Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
Paalala: May tatlong pagpipilian ng Ebanghelyo at pagninilay para sa Pasko.
Ang Karukhaan ng Pasko
Ang Pagsilang ng Panginoon—Pasko: Pagninilay I
Habang naroon sila, sumapit ang oras ng kanyang panganganak, at isinilang niya ang kanyang panganay na anak na lalaki. Binalot niya ito ng lampin at inihiga sa isang sabsaban, sapagkat walang lugar para sa kanila sa bahay-panuluyan. Luke 2:6–7 (Ebanghelyo sa Misa sa Gabi)
Ang mapagmahal na ina at ama na nakararanas ng pagsilang ng kanilang unang anak ay nagkakaroon ng malalim na pagkaunawa sa kabanalan at kagandahan ng tagpong ito. Bagaman nababalot ng dakilang misteryo ang paglilihi kay Hesus sa sinapupunan ng Mahal na Birheng Maria, tunay na siya ang Kanyang ina, at tunay na Siya ang kanyang Anak. Si San Jose, na nakaaalam na hindi siya ang biyolohikal na ama ng Batang ito, ay gumawa ng isang malalim na pagpapahayag ng pananampalataya sa pagtanggap sa pananagutan bilang ama, ayon sa tagubilin ng isang anghel ng Panginoon sa isang panaginip. Dahil sa kanyang pananampalataya at sa misyong ibinigay sa kanya ng Diyos, ang pagtatalaga ni Jose sa pagiging ama ng Anak ng Diyos ay isang pasiyang magagawa lamang ng isang lubos na mapagmahal at tapat na ama.
Sa pagdiriwang natin ng Araw ng Pasko, ipinapaalala sa atin ang kababaang-loob na taglay ng ating Panginoon nang piliin Niyang pumasok sa sanlibutan. Isinilang si Hesus sa isang lugar na tinitirhan ng mga hayop sapagkat malayo sa kanilang tahanan sina Maria at Jose upang magpatala sa senso ng mga Romano. Sa unang tingin, maaaring isipin na hindi kanais-nais ang lugar na iyon, na malamang ay isang yungib. Gayunman, makatitiyak tayo na ang payak at maralitang lugar na ito ay bahagi ng banal na plano ng Diyos at nagdagdag sa kaluwalhatian ng gabing iyon. Sa Kanyang kababaang-loob, pinili ni Kristo ang lugar na ito upang ihayag sa atin ang tunay na kadakilaan ng pag-ibig.
Ang karukhaan at kapayakan ng yungib at ng sabsaban—isang lalagyan ng pagkain ng mga hayop—ay nakatulong upang ituro ang kabanalan ng pagsilang ni Hesus. Walang karangyaan, walang magara o maginhawang lugar, pag-ibig lamang. Dalisay na pag-ibig. Ang pag-ibig sa puso ng Mahal na Birheng Maria, ang debosyon ni San Jose, at ang presensiya ng Anak ng Diyos na nagkatawang-tao ang lahat ng kailangan upang maging maluwalhati ang gabing iyon.
Isang aral na matututuhan natin mula sa Pagsilang ng Panginoon ay na ang kagandahan, kapayapaan, at kasiyahan ng ating buhay ay hindi nakasalalay sa dami ng ating pera o mga materyal na pag-aari, kundi sa kadalisayan ng ating pag-ibig. Ganap na nasiyahan ang mga puso ng Banal na Mag-anak, hindi dahil sa kanilang kapaligiran, kundi dahil sa kanilang matalik na pakikipagkaisa sa Diyos sa persona ni Hesukristo.
Ang presensiya ng Anak ng Diyos sa lugar na iyon ng karukhaan ay nagbibigay-liwanag sa tunay na kayamanang ating pinananabikan. Ang tunay na mga kayamanang hinahanap natin ay hindi matatagpuan sa yaman, kaginhawahan, o mga pag-aari, kundi sa pag-ibig at biyaya ng Diyos. Ipinakikita sa atin ng patotoo ng Banal na Mag-anak na kapag ipinagkatiwala natin ang ating mga puso sa mga kamay ng Diyos, mapupuspos tayo ng lahat ng ating kailangan.
Pagnilayan ngayon ang lubhang banal, payak, at abang tagpong iyon. Habang ginagawa mo ito, sikaping isipin kung gaano kalalim na kasiyahan ang naidulot ng karanasang iyon sa Banal na Mag-anak bilang mga tao. Si Hesus ay nababalot nang mahigpit sa lampin, at sinasamba Siya nang may pinakamatinding pagmamahal ng Kanyang ina at ama-amahan. Nasa mga puso nina Maria at Jose ang lahat ng kailangan para sa malalim na pasasalamat at ganap na kasiyahan. Kung nahihirapan kang makadama ng ganap na kasiyahan, matuto mula sa Banal na Mag-anak at sikaping tularan sina Maria at Jose upang ang iyong pag-ibig sa ating Panginoong nagkatawang-tao ay pumuspos sa iyo ng lahat ng iyong kailangan.
Aking Panginoong nagkatawang-tao, ang Iyong kalikasang banal, na kaisa ng Iyong kalikasang tao, ay nagpabago sa abang yungib na iyon malapit sa Betlehem upang maging isang tabernakulong puspos ng pinakamakapangyarihang mga bigkis ng dalisay na pag-ibig. Ilapit Mo po ako sa banal na tagpong iyon at tulungan akong makibahagi sa pag-ibig sa Kalinis-linisang Puso ng Iyong ina, gayundin sa debosyon ng Iyong ama-amahang si Jose bilang tao. Nawa’y matagpuan ko ang kasiyahan at ganap na kaganapan sa buhay sa pagkakita sa Iyo at pagmamahal sa Iyo sa bawat paraang lumalapit Ka sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagkamangha at Pagpipitagan sa Pagkakatawang-tao
Ang Pagsilang ng Panginoon—Pasko: Pagninilay II
Nang lisanin sila ng mga anghel at bumalik sa langit, sinabi ng mga pastol sa isa’t isa, “Pumunta tayo sa Betlehem upang makita ang pangyayaring ito na ipinaalam sa atin ng Panginoon.” Kaya dali-dali silang pumunta at natagpuan sina Maria at Jose, at ang sanggol na nakahiga sa sabsaban. Lucas 2:15–16 (Ebanghelyo sa Misa sa Bukang-liwayway)
Napakakaunti ng nalalaman natin tungkol sa mga unang dumalaw na ito sa Anak ng Diyos. Hindi sila mga hari o prinsipe. Hindi sila mayayaman o makapangyarihan. Mga simpleng pastol sila na buong araw na kasama ang kanilang mga tupang nanginginain sa malalawak na parang, at sama-samang nagpapalipas ng gabi upang bantayan ang kanilang mga kawang madaling mapahamak. Madalas silang natutulog sa mga yungib, kumakain ng simpleng pagkain, at nabubuhay sa mga biyaya ng lupa. Sa mga simpleng pastol na ito nagpakita ang mga anghel, na nag-utos sa kanila na maging mga unang sumamba at magbigay-pitagan kay Kristo na kanilang Panginoon.
Malalim ang ipinahihiwatig ng katotohanang mga abang pastol ang unang inanyayahan ng Diyos na makita Siya at sambahin. Maraming tao ang nahihirapan sa kanilang pagtingin sa sarili. Nakikita nila ang kanilang mga pagkukulang, inihahambing ang sarili sa iba, at madalas ay hindi nila gusto ang kanilang nakikita. Ngunit ang tanging mahalaga ay kung ano ang nakikita ng Diyos kapag tumitingin Siya sa atin. Hindi humahatol ang Diyos ayon sa mga pamantayan ng lipunan o sa mga opinyon ng nakararami. Nakikita Niya ang Kanyang mga anak at marubdob Niyang ninanais na ilapit tayo sa Kanya, gaya ng ginawa Niya sa mga pastol.
Isipin ang mga pastol noong panahong iyon. Maaaring mabubuti at mararangal silang tao na nagtatrabaho upang itaguyod ang kanilang sarili at ang kanilang mga pamilya. Malamang na wala silang pinag-aralan, hindi maayos ang kanilang pananamit at pag-aayos sa sarili, at minamaliit sila ng nakararaming kasapi ng pamayanang Judio. Dahil sa kanilang gawain, mahirap para sa kanila na sumunod sa mahihigpit na gawaing hinihingi ng Kautusan ayon sa pagpapakahulugan ng mga eskriba at Pariseo, ngunit hindi nito pinababa ang halaga ng kanilang pananampalataya sa paningin ng Diyos. Dahil sa kanilang mababang katayuan sa lipunan, marami ang nagturing sa kanila na hindi mapagkakatiwalaan, anupat karaniwan ay hindi tinatanggap ang kanilang patotoo sa mga paglilitis ng mga Judio.
Sa kabila nito, mahalaga ang kanilang mga tungkulin sa buhay ng mga Judio. Ang lanang kanilang tinitipon ay kailangan sa paggawa ng damit. Ang mga tupang kanilang inaalagaan ay mahalagang bahagi ng pagsamba ng mga Judio at mahalagang pinagkukunan ng pagkain para sa buong pamayanan. Sa madaling salita, napakahalaga ng kanilang gawain, ngunit hindi sila pinagkakalooban ng dignidad na nararapat sa kanila.
Nagbago ang lahat nang pumili ang Diyos ng ilan sa kanila upang maging mga unang makarinig ng balita tungkol sa pagsilang ng Tagapagligtas ng Sanlibutan—at mula pa mismo sa mga anghel! Ibang-iba ang pagtingin sa kanila ng Diyos kaysa sa pagkakakilanlang ipinataw sa kanila ng mga pamantayan ng lipunan. Nakita sila ng Diyos bilang mga taong Kanyang pinarito upang tubusin, at hindi Niya pinansin ang mga maling opinyon.
Sa pagdiriwang natin ng Araw ng Pasko, inaanyayahan tayong makita ang ating sarili sa mga pastol na ito. Inaanyayahan tayong tingnan sila gaya ng pagtingin sa kanila ng Diyos, sa pamamagitan ng mga mata ng mga anghel na isinugo upang ihatid sa kanila ang masayang balitang ito. Dapat nating maunawaan na ang pagnanais ng Diyos sa kanilang pagmamahal at pagsamba ay pagnanais din Niya sa ating pagmamahal at pagsamba. Ang ganitong pagtingin sa ating sarili, kalakip ang paanyaya at dignidad na ito, ay tutulong upang mawasak ang anumang mababang pagtingin sa sarili na ating pinaglalabanan, at magbibigay-daan upang yakapin natin ang ating tunay na dignidad at pagkakakilanlan bilang mga sumasamba kay Kristo.
Pagnilayan ngayon kung tinitingnan mo ang iyong sarili at ang iba sa pamamagitan ng mga mata ng Diyos o sa lente ng mga lihis na opinyon. Ang mabuting pagtingin sa sarili ay hindi yaong nagtataas sa atin sa ibabaw ng iba, ni yaong nagpapababa sa ating halaga dahil sa mga maling dahilan. Ang mabuting pagtingin sa sarili ay isang tunay na larawan—ang larawan natin sa paningin ng Diyos—at ang Kanyang tingin ay umaakit sa atin na mahalin Siya at sambahin nang buong pagsisikap at debosyon.
Aking mapagpakumbabang Panginoon, isinilang Ka sa isang lugar na tirahan ng mga hayop at inihiga sa isang sabsaban. Dahil sa payak na kapaligirang ito, nailapit Mo sa Iyong sarili ang mga aba at mga itinakwil ng lipunan, at inanyayahan silang mahalin at sambahin Ka. Nang lumapit sila, inihayag Mo ang kanilang dignidad, at natuklasan nila ang Iyong pag-ibig. Ilapit Mo po ako sa Iyong mapagpakumbabang presensya, gaya ng paglapit Mo sa mga pastol na ito, at ihayag Mo sa akin ang Iyong pag-ibig, upang makita ko ang aking sarili at ang iba sa pamamagitan ng Iyong mga banal na mata. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Patuloy na Presensya ng Diyos
Ang Pagsilang ng Panginoon—Pasko: Pagninilay III
Ang tunay na ilaw, na nagbibigay-liwanag sa lahat, ay dumarating sa sanlibutan. Nasa sanlibutan Siya, at ang sanlibutan ay nalikha sa pamamagitan Niya, ngunit hindi Siya nakilala ng sanlibutan. Dumating Siya sa sariling Kanya, ngunit hindi Siya tinanggap ng Kanyang sariling bayan. John 1:9–11 (Ebanghelyo sa Misa sa Araw)
Nakalulungkot na marami sa sanlibutan ang hindi nakakakilala sa Anak ng Diyos, gaya ng pinatototohanan ni San Juan na Ebanghelista sa talata sa itaas. Ang katotohanang ito, na “hindi Siya nakilala ng sanlibutan,” ay hindi lamang tumutukoy sa mga tao noong panahon ni Jesus; tumutukoy ito sa bawat lugar at panahon.
Ang Pasko ay isang magandang panahon ng taon. Nagsasama-sama ang maraming pamilya at magkakaibigan. Madalas na may pagbibigayan at pagtanggap ng mga regalo. Nadaragdagan ng masasarap na pagkain ang saya ng maraming pagdiriwang. Gayunman, ang pangunahing kahulugan ng araw na ito ay madalas na nananatiling hindi nakikilala at hindi minamahal. Malaki man o maliit ang inyong pagtitipon, masaya man o mahirap ang inyong pinagdaraanan, huwag kalimutan ang dahilan kung bakit natin ipinagdiriwang ang Pasko.
Kapag kulang ang ating pagkaunawa sa Pasko, tayo ang tinutukoy ng ebanghelista: “Dumating Siya sa sariling Kanya, ngunit hindi Siya tinanggap ng Kanyang sariling bayan.” Ang Pasko ay dapat maging panahon kung kailan natin Siya “nakikilala” at “tinatanggap.” Itinuturo sa atin ng Pasko ang tunay na kahulugan ng buhay. Nililiwanagan nito ang dahilan ng ating buhay at itinuturo sa atin kung paano mamuhay.
Nagpapatuloy ang Ebanghelyo ngayon mula sa talata sa itaas: “At ang Salita ay nagkatawang-tao at nanahan sa piling natin, at nakita namin ang Kanyang kaluwalhatian, ang kaluwalhatiang taglay ng kaisa-isang Anak ng Ama, na puspos ng biyaya at katotohanan.” Nakikita mo ba ang kaluwalhatian ng Salitang nagkatawang-tao, ang kaluwalhatian ng kaisa-isang Anak ng Ama, na puspos ng biyaya at katotohanan? Ang Pasko ay panahon upang mas malinaw na makita ang katotohanan ng Pagkakatawang-tao ng Anak ng Diyos.
Upang makita ang Diyos na nagkatawang-tao, kailangan natin ng bagong espirituwal na paningin sa patnubay ng Espiritu Santo. Hindi kailanman sapat ang basta na lamang pagdalo sa Misa, pakikinig sa salaysay ng Pagsilang ng Panginoon, at pagkatapos ay pakikibahagi sa isang salu-salo ng pamilya. Kailangan natin ang mga Kaloob ng Espiritu Santo upang makita, maunawaan, paniwalaan, at isabuhay ang hiwagang ito na nagpapabago ng buhay. Hinayaan mo na ba ang Espiritu Santo na baguhin nang lubos ang iyong buhay upang makita at maunawaan mo ngayon ang mga banal na hiwagang ito?
Kung paanong nakita ng Mahal na Ina at ni San Jose ang Anak ng Diyos na nagkatawang-tao noong unang Pasko, gayundin naman ay dapat natin Siyang makita sa ating buhay. Dahil sa Kanyang Pagkakatawang-tao, patuloy Siyang nananahan sa piling natin sa Simbahan, sa buhay ng ibang tao, sa pamamagitan ng panalangin, at lalo na sa mga Sakramento. Ang Tunay na Presensiya ni Jesus ay dapat maging sentro ng ating pansin, tulad ng naging pagtutuon nina Maria at Jose nang isilang si Kristo.
Pagnilayan ngayon ang patuloy na hiwaga ng Salita ng Diyos na nagkatawang-tao. Manalangin sa Espiritu Santo na ipagkaloob sa iyo ang mga kaloob na kailangan mo upang makilala Siya, mahalin Siya, at sambahin Siya. Sa paggawa nito, patuloy mong maipagdiriwang ang pangunahing kahulugan ng dakilang araw na ito.
Panginoon kong nagkatawang-tao, dumating Ka sa lupa noong unang panahon bilang isang Sanggol. Kahit matapos Kang umakyat sa Langit, nanatili Kang buhay sa mga puso ng Iyong mga tapat, sa mga sakramentong itinatag Mo, at sa Iyong Simbahan. Ipagkaloob Mo po sa akin ang mga kaloob ng Espiritu Santo upang lagi kong mabatid ang Iyong banal na presensiya at maakay ako sa walang tigil na pagsamba sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Buhay-Pamilya at ang Banal na Mag-anak
Kapistahan ng Banal na Mag-anak nina Jesus, Maria at Jose (Taon A)
Linggo sa Loob ng Oktaba ng Pasko (O, kung walang Linggo, Disyembre 30)
Nang makaalis na ang mga pantas, nagpakita kay Jose sa panaginip ang anghel ng Panginoon at nagsabi, “Bumangon ka, dalhin mo ang sanggol at ang Kanyang ina, tumakas kayo patungong Ehipto, at manatili roon hanggang sa sabihin ko sa iyo. Hahanapin ni Herodes ang sanggol upang patayin Siya.” Bumangon si Jose at nang gabing iyon ay dinala ang sanggol at ang Kanyang ina at umalis patungong Ehipto. Matthew 2:13–14
Ngayon ay pinararangalan at pinagninilayan natin ang buhay-pamilya nina Hesus, Maria, at Jose. Ang pag-ibig sa kanilang tahanan ay higit kaysa sa alinmang ibang tahanan, at ang pag-ibig sa kanilang mag-anak ay umapaw sa kanilang mga kamag-anak at sa mas malawak na pamayanan. Kaunti lamang ang mga detalyeng ibinibigay sa atin ng Banal na Kasulatan tungkol sa buhay ng Banal na Mag-anak. Ang alam natin ay mula pa sa simula, dumanas na sila ng mabibigat na pagsubok.
Ang pagdadalang-tao ni Maria ang unang pagsubok na kanilang hinarap. Ipinaglihi niya ang Sanggol na Kristo bago pa sila ni Jose nagsama sa iisang tahanan. Bagaman alam niya kung paano niya ipinaglihi ang Anak ng Diyos, hindi ito naunawaan ni Jose hanggang sa magpakita sa kanya ang anghel ng Panginoon sa isang panaginip. Maiisip natin na nagpahayag ng pagtutol ang kanilang mga kamag-anak at mga kasapi ng pamayanan, yamang hindi naman inihayag ng anghel ng Panginoon ang katotohanan sa lahat.
Isinilang si Hesus nang malayo sa kanilang tahanan, sa maliit na bayan ng Betlehem, sa isang yungib na tinutuluyan ng mga hayop. Mga abang pastol ang kanilang mga unang panauhin, at di-nagtagal ay sumunod ang mga pantas mula sa Silangan. Sa loob ng isa o dalawang taon matapos isilang si Hesus, kinailangang lisanin ng mag-anak na ito ang kanilang tahanan at tumakas patungong Ehipto, humanap ng matutuluyan, at maghanapbuhay dahil hangad ni Herodes na patayin ang batang si Hesus.
Pagkamatay ni Herodes, sinabihan si Jose sa dalawang sumunod na panaginip na maaari na siyang bumalik sa Israel at dapat niyang ilipat ang kanyang mag-anak sa maliit at di-kilalang nayon ng Nazaret. Bagaman hindi mataas ang tingin ng mga tao sa Nazaret, sa payak na kapaligirang ito lumaki si Hesus at natutuhan ang mga birtud ng kasipagan, pagsunod, at kababaang-loob. Ang Nazaret, bagaman hindi pinapansin ng daigdig, ay naging banal na pook kung saan inihanda ang Tagapagligtas ng daigdig para sa Kanyang misyon. Panghuli, yamang hindi binabanggit si San Jose noong panahon ng pampublikong ministeryo ni Hesus, karaniwang pinaniniwalaan na naranasan ni Hesus at ng Kanyang ina ang kalungkutang pantao sa pagkamatay ni Jose sa lupa.
Sa kabila ng mga paghihirap na tiniis ng Banal na Mag-anak, nahigitan ng pag-ibig sa kanilang tahanan ang bawat pagsubok, kaya ang kanilang buhay-pamilya ay naging bukal ng napakalaking kaaliwan at kagalakan. Sa gitna ng mga pagsubok na kanilang hinarap, natagpuan ng Banal na Mag-anak ang kagalakan, hindi sa mga kaginhawahang makamundo, kundi sa kanilang malalim na pakikiisa sa Diyos at sa isa’t isa. Ang kanilang tahanan ay isang santuwaryo ng pag-ibig, panalangin, at pagtutulungan, kung saan laging nadarama ang presensya ng Diyos. Kay gandang isipin na balang araw, sa Langit, ay maaaring ihayag sa atin ng Diyos ang mga detalye ng buhay ng Banal na Mag-anak sa lupa na nalilingid sa kaalaman ng mga tao. Bagaman nasaksihan ng mga anghel ang kanilang buhay habang lumilipas ang panahon, maaari tayong umasa at maglarawan sa isip na ang Diyos, sa Kanyang kabutihan, ay magbabahagi ng mga hiwagang ito sa mga banal, at ihahayag ang tunay na kagandahan ng buhay na pinagsaluhan ng Banal na Mag-anak sa lupa. Ang kanilang mga pag-uusap, pakikitungo sa isa’t isa, pag-ibig, panalangin, paglilibang, paggawa, at lahat ng bumuo sa kanilang buhay-pamilya ay magiging bukal ng walang-hanggang paghanga at pasasalamat.
Pagnilayan ngayon ang Banal na Mag-anak. Hilingin sa Diyos na bigyan ka ng mas malalim na pag-unawa sa kanilang buhay na magkakasama. Habang ginagawa mo ito, gamitin ang anumang maunawaan mo bilang inspirasyon para sa iyong sariling buhay at pakikipag-ugnayan sa mga taong pinakamalapit sa iyo. Bagaman hindi natin lubusang matutumbasan ang pag-ibig na namayani sa tahanan ng Banal na Mag-anak, maaari nating sikaping tularan sila sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa Diyos na palaguin ang ating pag-ibig sa isa’t isa. Sa pamamagitan ng araw-araw na panalangin, mga gawa ng pagsasakripisyo, at paninindigang magmahalan, makabubuo tayo ng buhay-pamilyang sumasalamin sa kabanalan at pagkakaisa nina Hesus, Maria, at Jose.
Banal na Mag-anak nina Hesus, Maria, at Jose, ang inyong buhay-pamilya ay banal nang higit sa kayang isipin. Sa inyong pang-araw-araw na pakikitungo sa isa’t isa, hayag ang inyong pag-ibig at nagsilbing inspirasyon sa bawat isa at sa inyong mga kamag-anak at kaibigan. Mangyaring ilapit ninyo ako sa inyong buhay-pamilya at turuan akong mahalin ang mga kasapi ng aking pamilya upang maging mas matatag kaming pamayanan ng pag-ibig. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagpapabanal sa Karaniwan
Kapistahan ng Banal na Mag-anak nina Hesus, Maria at Jose (Taon B)
Linggo sa loob ng Oktaba ng Pasko (O, kung walang Linggo, Disyembre 30)
Nang dumating ang takdang araw ng kanilang paglilinis ayon sa kautusan ni Moises, dinala nila Siya sa Jerusalem upang iharap sa Panginoon… Nang matupad nila ang lahat ng itinatakda ng kautusan ng Panginoon, bumalik sila sa Galilea, sa sarili nilang bayan ng Nazaret. Lumaki ang bata at naging malakas, puspos ng karunungan; at sumasakaniya ang kagandahang-loob ng Diyos. Luke 2:22; 39–40
Mahalaga ang lahat ng ginawa ni Hesus sa buong buhay Niya sa lupa. Bawat kilos Niya bilang tao ay isang pinabanal na gawa, na pinagkalooban ng Kaniyang banal na kapangyarihan. Pinabanal ng Kaniyang pangangaral ang tinig at mga salita ng tao, kaya maaari nating ipahayag ang Ebanghelyo sa Kaniyang pangalan at taglay ang Kaniyang awtoridad. Ang Kaniyang pagmamahal sa mga nakakasalamuha Niya araw-araw ay naging bukal ng biyayang kailangan natin upang matularan ang Kaniyang pag-ibig sa kapwa. Dahil sa Kaniyang pagdurusa at kamatayan, maaari nating iugnay ang ating mga pagdurusa sa Kaniya, upang ang ating pagdurusa ay makabahagi sa Kaniyang iisang gawang mapagtubos. Dahil sa Kaniyang muling pagkabuhay tungo sa bagong buhay, maaari na tayong magsimulang makibahagi sa Kaniyang bagong buhay ngayon at nang lubusan pagkamatay natin.
Ngunit paano naman ang lahat ng ginawa ni Hesus bago Niya sinimulan ang Kaniyang hayag na ministeryo? Paano ang Kaniyang natatagong buhay kasama sina Maria at Jose sa Nazaret? Makatitiyak tayo na bagaman hindi naitala sa Banal na Kasulatan ang Kaniyang buhay sa Nazaret, malaki ang kabuluhan sa ating buhay ng lahat ng ginawa Niya roon.
Kung ibubuod natin ang lahat ng ginawa ni Hesus sa Nazaret, matatawag natin itong “pagpapabanal sa karaniwan.” Namuhay Siya nang karaniwan, ngunit sa isang pambihirang paraan. Bilang bata, araw-araw Siyang nakisalamuha sa Kaniyang ina at ama-amahan. Natutuhan ni Hesus ang hanapbuhay ni Jose, at naging karpintero rin Siya. Malamang na nasa tabi Siya ni Jose nang naghihingalo ito, kaya si San Jose ang santong patron ng mabuting kamatayan. Kumain si Hesus, nagtrabaho, naglaro, nakipagkaibigan, nanalangin sa Kaniyang Ama sa langit, at nagpakita ng halimbawa ng bawat birtud sa lahat ng Kaniyang ginawa.
Bakit ito mahalaga? Sa pamumuhay nang karaniwan sa pinakapambihirang paraan, pinabanal ni Hesus ang bawat karaniwang gawain ng tao sa araw-araw, kaya maaari tayong lumago sa kabanalan sa paggawa rin ng mga ito. Sa kanilang pang-araw-araw na pag-aaruga sa isa’t isa at debosyon sa Diyos, ipinakikita sa atin ng Banal na Mag-anak na ang kabanalan ay hindi lamang para sa mga pambihirang sandali ng buhay kundi matatagpuan sa bawat simpleng gawa ng pagmamahal, paglilingkod, at pananalangin.
Kung minsan, nahuhulog ang mga tao sa maling pag-iisip na ang kanilang pang-araw-araw na gawain ay isang kasamaang kailangang tiisin. May nangangarap pa ngang yumaman upang hindi na nila kailangang magtrabaho at makapagbayad na lamang ng mga taong gagawa ng lahat ng “karaniwang” gawaing ayaw nilang gawin. Isang pagkakamali iyon. Ang pang-araw-araw na buhay ay napuspos ng biyaya ng Diyos sa Persona ni Hesus sa pamamagitan ng Kaniyang mga gawain, lalo na noong mga taon ng Kaniyang natatagong buhay. Sa ating mundong mabilis ang takbo, madaling mabigatan sa paulit-ulit na takbo ng pang-araw-araw na buhay o makaligtaan ang espirituwal na kabuluhan ng ating gawain. Ngunit kapag iniugnay natin kay Kristo ang ating mga pagsisikap, matutuklasan nating ang mga karaniwang gawaing ito ay hindi mga pasanin kundi mga pagpapala—mga pagkakataong lumago sa biyaya at masalamin ang pag-ibig ng Diyos sa mundo.
Pagnilayan ngayon ang mga karaniwang bahagi ng iyong buhay. Napapagod ka ba sa mga karaniwang gawaing ginagawa mo araw-araw? Kung gayon, tuklasin ang malaking halaga ng mga karaniwang bagay. Kilalanin si Hesus na manggagawa. Katagpuin Siya sa iyong mga gawaing-bahay, trabaho, paglilibang, pagkain, at bawat nakagawiang gawaing tinatawag kang tuparin. Huwag mong takasan ang mga ito; sa halip, salubungin mo ang mga ito, sapagkat sa mga ito ay matutuklasan mo ang pagpapabanal na ipinagkaloob ng ating Panginoon sa mga gawaing iyon. Sa pag-aalay ng iyong mga pang-araw-araw na gawain bilang isang anyo ng panalangin, nakikibahagi ka sa misyon ni Kristo at lalo kang napapalapit sa Kaniya.
Aking pambihirang Panginoon, ang Iyong natatagong buhay sa Nazaret ay bahagi ng Iyong misyon na pabanalin ang mundo. Sa pamamagitan ng Iyong mga kamay, Ikaw ay gumawa at nagtayo, habang sa pamamagitan ng Iyong Espiritu, Ikaw ay nagpabanal. Tulungan Mo po akong matagpuan Ka sa bawat karaniwang bahagi ng aking buhay upang matanggap ko ang pagpapabanal na ipinagkaloob Mo sa lahat ng ginagawa namin sa mga karaniwang bahagi ng aming buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Pamilyang Pantao at Banal
Kapistahan ng Banal na Mag-anak nina Hesus, Maria at Jose (Taon C)
Linggo sa loob ng Oktaba ng Pasko (O, kung walang Linggo, Disyembre 30)
Taun-taon ay pumupunta sa Jerusalem ang mga magulang ni Hesus para sa kapistahan ng Paskuwa, at nang Siya ay labindalawang taong gulang na, umahon sila roon ayon sa kaugalian ng kapistahan. Nang matapos ang mga araw ng pagdiriwang at pauwi na sila, naiwan ang batang Hesus sa Jerusalem, ngunit hindi ito alam ng Kanyang mga magulang. Lucas 2:41–43
Sa pagpapatuloy ng salaysay, nang mapagtanto nina Maria at Jose na wala sa kanilang piling si Hesus, balisa nila Siyang hinanap sa loob ng tatlong araw. Sa ikatlong araw, natagpuan nila Siya sa Templo, na nagpapamangha sa mga guro ng Kautusan dahil sa Kanyang karunungan. “Nang makita Siya ng Kanyang mga magulang, namangha sila, at sinabi sa Kanya ng Kanyang ina, ‘Anak, bakit Mo ginawa ito sa amin? Labis kaming nababalisa ng Iyong ama sa paghahanap sa Iyo.’ At sinabi Niya sa kanila, ‘Bakit ninyo Ako hinahanap? Hindi ba ninyo alam na dapat Akong manatili sa bahay ng Aking Ama?’” (Lucas 2:48–49).
Si Hesus ay ganap na sakdal, gayundin ang Kanyang Inang Kalinis-linisan. Ang pagkakaisa at pagmamahalan sa loob ng Banal na Mag-anak ay huwaran ng bawat birtud. Kaya makatitiyak tayo na ang pananatili ni Hesus sa Jerusalem at ang pagkabalisa at pagtatanong ng ating Mahal na Ina ay hindi mga makasalanang kilos, kundi mga kilos na naghahayag ng mas malalim na mga katotohanang espirituwal, na nagtuturo sa atin kung paano mamuhay bilang mga kasapi ng pamilya ng Diyos, na nakikibahagi sa buhay ng Banal na Mag-anak.
Bagaman si Hesus at ang Kanyang Mahal na Ina ay walang kasalanan, kalooban ng Ama na maranasan nila ang mga epekto ng kasalanan sa kanilang buhay—hindi bilang mga bungang personal nilang pananagutan, kundi bilang pakikiisa sa atin. Si Hesus, na tunay at ganap na Diyos, ay nagpakababa at ginawang “mas mababa kaysa sa mga anghel” “sa loob ng maikling panahon” (Hebreo 2:7). Kaya nagtanong Siya sa mga guro ng Kautusan, hindi dahil kulang Siya sa kaalaman, kundi dahil pinili Niyang lubos na makibahagi sa ating kalagayang pantao. Unti-unting nahayag ang Kanyang karunungan, hindi dahil sa kahinaan, kundi bilang isang gawa ng pagpapakumbaba at pakikiisa sa sangkatauhan.
Pinahintulutan ang ating Mahal na Ina na maranasan ang pagkabalisa na likas sa tao, hindi dahil sa kakulangan ng pananampalataya, kundi upang lubos na makibahagi sa ating karanasan bilang tao. Ngunit di-tulad natin, ganap na wasto ang kanyang pagtugon sa pagkabalisang iyon. Kapag nakararanas tayo ng pagkabalisa o takot, ipinakikita sa atin ng ating Mahal na Ina ang huwarang pagtugon—matiyaga niyang hinanap si Hesus. Nang matagpuan Siya, hinangad niyang maunawaan ang misteryo nang may bukas na kalooban at pananampalataya, na pinagninilayan ang karanasang iyon sa kanyang Kalinis-linisang Puso sa diwa ng panalangin at panloob na katahimikan, at lubusang nagtitiwala sa Diyos. Tinatawag tayong gawin din ito. Sa pagsunod sa kanyang halimbawa, mas lubos tayong nakikibahagi sa buhay ng Banal na Mag-anak na pinararangalan natin ngayon.
Pagnilayan ngayon ang Banal na Mag-anak—ang kanilang pakikitungo sa isa’t isa bilang mga tao, ang kanilang pagmamahalan, at ang kanilang mga karanasan sa pang-araw-araw na buhay. Ang Anak ng Diyos at ang Kanyang Mahal na Ina ay nakatunghay ngayon sa atin mula sa Langit, na lubos na nauunawaan ang lahat ng ating pinagdaraanan. Ang kaalamang ito ay dapat magdulot sa atin ng malaking kaaliwan, upang mas lubos nating maipagkatiwala ang ating sarili sa kanila.
Kabanal-banalang Mag-anak nina Hesus, Maria at Jose, namuhay kayo sa mundong ito at naranasan ang lahat ng nararanasan ng mga pamilya. Alam ninyo kung paano lumaki, matuto, magmahal, at magtiwala sa Diyos. Nauunawaan ninyo ang mga tuksong madama ng tao ang takot at pagkabalisa, at nagbibigay kayo ng huwaran sa pagharap sa mga damdaming iyon. Ilapit ninyo ako sa inyong sambayanan ng pag-ibig upang mas lubos akong makabahagi sa mga birtud na isinabuhay ninyo sa lupa. Maria at Jose, ipanalangin ninyo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Bunga ng Pagkamartir
Disyembre 26, Kapistahan ni San Esteban, Unang Martir
Ikalawang Araw ng Oktaba ng Pasko
Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Mag-ingat kayo sa mga tao, sapagkat ihaharap nila kayo sa mga hukuman at hahagupitin sa kanilang mga sinagoga, at dadalhin kayo sa harap ng mga gobernador at mga hari dahil sa Akin, upang magpatotoo sa harap nila at ng mga pagano.” Mateo 10:17–18
Inilalahad ng mga salitang ito ang diwa ng pagkamartir ni San Esteban, ang unang martir ng Simbahan, na ating pinararangalan ngayon. Sa araw matapos ipagdiwang ang kapanganakan ni Kristo, pinagninilayan ng Simbahan, sa kanyang karunungan, ang katotohanan ng pag-uusig bilang bunga ng pagsamba sa bagong silang na Hari.
Iba-iba ang mga bumubuo sa pamayanang Hudyo sa Jerusalem: may mga tradisyunal na Hebreong Hudyo at mga Helenistikong Hudyo na naimpluwensiyahan ng kulturang Griyego-Romano. Nang magsimulang yumakap sa Kristiyanismo ang mga Hudyo, nabuo ang isang bagong nagkakaisang pamayanan ng mga mananampalataya. Sa kabila ng pagkakaisang ito, nagkaroon ng mga alitan, lalo na nang mapabayaan ang mga Helenistikong biyuda sa araw-araw na pamamahagi ng tinapay. Upang tugunan ito, humirang ang mga Apostol ng pitong diyakono, at si Esteban ang una sa kanila, na malamang ay isa ring Helenista.
Si Esteban, na inilarawang “isang lalaking puspos ng pananampalataya at ng Espiritu Santo,” ay gumawa ng mga dakilang kababalaghan sa gitna ng mga tao. Nang harapin siya ng mga Helenistikong Hudyo, ipinagtanggol niya ang pananampalataya nang may karunungan at tapang, kaya kinaladkad siya sa harap ng Sanhedrin. Ikinagalit ng kanyang mga kalaban ang mahusay niyang pagtatanggol, na humantong sa pagbato sa kanya hanggang sa mamatay. Sa kanyang mga huling sandali, ipinagkatiwala ni Esteban ang kanyang espiritu kay Hesus at ipinagdasal ang mga umuusig sa kanya.
Sa simula, ang kanyang pagkamartir ay tila isang kalunos-lunos na pagkawala na nagpasiklab ng sunod-sunod na pag-uusig at nagpangalat sa pamayanang Kristiyano sa mga kanayunan ng Judea at Samaria. Gayunman, dahil sa pagkakawatak-watak na ito, lumaganap ang Ebanghelyo sa labas ng Jerusalem, at marami ang nahikayat na sumampalataya. Ang tila isang trahedya ay naging daan sa paglago ng unang Simbahan.
Sa ating pagpaparangal kay San Esteban, pagnilayan ang katotohanang pinahihintulutan lamang ng Diyos ang kasamaan upang magbunga mula rito ng higit na kabutihan. Kung nakararanas ka ng pagdurusa o pag-uusig, hayaang magbigay sa iyo ng pag-asa ang kapistahan ngayon. Magtiwala sa plano ng Diyos, iwaksi ang takot, at yakapin ang Kanyang kalooban, na batid na magagamit Niya ang bawat krus para sa Kanyang kaluwalhatian.
San Esteban, ikaw ay isang lalaking puspos ng biyaya at kapangyarihan, na lubos na nakatalaga kay Hesus at sa pagpapahayag ng Ebanghelyo. Ipanalangin mo ako upang magkaroon ako ng iyong tapang at pananampalataya, nang magamit ako ng Diyos sa pagpapalaganap ng Kanyang Kaharian sa pamamagitan ng pag-akay sa maraming kaluluwa patungo sa Kanya. San Esteban, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Si Juan, Isang Larawan ng Pag-ibig
Disyembre 27, Kapistahan ni San Juan, Apostol at Ebanghelista
Ikatlong Araw ng Oktaba ng Pasko
Kaya lumabas si Pedro at ang isa pang alagad at nagtungo sa libingan. Kapwa sila tumakbo, ngunit mas mabilis tumakbo ang isa pang alagad kaysa kay Pedro at siya ang unang nakarating sa libingan; yumuko siya at nakita ang mga telang panlibing doon, ngunit hindi siya pumasok. Nang dumating si Simon Pedro na kasunod niya, pumasok ito sa libingan at nakita ang mga telang panlibing doon, at ang telang ipinantakip sa ulo ni Hesus, na hindi kasama ng mga telang panlibing kundi nakarolyong bukod sa isang lugar. Pagkatapos ay pumasok din ang isa pang alagad, ang unang nakarating sa libingan, at siya ay nakakita at sumampalataya. John 20:3–8
Ang “isa pang alagad,” na “nakakita at sumampalataya,” ay si Juan na Apostol na ating pinararangalan ngayon. Sa kanyang Ebanghelyo, madalas tukuyin ni Juan ang kanyang sarili bilang “ang minamahal ni Hesus.” Ipinahihiwatig ng titulong ito hindi na mas minahal ni Hesus si Juan kaysa sa iba, kundi na marahil ang puso ni Juan ang pinakabukas at pinakahandang tumanggap sa pag-ibig ni Hesus, kaya mas lubusan siyang napuspos ng pag-ibig ng ating Panginoon.
Ang pagdiriwang ng Kapistahan ni San Juan sa loob ng oktaba ng kapanganakan ni Hesus ay nag-aanyaya sa ating pagnilayan hindi lamang si Juan kundi pati ang malalim at matalik na pag-ibig na namagitan sa kanya at kay Hesus—isang pag-ibig na nagsisilbing larawan ng pag-ibig na nais ipagkaloob ni Hesus sa bawat isa sa atin.
Magandang itinatampok ng Ebanghelyo ngayon ang tatlong birtud ni Juan. Una, ang kanyang buong-pusong pag-ibig kay Hesus ay makikita sa kanyang agarang pagtugon sa balita ni Maria Magdalena tungkol sa libingang walang laman. Ang pag-ibig ni Juan ang nagtulak sa kanyang tumakbo patungo sa libingan kasama si Pedro, na nagpapakita kung gaano niya pinahahalagahan ang kanyang ugnayan sa Panginoon.
Ikalawa, nahahayag ang pagiging magalang ni Juan nang una siyang dumating sa libingan ngunit hinintay muna niyang makapasok si Pedro, ang nakatatanda at pinuno ng mga Apostol. Ang pagpaparaya niyang ito ay malinaw na nagpapakita ng kanyang kababaang-loob at paggalang sa awtoridad.
Sa huli, matapos pumasok sa libingan, si Juan ay “nakakita at sumampalataya.” Ipinakikita ng sandaling ito ang lalim ng kanyang pananampalataya—isang pananampalatayang hindi nangailangan ng pisikal na katibayan kundi nakaugat sa matinding pagtitiwala kay Hesus. Ang pagsampalataya ni Juan ay tugon sa ibinuhos na kaloob ng pananampalataya, isang birtud na nagbigay sa kanya ng kakayahang makilala ang katotohanan ng Muling Pagkabuhay bago pa man niya makita ang Panginoong muling nabuhay.
Hinahamon tayo ng halimbawa ni Juan na suriin ang sarili nating buhay espirituwal. Ganoon ba katindi ang ating pagmamahal sa Panginoon na inilalapit tayo nito sa Kanya nang may gayunding pananabik na nag-udyok kay Juan na tumakbo patungo sa libingan? Naipapakita ba ang ating pagmamahal sa Diyos sa tunay na paggalang sa kapwa? Ganoon ba kalalim ang ating pananampalataya na nagtitiwala tayo sa mga pangako ng Diyos nang hindi nangangailangan ng nakikitang katibayan?
Sa pagpaparangal natin kay San Juan, pagnilayan ngayon ang kanyang pagkakakilanlan bilang “ang minamahal ni Hesus.” Ang kanyang pagiging bukas sa pag-ibig ni Hesus ang nagtangi sa kanya bilang isang huwarang alagad. Sikaping tularan si Juan sa pamamagitan ng pagpapalawak ng kakayahan ng iyong puso na tumanggap pa ng pag-ibig ng Diyos, upang maging hayag sa kapwa ang Kanyang presensiya sa iyong kalooban.
Mapagmahal kong Panginoon, ang Iyong Mahal na Puso ay nag-uumapaw sa pag-ibig para sa lahat ng tao. Bukod-tanging bukas si San Juan sa pag-ibig na iyon, kaya lalo Ka pa niyang minahal. Pagkalooban Mo po ako ng pusong katulad ng kay San Juan upang ako rin ay maging minamahal Mong alagad. San Juan, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Kasamaang Nabago
Disyembre 28, Kapistahan ng mga Banal na Sanggol na Walang Malay, mga Martir
Ikaapat na Araw ng Oktaba ng Pasko
Nang mapagtanto ni Herodes na nalinlang siya ng mga pantas, nagngitngit siya sa galit. Ipinag-utos niyang patayin ang lahat ng batang lalaki sa Betlehem at sa mga karatig-pook nito na dalawang taong gulang pababa, ayon sa panahong natiyak niya mula sa mga pantas. Matthew 2:16
Halos hindi maisip na makapag-uutos si Herodes ng gayong kalupitan, at mahirap ding maunawaan kung paano ito nagawang isakatuparan ng mga kawal. Tiyak na ang dalamhati ng mga pusong wasak, ang “pagtangis at malakas na panaghoy,” ay bumalot sa Betlehem at sa mga karatig-pook nito nang araw na iyon, at umalingawngaw pa sa mga sumunod na taon.
Salungat na salungat sa poot ni Herodes ang mapagkalingang pag-iingat ni San Jose. Nagpakita kay Jose sa panaginip ang anghel ng Panginoon at sinabi, “Bumangon ka, dalhin mo ang bata at ang kanyang ina, tumakas ka patungong Ehipto, at manatili roon hanggang sa sabihin ko sa iyo. Hahanapin ni Herodes ang bata upang patayin siya” (Matthew 2:13). Agad na “bumangon si Jose at dinala ang bata at ang kanyang ina nang gabing iyon at umalis patungong Ehipto.”
Bakit pinahintulutan ng Diyos ang gayong kalupitan sa mga batang lalaking walang malay sa Betlehem at sa mga karatig-pook nito, samantalang hinayaan Niyang tumakas at magtago sa Ehipto ang Kanyang Anak na Diyos kasama si Jose at ang Mahal na Ina? Bakit hindi na lamang Siya namagitan at pinigilan si Herodes? Sinasabi ni Santo Tomas de Aquino sa Summa Theologica, “Yamang ang Diyos ang pinakamataas na kabutihan, hindi Niya pahihintulutang magkaroon ng anumang kasamaan sa Kanyang mga gawa, maliban kung ang Kanyang kapangyarihang walang hanggan at kabutihan ay gayong nakapagpapalitaw ng mabuti maging mula sa masama” (ST I, q. 2, art. 3). Bagaman maaaring mahirap itong tanggapin sa harap ng pagdurusa, isa itong katotohanan ng pananampalataya na dapat nating panghawakan.
Hindi kilala ng mga musmos na batang ito si Hesus, ngunit sa kalinga ng Diyos at sa Kanyang kaloobang nagpapahintulot, hinayaan Niyang magpatotoo sila sa Kanya sa pamamagitan ng kanilang dugong walang sala. Maaaring may magtanong, “Paano naman ang kanilang buhay? Hindi man lamang sila nagkaroon ng pagkakataong lumaki at mamuhay nang lubos!” Nakaliligtaan ng ganitong pag-iisip ang kapangyarihang walang hanggan at dalisay na kabutihan ng Diyos. Nakita na ng Diyos ang walang hanggang kabutihang idudulot Niya mula sa trahedyang ito, at pinahintulutan Niya ito sapagkat ang kanilang pagsasakripisyo bilang patotoo ang magiging bukal ng kanilang walang hanggang kaluwalhatian sa Langit.
Karaniwan, at madali, na tingnan ang buhay ayon lamang sa pananaw ng mundong ito. Ngunit lumilipas ang mundong ito, at kung ihahambing sa buhay na walang hanggan, isa lamang itong saglit. Kung matatanaw natin ang higit pa sa pagdurusang ipinahihintulot ng Diyos na ating danasin, sisimulan nating makita ang mas malaking kabutihang maaaring ibunga ng ating pagdurusa. Sa Langit, hindi natin kailanman pagsisisihan ang pagyakap sa kalooban ng Diyos na nagpapahintulot sa mga ito. Hindi natin kailanman pagsisisihan ang pagtanggap sa pagdurusang dinaranas natin dahil sa kasamaang ginawa sa atin—kung iuugnay natin ang pagdurusang iyon kay Kristo at iaalay ito para sa Kanyang kaluwalhatian.
Pagnilayan ngayon ang kakila-kilabot na kasamaang ipinahintulot ng Diyos na gawin sa mga inosenteng batang ito at sa kanilang mga pamilya, at ang pasaning dinanas nina San Jose at Maria habang tumatakas sila tungo sa kaligtasan. Habang ginagawa mo ito, magpahayag ka ng pananampalataya na ang ating Diyos na lubos na mapagmahal at makapangyarihan sa lahat ang nakaaalam ng pinakamabuti at nagbubunga ng dakilang kabutihang walang hanggan mula sa pagsubok na ito. Isaalang-alang din ang sarili mong pagdurusa sa buhay na ito. Anuman ang ipinahintulot ng Diyos, kaya Niya itong tubusin. Ialay mo ang iyong pagdurusa sa ating Panginoon, kaisa ng Kanyang Sakripisyo, at alaming magagalak ka sa pag-aalay na ito sa buong kawalang-hanggan.
Diyos kong makapangyarihan sa lahat at lubos na mapagmahal, ipinahihintulot Mo lamang ang kasamaan sa mundong ito sapagkat kaya Mong magbunga ng kabutihan mula rito sa buhay ng mga nagtitiwala sa Iyo. Pagkalooban Mo po ako ng pusong nagtitiwala kapag humaharap ako sa kasamaan at pagdurusa. Tulungan Mo akong ipaubaya ito sa Iyo nang may pag-asa, upang maluwalhati Ka magpakailanman sa pamamagitan ng aking pag-ibig. Mga Banal na Sanggol na Walang Malay, ipanalangin ninyo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mapasaamin ang Kaharian Mo!
Disyembre 29, Ikalimang Araw sa Oktaba ng Pasko
Nang sumapit ang araw ng kanilang paglilinis ayon sa batas ni Moises, dinala ng mga magulang ni Hesus ang bata sa Jerusalem upang iharap Siya sa Panginoon, gaya ng nasusulat sa batas ng Panginoon, Ang bawat panganay na lalaki ay itatalaga sa Panginoon, at upang mag-alay ng isang pares ng batu-bato o dalawang inakay na kalapati bilang hain, ayon sa itinatakda ng batas ng Panginoon. Luke 2:22–24
Apatnapung araw matapos isilang ang isang panganay na lalaki, hinihingi ng batas ni Moises na makibahagi ang ina sa isang ritwal ng paglilinis at na “tubusin” ng mga magulang ang bata sa pamamagitan ng pag-aalay ng isang ritwal na hain. Bilang mga tapat na Hudyo, taimtim na tinupad nina Maria at Jose ang mga tungkuling ito. Pagpasok nila sa Templo, sinalubong sila ng isang banal na lalaking nagngangalang Simeon, na kabilang sa mga tapat na Hudyong “naghihintay sa kaaliwan ng Israel.”
Mula nang maitatag ito, maraming magulong panahon ang pinagdaanan ng Kaharian ng Israel. Ang huling pagkakataong nagkaisa ang Kaharian ng Israel ay noong paghahari ni Haring David at ng kanyang anak na si Solomon noong ikasampung siglo B.C. Pagkamatay ni Solomon, nahati ang kaharian sa Hilagang Kaharian ng Israel at sa Timog na Kaharian ng Juda. Nasakop ng mga Asiryano ang Hilagang Kaharian noong 722 B.C., at nasakop naman ng mga Babilonyo ang Timog na Kaharian noong 586 B.C., na humantong sa pagkawasak ng Unang Templo at sa pagkakatapon ng maraming Hudyo sa Babilonia nang humigit-kumulang pitumpung taon. Sa sumunod na mga siglo, ipinataw sa rehiyon ang kulturang Griyego matapos itong masakop ni Alexander the Great, at sa huli ay nasakop ng mga Romano ang Juda noong 63 BC. Nagpatuloy ang kanilang pamamahala maging matapos ang kapanganakan ni Kristo.
Ang kasaysayang ito ng pang-aapi at pagkakawatak-watak ay nagbunga ng iba’t ibang pagtugon sa mga Hudyo. Maraming propeta ang humula sa pagdating ng Mesiyas, ang magdadala ng kaaliwan sa Israel. Inaasahan ng ilang Hudyo na ang Mesiyas ay magiging isang pinunong pampolitika na muling magbubuklod at magpapanumbalik sa Kaharian. Walang pakialam ang iba sa mga propesiya. Ngunit may natitirang mga tapat, tulad ni Simeon, na naghihintay sa Mesiyas na magdudulot ng malalim na pagbabagong espirituwal.
Si Simeon ay hindi isang Pariseo, Saduceo, o eskriba, kundi isang karaniwang debotong Judio na puspos ng Espiritu Santo. Ang Espiritu Santo ang nagpahayag sa kanya na hindi siya mamamatay hangga’t hindi niya nakikita ang Mesiyas. Nang araw na dalhin nina Maria at Jose si Jesus sa Templo, dumating doon si Simeon, sa udyok ng Espiritu Santo, at nakilala ang Sanggol na Kristo. Kinarga niya si Jesus at nagalak, na sinasabi, “Panginoon, ngayon ay hayaan Mong yumao nang payapa ang Iyong lingkod; natupad na ang Iyong salita…”
Dapat tayong lahat magsikap na maging tulad ni Simeon. Tulad ng mga mamamayan ng Israel at Juda, nabubuhay tayo sa isang daigdig kung saan ang Kaharian ng Diyos ay madalas na nahahati o natatabunan ng imoralidad, mga digmaan, pagkakawatak-watak, at kawalan ng pananampalataya. Maaaring matukso tayong harapin ang mga hamong ito sa iba’t ibang paraan, ngunit ang pinakamainam ay maging bahagi ng tapat na nalabi na, tulad ni Simeon, ay nagtitiwala sa mga pangako ng Diyos at buong pananabik na naghihintay sa Kanyang pagkilos na magpapabago sa ating buhay at sa daigdig.
Pagnilayan ngayon ang kalagayan ng daigdig. Sa ilang lugar, masigla at buhay ang Kaharian ng Diyos; sa iba naman, tila malayo ito o wala. Saan ka man naroroon, ituon mo ang iyong paningin sa makapangyarihang Mesiyas, na kayang magpanibago ng Kanyang Kaharian sa lupa habang hinihintay natin ang kaganapan nito sa katapusan ng panahon. Italaga mo ang iyong sarili sa Kanyang misyon, at hayaang pukawin ka ng Espiritu Santo upang aktibong makibahagi sa pagpapairal ng paghahari ng Diyos.
Aking Panginoon at Mesiyas, habang nakikita ko ang mga hamon at pagkakawatak-watak sa daigdig sa aking paligid, tulungan Mo akong magtiwala sa Iyong mga pangako. Nawa, tulad ni Simeon, ay mapuspos ako ng pananampalataya at pag-asa habang hinihintay ko ang Iyong Kaharian. Pukawin Mo akong maging kasangkapan ng Iyong biyaya, na tumutulong sa pagtatayo ng Iyong Kaharian dito sa lupa. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Tapat na Nalabi
Disyembre 30, Ikaanim na Araw sa Oktaba ng Pasko
May isang propetisa, si Ana… Hindi siya umaalis sa templo, kundi sumasamba araw at gabi sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin. At sa sandaling iyon ay lumapit siya, nagpasalamat sa Diyos, at nagsalita tungkol sa sanggol sa lahat ng naghihintay sa katubusan ng Jerusalem. Luke 2:36–38
Tulad ni Simeon, kabilang si Ana sa mga “naghihintay sa katubusan ng Jerusalem.” Kabilang siya sa tapat na nalabi ng Israel na naniniwala sa mga propesiya, nauunawaan ang espirituwal at mapagligtas na tungkulin ng Mesiyas, at naghihintay sa Kanyang pagdating nang may malaking pag-asa.
Dahil si Ana ay “hindi umaalis sa templo, kundi sumasamba araw at gabi sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin,” lubos siyang nakikinig at tumutugon sa tinig ng Diyos. Dahil sa kanyang buhay-pananalangin, naging sensitibo siya sa mga udyok ng Espiritu Santo, lalo na noong maluwalhating araw na inihandog si Jesus at tinubos ayon sa ritwal sa Templo.
Isipin ang naging tugon nina Maria at Jose sa mga propetikong salita ni Simeon at pagkatapos ay sa mga salita ni Ana. Maaaring inasahan nilang ang ritwal ng pag-aalay at pagtatalaga ay magiging isang karaniwang pangyayari lamang. Ngunit tiyak na pinuspos sila ng kagalakan at mga propetikong salita nina Simeon at Ana ng pagkamangha at paghanga sa malalim na misteryo ng pagkakakilanlan at misyon ng kanilang Anak.
Tulad nina Simeon at Ana, tinatawag tayong maging bahagi ng tapat na nalabi sa kasalukuyan. Ang kaguluhan at imoralidad na nagpapahirap sa ating daigdig ay madaling magdulot ng panghihina ng loob o galit. Kapag malapit sa atin ang kaguluhang ito, sa loob ng ating mga pamilya o pamayanan, lalo pa itong nagiging mahirap harapin. Ang halimbawa ni Ana sa Ebanghelyo ngayon ay nagbibigay sa atin ng isang makapangyarihang huwaran kung paano natin isasabuhay ang ating buhay. Bagama’t karamihan sa atin ay hindi maaaring manatili sa simbahan araw at gabi, na nag-aayuno at nananalangin, tinatawag tayong lahat na taglayin sa ating kalooban ang nananahang Espiritu Santo, upang maging mga templo ng Diyos ang ating mga kaluluwa.
Mataas ang pagpapahalaga ni Santa Teresa ng Ávila sa panalangin ng rekoleksiyon, isang gawaing tumutulong sa atin na higit na mamalayan ang presensiya ng Diyos sa ating kalooban. Nagaganap ang panalanging ito sa dalawang antas. Una, ang “aktibong” rekoleksiyon ay isang sinasadyang pagninilay kung saan hinahanap natin ang Diyos sa loob ng templo, o “kastilyo,” ng ating mga kaluluwa. Ito ay isang aktibong pagbaling sa kalooban upang matagpuan ang Diyos na nananahan sa atin sa pamamagitan ng biyaya.
Sa paglipas ng panahon, habang lumalalim tayo sa panalanging ito, nagiging “pasibong” rekoleksiyon ito. Ang Diyos na ang nagsisimulang manguna, at higit nating nadarama ang Kanyang presensya sa buong maghapon, habang tinatawag Niya tayong makapiling Siya sa templo ng ating mga kaluluwa. Ang mga nagsasagawa ng ganitong mga anyo ng rekoleksiyon ay tulad ni Ana na nanatili sa Templo araw at gabi, na nakikinig nang mabuti sa tinig ng Diyos.
Pagnilayan ngayon ang paanyaya ng Diyos na tularan ang buhay-panalangin ni Ana. Sa pagsunod sa kanyang halimbawa, ikaw rin ay magiging higit na sensitibo sa tinig ng Diyos at sa mga pag-uudyok ng Espiritu Santo. Makikilala mo ang maraming paraan ng paglapit sa iyo ng Mesiyas at ng Kanyang presensya sa buong paligid mo. Ang biyayang ito ang magbibigay sa iyo ng lakas upang mapagtagumpayan ang mga kasamaan at hamon ng mundo, at maging kabilang sa tapat na nalalabi ng Diyos, na naghihintay sa Kanyang pag-aliw at pagtubos.
Kaluwalhatiang Mesiyas, nakikita Mo ang kaguluhan sa aming mundo, at lumalapit Ka sa mga naghahanap sa Iyo upang iligtas at palayain sila. Tulungan Mo akong maging kabilang sa Iyong tapat na nalalabi, na laging bumabaling sa Iyo nang may pagtitiwala at naghahanap sa Iyo araw at gabi. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Panalanging Kontemplatibo
Disyembre 31, Ikapitong Araw sa Oktaba ng Pasko
Sa simula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos… At ang Salita ay nagkatawang-tao at nanahan sa piling natin, at nakita natin ang kanyang kaluwalhatian, ang kaluwalhatian ng bugtong na Anak ng Ama, puspos ng biyaya at katotohanan. John 1:1; 14
Ang Prologo ng Ebanghelyo ni Juan, John 1:1-18, ay isa sa pinakamalalalim at pinakamayayamang talata sa Kasulatan pagdating sa teolohiya. Ito ay kapwa kontemplatibo at mahiwaga, na nag-aanyaya sa ating makilala ang Diyos sa Kanyang diwa sa pamamagitan ng lalim ng panalanging kontemplatibo.
Ang pambungad na mga salitang, “Sa simula…,” ay umaalingawngaw sa Aklat ng Genesis, na naghahayag ng walang-hanggang kalikasan ng Anak ng Diyos at ng Kanyang pag-iral bago pa ang lahat. Naunawaan ni San Juan Ebanghelista, sa pamamagitan ng isang natatanging biyaya ng ibinubuhos na kaalamang kontemplatibo, na si Hesus ang Salita, na walang-hanggang binibigkas ng Ama at kasama Niyang umiiral magpakailanman. Nakilala niyang ang Salita ay nagtaglay ng kalikasang pantao, nagkatawang-tao at nanahan sa piling natin.
Isaalang-alang ang mga iniisip ni San Juan nang isulat niya ang mga salitang ito sa unang pagkakataon. Halos tatlong taon niyang nakasama ang Walang-hanggang Salita na nagkatawang-tao—naglalakad na kasama Niya, nakikinig sa Kanyang mga turo, at sumasaksi sa Kanyang mga himala, sa pagtanggi sa Kanya, sa Kanyang pagdurusa, sa Kanyang kamatayan, at sa Kanyang Muling Pagkabuhay. Kasama siya ng iba nang umakyat si Hesus sa Langit at naranasan niya ang pagbubuhos ng Espiritu Santo noong Pentekostes.
Pagkatapos ng Pentekostes, lumalim ang pagkaunawa ni Juan kay Hesus. Sa pamamagitan ng panalangin at pagdiriwang ng Eukaristiya, nakilala ni Juan ang kanyang Panginoon sa paraang higit na matalik at nakapagpapabago. Ang Walang-hanggang Salita, bagaman hindi na lumalakad sa lupa, ay naroroon na ngayon sa kanyang kalooban sa pamamagitan ng biyaya. Ang nananatiling presensyang ito ay naging higit na tunay para sa kanya kaysa kailanman.
Tulad ni Juan, tinatawag tayong makilala ang Walang-hanggang Salita habang patuloy Siyang nananahan sa piling natin sa pamamagitan ng mga Sakramento, sa panalangin, sa Kasulatan, at sa loob ng ating mga kaluluwa. Inaanyayahan tayong magpabago sa Kanyang presensya upang maging Kanyang mga buhay na kasapi sa loob ng Simbahan.
Magiging posible lamang ang malalim na pakikiisang ito kay Kristo kung hahayaan nating maakay tayo tungo sa mga misteryo ng Pagkakatawang-tao at pagtubos. Bagaman kayang maunawaan ng ating isip ang mga misteryong ito sa isang antas, ang tunay na pagkaunawa ay dumarating sa pamamagitan ng ibinubuhos na kaalamang kontemplatibo, isang kaloob ng Espiritu Santo na nananahan sa atin.
Pagnilayan ngayon si San Juan Ebanghelista habang isinusulat niya ang kanyang Prologo. Isaalang-alang ang kaloob na pagkaunawang kontemplatibo na kanyang tinanggap, ang pagbabagong naganap sa kanyang kaluluwa, at ang matalik niyang pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ang bawat isa sa atin ay tinatawag sa ganitong buhay ng panloob na pakikiisa at kontemplasyon. Hayaan mong akayin ka ng maganda at mahiwagang Prologong ito sa mas malalim na panalangin at sa misteryo ng Salita na nagkatawang-tao.
Aking Walang Hanggang Salita ng Diyos, umiiral Ka na bago pa nagsimula ang panahon, sa ganap na pakikipagkaisa sa Ama at sa Espiritu Santo. Sa oktabang ito ng Pasko, pinagninilayan namin ang Iyong Pagkakatawang-tao, ang Iyong pagiging tao upang manahan sa piling namin at sa aming kalooban sa pamamagitan ng biyaya. Mangyaring ihayag Mo sa akin ang dakilang misteryong ito upang manampalataya ako nang may pananampalatayang tulad ng kay San Juan, ang Iyong minamahal na alagad. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Nag-uumapaw na Puso ng Ina ng Diyos
Enero 1, Dakilang Kapistahan ng Mahal na Birheng Maria, ang Ina ng Diyos
Ang Ikawalong Araw ng Pasko
Nagmamadaling nagtungo ang mga pastol sa Betlehem at natagpuan nila sina Maria at Jose, at ang sanggol na nakahiga sa sabsaban. Nang makita nila ito, ibinalita nila ang mensaheng sinabi sa kanila tungkol sa batang ito. Namangha ang lahat ng nakarinig sa ibinalita sa kanila ng mga pastol. At iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso. Luke 2:16–19
Sa pagsilang ni Kristo, ang Kalinis-linisang Puso ng Mahal na Ina ay puspos ng pag-ibig at biyaya, puspos na puspos anupat nag-umapaw ito nang sagana. Hindi kayang maglaman ng kanyang pusong pantao ang lahat ng pumupuspos dito. Ang makita ang kanyang Anak, ang makapiling si San Jose, at ang makasama ang mga nilalang ng Diyos sa loob ng banal na yungib na iyon malapit sa Betlehem ay sapat na upang lubos siyang malubos. Ngunit higit pa rito ang ibinigay sa kanya ng Diyos.
Sa paglipas ng banal na gabing iyon, nagpakita ang isang anghel ng Panginoon sa mga dukhang pastol na nagbabantay sa kanilang mga kawan sa parang. Ipinahayag ng anghel ang “mabuting balita ng malaking kagalakan para sa buong bayan” (Luke 2:10). Sinabi pa ng anghel, “Ngayon, sa lungsod ni David, ay isinilang para sa inyo ang isang tagapagligtas na siyang Mesiyas at Panginoon. At ito ang magiging tanda para sa inyo: matatagpuan ninyo ang isang sanggol na nababalot ng lampin at nakahiga sa isang sabsaban” (Luke 2:11–12). Pagkatapos, nagpakita ang isang napakaraming hukbo ng langit, na lumuluwalhati sa Diyos sa kanilang awit ng papuri.
Dahil sa karanasang iyon, agad na hinanap ng mga abang pastol na ito ang bagong silang na Mesiyas. Nang matagpuan nila Siya, ibinalita nila sa ating Mahal na Ina at kay San Jose ang sinabi sa kanila ng anghel, at “iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso” (Luke 2:19). Ang Kalinis-linisang Pusong ito at ang pagiging ina ng Mahal na Birheng Maria ang ipinagdiriwang natin ngayon.
Dahil nag-uumapaw sa pag-ibig at biyaya ang Kalinis-linisang Puso ni Maria, binigyan siya ng mga mapagpakumbabang pastol na ito ng pagkakataong ibahagi ang pag-ibig at biyayang iyon. Habang pinagpala nila siya at si San Jose sa kanilang pagdalaw at pagsamba, lalo naman niya silang pinagpala sa pagiging kasangkapan at tagapamagitan ng pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan ng kanyang bagong silang na Anak.
Si Maria ay hindi lamang ina ng laman ng kanyang Anak, kundi ina ng Personang siyang Anak ng Diyos. Dahil dito, sa karunungan ng Simbahan, ipinagkaloob nito sa kanya ang titulong “Ina ng Diyos.” Si Hesus ay kanyang Anak, at si Hesus ay Diyos. Kaya nararapat siyang parangalan bilang Ina ng Diyos.
Bilang Ina ng Diyos, patuloy na nag-uumapaw sa pag-ibig at biyaya ang Kalinis-linisang Puso ni Maria. Tulad ng ginawa niya para sa mga pastol noong unang gabi ng Pasko, patuloy na ibinubuhos ng kanyang puso ang lahat ng nilalaman nito sa atin, na kanyang mga espirituwal na anak. Kung gaano tayo kabahagi ng Katawan ni Kristo, ang Simbahan, gayon din kasigla ang pagkilos ng Mahal na Ina bilang ina sa ating buhay, tulad ng pagkilos niya sa buhay ng kanyang Anak at ng pag-antig niya sa buhay ng mga pastol.
Pagnilayan ngayon ang maluwalhating titulong ito na ibinigay sa ina ni Hesus—ang Ina ng Diyos. Habang ginagawa mo ito, pagnilayan ang kanyang papel sa iyong buhay at sa buhay ng buong Simbahan. Sa pagsilang niya sa Mesiyas, ang Anak ng Diyos, isinilang din niya ang Simbahan, at naging ina at tagapamagitan nating lahat. Hilingin ang kanyang pananalangin para sa iyo, ang kanyang pamamagitan, at ang kanyang pagkalinga bilang ina, na nalalamang sa paggawa nito ay hindi mo lamang pinararangalan ang kanyang Anak, kundi nakikiisa ka rin sa Kanyang banal na plano ng kaligtasan.
O pinakamaluwalhating Ina ng Diyos, ang iyong Kalinis-linisang Puso ay nag-uumapaw sa pag-ibig at kapuspusan ng biyaya. Ang iyong pag-ibig sa lahat ng mga anak ng Diyos ang nag-uudyok sa iyo na ibahagi ang biyayang iyon sa lahat ng lumalapit sa iyo at sa iyong banal na Anak. Ibilang mo sana ako sa iyong mga anak at masaganang ipagkaloob sa akin ang lahat ng nasa iyong mapagnilay na pusong puno ng dalisay na pag-ibig at biyaya. Ina ng Diyos, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
