias ang pagdating ng isang “maghahari at mamamahala nang may karunungan” at sa ilalim ng kanyang paghahari ay “mamumuhay nang ligtas ang Israel” (cf. Jeremiah 23:5–6). Nagkaroon ng pangitain ang propetang Daniel kung saan nakita niya ang “Isang tulad ng anak ng tao” na nagmumula sa Langit, na ang “paghahari ay walang hanggan at hindi lilipas, at ang kanyang kaharian ay hindi mawawasak” (cf. Daniel 7:13–14). Ipinropesiya ni Mikas na ang bagong pinunong ito ay magmumula sa Betlehem, ang lungsod ni David (cf. Micah 5:1–2).

Gayunman, hindi nila lubos na naunawaan na inihayag din ni Isaias na ang Mesiyas ay magiging isang Lingkod na Nagdurusa: “siya ay tinusok dahil sa ating mga kasalanan, dinurog dahil sa ating kasamaan. Pinasan niya ang parusang nagdulot sa atin ng kaganapan; sa pamamagitan ng kanyang mga sugat ay gumaling tayo” (Isaiah 53:5). Ipinropesiya ni Jeremias na ang Mesiyas na ito ay magtatatag ng isang Bagong Tipan sa Israel, ngunit ang tipang ito ay hindi isusulat sa mga bato; sa halip, sa pamamagitan niya, sinabi ng Diyos: “Ilalagay ko sa kanilang kalooban ang aking kautusan, at isusulat ko ito sa kanilang mga puso; ako ang magiging Diyos nila, at sila ang magiging bayan ko” (Jeremiah 31:33).

Bukod sa mga isinulat ng mga propeta, naglalaman ang mga salmo ng maraming pagtukoy sa pagdurusa, pagkahari, at pangwakas na tagumpay ng Mesiyas na hindi lubos na naunawaan ng mga alagad. Sa Kautusan ni Moises—ang unang limang aklat ng Lumang Tipan (Torah)—ang Paskuwal na Sakripisyo ni Hesus ay paunang inilalarawan sa paghahandog kay Isaac (cf. Genesis 22), sa kordero ng Paskuwa (cf. Exodus 12), at sa Araw ng Pagbabayad-sala (cf. Leviticus 16).

Kaya naman, nang magpakita si Hesus sa Kanyang malalapit na alagad at sabihin, “Ganito ang nasusulat: ang Kristo ay magdurusa at muling mabubuhay sa ikatlong araw, at ang pagsisisi, para sa kapatawaran ng mga kasalanan…,” binuksan din Niya ang kanilang isipan upang maunawaan nilang ang nasaksihan nila nitong nakaraang mga araw ang siyang tumupad sa lahat ng kanilang inaasam. Siya nga ang Mesiyas! Hindi lamang naunawaan ng mga alagad ang Kanyang misyon.

Pagnilayan ngayon ang iyong pagkaunawa kay Hesus bilang Mesiyas. Tingnan ang iyong sarili sa mga alagad na ito. Madalas tayong magkaroon ng mga maling inaasahan sa Diyos. Sa ating mga panalangin, madalas nating sabihin sa Diyos kung ano ang iniisip nating dapat Niyang gawin bilang ating Mesiyas. Gayunman, tumutugon ang Diyos: “Sapagkat ang aking mga kaisipan ay hindi ninyo mga kaisipan, ni ang inyong mga daan ay aking mga daan. Sapagkat kung paanong mas mataas ang langit kaysa lupa, gayon din kataas ang aking mga daan kaysa inyong mga daan, at ang aking mga kaisipan kaysa inyong mga kaisipan” (Isaiah 55:8–9). Hindi tayo naniniwala sa isang Diyos na nangangakong gagawing madali, maginhawa, at walang hirap ang ating buhay. Naniniwala tayo sa isang Diyos na nagdusa at namatay upang magbayad-sala para sa ating mga kasalanan. Ang Diyos ding ito ang tumatawag sa atin na tularan Siya, na umaasa sa Kanyang lakas, upang ialay ang ating buhay para sa iba. Ipanalangin mong, tulad ng mga alagad noong gabi ng Pasko ng Muling Pagkabuhay, mabuksan ang iyong isipan upang maunawaan ang misyon ng Diyos bilang Mesiyas sa iyong buhay, na nagbibigay sa iyo ng pakikibahagi sa Kanyang Muling Pagkabuhay.

Aking Mesiyas at Panginoon, ang Iyong mga kaisipan at mga daan ay higit na mataas kaysa sa amin. Tulungan Mo po akong iwaksi ang anumang maling pagkakilala sa Iyo at maling pagkaunawa sa inaasahan Mo sa akin. Nawa’y mahalin at paglingkuran Kita bilang Lingkod na Nagdurusa na nag-alay ng Kanyang buhay para sa aming mga kasalanan, na nakikibahagi sa Iyong sakripisyong walang pag-iimbot, upang makabahagi rin ako sa Iyong Muling Pagkabuhay. Tulungan Mo akong sundan ang Iyong halimbawa araw-araw, na niyayakap ang Krus nang may pag-asa sa pangako ng buhay na walang hanggan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pagpawi sa Espirituwal na Pangungulila

Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Taon C)

Noong panahong iyon, nagpakita si Hesus sa kanyang mga alagad sa Lawa ng Tiberias. Ganito ang kanyang pagpapakita. Magkakasama sina Simon Pedro, Tomas na tinatawag na Didimo, Natanael na taga-Cana sa Galilea, ang mga anak ni Zebedeo, at dalawa pang alagad niya. Sinabi sa kanila ni Simon Pedro, “Mangingisda ako.” Sinabi nila sa kanya, “Sasama rin kami sa iyo.” Kaya lumabas sila at sumakay sa bangka, ngunit wala silang nahuli nang gabing iyon. John 21:1–3

Isinasalaysay sa Ebanghelyo ni Juan ang pagpapakita ni Hesus kay Maria Magdalena noong umaga ng Linggo ng Muling Pagkabuhay at sa sampu sa mga natitirang Apostol nang gabing iyon, ngunit wala si Tomas. Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga Apostol, “Sumainyo ang kapayapaan. Kung paanong isinugo ako ng Ama, gayon din naman isinusugo ko kayo.” Pagkatapos ay ipinagkaloob Niya sa kanila ang Espiritu Santo.

Makalipas ang isang linggo, muling nagpakita si Hesus sa mga Apostol, at sa pagkakataong ito ay naroon si Tomas. Bagaman tumanggi si Tomas na maniwala sa Muling Pagkabuhay ni Hesus batay sa patotoo ng sampu, sa pagkakataong ito ay inanyayahan siya ni Hesus na hipuin ang Kanyang mga sugat at maniwala. Pagkatapos nito ay napabulalas si Tomas, “Panginoon ko at Diyos ko!” (John 20:28).

Ang pagbasa ngayon ay tungkol sa ikatlong nakatalang pagpapakita ni Hesus sa Kanyang mga Apostol sa Ebanghelyo ni Juan. Naganap ang pagpapakitang ito sa loob ng apatnapung araw bago ang Pag-akyat ni Hesus sa Langit. Isipin ang nararanasan ng mga Apostol sa mga linggong iyon. Araw-araw silang kasama ni Hesus, na umaasa sa Kanya bilang Mesiyas. Pagkatapos ay dumating ang kakila-kilabot na Kanyang Pagpapakasakit at kamatayan. Bagaman nasaksihan nilang Siya ay muling nabuhay at dalawang beses nila Siyang nakita, malamang na ang pagkawala ng Kanyang palagiang pisikal na presensya ay nag-iwan sa kanila ng paghahanap at kawalang-katiyakan. Ipinahihiwatig ng pagbabalik nilang ito sa pangingisda na hinahanap nila ang nakasanayan sa gitna ng pagkalito.

Isang linggo man o ilang linggo ang lumipas, ang panahon sa pagitan ng mga unang pagpapakita ni Jesus at ng pagpapakitang nababasa natin ngayon ay tiyak na naging panahon ng malalim na pagsusuri ng kalooban. Nabuksan na ni Jesus ang kanilang pag-iisip upang maunawaan ang inihayag ng Kasulatan tungkol sa Kanyang misyon bilang Mesiyas, ngunit tila hindi pa rin nila tiyak kung ano ang susunod.

Gayundin sa ating buhay, ang mga sandali ng matinding kaaliwan ay maaaring masundan ng mga panahon ng espirituwal na kapanglawan. Sa isang araw, maaari nating madama na napakalapit natin sa Diyos at tiyak tayo sa ating layunin; sa susunod naman, maaari nating madama na nag-iisa tayo, walang katiyakan, at natutuksong bumalik sa mga nakasanayang gawaing hindi naman nagbibigay ng kaganapan. Gayunman, itinuturo ng himala sa Ebanghelyo ngayon na madalas tayong hinahayaan ni Kristo na maranasan ang mga sandaling ito ng kahungkagan upang mapuspos Niya ang mga ito ng Kanyang presensya at kapangyarihan.

Dalawang bahagi ang himalang ginawa ni Jesus sa Ebanghelyo ngayon. Una, hindi sila pinahintulutan ni Jesus na makahuli ng isda sa buong magdamag. Nagdulot ito ng pagkabigo. Sa gitna ng pagkabigong ito at ng kawalan ng katiyakan kung ano ang susunod na gagawin, dumating si Jesus. Kapag ganito ang iyong nadarama, alamin mong ang kalagayang ito ay handa na para sa pagkilos ng ating Panginoon.

Naganap ang ikalawang bahagi ng himala ngayon nang magsimulang sumikat ang araw. Nagpakita si Jesus sa dalampasigan nang hindi hayag ang Kanyang pagkakakilanlan at sumigaw, “‘Mga anak, mayroon ba kayong nahuling makakain?’ Sumagot sila sa kanya, ‘Wala.’ Kaya sinabi niya sa kanila, ‘Ihulog ninyo ang lambat sa kanang bahagi ng bangka at may mahuhuli kayo.’ Kaya inihulog nila ito, at hindi na nila mahila dahil sa dami ng isda” (John 21:5–6). Dahil dito, ipinahayag ni Juan, ang minamahal na alagad, na iyon ang Panginoon.

Nang nasa pampang na ang mga alagad, kumain si Jesus kasama nila, nakipag-usap sa kanila, tatlong ulit na tinanong si Pedro kung iniibig siya nito, at nagsalita tungkol kay Apostol San Juan. Sa salaysay na ito nagtatapos ang Ebanghelyo ni Juan, at kailangan nating bumaling sa mga Sinoptikong Ebanghelyo at sa Mga Gawa ng mga Apostol para sa Pag-akyat sa Langit, Dakilang Pagsusugo, Pentekostes, at mga salaysay tungkol sa unang Simbahan.

Pagnilayan ngayon ang mga damdamin at iniisip ng mga Apostol sa mga linggong iyon. Nauunawaan nila, ngunit hindi lubos. May pag-asa sila, ngunit pinanghihinaan ng loob. Wala silang katiyakan, ngunit sinisikap nilang mahanap ang kanilang landas. Habang pinagninilayan mo ang mga katotohanang iyon, isaalang-alang kung paano mo nakikita ang iyong sarili sa kanilang kalagayan. Kung nadarama mong ikaw ay naghahanap, nangungulila sa espirituwal, at walang katiyakan, pagnilayan kung paano nagbago ang ugnayan ni Jesus sa mga alagad. Hindi na nila Siya nakikita araw-araw sa pisikal na anyo. Tulad natin, kinailangan nilang kilalanin ang Kanyang palagiang espirituwal na presensya at magsimulang umasa sa Kanyang biyaya. Tulad nila, dapat tayong magtiyaga sa pag-asa, tanggihan ang espirituwal na kapanglawan, at hintaying akayin tayo ng Panginoon tungo sa maluwalhating misyong inilalaan Niya para sa atin.

Panginoong laging naririto, kung minsan ay nadarama ko ang Iyong presensya, at kung minsan naman ay tila malayo Ka. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang magtiyaga sa mga sandali ng kaaliwan at espirituwal na kapanglawan, na laging nakatuon ang pansin sa Iyong presensya sa aking buhay. Patatagin Mo ako upang magtiwalang malapit Ka, kahit hindi nakikita. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Muling Pagtutuon ng Iyong Hangarin

Lunes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Rabbi, kailan ka pa dumating dito?” Sumagot si Jesus sa kanila, “Amen, amen, sinasabi ko sa inyo, hinahanap ninyo ako hindi dahil nakakita kayo ng mga tanda kundi dahil nakakain kayo ng mga tinapay at nabusog. Huwag kayong magpagal para sa pagkaing nasisira kundi para sa pagkaing nananatili tungo sa buhay na walang hanggan, na ibibigay sa inyo ng Anak ng Tao. Sapagkat sa kanya inilagay ng Ama, ng Diyos, ang kanyang tatak.” John 6:26–27

Iba ang hinahangad ng mga tao, ngunit iba naman ang hinahangad ni Jesus. Karaniwan sa ating lahat ang ganitong katotohanan. Sa naunang bahagi ng kabanatang ito ng Ebanghelyo ni Juan, mahimalang pinakain ni Jesus ang 5,000 lalaki—hindi pa kabilang ang mga babae at bata—gamit ang limang tinapay na sebada at dalawang isda. Gayon na lamang ang tuwa ng mga tao kaya nais nilang kunin si Jesus at koronahan Siyang hari. Ngunit hindi hinangad ni Jesus na maging isang makalupang hari, kaya nagtungo Siya sa isang bundok upang mapag-isa.

Kinaumagahan, nang matuklasan ng mga tao na nakaalis na si Hesus, hinanap nila Siya at natagpuan sa Capernaum kasama ang Labindalawa. Nang matagpuan nila Siya, nagtanong sila, “Rabbi, kailan pa Kayo dumating dito?” Inihayag ng tugon ni Hesus ang tunay nilang hangarin: “Hinahanap ninyo ako hindi dahil nakakita kayo ng mga tanda kundi dahil nakakain kayo ng mga tinapay at nabusog.” Sa madaling salita, gusto nilang makakain muli. Mababaw ang kanilang interes kay Hesus.

Sa Ebanghelyo ni Juan, ang mga himala ni Hesus ay tinatawag na “mga tanda.” Itinuturo ng mga tandang ito ang Kanyang banal na pagka-Anak at ang Kanyang misyon ng pagliligtas, at inihahayag Siya bilang bukal ng buhay na walang hanggan. Alam ni Hesus na hinahanap Siya ng mga tao hindi dahil naghahangad sila ng espirituwal na pag-unawa o ng pagkaunawa sa Kanyang kalikasang banal, kundi para lamang matugunan ang kanilang materyal na pangangailangan—ang makakain muli.

Hinahangad ng mga tao ang pagkain para sa katawan, ngunit nais ni Hesus na bigyan sila ng espirituwal na pagkain upang patatagin ang kanilang pananampalataya nang sa gayon ay manalig sila at matanggap ang walang hanggan at lubos na masaganang mga kayamanang Kanyang ipagkakaloob. Kaya hinimok sila ni Hesus na magsikap “para sa pagkaing nananatili tungo sa buhay na walang hanggan.” Ang “pagkaing” iyon ay ang kanilang pananalig sa Kanya, na isinugo ng Ama upang maghatid ng buhay na walang hanggan.

Madalas nating mas hangarin ang mga lumilipas na bagay ng mundong ito kaysa sa Diyos. Likas, at hindi kasalanan, ang makaramdam ng gutom at maghangad ng pagkain. Ngunit kung ang mga hangaring ito ang nagiging pangunahing puwersang gumagabay sa ating buhay, nawawala ang mga ito sa tamang kaayusan.

Bukod sa mga likas na hangarin, maaari ring malihis ang ating mga espirituwal na hangarin. Halimbawa, kung hinahanap natin si Hesus sa panalangin dahil lamang may hinihingi tayong pabor sa Kanya, kumikilos tayo na tulad ng mga tao sa Ebanghelyo ngayon, at ang mga salita ni Hesus sa kanila ay para rin sa atin: “Huwag kayong magsikap para sa pagkaing nasisira kundi para sa pagkaing nananatili tungo sa buhay na walang hanggan, na ibibigay sa inyo ng Anak ng Tao.”

Ang paghahanap natin kay Hesus ay hindi dapat nakasentro sa sarili nating mga ideya kung ano ang pinakamabuti para sa atin. Ang Diyos lamang ang nakaaalam kung ano ang pinakamabuti. Dapat natin itong maunawaan at hayaan Siyang ibaling ang ating mga hangarin sa paghahanap ng walang hanggan. Hindi lamang natin dapat hanapin kundi hangarin din ang pagkilos ng Diyos sa ating buhay. Ang pinakadakila Niyang gawain ay ang tayo ay “sumampalataya sa kanyang isinugo.” Dapat nating hangarin ang pananampalataya kay Hesus at sa Kanyang walang hanggang plano, at talikuran ang bawat mababaw o lihis na paghahangad.

Pagnilayan mo ngayon kung ano ang pinakahinahangad mo sa iyong ugnayan sa ating Panginoon. Kung ang iyong mga mithiin ay makalupa at panandalian, ituon mo ang iyong paningin sa higit na mataas. Hanapin mo ang mga walang hanggang katotohanang nais ipagkaloob ng Diyos, at magsikap na muling ituon ang iyong mga hangarin sa mga iyon lamang. Alam ng Diyos ang ating mga likas na pangangailangan at tutugunan Niya ang mga ito ayon sa Kanyang kalooban kapag inuuna natin ang pag-unawa sa Kanya, sa Kanyang banal na pagka-Anak, at sa Kanyang misyon. Matuto ka sa mga tao sa Ebanghelyo ngayon at pakinggan ang mahinahong pagsaway ni Hesus. Sumampalataya ka sa Isinugo ng Ama—si Hesus, ang Anak ng Diyos—at masaganang ipagkakaloob sa iyo ang lahat ng mabuti at walang hanggang bagay ayon sa Kanyang kalooban.

Aking makalangit na Hari, nais Mong maging Hari ng aking buhay, na gumagabay sa bawat kilos ko at namamahala sa bawat hangarin ko. Ipinauubaya ko sa Iyo ang lahat ng pamamahala, mahal kong Panginoon, at hinihiling kong muli Mong ituon ang bawat mithiin at hangarin ko ayon sa Iyong ganap na kalooban. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Manna o ang Tinapay ng Buhay

Martes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay

Sinabi ng mga tao kay Hesus: “Anong tanda ang magagawa mo upang makita namin at sumampalataya kami sa iyo? Ano ang magagawa mo? Kumain ng manna ang aming mga ninuno sa ilang, gaya ng nasusulat: ‘Binigyan niya sila ng tinapay mula sa langit upang kainin.’” John 6:30–31

Sinisimulan ng Ebanghelyo ngayon ang magandang Pahayag tungkol sa Tinapay ng Buhay, na babasahin natin sa Misa sa mga natitirang araw ng linggong ito. Sa pahayag na ito, mababasa natin ang pakikipag-usap ni Hesus sa ilan sa mga taong, noong nakaraang araw, ay kabilang sa mahigit 5,000 na mahimalang pinakain sa pamamagitan ng pagpaparami ng mga tinapay at isda. Nagsisimula ang pag-uusap sa paghahanap ng mga tao ng pagkain para sa katawan at unti-unting humahantong sa paghahayag ng isang mas malalim at espirituwal na pagkain habang inaakay sila ni Hesus tungo sa “pagkaing nananatili tungo sa buhay na walang hanggan” (John 6:27).

Nakuha ni Hesus ang kanilang pansin. Naunawaan nilang ang Kanyang sinasabi ay tungkol sa isang bagay na mahiwaga—higit pa sa mahimalang pagpaparami ng mga tinapay at isda. Kaya humingi sila sa Kanya ng isang tanda at sinipi ang salaysay sa Exodo kung saan nagkaloob ang Diyos ng manna sa ilang. Ang pag-unawa sa kanilang tanong ang susi sa pag-unawa sa tugon ni Hesus.

Matapos akayin ni Moises ang mga Israelita palabas ng Ehipto at habang naglalagalag sila sa ilang sa loob ng apatnapung taon patungo sa Lupang Pangako, pinagkalooban sila ng Diyos ng manna bilang “tinapay mula sa langit” (cf. Exodus 16:4–34). Mga 820 taon matapos pumasok ang mga Israelita sa Lupang Pangako at itatag ang kanilang kaharian, bumagsak ang Jerusalem sa mga taga-Babilonia noong 586 B.C. Sinasabing sa panahong ito, bago dinalang bihag sa ibang lupain ang mga Judio, itinago ni propeta Jeremias sa isang lihim na lugar ang Kaban ng Tipan, na naglalaman ng isang sisidlan ng manna (cf. 2 Maccabees 2:5–8). May simbolikong kahulugan ang nakatagong mannang ito, at ipinahihiwatig ng tradisyon na may paniniwalang muli itong lilitaw nang mahimala sa Paskuwa pagdating ng Mesiyas, bilang simula ng pagbubukang-liwayway ng mga huling araw at ng isang bagong panahon ng katuparan ng mga pangako ng Diyos.

Ipinahihiwatig ng ilang tradisyon na may pag-asang muling lilitaw ang nakatagong manna, kaya naisip ng mga tao kung ihahayag kaya ni Hesus ang gayong mga kayamanan—mga tunay na espirituwal na kaloob na magpapatunay na Siya ang Mesiyas na matagal nang hinihintay. Gayunman, hindi naunawaan ng mga tao ang ginawa ni Jeremias at ang mas malalim na kahulugan ng nakatagong manna. Bagaman binabanggit ng tradisyon ang isang mahimalang muling paglitaw nito, nilayon ni Hesus na tuparin ang propesiyang iyon hindi sa pamamagitan ng paglalantad sa lumang Kaban kundi sa pagpapakilala sa Kanyang sarili bilang bagong Manna: “…ang aking Ama ang nagbibigay sa inyo ng tunay na tinapay mula sa langit. Sapagkat ang tinapay ng Diyos ay yaong bumababa mula sa langit at nagbibigay-buhay sa sanlibutan” (John 6:32–33).

Nang ihayag ito ni Hesus, hiniling sa Kanya ng mga tao, “Ginoo, bigyan ninyo kami lagi ng tinapay na ito” (John 6:34). Sa kasamaang-palad, hindi pa rin nila naunawaan. Habang inaalala nila ang salaysay sa Exodo tungkol sa manna sa ilang, inakala nilang nangangako si Hesus ng isang bagong pisikal na pagkaing tutustos sa kanilang pangangailangan. Kaya malinaw na ipinahayag ni Hesus, “Ako ang tinapay ng buhay; ang lumalapit sa akin ay hindi kailanman magugutom, at ang sumasampalataya sa akin ay hindi kailanman mauuhaw” (John 6:35). Sa pahayag na iyon, sinimulan ni Hesus ang pagtuturo tungkol sa Eukaristiya, isang aral na magkakaroon ng katuparan sa Huling Hapunan, kung saan inihandog Niya ang Kanyang sarili bilang tunay na pagkain at inumin para sa buhay ng sanlibutan.

Sa pagsisimula nating basahin ang Pahayag tungkol sa Tinapay ng Buhay, inaanyayahan tayong pumasok sa pinakadakilang misteryo ng ating pananampalataya. Bilang isang banal na misteryo—isang mysterium fidei—ang Eukaristiya ay hindi isang bagay na mauunawaan natin sa pamamagitan lamang ng pag-aaral. Ang Eukaristiya ay ang Presensiya ng Diyos na inaanyayahan tayong pasukin, at kailangang ituro sa atin ni Hesus ang daan. Mauunawaan lamang nang wasto ang Eukaristiya sa pamamagitan ng panalangin—isang panalanging sa loob nito ay inihahayag sa atin ng Diyos ang Kanyang nakatagong presensiya.

Pagnilayan mo ngayon ang iyong pag-unawa sa Eukaristiya. Tanging ang espirituwal na Kaloob ng Pagkaunawa ang magbibigay sa atin ng kakayahang mas lubos na maunawaan ang napakahalagang Kaloob na ito. Habang binabasa natin ang Pahayag tungkol sa Tinapay ng Buhay ngayong linggo, sikaping pagnilayan sa panalangin ang mga salita nito. Humingi ng kaliwanagan. Tulad ng mga taong nakipag-usap kay Hesus sa Ebanghelyo ngayon, italaga mo ang iyong sarili sa pakikibahagi sa kanilang pag-uusap. Sikaping umunawa upang ikaw ay sumampalataya at makibahagi sa saganang mga pagpapalang ipinagkakaloob sa mga tumatanggap ng Tinapay ng Buhay. 

O Tinapay ng Buhay, Ikaw ang tunay na pagkaing mula sa Langit, Ikaw ang nagbibigay-lakas sa aking pagod na kaluluwa. Habang pinagninilayan namin ang Iyong maganda at mahiwagang aral tungkol sa Eukaristiya, tulungan Mo po akong maunawaan ang mahalagang kaloob na ito upang sa paglapit ko sa altar, lumapit akong may panibagong pagpipitagan, na naghahangad hindi lamang ng pisikal na pakikibahagi kundi ng espirituwal na pagkamulat sa katotohanan ng Iyong presensiya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Pagkabusog na Iyong Hinahangad

Miyerkules sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Jesus sa mga tao, “Ako ang tinapay ng buhay; ang sinumang lumalapit sa akin ay hindi kailanman magugutom, at ang sinumang sumasampalataya sa akin ay hindi kailanman mauuhaw. Ngunit sinabi ko sa inyo na bagaman nakita na ninyo ako, hindi kayo sumasampalataya.” John 6:35–36

Malamang na nagulat ang ilan sa mga nakinig sa diskurso ni Jesus tungkol sa Tinapay ng Buhay. Ang mga nakinig nang may pananampalataya ay nagsimulang sumampalataya sa Kanya, kahit hindi pa ganap ang kanilang pagkaunawa. Ang mga nakinig nang may pag-aalinlangan ay hindi lamang nagulat kundi nagalit din, gaya ng makikita sa kanilang tugon. Sa Ebanghelyo ngayon, pinakamalinaw na inihahayag ni Jesus ang Kanyang pagka-Diyos at misyon, at inaanyayahan tayong tanggapin Siya sa ating buhay.

Matapos ipahayag na Siya ang Tinapay ng Buhay, inihayag ni Jesus ang Kanyang pakikiisa sa Ama sa Langit na nagsugo sa Kanya upang tuparin ang Kanyang misyon. Ipinahayag Niya na “hindi Niya itataboy ang sinumang lumalapit sa” Kanya sapagkat Siya ay “bumaba mula sa langit” upang gawin ang kalooban ng Ama na nagsugo sa Kanya. Nagtapos si Jesus sa isang pahayag tungkol sa kalooban ng Ama at sa Kanyang misyon: “Ang bawat nakakakita sa Anak at sumasampalataya sa kanya ay magkaroon ng buhay na walang hanggan, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw” (cf. John 6:37–40). Muli, para sa mga walang pandinig na bukas sa pananampalataya, tiyak na nakagugulat ang inihayag ni Jesus.

Noong panahong iyon, nakasanayan na ng mga taga-Israel na makinig sa mga rabbi na nagpapaliwanag sa kanila ng Kautusan ni Moises, ng mga salmo, at ng mga propeta. Madalas magsalita nang malinaw at may awtoridad ang mga gurong ito na may malawak na kaalaman, ngunit hindi kailanman gaya ni Jesus. Kapansin-pansin ang Kanyang kalinawan at awtoridad, at bago ang mensaheng Kanyang itinuro. Maging ang mga propeta noong unang panahon ay hindi nagsalita nang tulad Niya. Kapag sila ay nagpapahayag ng propesiya, karaniwan nilang sinisimulan ito sa pagsasabing, “Ganito ang sabi ng Panginoon…” Lubhang naiiba ang pagtuturo ni Jesus sapagkat sa diwa nito ay ipinahahayag Niyang, “AKO ANG Panginoon…”

Bagaman maaaring may ilang nag-alinlangan at pumuna, mahalagang pagtuunan natin ng pansin ang mga mapagpakumbaba ang puso na nakinig sa mga salita ni Jesus nang may pagiging bukas at pananampalataya. Habang naririnig nila ang bago at kamangha-manghang aral na ito, maaaring tumugon ang kanilang puso ng, “Oo!”, samantalang ang kanilang isip ay nagsabing, “Hindi ko nauunawaan.”

Kapag naranasan natin ang kaloob ng pananampalataya, matutuklasan nating gayon din ang ating tugon. Ang mga mahiwagang katotohanang inihayag ng Diyos ay madalas na unang umaantig sa ating espiritu at tumatawag sa atin na sumampalataya, at saka lamang ipinagkakaloob ang kalinawan kapag sumampalataya na tayo. Sa katunayan, madalas mauna ang pananampalataya sa pagkaunawa, na nag-aanyaya sa atin na magtiwala muna at tumanggap ng mas malalim na pagkaunawa sa takdang panahon. Dahil dito, dapat nating maunawaan na hindi kailangan ang ganap na pagkaunawa upang sumampalataya. Nararapat na sumampalataya tayo sa kaibuturan ng ating espiritu, kahit hindi pa lubusang nauunawaan ng ating isip ang katotohanang ating pinaniniwalaan. Lalo itong totoo pagdating sa Eukaristiya.

Minsan ay sinabi ni San Juan Vianney, “Walang anumang kasingdakila ng Eukaristiya. Kung may mas mahalaga pa ang Diyos, ibinigay na sana Niya iyon sa atin.” Sumasampalataya ka ba rito? Sa lahat ng materyal na bagay na maaari nating makamit sa buhay na ito, walang higit na mahalaga, makabuluhan, o marangal kaysa sa Eukaristiya. Bakit? Sapagkat ang Eukaristiya ay si Jesus mismo. Siya ang Tinapay ng Buhay. Ang Kanyang Katawan at Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos ay pumapasok sa ating mga kaluluwa kapag tinatanggap natin ang napakahalagang kaloob na ito.

Matapos sabihin ni Jesus sa mga tao, “ang sinumang lumalapit sa akin ay hindi kailanman magugutom, at ang sinumang sumasampalataya sa akin ay hindi kailanman mauuhaw,” sinabi Niyang may ilang hindi sasampalataya sa Kanya. Ngunit ang mga sumasampalataya, sa kabila ng hindi pa ganap na pagkaunawa sa Eukaristiya, ay pinangakuang “hindi kailanman magugutom” at “hindi kailanman mauuhaw.” Malinaw na ang gutom at uhaw na tinutukoy ni Jesus ay higit na malalim kaysa sa mga pisikal na pangangailangan. Ito ang pananabik na nagmumula sa kaibuturan ng ating pagkatao, na naghahangad ng kaganapan, kasiyahan, at kapayapaan. Ito ang pagnanais na maging ganap, malaya sa pagkakasala at kahihiyan, at masiyahan nang higit sa anumang likas na kasiyahan. Ito ang Eukaristiya. Tunay na naroroon si Jesus sa Eukaristiya, na nagnanais pawiin ang bawat pananabik ng ating mga kaluluwa.

Pagnilayan ngayon ang paanyaya ni Hesus na pawiin ang pinakamalalim na gutom at uhaw ng iyong kaluluwa sa pamamagitan ng Eukaristiya. Tinatawag ka Niya sa isang personal na pakikipagtagpo, upang matagpuan sa Kanya ang tunay na kasiyahang hindi maibibigay ng mundo. Sinisikap nating makamit ang kapuspusang iyon sa pamamagitan ng maraming bagay na lumilipas, tulad ng mga kasiyahan, kaginhawahan, pagpapalayaw sa sarili, kayamanan, at katanyagan. Wala sa mga ito ang nakapapawi sa ating mga hinahangad. Habang sinisiyasat mo ang iyong kaluluwa at kinikilala ang marami mong pananabik, bumaling sa Kanya lamang na tunay na nakapupuno sa mga ito. Panibaguhin ang iyong pananampalataya sa Eukaristiya at tanggapin ang kapuspusang nais Niyang ipagkaloob.

Panginoon kong nasa Eukaristiya, ipinangako Mo na kung lalapit ako sa Iyo, tutugunan Mo ang aking pinakamalalalim na pananabik, ang bawat gutom at uhaw. Lumalapit nga ako sa Iyo at naniniwalang Ikaw ang Tinapay ng Buhay, ang tanging daan patungo sa Ama. Pinaninibago ko ang aking pananampalataya sa Iyong Tunay na Presensiya sa Eukaristiya at idinadalangin kong sa tuwing tatanggapin Kita, maging bukas ang aking puso sa Iyong pag-ibig na nagpapabago. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Inilalapit ng Ama

Huwebes ng Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Hesus sa mga tao: “Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Amang nagsugo sa akin, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw.” John 6:44

Sa Ebanghelyo ngayon, ipinagpapatuloy ni Hesus ang Kanyang pakikipag-usap sa mga taong naghanap sa Kanya matapos Niyang gawin ang himala ng pagpaparami ng mga tinapay at isda. Habang nagpapatuloy ang pag-uusap, lalo pang nililinaw ni Hesus ang Kanyang ugnayan sa Ama, ang Kanyang pagka-Diyos, ang pagkilos ng Ama sa ating buhay, at ang pagkakaloob Niya ng Kanyang sarili bilang Tinapay ng Buhay.

Inihahayag ng talata sa itaas ang isang mahalagang prinsipyong espirituwal na dapat nating maunawaan habang nagsisikap tayong patatagin ang ating ugnayan sa Diyos: Ang pananampalataya ay tugon sa tawag ng Ama, hindi isang bagay na tayo mismo ang nagpapasimula. Napakahalaga ng prinsipyong ito sapagkat ang pananampalataya ay hindi pangunahing isang pasiyang ginagawa natin upang mas mapalapit sa Diyos; sa halip, nagsisimula ito sa isang pasiya ng Ama sa Langit na inilalapit tayo sa Kanyang sarili sa pamamagitan ng paglalapit sa atin sa Kanyang Anak na si Hesus, lalo na sa Eukaristiya.

Sa praktikal na pagsasabuhay nito, dapat gabayan ng prinsipyong ito ang ating buhay-panalangin. Bagaman mabuting sadyain nating manalangin araw-araw, magnilay sa Banal na Kasulatan, bumigkas ng mga panalanging debosyonal, at dumalo sa Misa nang madalas hangga’t maaari, dapat lagi nating ituring ang mga pagsisikap na iyon bilang tugon sa paanyaya ng Diyos sa halip na sarili nating mabuting ideya. Banayad ang pagkakaibang ito, ngunit mahalaga.

Bilang paglalarawan, isaalang-alang ang salaysay sa Ebanghelyo tungkol sa magkasalungat na panalangin ng Pariseo at ng maniningil ng buwis sa Luke 18:9–14. Sa talinghagang iyon, maraming panalangin ang iniaalay ng Pariseo araw-araw at palagi siyang nag-aayuno, ngunit hindi dininig ang kanyang mga panalangin at walang ibinungang mabuti ang kanyang pag-aayuno. Bakit? Sapagkat ang kanyang mga pagkilos ay hindi nagmula sa pagkukusa ng Diyos kundi mga gawa ng sarili niyang pagkukusa. Sa kabilang banda, ang maniningil ng buwis, na batid ang kanyang kasalanan at pangangailangan sa awa ng Diyos, ay nagpakumbaba at nanalangin, “O Diyos, maawa Ka sa akin na isang makasalanan.” Maganda at mabunga ang panalanging iyon sapagkat ito ay tugon sa Diyos na nagpakita sa kanya ng kanyang kasalanan at tumawag sa kanyang magsisi, na siya naman niyang ginawa.

Ang aral ng Ebanghelyo ngayon ay dumarating sa atin sa konteksto ng turo ni Hesus tungkol sa Eukaristiya. Kaya dapat nating ilapat lalo na ang Kanyang mga pambungad na salita sa paraan ng ating pakikibahagi sa Misa. Ang pagpapasiya nating dumalo sa Misa ay hindi isang pabor na ginagawa natin para sa Diyos. Sa halip, ang ating pakikibahagi sa Misa ay dapat maging tugon sa Ama na nag-aalok sa atin ng Katawan at Dugo, Kaluluwa at pagka-Diyos ni Hesus, na Kanyang Anak, bilang pagkaing espirituwal na kailangan natin upang makamit ang buhay na walang hanggan. Ang pakikibahagi sa Misa ay kaloob ng Diyos sa atin, at ang ating tugon ay dapat maging tunay na panalangin.

Nagiging tunay ang ating pakikibahagi sa Misa kapag kinikilala nating inaanyayahan tayo ng Ama na tanggapin ang Eukaristiya bilang “ang tinapay na buhay na bumaba mula sa langit” at ang “Laman ni Jesus para sa buhay ng sanlibutan.” Ang Misa ay tungkol sa pagtanggap sa Diyos sa ating buhay, hindi dahil pinipili nating ilagay Siya roon, kundi dahil sumasagot tayo ng “Oo” sa Kanyang paanyayang magpaakit sa Kanya. Ang salitang “Eukaristiya” ay nangangahulugang “pasasalamat,” at ito ang dapat maging tugon natin sa panalangin sa gayong dakilang kaloob. Dapat nating linangin ang taos-pusong pasasalamat sa paanyaya ng Ama na makibahagi sa Sakripisyo ng Kanyang Anak upang ipagkaloob sa atin ang buhay na walang hanggan, isang kaloob na hindi natin napagkarapat-dapat.

Pagnilayan ngayon ang iyong pakikibahagi sa Misa. Kung nadarama mo kailanman na ang iyong pagdalo ay isang pabor sa Diyos, huminto sandali at pakinggan ang tinig ng Amang tumatawag sa iyo. Sikapin mong marinig ang Kanyang paanyaya sa iyo sa napakahalagang Piging na ito. Maging mulat sa pag-akit sa iyo ng Ama patungo sa Misa, patungo sa Kanyang Anak, ang bukal ng buhay na walang hanggan. Tumugon nang may mapagpakumbabang pasasalamat, sapagkat alam mong wala nang hihigit pang kaloob na maaari mong tanggapin.

Ama sa Langit, lagi Mo akong kinakausap, tinatawag, at inaakit patungo sa Iyong Anak. Buksan Mo po ang aking mga tainga upang marinig ang Iyong banayad na tinig, na nag-aalok sa akin ng Katawan at Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos ng Iyong Anak sa Banal na Eukaristiya. Nawa ang aking pakikibahagi sa di-matarok na Kaloob na iyon ay mapuspos ng taos-pusong pasasalamat para sa mga walang-hanggang kaloob na inaanyayahan Mo akong tanggapin. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Katiyakan ng Pananampalataya

Biyernes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

“Amen, amen, sinasabi ko sa inyo, malibang kainin ninyo ang Katawan ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang Dugo, wala kayong buhay sa inyong sarili. Ang kumakain ng aking Katawan at umiinom ng aking Dugo ay may buhay na walang hanggan, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw. Sapagkat ang aking Katawan ay tunay na pagkain, at ang aking Dugo ay tunay na inumin.” John 6:53–55

Ang katwiran at malayang kalooban ng tao ang pinakamahahalagang likas na kaloob sa atin ng Diyos. Ang mga ito ang nagbubukod sa atin sa lahat ng iba pang hayop. Sa pamamagitan ng katwiran, nagagawa nating mag-isip nang mapanuri, umunawa ng mga konsepto, at makabuo ng mga konklusyon. Mahalaga sa ating katwiran bilang tao ang ating malayang kalooban, na nagbibigay sa atin ng kakayahang kumilos ayon sa mga konklusyong nararating natin o tanggihan ang mga ito, at sa halip ay piliing sundin ang ating di-maayos na mga hilig at maling mga pagnanasa. Bagaman nasugatan ng Kasalanang Orihinal ang katwiran ng tao, hindi ito lubusang nawasak. Dapat tayong masigasig na magsikap na kumilos nang makatuwiran at ayon sa wastong pag-unawa, na sumusunod sa likas na batas na isinulat ng Diyos sa ating mga kaluluwa. Gayunman, bagaman malaki ang maitutulong ng makatuwirang pag-unawa sa likas na batas upang mamuhay tayo nang matuwid, hindi ito sapat upang akayin tayo sa mas malalalim na katotohanan ng walang-hanggang kaligtasan, na ipinangako sa atin sa pahayag ni Jesus tungkol sa Tinapay ng Buhay, na ating pinagninilayan.

Kung likas na katwiran lamang ang pagbabatayan, hindi mauunawaan ang Eukaristiya. Paanong ang tila isang piraso ng tinapay ay magiging “Laman ng Anak ng Tao” at ang tila alak sa isang kalis ay magiging Kanyang Dugo? Ngunit kapag isinama natin sa ating pangangatwiran ang banal na paghahayag, lubos na nauunawaan ang Eukaristiya bilang Laman at Dugo ni Jesus, ang Anak ng Diyos: “…ang aking Laman ay tunay na pagkain, at ang aking Dugo ay tunay na inumin.” Nauunawaan ang Eukaristiya, ngunit kapag nakikinig lamang tayo nang may pananampalataya sa paghahayag na ibinigay sa atin ni Jesus. Ibinibigay ng Ebanghelyo ngayon ang pinakamalinaw na aral na natanggap natin kailanman tungkol sa Mahalagang Kaloob na ito.

Nagsisimula ang Ebanghelyo ngayon sa pagsasalaysay na “Nagtalu-talo ang mga Judio, na nagsasabi, ‘Paano maibibigay ng taong ito ang kanyang Laman upang ating kainin?’” (John 6:52). Nagtatalo sila dahil hindi nila binubuksan ang kanilang katwiran sa liwanag ng katotohanang inihayag ni Jesus. Sa pag-uusap na ito, ang Walang-hanggan at Nagkatawang-taong Anak ng Diyos ay nagpapahayag sa kanila ng isang banal na katotohanan. Malinaw at tuwiran ang pananalita ni Jesus, ngunit nanatiling sarado ang kanilang mga isip. Narinig nila ang Kanyang mga salita, ngunit isinara nila ang kanilang sarili sa Tinig ng Ama, na nagpapatotoo para kay Jesus na ang lahat ng Kanyang sinabi ay totoo. Tila nagsimulang makaunawa at maniwala ang ilan sa mga nakikinig, kaya nagkaroon ng pagtatalo sa kanila.

Kapag binabasa mo ang mga salita ng ating Panginoon, ano ang naririnig mo? Naririnig mo ba ang Tinig ng Ama sa kaibuturan ng iyong budhi, na nagpapatunay sa katotohanan ng iyong binabasa? Naririnig mo ba ang Buháy na Salita ng Diyos na umaalingawngaw sa iyong isip at kaluluwa? Hinahayaan mo bang gabayan ng Salitang iyon ang iyong pangangatwiran bilang tao upang mapagtanto mong tunay ang Eukaristiya, na ito ang Laman at Dugo ng Anak ng Diyos, na iniaalay sa iyo upang makabahagi ka sa buhay na walang hanggan? Walang anumang dami ng pag-aaral o talino ng tao lamang ang makapagpapaniwala sa atin sa mga banal na katotohanan. Ang Diyos lamang ang makapagpapaniwala sa atin, ngunit kung makikinig lamang tayo sa Kanyang Tinig.

Ang mga katotohanan ng pananampalataya, gaya ng ating paniniwala sa Eukaristiya, ay dapat nating panghawakan nang may higit na katiyakan kaysa sa alinmang likas na katotohanang ating pinaniniwalaan. Walang taong may katinuan ang magkakaila sa realidad ng pisikal na daigdig na nakikita ng ating mga mata o nahahawakan ng ating mga kamay. Ang mga ingay na ating naririnig, ang pagkaing ating nalalasahan, at ang samyong ating naaamoy ay pawang itinuturing na tunay dahil naniniwala tayo sa nasasagap ng ating limang pandama. Kapag nakikilala ng ating budhi ang mga banal na katotohanan, ang mga katotohanang iyon ay higit na tiyak kaysa sa lahat ng kaalamang nagmumula sa pandama. Bakit? Sapagkat ang Diyos mismo ang tuwirang nakikipag-ugnayan sa atin.

Pagnilayan mo ngayon ang napakalinaw na turo ni Hesus tungkol sa Eukaristiya. Dapat nating pakinggan at unawain ang Kanyang sinabi. Dapat maging matatag at tiyak ang ating pananampalataya sa Eukaristiya. Hayaang umalingawngaw ang Tinig ng Ama sa iyong isip upang maging higit kang tiyak na ang Eukaristiya ay ang Laman at Dugo ng Anak ng Diyos kaysa sa anupamang iyong pinaniniwalaan. Patatagin mo ang iyong pananampalataya, sa pagkaalam na ang Kanyang Laman at Dugo ay umaakay sa iyo tungo sa buhay na walang hanggan.

Aking Panginoon sa Eukaristiya, naniniwala akong ibinigay Mo ang Iyong buhay para sa kaligtasan ng lahat at ipinagkakaloob sa amin ang kaloob ng walang hanggang kaligtasan sa pamamagitan ng mga Sakramento. Naniniwala akong ang Eukaristiya ay ang Iyong Laman at Dugo, ang Iyong Banal na Esensiya. Mangyaring patatagin Mo ang aking pananampalataya upang maging higit akong bukás sa masaganang biyayang nais Mong ipagkaloob sa pamamagitan ng Napakahalagang Kaloob na ito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Nabigla sa Katotohanan

Sabado sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay

Sinabi ni Hesus sa Labindalawa, “Nais din ba ninyong umalis?” Sumagot sa Kanya si Simon Pedro, “Panginoon, kanino kami pupunta? Nasa Iyo ang mga salita ng buhay na walang hanggan. Sumampalataya kami at lubos na naniniwalang Ikaw ang Banal ng Diyos.” John 6:67–69

Kung minsan, natutukso tayong higit na pahalagahan ang isang mababaw na pagkakaisa kaysa sa Ebanghelyo. Bagaman nauunawaan kung bakit dumarating ang tuksong ito, sa huli ay hindi ito katanggap-tanggap. Malaki ang hinihingi ng Ebanghelyo sapagkat inilalahad nito sa atin ang malalalim at nakapagpapabagong katotohanan tungkol sa kung Sino ang Diyos at ang Kanyang paanyayang makibahagi sa Kanyang buhay. Inaanyayahan tayo ng Ebanghelyo na paniwalaan nang may ganap na paninindigan ang lahat ng itinuro sa atin ni Hesus, kabilang ang Kanyang mga turo tungkol sa Kabanal-banalang Eukaristiya.

Matapos ang pahayag ni Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay, mababasa natin: “Marami sa mga alagad ni Hesus na nakikinig ang nagsabi, ‘Mahirap tanggapin ang pananalitang ito; sino ang makatatanggap nito?’” (John 6:60). Matapos kilalanin ni Hesus na nabigla sila sa Kanyang turo, “marami sa Kanyang mga alagad ang nagbalik sa dati nilang pamumuhay at hindi na sumama sa Kanya” (John 6:66).

Ang hayagang pagtangging ito ng marami sa mga dumating upang makinig kay Hesus ay nakaapekto sa Kanyang mga Apostol. Nang makita Niya ang kanilang pagkabigla, tinanong ni Hesus ang Labindalawa: “Nais din ba ninyong umalis?” Ang tugon ni Pedro ay dapat ding maging tugon natin sa mga hinihingi ng Ebanghelyo: “Panginoon, kanino kami pupunta? Nasa Iyo ang mga salita ng buhay na walang hanggan. Sumampalataya kami at lubos na naniniwalang Ikaw ang Banal ng Diyos.”

Kung maingat nating babasahin ang maraming turo ni Hesus, matutuklasan nating lubhang hinahamon tayo ng mga ito. Hindi nangangaral si Hesus ng mababaw na pagkakaisa. Hindi Siya isang politikong nagsasalita para lamang makakuha ng suporta. Ipinahahayag Niya ang malinaw at mapanghamong mga katotohanang kailangan nating marinig upang maging ganap na mga kasapi ng Kanyang Katawan, ang Simbahan.

Ano ang sinabi ni Hesus na naging dahilan upang iwan Siya ng marami sa Kanyang mga alagad at bumalik sa dati nilang pamumuhay? Matatagpuan ang sagot sa talatang nauuna sa Ebanghelyo ngayon:

“Amen, amen, sinasabi ko sa inyo, malibang kainin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang Kanyang dugo, wala kayong buhay sa inyong sarili. Ang kumakain ng Aking laman at umiinom ng Aking dugo ay may buhay na walang hanggan, at ibabangon Ko siya sa huling araw. Sapagkat ang Aking laman ay tunay na pagkain, at ang Aking dugo ay tunay na inumin. Ang kumakain ng Aking laman at umiinom ng Aking dugo ay nananatili sa Akin at Ako sa kanya. Kung paanong isinugo Ako ng Amang buhay at Ako ay nabubuhay dahil sa Ama, gayundin ang kumakain sa Akin ay mabubuhay dahil sa Akin. Ito ang tinapay na bumaba mula sa langit. Hindi tulad ng inyong mga ninuno na kumain ngunit namatay pa rin, ang kumakain ng tinapay na ito ay mabubuhay magpakailanman” (Juan 6:54–58).

Sa kabila ng nakagigimbal na katangian ng bagong turong ito, ang mga bukas sa tinig ng Diyos ay sumampalataya. Maaaring hindi nila lubos na naunawaan ang Kanyang turo nang una nila itong marinig, ngunit alam nilang totoo ang Kanyang mga salita. Hindi nila maipaliwanag kung bakit o paano ito naging totoo, ngunit nagpunla ang Ama sa Langit ng mga binhi ng pananampalataya sa kanilang mga isip at puso, at agad na nagsimulang tumubo ang mga binhing iyon.

Bukod sa turo ni Hesus tungkol sa Eukaristiya, marami rin ang namangha sa Kanyang turo tungkol sa ganap na pagpapatawad at awa sa mga nagkakasala sa atin o umuusig sa atin. Marami ang nagitla sa Kanyang turo na dapat nating pasanin ang ating krus at sumunod sa Kanya. At marami ang nagimbal sa Kanyang turo na magdurusa Siya nang labis sa kamay ng mga pinuno ng relihiyon, papatayin, at muling mabubuhay sa ikatlong araw. Bagaman maaaring nakaranas din ng ganitong pagkamangha si Pedro at ang labing-isa pang Apostol, sumampalataya sila kahit hindi nila lubos na nauunawaan, at nag-iwan sila sa atin ng halimbawang matutularan.

Pagnilayan ngayon ang ganap na mga hinihingi sa atin ng dalisay at banal na mga katotohanan ng Ebanghelyo. Kung hindi ka pa kailanman nagimbal sa Ebanghelyo, maaaring nangangahulugan itong kailangan mong higit na palalimin ang pag-unawa mo sa itinuro ni Hesus. Mabuti at kinakailangan ang mayanig ang kaibuturan ng ating pagkatao dahil sa Katotohanan ng Diyos. Tutulungan tayo ng karanasang iyon na harapin ang ating pagkamangha nang may pananampalataya at matibay na paninindigan, na sinasabi kasama ni Pedro: “Panginoon, kanino ako pupunta? Nasa Iyo ang mga salita ng buhay na walang hanggan. Sumampalataya ako at nakatitiyak na Ikaw ang Banal ng Diyos. Susunod ako sa Iyo!”

Aking Panginoon na may matataas na hinihingi, nais Kitang makilala at malaman ang maraming katotohanang nais Mong ituro sa akin. Nais kong sumampalataya at sumunod sa Iyo anuman ang hingin Mo sa akin. Ipagkaloob Mo sa akin ang tapang na kailangan ko upang makinig sa lahat ng inihahayag Mo, upang mabago ako ng Iyong Katotohanan at hindi manatili lamang sa pagkamangha ang aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman


Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!

Ibahagi ang Pahinang Ito: