Polski

Trzeci tydzień wielkanocny

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Spis treści


Rozwiać zamęt

Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok A)

Tego samego dnia, w pierwszy dzień tygodnia, dwaj uczniowie Jezusa szli do wsi zwanej Emaus, oddalonej o siedem mil od Jerozolimy, i rozmawiali ze sobą o wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi, lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. Łukasz 24:13–16

Ci dwaj uczniowie byli przytłoczeni smutkiem i zdezorientowani wydarzeniami, które miały miejsce. Przemierzając siedmiomilową drogę z Jerozolimy do Emaus, dawali wyraz swojemu smutkowi i zagubieniu. Jezus, o którym mieli nadzieję, że „wyzwoli Izraela”, został na ich oczach okrutnie umęczony i ukrzyżowany. Po śmierci złożono Go w grobie, a tego właśnie ranka usłyszeli od niektórych kobiet, a także od Piotra i Jana, że Jego ciała nie ma w grobie. Co więcej, chusta pogrzebowa leżała w grobie starannie zwinięta, a kobiety poinformowały uczniów, że miały „widzenie aniołów, którzy zapewniali, że On żyje”. Obaj nie wiedzieli, co o tym myśleć.

W dalszym ciągu tej opowieści Jezus ukazał się im w drodze i rozmawiał z nimi, „lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali”. Ukryta obecność Jezusa uczy nas, że często jest On z nami, pośród nas, a jednak Go nie rozpoznajemy. Rozproszenia, próby czy nasze własne błędne wyobrażenia mogą przytępić nasze duchowe zmysły. Często nie dostrzegamy Jego obecności w Eucharystii, Piśmie Świętym, Kościele, podczas modlitwy i w sobie nawzajem.

Pełne miłości upomnienie, które Jezus skierował do tych dwóch uczniów, miało ich obudzić: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?”. Za każdym razem, gdy potykamy się wskutek duchowej ślepoty, która prowadzi do zamętu, nasz Pan z miłością mówi nam to samo. Musimy przyjąć to upomnienie z pokorą, uznając naszą ślepotę i niezdolność do dostrzegania Jego nieustannej obecności.

Następnie Jezus „wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego”. To otwarcie ich umysłów na duchowy dar rozumu ma kluczowe znaczenie. Gdy pokornie uznajemy naszą duchową ślepotę i nierozumny sposób, w jaki często przeżywamy codzienność, usposabiamy się do przyjęcia tego cennego daru. Daru rozumu nie można zdobyć własnym wysiłkiem. Dopiero gdy szczerze uniżymy się przed Bogiem, On otworzy nasze umysły na wszystko, co powinniśmy poznać i zrozumieć.

Gdy dotarli do Emaus i zaprosili tego Boskiego Nieznajomego, by został z nimi na noc, Jezus się zgodził. Podczas wieczerzy, „gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im”. Sam Pan, wielki Arcykapłan, dał im Eucharystię i nagle „otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu”.

Choć nasz Pan zniknął im z oczu, pozostał z nimi, tak jak pozostaje z nami dzisiaj. Jego obecność w Eucharystii jest Jego rzeczywistą obecnością, Jego Boską istotą. Objawiając się w Piśmie Świętym i przy łamaniu chleba, uczy nas, że jest zawsze z nami w swoim słowie i w sakramentach. Karmimy się Jego słowem przez codzienne rozważanie, zgłębianie go i nauczanie Kościoła. Jego rzeczywista obecność towarzyszy nam, gdy uczestniczymy we Mszy świętej i przystępujemy do sakramentów.

Rozważ dziś początkowe zagubienie tych dwóch uczniów, pełnych smutku i dezorientacji, gdy zmagali się z ostatnimi wydarzeniami. Zestaw je ze wzrostem w wierze, którego zapewne doświadczyli w kolejnych miesiącach i latach. Stopniowo wzrastali w zrozumieniu i wierze, pozwalając, by rozwiały się ich błędne wyobrażenia o tym, kim miał być Mesjasz — nie przywódcą politycznym, lecz Zbawicielem świata. Ilekroć doświadczasz zamętu, odwołuj się do przykładu tych uczniów i czerp z lekcji, których udziela nam ich historia. Szukaj Chrystusa w Jego słowie i sakramentach, ufając, że On rozwieje wątpliwości i poprowadzi cię ku większej wierze.

Panie, zawsze obecny, proszę, uczyń mnie pokornym sercem, abym pełniej zwracał się ku Tobie, słysząc Twój głos i rozpoznając Twoją obecność. Gdy ogarnia mnie zamęt lub niepewność, proszę, wkrocz w moje życie i otwórz mój umysł na Ciebie i na Twoją Prawdę, abym wierzył całym sercem i szedł wszędzie tam, dokąd mnie prowadzisz. Jezu, ufam Tobie.


Tak jest napisane…

Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok B)

„Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie wszystkim narodom nawrócenie dla odpuszczenia grzechów, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego”. Łukasz 24:46–48

Jeśli nie jest się biblistą, łatwo przeoczyć znaczenie słów Jezusa: „Tak jest napisane…”. Wypowiedział te słowa w wieczór wielkanocny, po tym jak rano ukazał się niektórym kobietom, Piotrowi i dwóm uczniom na drodze do Emaus. Po spotkaniu ze zmartwychwstałym Panem ci uczniowie wrócili do Jerozolimy, aby opowiedzieć o tym pozostałym. Gdy dzielili się swoim doświadczeniem, Jezus „stanął pośród nich i rzekł do nich: «Pokój wam!»” (Łukasz 24:36). Początkowo myśleli, że jest duchem, lecz On pozwolił im się dotknąć i zjadł w ich obecności pieczoną rybę.

Następnie wyjaśnił im, „że musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach” (Łukasz 24:44), i otworzył ich umysły, aby rozumieli. Jakże przemieniająca musiała to być chwila! Przez poprzednie trzy dni byli pogrążeni w rozpaczy, widząc, jak Jezus cierpi, umiera i zostaje złożony w grobie. Nie rozumieli Jego mesjańskiej misji objawionej w Prawie Mojżesza, w psalmach i u proroków.

W tamtym czasie wielu Żydów pokładało nadzieję w Mesjaszu i oczekiwało Jego przyjścia. Prorocy mówili o potomku Dawida, który będzie panował na wieki jako sprawiedliwy i prawy król. Izajasz mówił o Nim jako o Tym, na którym spocznie „Duch PANA”, który będzie sądził sprawiedliwie i przyniesie pokój (por. Izajasz 11:1–9). Jeremiasz zapowiadał Tego, który „będzie panował jako król i postępował roztropnie”, a pod Jego rządami „Izrael będzie mieszkał bezpiecznie” (por. Jeremiasz 23:5–6). Prorok Daniel miał wizję, w której ujrzał przychodzącego z nieba „jakby Syna Człowieczego”, którego „panowanie jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie” (por. Daniel 7:13–14). Micheasz prorokował, że ten nowy władca będzie pochodził z Betlejem, miasta Dawida (por. Micheasz 5:1–2).

Nie pojmowali jednak w pełni tego, że Izajasz objawił również, iż Mesjasz będzie Cierpiącym Sługą: „On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła na Niego kara, która przywraca nam pełnię, a Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni” (Izajasz 53:5). Jeremiasz prorokował, że ten Mesjasz ustanowi Nowe Przymierze z Izraelem, lecz przymierze to nie będzie zapisane na kamiennych tablicach; Bóg powiedział bowiem przez niego: „Umieszczę swe prawo w ich wnętrzu i wypiszę je na ich sercach; będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem” (Jeremiasz 31:33).

Oprócz pism proroków także psalmy zawierają liczne odniesienia do cierpienia Mesjasza, Jego królewskiego panowania i ostatecznego zwycięstwa, których uczniowie nie rozumieli w pełni. W Prawie Mojżeszowym — pierwszych pięciu księgach Starego Testamentu (Torze) — paschalna Ofiara Jezusa jest zapowiedziana w ofierze Izaaka (por. Rodzaju 22), baranku paschalnym (por. Wyjścia 12) i Dniu Przebłagania (por. Kapłańska 16).

Dlatego gdy Jezus ukazuje się swoim bliskim uczniom i mówi: „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, a nawrócenie na odpuszczenie grzechów…”, otwiera także ich umysły, by zrozumieli, że to, czego byli świadkami w ostatnich dniach, przyniosło spełnienie wszystkiego, na co mieli nadzieję. On naprawdę był Mesjaszem! Uczniowie po prostu nie rozumieli Jego misji.

Zastanów się dziś nad tym, jak rozumiesz Jezusa jako Mesjasza. Dostrzeż siebie w tych uczniach. Często mamy błędne oczekiwania wobec Boga. Nasze modlitwy często mówią Bogu, co naszym zdaniem powinien zrobić jako nasz Mesjasz. A jednak Bóg odpowiada: „Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje nad waszymi drogami i myśli moje nad myślami waszymi” (Izajasz 55:8–9). Nie wierzymy w Boga, który obiecuje uczynić nasze życie łatwym, wygodnym i wolnym od trudności. Wierzymy w Boga, który cierpiał i umarł, aby zadośćuczynić za nasze grzechy. Ten sam Bóg wzywa nas, byśmy Go naśladowali i, polegając na Jego mocy, oddawali życie za innych. Módl się, aby — podobnie jak uczniom w wielkanocny wieczór — otworzył się twój umysł na zrozumienie mesjańskiej misji Boga w twoim życiu, przez którą daje ci On udział w swoim Zmartwychwstaniu.

Mój Mesjaszu i Panie, Twoje myśli i drogi znacznie przewyższają nasze. Proszę, pomóż mi wyzbyć się wszelkich fałszywych wyobrażeń o tym, kim jesteś i czego ode mnie oczekujesz. Obym kochał Cię i służył Tobie jako Cierpiącemu Słudze, który oddał swoje życie za nasze grzechy, uczestnicząc w Twojej bezinteresownej ofierze, abym mógł mieć także udział w Twoim Zmartwychwstaniu. Pomóż mi każdego dnia iść za Twoim przykładem, przyjmując krzyż z nadzieją płynącą z obietnicy życia wiecznego. Jezu, ufam Tobie.


Rozpraszanie strapienia

Trzecia Niedziela Wielkanocna (rok C)

W owym czasie Jezus ukazał się swoim uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób. Byli razem Szymon Piotr, Tomasz zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni Jego uczniowie. Szymon Piotr powiedział do nich: „Idę łowić ryby”. Odpowiedzieli mu: „I my pójdziemy z tobą”. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. Jan 21:1–3

Ewangelia według św. Jana opowiada o ukazaniu się Jezusa Marii Magdalenie w poranek Niedzieli Wielkanocnej, a tego samego wieczoru — dziesięciu spośród pozostałych Apostołów; Tomasz był jednak nieobecny. Jezus powiedział swoim Apostołom: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Następnie udzielił im Ducha Świętego.

Tydzień później Jezus ponownie ukazał się Apostołom i tym razem Tomasz był obecny. Choć Tomasz nie chciał uwierzyć w Zmartwychwstanie Jezusa na podstawie świadectwa dziesięciu, tym razem Jezus zaprosił go, by dotknął Jego ran i uwierzył, po czym Tomasz zawołał: „Pan mój i Bóg mój!” (Jan 20:28).

Dzisiejsze czytanie opisuje trzecie ukazanie się Jezusa swoim Apostołom odnotowane w Ewangelii według św. Jana. Miało ono miejsce w ciągu czterdziestu dni poprzedzających Wniebowstąpienie Jezusa. Wyobraź sobie, co Apostołowie przeżywali w tamtych tygodniach. Każdego dnia chodzili z Jezusem, pokładając w Nim nadzieję jako w Mesjaszu. Potem przyszła groza Jego Męki i śmierci. Choć byli świadkami tego, że zmartwychwstał, i widzieli Go dwukrotnie, brak Jego stałej fizycznej obecności zapewne sprawił, że czuli się niepewni i szukali dalszej drogi. Ten powrót do łowienia ryb sugeruje, że w obliczu zagubienia szukali czegoś znajomego.

Niezależnie od tego, czy upłynął tylko tydzień, czy kilka tygodni, czas między pierwszymi ukazaniami się Jezusa a tym, o którym czytamy dzisiaj, musiał być dla nich czasem głębokiego wglądu w siebie. Jezus otworzył już ich umysły, aby rozumieli to, co Pisma objawiały o Jego misji jako Mesjasza, ale nadal wydają się niepewni tego, co będzie dalej.

Podobnie w naszym życiu chwile wielkiej pociechy mogą ustępować okresom strapienia. Jednego dnia możemy odczuwać głęboką więź z Bogiem i pewność co do celu naszego życia; następnego możemy czuć się samotni, niepewni i kuszeni, by powrócić do znanych, lecz niedających spełnienia codziennych schematów. Cud z dzisiejszej Ewangelii uczy jednak, że Chrystus często pozwala nam doświadczać takich chwil pustki, aby mógł wypełnić je swoją obecnością i mocą.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus dokonuje podwójnego cudu. Najpierw nie pozwolił uczniom złowić ryb przez całą noc. Wywołało to frustrację. Właśnie w tę frustrację i niepewność co do tego, co robić dalej, wkroczył Jezus. Kiedy tak się czujesz, wiedz, że jest to stan szczególnie sprzyjający działaniu naszego Pana.

Druga część dzisiejszego cudu dokonała się, gdy zaczęło wschodzić słońce. Jezus ukazał się na brzegu w postaci, która nie pozwalała Go rozpoznać, i zawołał: „«Dzieci, czy macie coś do jedzenia?» Odpowiedzieli Mu: «Nie». On zaś rzekł do nich: «Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie». Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć” (J 21:5–6). Wtedy Jan, umiłowany uczeń, oznajmił, że to Pan.

Kiedy uczniowie znaleźli się na brzegu, Jezus jadł z nimi, rozmawiał z nimi, trzykrotnie zapytał Piotra, czy Go kocha, i mówił o Janie Apostole. Na tej opowieści kończy się Ewangelia Jana, a po opisy Wniebowstąpienia, nakazu misyjnego, Pięćdziesiątnicy i dziejów pierwotnego Kościoła musimy sięgnąć do Ewangelii synoptycznych i Dziejów Apostolskich.

Rozważ dziś uczucia i myśli Apostołów w tamtych tygodniach. Rozumieli, ale nie w pełni. Byli pełni nadziei, a jednak zniechęceni. Nie byli pewni, lecz próbowali odnaleźć swoją drogę. Rozważając tę rzeczywistość, zastanów się, w czym możesz się z nimi utożsamić. Jeśli czujesz, że szukasz, doświadczasz strapienia i niepewności, rozważ, jak zmieniła się relacja Jezusa z uczniami. Nie widzieli Go już codziennie w cielesnej postaci. Podobnie jak my musieli rozeznawać Jego nieustanną duchową obecność i zacząć polegać na Jego łasce. Tak jak oni musimy wytrwać w nadziei, odrzucić strapienie i czekać, aż Pan poprowadzi nas ku chwalebnej misji, którą dla nas przygotował.

Panie, zawsze obecny, czasem odczuwam Twoją obecność, a innym razem wydajesz się odległy. Proszę, daj mi łaskę wytrwania w chwilach pociechy i strapienia oraz nieustannej uważności na Twoją obecność w moim życiu. Umocnij mnie w ufności, że jesteś blisko, nawet gdy Cię nie widzę. Jezu, ufam Tobie.


Nadać nowy kierunek twojemu pragnieniu

Poniedziałek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego

„Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” Jezus odpowiedział im: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się. Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec”. J 6:26–27

Tłum pragnął jednego, a Jezus czegoś innego. Wszyscy znamy tę rzeczywistość. Wcześniej w tym rozdziale Ewangelii Jana Jezus w cudowny sposób nakarmił pięcioma chlebami jęczmiennymi i dwiema rybami 5000 mężczyzn — nie licząc kobiet i dzieci. Tłum był tak zachwycony, że ludzie chcieli porwać Jezusa i obwołać Go królem. Jezus jednak nie pragnął być ziemskim królem, więc oddalił się na górę, aby być sam.

Następnego ranka, gdy ludzie odkryli, że Jezus odszedł, zaczęli Go szukać i znaleźli Go w Kafarnaum wraz z Dwunastoma. Kiedy Go znaleźli, zapytali: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” Odpowiedź Jezusa ujawniła ich prawdziwą motywację: „Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się”. Innymi słowy, pragnęli kolejnego posiłku. Ich zainteresowanie Jezusem było powierzchowne.

W Ewangelii Jana cuda Jezusa są nazywane „znakami”. Znaki te wskazują na Jego Boże synostwo i zbawczą misję, objawiając Go jako źródło życia wiecznego. Jezus wiedział, że ludzie szukali Go nie dlatego, że pragnęli duchowego zrozumienia czy wglądu w Jego Boską naturę, lecz wyłącznie dla materialnego zaspokojenia — kolejnego posiłku.

Tłum pragnął pokarmu dla ciała, Jezus zaś pragnął dać im pokarm duchowy, aby umocnić ich wiarę, tak by uwierzyli i otrzymali wieczne, przeobfite skarby, którymi przyszedł ich obdarzyć. Następnie Jezus wezwał ich, by zabiegali „o pokarm, który trwa na życie wieczne”. Tym „pokarmem” jest ich wiara w Niego, którego Ojciec posłał, aby przyniósł życie wieczne.

Często odkrywamy, że bardziej pragniemy przemijających rzeczy tego świata niż Boga. Odczuwanie fizycznego głodu i pragnienie jedzenia jest czymś naturalnym, a nie grzesznym. Jeśli jednak takie pragnienia stają się siłą napędową naszego życia, wówczas stają się nieuporządkowane.

Oprócz naturalnych pragnień także nasze pragnienia duchowe mogą zostać niewłaściwie ukierunkowane. Na przykład, jeśli szukamy Jezusa w modlitwie wyłącznie dlatego, że chcemy Go o coś poprosić, postępujemy bardzo podobnie do tłumu z dzisiejszej Ewangelii, a słowa Jezusa skierowane do niego odnoszą się również do nas: „Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy”.

Nasze poszukiwanie Jezusa nie może koncentrować się na naszych własnych wyobrażeniach o tym, co jest dla nas najlepsze. Tylko Bóg wie, co jest najlepsze. Musimy to zrozumieć i pozwolić Mu nadać naszym pragnieniom nowy kierunek, abyśmy szukali tego, co wieczne. Musimy nie tylko szukać Bożego działania w naszym życiu, lecz także go pragnąć. Jego największym dziełem jest to, abyśmy „wierzyli w Tego, którego On posłał”. Musimy pragnąć wiary w Jezusa i Jego odwieczny plan, porzucając wszelkie powierzchowne lub błędnie ukierunkowane dążenia.

Zastanów się dziś, czego najbardziej pragniesz w swojej relacji z naszym Panem. Jeśli twoje dążenia są ziemskie i przemijające, spójrz wyżej. Szukaj wiecznych rzeczywistości, którymi Bóg pragnie cię obdarzyć, i staraj się na nowo skierować swoje pragnienia wyłącznie ku nim. Bóg zna nasze naturalne potrzeby i zaspokoi je zgodnie ze swoją wolą, gdy na pierwszym miejscu postawimy poznawanie Go, Jego Boskiego synostwa i Jego misji. Ucz się na przykładzie tłumu z dzisiejszej Ewangelii i weź sobie do serca łagodne napomnienie Jezusa. Uwierz w Tego, którego posłał Ojciec — Jezusa, Syna Bożego — a zgodnie z Jego wolą zostaniesz hojnie obdarzony wszelkimi dobrami, które są dobre i wieczne.

Mój niebieski Królu, pragniesz być Królem mojego życia, kierując każdym moim czynem i panując nad każdym moim pragnieniem. Oddaję Ci całe panowanie, drogi Panie, i proszę, abyś skierował wszystkie moje dążenia i pragnienia ku temu, co zgodne z Twoją doskonałą wolą. Jezu, ufam Tobie.


Manna czy Chleb Życia

Wtorek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego

Tłum powiedział do Jezusa: „Jakiego znaku dokonasz, abyśmy go zobaczyli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: «Dał im do jedzenia chleb z nieba»”. Jan 6:30–31

Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna piękną mowę o Chlebie Życia, którą będziemy czytać podczas Mszy świętej przez resztę tygodnia. Czytamy w niej o rozmowie Jezusa z niektórymi spośród tłumu, którzy poprzedniego dnia znaleźli się wśród ponad 5000 osób cudownie nakarmionych przez rozmnożenie chlebów i ryb. Rozmowa rozpoczyna się od poszukiwania przez tłum pokarmu dla ciała i stopniowo prowadzi do objawienia głębszego, duchowego pokarmu, gdy Jezus wskazuje im „pokarm, który trwa na życie wieczne” (Jan 6:27).

Jezus przyciągnął ich uwagę. Zrozumieli, że mówił o czymś tajemniczym — o czymś więcej niż tylko o cudownym rozmnożeniu chlebów i ryb. Dlatego poprosili Go o znak i przytoczyli opis z Księgi Wyjścia, w którym Bóg dał mannę na pustyni. Zrozumienie ich pytania jest kluczem do zrozumienia odpowiedzi Jezusa.

Po tym, jak Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu, Bóg dawał im mannę jako „chleb z nieba”, gdy przez czterdzieści lat wędrowali przez pustynię ku Ziemi Obiecanej (por. Wyjścia 16:4–34). Około 820 lat po tym, jak Izraelici weszli do Ziemi Obiecanej i ustanowili swoje królestwo, Jerozolima padła łupem Babilończyków w 586 r. przed Chr. Według przekazu w tym czasie prorok Jeremiasz ukrył w tajemnym miejscu Arkę Przymierza, zawierającą naczynie z manną, zanim Żydzi zostali uprowadzeni na wygnanie (por. 2 Machabejska 2:5–8). Ta ukryta manna miała znaczenie symboliczne, a tradycja sugeruje, że istniało przekonanie, iż pojawi się ona ponownie w cudowny sposób podczas Paschy, gdy przyjdzie Mesjasz, dając początek dniom ostatecznym i nowej epoce spełnienia Bożych obietnic.

Niektóre tradycje sugerują, że oczekiwano ponownego pojawienia się ukrytej manny, co skłaniało tłum do zastanawiania się, czy Jezus ujawni takie skarby — prawdziwe dary duchowe, które potwierdziłyby, że jest On długo oczekiwanym Mesjaszem. Ludzie jednak błędnie rozumieli działania Jeremiasza i głębsze znaczenie ukrytej manny. Choć tradycja mówiła o jej cudownym powrocie, Jezus zamierzał wypełnić to proroctwo nie przez odnalezienie dawnej Arki, lecz przez objawienie siebie jako nowej Manny: „…Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu” (Jan 6:32–33).

Gdy Jezus to objawił, ludzie poprosili Go: „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba” (Jan 6:34). Niestety, nadal nie rozumieli. Przywołując opowieść z Księgi Wyjścia o mannie na pustyni, sądzili, że Jezus obiecuje nowy pokarm dla ciała, który będzie ich podtrzymywał przy życiu. Dlatego Jezus wyraźnie oznajmia: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (Jan 6:35). Tymi słowami Jezus rozpoczyna nauczanie o Eucharystii — nauczanie, które miało znaleźć swoje wypełnienie podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy ofiarował siebie jako prawdziwy pokarm i napój za życie świata.

Rozpoczynając lekturę mowy o Chlebie Życia, zostajemy zaproszeni do wejścia w największą tajemnicę naszej wiary. Jako Boża tajemnica — mysterium fidei — Eucharystia nie jest czymś, co możemy pojąć jedynie przez studiowanie. Eucharystia jest obecnością Boga, a my jesteśmy zaproszeni, by w nią wejść, i to Jezus musi nauczyć nas drogi. Eucharystię można właściwie zrozumieć jedynie przez modlitwę — modlitwę, w której Bóg objawia nam swoją ukrytą obecność.

Zastanów się dziś nad tym, jak rozumiesz Eucharystię. Tylko duchowy dar rozumu pozwoli nam pełniej pojąć ten najcenniejszy Dar. Gdy w tym tygodniu będziemy czytać mowę o Chlebie Życia, postaraj się modlić jej słowami. Proś o światło. Podobnie jak ludzie z tłumu, którzy rozmawiali z Jezusem w dzisiejszej Ewangelii, zaangażuj się w tę rozmowę. Staraj się zrozumieć, aby uwierzyć i mieć udział w obfitych błogosławieństwach udzielanych tym, którzy spożywają Chleb Życia. 

Chlebie Życia, Ty jesteś prawdziwym pokarmem z nieba, Ty posilasz moją utrudzoną duszę. Gdy rozważamy Twoją piękną i tajemniczą naukę o Eucharystii, proszę, pomóż mi zrozumieć ten cenny dar, abym przystępując do ołtarza, czynił to z odnowioną czcią, szukając nie tylko fizycznego uczestnictwa, lecz także duchowego przebudzenia na rzeczywistość Twojej obecności. Jezu, ufam Tobie.


Nasycenie, którego pragniesz

Środa III tygodnia okresu wielkanocnego

Jezus powiedział do tłumów: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie. Powiedziałem wam jednak: Widzieliście Mnie, a przecież nie wierzycie”. Jan 6:35–36

Niektórzy słuchacze Jezusowej mowy o Chlebie Życia musieli być wstrząśnięci. Ci, którzy słuchali z wiarą, zaczęli w Niego wierzyć, choć nie rozumieli jeszcze wszystkiego. Ci zaś, którzy słuchali sceptycznie, byli nie tylko wstrząśnięci, lecz także rozgniewani, o czym świadczy ich reakcja. Dzisiejsza Ewangelia zawiera najjaśniejsze objawienie Boskiej tożsamości i misji Jezusa, który zaprasza nas, byśmy przyjęli Go do naszego życia.

Po ogłoszeniu, że jest Chlebem Życia, Jezus objawia swoją jedność z Ojcem w niebie, który posłał Go z Jego misją. Oznajmia, że „tego, który do Mnie przychodzi, precz nie odrzucę”, ponieważ „z nieba zstąpiłem”, aby pełnić wolę Ojca, który Go posłał. Jezus kończy stwierdzeniem dotyczącym woli Ojca i własnej misji: „Każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (por. Jan 6:37–40). Ponownie, dla tych, którzy nie słuchali uszami wiary, to, co objawił Jezus, musiało być wstrząsające.

W tamtych czasach lud Izraela był przyzwyczajony do słuchania rabinów, którzy objaśniali mu Prawo Mojżeszowe, psalmy i proroków. Ci wykształceni nauczyciele często przemawiali jasno i z autorytetem, ale nigdy tak jak Jezus. Jego jasność wypowiedzi i autorytet były wyraźne, a nauka, którą głosił, była nowa. Nawet dawni prorocy nie mówili tak jak On. Gdy prorokowali, zazwyczaj zaczynali od słów: „Tak mówi Pan…”. Nauczanie Jezusa stanowiło radykalną zmianę, gdyż w istocie głosił On: „JA JESTEM Panem…”.

Choć niektórzy mogli być sceptyczni i krytyczni, ważne jest, abyśmy przyjrzeli się tym, którzy mieli pokorne serca i słuchali słów Jezusa z otwartością i wiarą. Gdy słyszeli tę nową i zdumiewającą naukę, ich serca zapewne odpowiadały: „Tak!”, podczas gdy umysły mówiły: „Nie rozumiem”.

Gdy doświadczymy daru wiary, odkryjemy w sobie tę samą reakcję. Objawione przez Boga tajemnicze prawdy często najpierw poruszają naszego ducha, wzywając nas do wiary, a dopiero gdy uwierzymy, zostaje nam dane jaśniejsze zrozumienie. Wiara rzeczywiście często poprzedza zrozumienie, zapraszając nas, byśmy najpierw zaufali, a z czasem otrzymali głębszy wgląd. Dlatego musimy rozumieć, że wiara nie wymaga doskonałego zrozumienia. Możemy słusznie wierzyć w głębi ducha, choć nasze umysły nie pojęły jeszcze prawdy, w którą wierzymy. Dotyczy to zwłaszcza Eucharystii.

Święty Jan Maria Vianney powiedział kiedyś: „Nie ma nic równie wielkiego jak Eucharystia. Gdyby Bóg miał coś cenniejszego, dałby nam to”. Czy w to wierzysz? Spośród wszystkich dóbr materialnych, jakie możemy zdobyć w tym życiu, nic nie jest bardziej wartościowe, ważniejsze ani cenniejsze od Eucharystii. Dlaczego? Ponieważ Eucharystia to sam Jezus. On jest Chlebem Życia. Jego Ciało i Krew, Dusza i Bóstwo wchodzą do naszych dusz, gdy przyjmujemy ten drogocenny dar.

Po słowach skierowanych do tłumów: „Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie”, Jezus powiedział, że niektórzy w Niego nie uwierzą. Tym jednak, którzy wierzą, mimo niepełnego zrozumienia Eucharystii, obiecuje, że „nie będą łaknąć” i „nigdy pragnąć nie będą”. Głód i pragnienie, o których mówi Jezus, wyraźnie przewyższają potrzeby fizyczne. To tęsknota płynąca z głębi naszego istnienia, pragnienie spełnienia, zadowolenia i pokoju. To pragnienie odzyskania pełni, wolności od winy i wstydu, nasycenia przekraczającego wszelkie naturalne zaspokojenie. Tym jest Eucharystia. Jezus jest prawdziwie obecny w Eucharystii i pragnie zaspokoić każdą tęsknotę naszych dusz.

Rozważ dziś zaproszenie Jezusa, by przez Eucharystię zaspokoić najgłębszy głód i pragnienie twojej duszy. On wzywa cię do osobistego spotkania, do odnalezienia w Nim prawdziwego nasycenia, którego świat nie może dać. Próbujemy osiągnąć to nasycenie przez wiele przemijających rzeczy, takich jak przyjemności, wygody, dogadzanie sobie, bogactwo i prestiż. Nic z tego nie przynosi skutku. Gdy zaglądasz w swoją duszę i rozpoznajesz jej liczne tęsknoty, zwróć się ku Niemu, bo tylko On je zaspokaja. Odnów swoją wiarę w Eucharystię i przyjmij nasycenie, którym On pragnie cię obdarzyć.

Mój eucharystyczny Panie, obiecałeś, że jeśli przyjdę do Ciebie, zaspokoisz moje najgłębsze tęsknoty, wszelki głód i pragnienie. Przychodzę do Ciebie i wierzę, że jesteś Chlebem Życia, jedyną drogą do Ojca. Odnawiam swoją wiarę w Twoją rzeczywistą obecność w Eucharystii i modlę się, aby za każdym razem, gdy Cię przyjmuję, moje serce było otwarte na Twoją przemieniającą miłość. Jezu, ufam Tobie.


Pociągnięci przez Ojca

Czwartek III tygodnia okresu wielkanocnego

Jezus powiedział do tłumów: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. Jan 6:44

W dzisiejszej Ewangelii Jezus kontynuuje rozmowę z tłumem, który odszukał Go po dokonanym przez Niego cudzie rozmnożenia chleba i ryb. W miarę jak rozmowa się rozwija, Jezus coraz jaśniej ukazuje swoją relację z Ojcem, swoją Boską tożsamość, działanie Ojca w naszym życiu oraz dar z samego siebie jako Chleba Życia.

Powyższy fragment ukazuje istotną zasadę życia duchowego, którą musimy zrozumieć, gdy staramy się umacniać naszą relację z Bogiem: wiara jest odpowiedzią na wezwanie Ojca, a nie czymś, co sami zapoczątkowujemy. Ta zasada ma kluczowe znaczenie, ponieważ wiara nie jest przede wszystkim naszym postanowieniem, by zbliżyć się do Boga; jej początkiem jest raczej postanowienie Ojca w niebie, który pociąga nas ku sobie, pociągając nas ku swojemu Synowi, Jezusowi, zwłaszcza w Eucharystii.

W praktyce ta zasada musi kierować naszym życiem modlitwy. Choć dobrze jest podejmować świadomy wysiłek, by codziennie się modlić, rozważać Pismo Święte, odmawiać modlitwy nabożne i jak najczęściej uczestniczyć we Mszy świętej, zawsze musimy postrzegać te starania jako odpowiedź na Boże zaproszenie, a nie jako własny dobry pomysł. To subtelna, lecz ważna różnica.

Aby to zilustrować, rozważ ewangeliczną opowieść o dwóch odmiennych modlitwach — faryzeusza i celnika — w Ewangelii według św. Łukasza 18:9–14. W tej przypowieści faryzeusz codziennie odmawiał wiele modlitw i regularnie pościł, lecz jego modlitwy pozostawały niewysłuchane, a post był bezowocny. Dlaczego? Ponieważ jego działania nie wypływały z Bożej inicjatywy, lecz były jego własnymi dziełami. Natomiast celnik, świadomy swojego grzechu i potrzeby Bożego miłosierdzia, uniżył się i modlił: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”. Ta modlitwa była piękna i owocna, ponieważ stanowiła odpowiedź Bogu, który ukazał mu jego grzech i wezwał go do nawrócenia — a on na to wezwanie odpowiedział.

Dzisiejsza lekcja Ewangelii dociera do nas w kontekście nauczania Jezusa o Eucharystii. Dlatego Jego początkowe słowa musimy odnieść szczególnie do sposobu, w jaki uczestniczymy we Mszy świętej. Decydując się na udział we Mszy świętej, nie wyświadczamy Bogu przysługi. Nasze uczestnictwo we Mszy świętej musi być natomiast odpowiedzią Ojcu, który ofiarowuje nam Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa, swojego Syna, jako duchowy pokarm potrzebny nam do osiągnięcia życia wiecznego. Uczestnictwo we Mszy świętej jest Bożym darem dla nas, a naszą odpowiedzią musi być autentyczna modlitwa.

Nasze uczestnictwo we Mszy świętej staje się autentyczne, gdy uznajemy, że Ojciec zaprasza nas do przyjęcia Eucharystii jako „chleba żywego, który zstąpił z nieba” i Jezusowego „Ciała za życie świata”. We Mszy świętej chodzi o przyjęcie Boga do naszego życia — nie dlatego, że sami postanawiamy Go tam umieścić, lecz dlatego, że odpowiadamy „tak” na Jego zaproszenie, by dać się ku Niemu pociągnąć. Słowo „Eucharystia” oznacza „dziękczynienie” i taka musi być nasza modlitewna odpowiedź na tak wielki dar. Musimy pielęgnować postawę szczerej wdzięczności za zaproszenie Ojca do udziału w Ofierze Jego Syna, aby otrzymać niezasłużony dar życia wiecznego.

Zastanów się dziś nad swoim uczestnictwem we Mszy świętej. Jeśli kiedykolwiek wydaje ci się, że swoją obecnością wyświadczasz Bogu przysługę, zatrzymaj się i wsłuchaj w głos Ojca, który cię wzywa. Spróbuj usłyszeć, jak zaprasza cię na tę najcenniejszą Ucztę. Uświadom sobie, że Ojciec pociąga cię ku Mszy świętej, ku swojemu Synowi, źródłu życia wiecznego. Odpowiedz z pokorną wdzięcznością, wiedząc, że nie ma większego daru, jaki możesz otrzymać.

Ojcze niebieski, Ty nieustannie do mnie przemawiasz, wzywasz mnie i pociągasz ku swojemu Synowi. Proszę, otwórz moje uszy, abym słyszał Twój łagodny głos, gdy ofiarowujesz mi Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Twojego Syna w Najświętszej Eucharystii. Niech mój udział w tym niezgłębionym Darze będzie wyrazem szczerej wdzięczności za wieczne dary, do których przyjęcia mnie zapraszasz. Jezu, ufam Tobie.


Pewność wiary

Piątek trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Jego Krwi, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem”. Jan 6:53–55

Ludzki rozum i wolna wola to najcenniejsze naturalne dary, jakie dał nam Bóg. To one odróżniają nas od wszystkich innych zwierząt. Ludzki rozum pozwala nam krytycznie myśleć, rozumieć pojęcia i wyciągać wnioski. Centralne miejsce w naszym ludzkim rozumie zajmuje wolna wola, która pozwala nam działać zgodnie z wnioskami, do których dochodzimy, albo je odrzucić i zamiast tego wybrać podążanie za nieuporządkowanymi popędami i błędnie ukierunkowanymi pragnieniami. Choć ludzki rozum został zraniony przez grzech pierworodny, nie został całkowicie zniszczony. Musimy wytrwale starać się postępować rozumnie i zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, przestrzegając prawa naturalnego, które Bóg zapisał w naszych duszach. Jednak choć rozumne podejście do prawa naturalnego pozwoli nam zajść daleko na drodze prawego życia, nie wystarczy, by wprowadzić nas w głębsze prawdy o wiecznym zbawieniu, obiecanym nam w mowie Jezusa o Chlebie Życia, którą rozważamy.

Z perspektywy samego rozumu naturalnego Eucharystia nie ma sensu. Jak to, co wydaje się kawałkiem chleba, mogłoby być „Ciałem Syna Człowieczego”, a zawartość kielicha, która wydaje się winem — Jego Krwią? Kiedy jednak włączamy Boże objawienie w nasze rozumowanie, Eucharystia jako Ciało i Krew Jezusa, Syna Bożego, staje się w pełni zrozumiała: „…Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem”. Eucharystia ma sens, ale tylko wtedy, gdy z wiarą wsłuchujemy się w objawienie, które dał nam Jezus. Dzisiejsza Ewangelia zawiera najjaśniejsze nauczanie o tym bezcennym Darze, jakie kiedykolwiek otrzymaliśmy.

Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna się od relacji: „Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje Ciało do jedzenia?»” (Jan 6:52). Sprzeczali się, ponieważ nie otwierali swojego ludzkiego rozumu na światło prawdy objawionej przez Jezusa. W tej rozmowie odwieczny i wcielony Syn Boży przekazywał im Bożą prawdę. Jezus mówił jasno i wprost, lecz ich umysły pozostawały zamknięte. Słyszeli Jego słowa, ale zamykali się na głos Ojca, który świadczył na rzecz Jezusa, że wszystko, co On mówił, było prawdą. Wydaje się, że niektórzy ze słuchających zaczęli rozumieć i wierzyć, co wywołało spór między nimi.

Co słyszysz, gdy czytasz słowa naszego Pana? Czy słyszysz w głębi swojego sumienia głos Ojca, potwierdzający prawdziwość tego, co czytasz? Czy słyszysz żywe Słowo Boże rozbrzmiewające w twoim umyśle i duszy? Czy pozwalasz, by to Słowo kształtowało twój ludzki rozum, tak aby móc uznać, że Eucharystia jest rzeczywistością, że jest Ciałem i Krwią Syna Bożego, ofiarowanymi tobie, aby dać ci udział w życiu wiecznym? Samo ludzkie zgłębianie wiedzy ani sama inteligencja, choćby największa, nigdy nie przekonają nas o prawdach Bożych. Tylko Bóg może nas przekonać, ale jedynie wtedy, gdy słuchamy Jego głosu.

Prawdy wiary, takie jak nasza wiara w Eucharystię, muszą być dla nas pewniejsze niż jakakolwiek inna prawda naturalna, którą uznajemy. Żaden rozsądny człowiek nie zaprzeczyłby rzeczywistości świata materialnego, który widzimy oczami lub którego dotykamy dłońmi. Dźwięki, które słyszymy, pokarm, którego smak poznajemy, i zapach, który czujemy — wszystko to uznajemy za rzeczywiste, ponieważ wierzymy temu, co odbiera naszych pięć zmysłów. Kiedy nasze sumienia rozpoznają prawdy Boże, prawdy te są pewniejsze niż wszelkie poznanie zmysłowe. Dlaczego? Ponieważ to sam Bóg przemawia do nas bezpośrednio.

Rozważ dziś niezwykle jasne nauczanie Jezusa o Eucharystii. Musimy usłyszeć i zrozumieć to, co powiedział. Nasza wiara w Eucharystię musi stać się pewna. Pozwól, by głos Ojca rozbrzmiewał w twoim umyśle, tak aby twoja pewność, że Eucharystia jest Ciałem i Krwią Syna Bożego, była większa niż pewność czegokolwiek innego, w co wierzysz. Umacniaj swoją wiarę, wiedząc, że Jego Ciało i Krew prowadzą cię do życia wiecznego.

Mój eucharystyczny Panie, wierzę, że oddałeś swoje życie za zbawienie wszystkich i że dar wiecznego zbawienia jest nam udzielany przez sakramenty. Wierzę, że Eucharystia jest Twoim Ciałem i Krwią, Twoją Boską Istotą. Proszę, umocnij moją wiarę, abym bardziej otwierał się na obfitą łaskę, której pragniesz udzielić przez ten drogocenny Dar. Jezu, ufam Tobie.


Wstrząśnięci prawdą

Sobota trzeciego tygodnia okresu wielkanocnego

Rzekł więc Jezus do Dwunastu: „Czyż i wy chcecie odejść?”. Odpowiedział Mu Szymon Piotr: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i jesteśmy przekonani, że Ty jesteś Świętym Boga”. Jan 6:67–69

Czasami doświadczamy pokusy, by cenić powierzchowną jedność bardziej niż Ewangelię. Choć ta pokusa jest zrozumiała, ostatecznie nie można jej ulec. Ewangelia jest wymagająca, ponieważ ukazuje nam głębokie i przemieniające prawdy o tym, kim jest Bóg, oraz Jego zaproszenie do udziału w Jego życiu. Ewangelia zaprasza nas, byśmy z całkowitym przekonaniem wierzyli we wszystko, czego nauczał nas Jezus, w tym w Jego naukę o Najświętszej Eucharystii.

Po zakończeniu mowy Jezusa o Chlebie Życia czytamy: „Wielu spośród uczniów Jezusa, którzy Go słuchali, mówiło: «Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?»” (Jan 6:60). Gdy Jezus odniósł się do ich wstrząsu wywołanego Jego nauką, „wielu uczniów Jego wróciło do dawnego sposobu życia i już z Nim nie chodziło” (Jan 6:66).

Tak jawne odrzucenie Jezusa przez wielu spośród tych, którzy przyszli Go słuchać, wywarło wpływ na Jego Apostołów. Widząc ich wstrząs, Jezus zwrócił się do Dwunastu z pytaniem: „Czyż i wy chcecie odejść?”. Odpowiedź Piotra musi stać się naszą odpowiedzią na wymagania Ewangelii: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i jesteśmy przekonani, że Ty jesteś Świętym Boga”.

Jeśli uważnie przeczytamy liczne nauki Jezusa, odkryjemy, że stawiają nam one wyjątkowo wysokie wymagania. Jezus nie głosi powierzchownej jedności. Nie jest politykiem, który przemawia jedynie po to, by zdobyć poparcie. Głosi jasne i wymagające prawdy, które musimy usłyszeć, aby stać się pełnoprawnymi członkami Jego Ciała, Kościoła.

Co takiego powiedział Jezus, że wielu Jego uczniów odeszło od Niego i wróciło do dawnego sposobu życia? Odpowiedź znajdujemy we fragmencie poprzedzającym dzisiejszą Ewangelię:

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił. Nie jest tak jak z waszymi przodkami, którzy jedli, a jednak pomarli. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (Jan 6:54–58).

Mimo wstrząsu, jaki wywołała ta nowa nauka, ci, którzy byli otwarci na głos Boga, uwierzyli. Być może Jego nauczanie nie było dla nich w pełni zrozumiałe, gdy usłyszeli je po raz pierwszy, ale wiedzieli, że Jego słowa są prawdziwe. Nie potrafili wyjaśnić, dlaczego ani w jaki sposób były prawdziwe, lecz Ojciec w niebie zasiał ziarna wiary w ich umysłach i sercach, a ziarna te natychmiast zaczęły wzrastać.

Oprócz nauki Jezusa o Eucharystii także Jego nauczanie o bezwarunkowym przebaczeniu i miłosierdziu wobec tych, którzy nas krzywdzą lub prześladują, wprawiało wielu w zdumienie. Jego nauka o tym, że musimy wziąć swój krzyż i pójść za Nim, budziła zdziwienie wielu osób. A Jego zapowiedź, że będzie wiele cierpiał z rąk przywódców religijnych, zostanie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie, wstrząsnęła wieloma. Choć Piotr i pozostałych Jedenastu mogli doświadczać tego zdumienia, wierzyli, mimo że nie w pełni rozumieli, pozostawiając nam przykład do naśladowania.

Zastanów się dziś nad bezwzględnymi wymaganiami, jakie stawiają nam czyste i święte prawdy Ewangelii. Jeśli Ewangelia nigdy tobą nie wstrząsnęła, może to oznaczać, że potrzebujesz głębiej wniknąć w to, czego nauczał Jezus. To dobrze i konieczne, by Boża Prawda wstrząsnęła nami do głębi. Takie doświadczenie pomoże nam przeżywać nasze zdumienie z wiarą i zaangażowaniem, mówiąc wraz z Piotrem: „Panie, do kogóż pójdę? Ty masz słowa życia wiecznego. Uwierzyłem i jestem przekonany, że Ty jesteś Świętym Boga. Pójdę za Tobą!”

Mój wymagający Panie, chcę poznać Ciebie i liczne prawdy, których chcesz mnie nauczyć. Chcę wierzyć i iść za Tobą bez względu na to, o co mnie poprosisz. Daj mi odwagę, której potrzebuję, by słuchać wszystkiego, co objawiasz, aby Twoja Prawda mogła mnie przemieniać i abym w swoim życiu nie poprzestawał na zdumieniu. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Udostępnij tę stronę: