Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Pagninilay sa Pagsilang ni Kristo
Ang Pagsilang ng Panginoon (Araw ng Pasko)
Kaya nagmamadali silang pumunta at natagpuan sina Maria at Jose, at ang sanggol na nakahiga sa sabsaban. Nang makita nila ito, ipinahayag nila ang mensaheng sinabi sa kanila tungkol sa batang ito. Namangha ang lahat ng nakarinig sa mga sinabi sa kanila ng mga pastol. At iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso. Luke 2:16–19
Maligayang Pasko! Natapos na ang ating mga paghahanda sa Adbiyento, at inaanyayahan tayo ngayon ng ating Panginoon na makibahagi sa maluwalhating pagdiriwang ng Kanyang pagsilang!
Gaano mo nauunawaan ang kahanga-hangang misteryo ng Pasko? Gaano kalalim mong nauunawaan ang kahulugan ng Diyos na nagkatawang-tao at isinilang ng isang birhen? Bagaman marami ang lubhang pamilyar sa maganda at mapagpakumbabang salaysay ng pagsilang ng Tagapagligtas ng Sanlibutan, ang pagiging pamilyar na iyon ay maaaring magkaroon ng di-inaasahang masamang epekto: maaari nitong hadlangan ang ating isip sa masusing pagsisiyasat sa lalim ng kahulugan ng ating ipinagdiriwang.
Pansinin ang huling pangungusap sa sipi ng Ebanghelyo sa itaas: “At iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso.” Napakagandang pagnilayan nito ngayong araw ng Pasko. Si Inang Maria ang taong higit na nakaunawa kaysa kaninuman sa misteryo ng pagsilang ng kanyang Anak, ang Anak ng Diyos, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan. Sa kanya nagpakita ang Arkanghel Gabriel upang ibalita ang kanyang pagdadalang-tao at ang pagsilang ng kanyang Anak. Siya ang nagdala sa kanyang Anak, ang Anak ng Diyos, sa kanyang kalinis-linisang sinapupunan sa loob ng siyam na buwan. Sa kanya sumigaw ang kanyang pinsang si Elisabet, “Higit kang pinagpala sa mga babae, at pinagpala ang bunga ng iyong sinapupunan” (Luke 1:42). Si Maria ang Imakulada Concepcion, ang iningatan mula sa lahat ng kasalanan sa buong buhay niya. At siya ang nagsilang sa Sanggol na ito, kumandong sa Kanya at nagpasuso sa Kanya. Higit kaninuman, naunawaan ng ating Mahal na Ina ang di-kapani-paniwalang pangyayaring naganap sa kanyang buhay.
Ngunit muli, sinasabi ng Ebanghelyo sa itaas na “iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso.” Ipinakikita nito sa atin na maging si Maria, ang Ina ni Hesus at ang Ina ng Diyos, ay nangailangan ng panahon upang pagnilayan, pagbulay-bulayan at namnamin ang kabanal-banalang misteryong ito. Hindi siya kailanman nag-alinlangan, ngunit patuloy na lumalim ang kanyang pananampalataya, at pinagnilayan ng kanyang puso ang di-matarok at di-maunawaang misteryo ng Pagkakatawang-tao.
Ipinakikita rin nito sa atin na walang hanggan ang lalim ng “pagninilay” na dapat nating pag-ukulan ng sarili kung nais nating mas malalim na pumasok sa misteryo ng pagsilang ng Anak ng Diyos. Ang pagbabasa ng salaysay, paglalagay ng belen, pagbibigayan ng mga kard na pamasko, pagdalo sa Misa at iba pang katulad nito ay mahalagang bahagi ng isang banal na pagdiriwang ng Pasko. Ngunit ang “pagninilay” at “pagbubulay-bulay,” lalo na sa panalangin at lalo na sa Misa ng Pasko, ay aakay sa atin nang higit pang malalim sa Misteryong ito ng ating Pananampalataya.
Magnilay ngayon kasama ng ating Mahal na Ina. Pagnilayan ang Pagkakatawang-tao. Ilagay ang iyong sarili sa tagpo ng unang Paskong iyon. Pakinggan ang mga tunog ng bayan. Langhapin ang mga amoy sa kuwadra. Masdan ang mga pastol habang lumalapit sila upang sumamba. At pumasok nang mas lubos sa misteryo, na kinikilalang habang mas marami kang nalalaman tungkol sa misteryo ng Pasko, lalo mong nalalaman kung gaano pa kaliit ang tunay mong nalalaman at nauunawaan. Ngunit ang mapagpakumbabang pagkilalang iyon ang unang hakbang tungo sa mas malalim na pag-unawa sa ating ipinagdiriwang sa araw na ito.
Panginoon, pinagmamasdan ko ang kamangha-manghang hiwaga ng Iyong pagsilang. Ikaw na Diyos, ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Santatlo, Diyos mula sa Diyos at Liwanag mula sa Liwanag, ay naging isa sa amin, isang abang sanggol, isinilang ng isang birhen at inihiga sa isang sabsaban. Tulungan Mo akong pagnilayan ang maluwalhating pangyayaring ito, magnilay sa hiwagang ito nang may banal na pagkamangha, at mas lubos na maunawaan ang kahulugan ng Iyong ginawa para sa amin. Nagpapasalamat ako sa Iyo, mahal na Panginoon, para sa maluwalhating pagdiriwang na ito ng Iyong pagsilang sa mundo. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Pamilya Bilang Isang Komunyon ng Pag-ibig
Ang Banal na Mag-anak nina Hesus, Maria at Jose
Linggo sa loob ng Oktaba ng Pasko (O, kung walang Linggo, Disyembre 30)
Nang matupad na nila ang lahat ng itinatakda ng kautusan ng Panginoon, bumalik sila sa Galilea, sa sarili nilang bayan ng Nazaret. Lumaki ang bata at lumakas, puspos ng karunungan; at sumakaniya ang kagandahang-loob ng Diyos. Luke 2:39–40 (Ebanghelyo sa Taon B)
Sa araw na ito, pinararangalan natin ang buhay-pamilya sa pangkalahatan sa pamamagitan ng paghinto upang pagnilayan ang natatangi at magandang nakatagong buhay sa tahanan nina Hesus, Maria at Jose. Sa maraming paraan, ang kanilang pang-araw-araw na pamumuhay nang magkakasama ay malamang na kahawig ng sa ibang mga pamilya noong panahong iyon. Ngunit sa ibang mga paraan, ang kanilang buhay na magkakasama ay lubos na natatangi at nagbibigay sa atin ng isang ganap na huwaran para sa lahat ng pamilya.
Sa kalinga at panukala ng Diyos, kakaunti lamang ang nasasabi sa Banal na Kasulatan tungkol sa buhay-pamilya nina Hesus, Maria at Jose. Nababasa natin ang tungkol sa pagsilang ni Hesus, ang paghahandog sa Templo, ang pagtakas patungong Ehipto at ang pagkakatagpo kay Hesus sa Templo noong Siya ay labindalawang taong gulang. Ngunit maliban sa mga salaysay na ito tungkol sa kanilang buhay na magkakasama, kakaunti lamang ang nalalaman natin.
Gayunman, ang sipi mula sa Ebanghelyo ngayong araw na binanggit sa itaas ay nagbibigay sa atin ng ilang kabatirang nararapat pagnilayan. Una, nakikita nating ang pamilyang ito ay “tumupad sa lahat ng itinatakda ng kautusan ng Panginoon…” Bagaman tumutukoy ito sa paghahandog kay Hesus sa Templo, dapat din itong unawaing sumasaklaw sa lahat ng aspeto ng kanilang buhay na magkakasama. Ang buhay-pamilya, tulad ng ating mga indibidwal na buhay, ay dapat nakaayon sa mga kautusan ng ating Panginoon.
Ang pangunahing kautusan ng Panginoon hinggil sa buhay-pamilya ay ang pakikibahagi nito sa mismong pagkakaisa at “pagkakabuklod sa pag-ibig” na matatagpuan sa buhay ng Kabanal-banalang Trinidad. Ang bawat Persona ng Banal na Trinidad ay may ganap na paggalang sa iba, walang pag-iimbot at walang itinitirang anuman sa pagbibigay ng sarili sa isa’t isa, at tinatanggap ang bawat Persona sa Kanyang kabuuan. Ang Kanilang pag-ibig ang nagbubuklod sa Kanila bilang isa at nagbibigay sa Kanila ng kakayahang kumilos nang magkakasama sa ganap na pagkakasundo bilang isang pagkakabuklod ng mga banal na Persona. Bagaman si San Jose ay hindi kalinis-linisan sa kanyang kalikasan, ang kaganapan ng pag-ibig ay nananahan sa kanyang banal na Anak at sa kanyang kalinis-linisang asawa. Ang napakadakilang kaloob na ito ng Kanilang ganap na pag-ibig ay tiyak na umakay sa kanya araw-araw tungo sa kaganapan ng Kanilang buhay.
Pagnilayan ngayon ang pinakamalalapit mong ugnayan. Kung pinagpala ka ng isang pamilyang malapit sa isa’t isa, pagnilayan sila. Kung hindi naman, pagnilayan ang mga taong inilagay sa iyong buhay na tinatawag kang mahalin nang tulad ng pagmamahal sa kapamilya. Sino ang dapat mong damayan sa maginhawa at sa mahirap na panahon? Para kanino mo dapat ialay ang iyong buhay nang walang itinitira? Sino ang dapat mong pag-ukulan ng paggalang, habag, panahon, lakas, awa, bukas-palad na pagbibigay at lahat ng iba pang birtud? At gaano mo kahusay ginagampanan ang tungkuling ito ng pag-ibig?
Pagnilayan ngayon ang katotohanang nais ng Diyos na makibahagi ka sa isang pagkakabuklod ng buhay, hindi lamang kasama ng Kabanal-banalang Trinidad kundi pati ng mga nasa paligid mo, lalo na ng iyong pamilya. Sikaping pagnilayan ang nakatagong buhay nina Hesus, Maria at Jose at hangaring gawing huwaran ang kanilang ugnayang pampamilya sa paraan ng pagmamahal mo sa kapwa. Nawa’y maging huwaran para sa ating lahat ang kanilang ganap na pagkakabuklod sa pag-ibig.
Panginoon, ilapit Mo ako sa buhay, pag-ibig at pakikipagkaisa na ipinamuhay Mo kasama ang Iyong Kalinis-linisang Ina at si San Jose. Iniaalay ko sa Iyo ang aking sarili, ang aking pamilya at ang lahat ng tinatawag akong mahalin nang may natatanging pag-ibig. Nawa’y matularan ko sa lahat ng aking ugnayan ang pag-ibig at buhay ng Iyong mag-anak. Tulungan Mo akong malaman kung paano magbago at lumago upang mas lubos akong makabahagi sa buhay ng Iyong mag-anak. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Ipinangakong Inspirasyon ng Diyos
Kapistahan ni San Esteban, Unang Martir
Ikalawang Araw ng Oktaba ng Pasko, Disyembre 26
“Kapag kayo ay ipinasa sa mga maykapangyarihan, huwag kayong mag-alala kung paano kayo magsasalita o kung ano ang inyong sasabihin. Ipagkakaloob sa inyo sa sandaling iyon ang inyong sasabihin. Sapagkat hindi kayo ang magsasalita kundi ang Espiritu ng inyong Ama ang magsasalita sa pamamagitan ninyo.” Matthew 10:19–20
Natupad ang mga salitang ito ng ating Panginoon sa buhay ni San Esteban, ang unang martir ng Simbahan. Namatay bilang martir si San Esteban mga dalawang taon matapos umakyat si Hesus sa Langit. Isa siya sa pitong diyakon na hinirang ng mga Apostol upang tumulong sa kanila sa pangangalaga sa mga dukha habang nagsisimulang lumago ang Simbahan.
Si Esteban ay isang lalaking may malalim na pananampalataya at puspos ng Espiritu Santo. Matapos siyang hiranging diyakono, nagsimula siyang mangaral nang buong tapang. Kabilang sa kanyang mga tagapakinig ang mga kasapi ng sinagoga ng mga Judiong nagsasalita ng Griego. Buong sigasig na nakipagtalo sa kanila si Esteban at ipinakitang siya ay puspos ng karunungan at kapangyarihan, na gumagawa ng maraming tanda at kababalaghan sa kanilang piling. Ngunit lalo lamang itong nagpagalit sa kanyang mga tagapakinig hanggang sa hangarin nila ang kanyang kamatayan. Dahil dito, nagbintang sila nang walang katotohanan na nangangaral si Esteban laban sa Templo at sa Kautusan ni Moises.
Sa Mga Gawa ng mga Apostol (Acts 7:2–53), tumugon si Esteban sa pamamagitan ng isang mahaba at detalyadong talumpati kung saan ipinaliwanag niya ang buong katotohanan tungkol kay Hesus sa liwanag ng Lumang Tipan. Nagtapos si Esteban sa pagsasabing, “Kayong mga matitigas ang ulo, mga hindi tuli ang puso at mga tainga, lagi ninyong sinasalungat ang Espiritu Santo; katulad na katulad kayo ng inyong mga ninuno.” Lalo nitong pinag-alab ang galit ng kanyang mga tagapakinig sa sinagoga. Pagkatapos nito, may isang tunay na mahimalang nangyari. Nagkaroon ng pangitain si Esteban. Tumingala siya sa Langit at sinabi, “Narito, nakikita kong bukás ang kalangitan at ang Anak ng Tao na nakatayo sa kanan ng Diyos.” Nakita niya ang kanyang Panginoon na nakatayo sa kanan ng Ama. At ang kanyang pagpapahayag ng pangitaing ito ang tuluyang nagtulak sa nagngangalit na mga tao na kaladkarin siya palabas ng sinagoga at ng lungsod at batuhin hanggang mamatay. Gayunman, nagtapos ang kuwento ni Esteban sa isang maganda at kinasihang paraan. Habang binabato siya ng mga tao, bumigkas siya ng dalawang makapangyarihang pahayag. Una, sinabi niya, “Panginoong Hesus, tanggapin Mo ang aking espiritu.” At pagkatapos ay nanalangin siya nang malakas, “Panginoon, huwag Mo silang panagutin sa kasalanang ito.”
Gaya ng nabanggit sa itaas, natupad sa buhay ni San Esteban ang mga salitang sinabi ng ating Panginoon sa Ebanghelyo ngayon. Una sa lahat, makikita natin na natupad sa buhay ni San Esteban ang hula ni Jesus na ang ilan sa Kanyang mga tagasunod ay ibibigay sa kamatayan ng sarili nilang mga kamag-anak. Ngunit nangako rin si Jesus na kapag nangyari ito, “Ibibigay sa inyo sa sandaling iyon ang inyong sasabihin.” At ang Espiritu ng Ama ang “magsasalita sa pamamagitan ninyo.” At iyon mismo ang nangyari kay San Esteban. Una, pinagkalooban siya ng isang maluwalhating pangitain ng Langit. Ikalawa, kinasihan siyang lubusang ipagkatiwala ang kanyang espiritu kay Jesus. At ikatlo, kinasihan siyang ipanalangin ang mga umuusig sa kanya at patawarin sila. Ang mga salita at kilos na ito ay hindi nagmula kay Esteban lamang. Katuparan ang mga ito ng pangako ni Jesus na kapag ang isang tao ay inuusig alang-alang sa Ebanghelyo, ang Ama ay naroroon sa natatanging paraan at magbibigay ng makapangyarihang pagkasi sa sandali ng pangangailangan.
Pagnilayan ngayon ang malalim na katotohanang hindi tayo kailanman pinababayaan ng Diyos. Sa katunayan, kapag tayo ay lubhang nagdurusa o dumaranas ng pag-uusig, pagtanggi, o anumang uri ng pagmamalupit, ang Diyos ay naroroon sa natatanging paraan. Suriin ang iyong sariling buhay at alalahanin ang mga sandaling pinakamabigat para sa iyo. Manalangin kay San Esteban at hilingin sa kanyang ipanalangin ka upang maging bukas ka sa mga salita at kilos na kinasihan ng ating Panginoon sa mga sandaling pinakakailangan mo ang mga ito.
Lubhang maluwalhating San Esteban, ipanalangin mo ako. Ipanalangin mo ako lalo na kapag dinaranas ko ang pinakamabibigat na krus sa aking buhay. Ipanalangin mong, tulad mo, maging bukas ako sa pagkasi at biyaya ng Diyos sa mga sandaling pinakakailangan ko ang mga ito. San Esteban, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Minamahal na Alagad
Kapistahan ni San Juan, Apostol at Ebanghelista
Ikatlong Araw ng Oktaba ng Pasko, Disyembre 27
Nang unang araw ng sanlinggo, tumakbo si Maria Magdalena at pumunta kay Simon Pedro at sa isa pang alagad na minamahal ni Jesus, at sinabi sa kanila, “Kinuha nila ang Panginoon mula sa libingan, at hindi namin alam kung saan nila Siya inilagay.” Kaya lumabas si Pedro at ang isa pang alagad at nagtungo sa libingan. John 20:1–3
Kapansin-pansin na tinutukoy ni San Juan ang kanyang sarili bilang ang alagad na “minamahal ni Jesus.” Siyempre, minamahal ni Jesus ang lahat ng tao. Minamahal Niya ang lahat ng alagad. Ngunit sa Ebanghelyo ni Juan, ang natatanging titulong ito na minamahal na alagad ay ibinibigay kay Juan.
Maraming dahilan upang maunawaan kung bakit si San Juan Apostol ang tinutukoy na minamahal na alagad. Una, alalahanin ang natatanging pagiging malapit at pagmamahal na ipinakita ni Juan kay Jesus sa Huling Hapunan nang nakahilig si Juan sa Kanyang tabi. Alalahanin din na si Juan lamang ang nakatayo sa paanan ng Krus kasama ang ina ni Jesus, at ipinagkatiwala ni Jesus ang Kanyang ina kay Juan at si Juan sa Kanyang ina. At pansinin sa sipi sa itaas na si Juan ang unang tumakbo patungo sa libingang walang laman sa sandaling ibinalita sa kanya ni Maria Magdalena ang kanyang natuklasan. Bukod dito, naniniwala ang maraming iskolar na si Juan ang pinakabatang alagad. At bilang isang mas batang alagad, maaaring tumanggap siya ng natatanging pagkalingang tulad ng sa isang ama mula sa ating Panginoon.
Gayunman, maaari ring maunawaan na si Juan ang minamahal na alagad sa isa pang dahilan. Sa madaling salita, ganito ang pagtingin ni Juan sa kanyang sarili habang isinusulat niya ang kanyang salaysay ng Ebanghelyo. Maaaring ginawa ito ni Juan sapagkat lubhang personal para sa kanya ang pagsasalaysay ng buhay ni Jesus. Ang sarili niyang pagmamahal at pagsinta sa kanyang Panginoon ang pinakasentro at pinakamatinding alab ng kanyang kaluluwa. At tila habang nagsasalita si Juan tungkol kay Jesus at sa sarili niyang mga pakikipagtagpo kay Jesus, nauudyukan siyang pagnilayan nang may panalangin ang banal at espirituwal na pag-ibig ni Jesus para sa kanya. Kaya tila hindi maisalaysay ni Juan ang kanyang mga pakikipagtagpo sa ating Panginoon nang hindi rin kinikilala ang banal na pag-ibig na nagbuklod sa kanila. Para bang sa tuwing isinasalaysay sa kanyang Ebanghelyo ang isang pakikipagtagpo niya kay Jesus, napupuspos si Juan ng payak na katotohanang kilala siya at personal siyang minamahal ni Jesus, ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas. Kaya nauudyukan siyang ipahayag nang paulit-ulit ang katotohanang iyon.
Sa ganitong kalagayan, tunay na napakaganda, sa antas na espirituwal, na pagnilayan ang kaluluwa ni Juan. Malinaw na isa siyang taong lubhang naantig ng Diyos sa Persona ni Jesus. At matapos umakyat si Jesus sa Langit, waring lalo pang lumago ang banal na pag-ibig ni Juan para kay Jesus. Sa kanyang pagyaon bilang Apostol, na nangangaral tungkol sa kaligtasang nagmumula sa kanyang Tagapagligtas at mahal na kaibigan, malinaw na lalo siyang napalapit sa ating Panginoon sa bawat araw. Nang isulat ni Juan ang kanyang Ebanghelyo sa mga huling taon ng kanyang buhay, malinaw na nag-aalab ang kanyang puso sa banal na pag-ibig habang buong pananabik niyang hinihintay ang ganap na pakikipagkaisa sa kanyang Panginoon sa Langit.
Habang pinararangalan natin ang natatangi at banal na Apostol na ito, pagnilayan ngayon ang payak na katotohanang inaanyayahan ka ring makibahagi sa banal at matalik na pag-ibig na namagitan kay Jesus at kay San Juan. Pagnilayan ang katotohanang minamahal ka rin ng ating Panginoon nang may ganap na pag-ibig, pagiging malapit, at buong-buong pagbibigay ng sarili. Kung matutunghayan mo ang pag-ibig sa puso ng minamahal na alagad na ito, maaari ka ring makibahagi sa pag-ibig na iyon at maging isang minamahal na alagad.
Minamahal kong Panginoon, ang pag-ibig na ipinagkaloob Mo sa alagad na si Juan ay ganap sa lahat ng paraan. Matapos ang Iyong pag-akyat sa Langit, patuloy Mong pinalalim ang Iyong ugnayan sa kanya, at lalo Mo siyang inilapit sa Iyong Kamahal-mahalang Puso. Ipagkaloob Mo rin po sa akin nang sagana ang pag-ibig na iyon at akayin Mo ako tungo sa Iyong Puso upang ako rin ay maging minamahal Mong alagad. San Juan, ipanalangin mo kami. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Tapang sa Harap ng Kasamaan
Kapistahan ng mga Banal na Sanggol na Walang Malay, mga Martir
Ikaapat na Araw sa Oktaba ng Pasko, Disyembre 28
Nang makaalis na ang mga pantas, narito, nagpakita kay Jose sa panaginip ang anghel ng Panginoon at sinabi, “Bumangon ka, dalhin mo ang bata at ang kanyang ina, tumakas kayo patungong Ehipto, at manatili kayo roon hanggang sa sabihin ko sa iyo. Hahanapin ni Herodes ang bata upang patayin siya.” Matthew 2:13
Ang pinakamaluwalhating pangyayaring naganap kailanman sa ating daigdig ay pumuno rin sa ilan ng poot at matinding galit. Si Herodes, na ayaw maagawan ng kanyang kapangyarihang makalupa, ay nakadama ng matinding banta dahil sa balitang ibinahagi sa kanya ng mga Pantas. At nang hindi bumalik kay Herodes ang mga Pantas upang sabihin sa kanya kung nasaan ang Bagong-silang na Hari, ginawa ni Herodes ang isang di-matarok na kasamaan. Iniutos niyang patayin ang bawat batang lalaki na dalawang taong gulang pababa sa Betlehem at sa mga karatig-pook nito.
Mahirap unawain ang gayong gawain. Paano nagawang isakatuparan ng mga kawal ang gayong masamang pakana? Isipin ang matinding pagdadalamhati at dalamhating dinanas ng napakaraming pamilya dahil dito. Paano nagawang paslangin ng isang pinunong sibil ang napakaraming inosenteng bata.
Siyempre, sa ating panahon, napakaraming pinuno ng pamahalaan ang patuloy na sumusuporta sa malupit na gawaing nagpapahintulot sa pagpaslang sa mga walang-malay na nasa sinapupunan. Kaya sa maraming paraan, hindi gaanong naiiba ang ginawa ni Herodes sa nangyayari ngayon.
Inihahayag sa atin ng sipi sa itaas ang kalooban ng Ama hindi lamang tungkol sa pangangalaga sa Kanyang banal na Anak kundi pati na rin ang Kanyang banal na kalooban para sa pangangalaga at kabanalan ng lahat ng buhay ng tao. Si Satanas ang nag-udyok kay Herodes na patayin ang mga minamahal at walang-malay na batang iyon noong unang panahon, at si Satanas din ang patuloy na nagtataguyod ng kultura ng kamatayan at pagkawasak ngayon. Ano ang nararapat nating maging tugon? Tulad ni San Jose, dapat nating ituring na ating taimtim na tungkulin ang pangalagaan ang mga pinakawalang-malay at pinakamahina nang may di-natitinag na pagpapasiya. Bagaman ang bagong silang na Sanggol na ito ay Diyos, at bagaman kayang pangalagaan ng Ama sa Langit ang Kanyang Anak sa pamamagitan ng di-mabilang na mga anghel, kalooban ng Ama na isang tao, si San Jose, ang mangalaga sa Kanyang Anak. Dahil dito, dapat din nating pakinggan ang panawagan ng Ama sa bawat isa sa atin na gawin ang lahat ng ating makakaya upang pangalagaan ang mga walang-malay at pinakamahina, lalo na ang batang nasa sinapupunan.
Pagnilayan mo ngayon ang kalooban ng Diyos para sa iyong buhay. Sa anong mga paraan ka tinatawag ng Diyos na tularan si San Jose at pangalagaan ang mga pinakawalang-malay at pinakamahina? Paano ka tinatawag na maging tagapangalaga ng mga ipinagkatiwala sa iyong pangangalaga? Tiyak na sa antas ng lipunan at pamahalaan, dapat tayong lahat na kumilos upang pangalagaan ang buhay ng mga hindi pa isinisilang. Ngunit ang bawat magulang, lolo at lola, at lahat ng pinagkatiwalaan ng pananagutan para sa ibang tao ay dapat magsikap na pangalagaan ang mga nasa kanilang pangangalaga sa di-mabilang pang mga paraan. Dapat tayong masigasig na kumilos upang ilayo sila sa mga kasamaan sa ating mundo at sa maraming pag-atake ng masama sa kanilang buhay. Pagnilayan mo ang tanong na ito ngayon at hayaang kausapin ka ng Panginoon tungkol sa iyong tungkuling tularan ang dakilang tagapangalaga, si San Jose.
Panginoon, pagkalooban Mo ako ng pang-unawa, karunungan, at lakas upang makagawa ako ayon sa Iyong kalooban para pangalagaan ang mga pinakawalang-malay laban sa mga kasamaan ng mundong ito. Nawa’y hindi ako kailanman umurong sa harap ng kasamaan, at nawa’y lagi kong tuparin ang aking tungkuling pangalagaan ang mga ipinagkatiwala sa akin. San Jose, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagkamangha at Banal na Paggalang
Ikalimang Araw sa Oktaba ng Pasko, Disyembre 29
Namangha ang ama at ina ng bata sa mga sinabi tungkol sa kanya; at binasbasan sila ni Simeon at sinabi kay Maria na kanyang ina, “Narito, ang batang ito ay itinakda para sa pagbagsak at pagbangon ng marami sa Israel, at upang maging isang tandang sasalungatin (at ikaw mismo ay tatagosan ng isang tabak) upang mahayag ang mga iniisip ng maraming puso.” Lucas 2:33–35
Kapag may naganap na tunay na higit sa likas, ang isip ng taong nakauunawa sa pangyayaring iyon ay napupuspos ng pagkamangha at banal na paggalang. Para kay Inang Maria at San Jose, ang kanilang mga isip ay patuloy na napupuspos ng banal na pagkamangha sa kanilang nasasaksihan.
Una ay ang Pagpapahayag ng Anghel sa ating Mahal na Ina. Pagkatapos ay nagpakita ang anghel kay Jose sa isang panaginip. Sumunod ang mahimalang pagsilang. Dumating ang mga pastol upang sambahin ang kanilang anak at ibinalita nilang nagpakita sa kanila ang isang hukbo ng mga anghel. Hindi nagtagal, dumating ang mga Pantas mula sa Silangan upang magbigay-pugay sa kanilang anak. At ngayon ay ibinibigay sa atin ang salaysay tungkol kay Simeon sa Templo. Nagsalita siya tungkol sa paghahayag na higit sa likas na kanyang tinanggap tungkol sa Sanggol na ito. Paulit-ulit na nasaksihan nina Inang Maria at San Jose ang himala ng mga nagaganap, at sa bawat pagkakataon ay tumugon sila nang may pagkamangha at banal na paggalang.
Bagaman hindi tayo pinagkaloobang maranasan ang di-pangkaraniwang pangyayaring ito ng Pagkakatawang-tao sa paraang naranasan nina Maria at Jose, maaari pa rin tayong makibahagi sa kanilang “pagkamangha” at “paghanga at banal na pagkamangha” sa pamamagitan ng mapanalanging pagninilay sa pangyayaring ito. Ang misteryo ng Pasko, na isang pagpapahayag ng Diyos na naging tao, ay isang pangyayaring sumasaklaw nang higit sa lahat ng panahon at pook. Isa itong espirituwal na katotohanang may di-pangkaraniwang pinagmulan, kaya lubos itong maaabot ng ating isip na ginagabayan ng pananampalataya. Tulad nina Inang Maria at San Jose, dapat nating pakinggan ang anghel sa Pagpapahayag ng Mabuting Balita kay Maria at ang anghel sa panaginip ni Jose; dapat nating masaksihan ang mga pastol at mga Mago at, sa araw na ito, dapat tayong magalak kasama ni Simeon habang minamasdan niya ang bagong silang na Mesiyas, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan.
Pagnilayan ngayon kung gaano mo lubos na pinahintulutan ang iyong isip na pagtuunan ang kamangha-manghang misteryong ipinagdiriwang natin sa banal na panahong ito. Naglaan ka na ba ng panahon upang muling basahin ang salaysay nang may panalangin? Nadarama mo ba ang kagalakan at katuparang naranasan nina Simeon at Ana? Naglaan ka na ba ng panahon upang pagnilayan ang nasa isip at puso nina Inang Maria at San Jose habang dinaranas nila ang unang Paskong iyon? Hayaan mong antigin ka ng malalim at di-pangkaraniwang misteryong ito ng ating pananampalataya ngayong panahon ng Pasko upang ikaw rin ay “mamangha” sa ating ipinagdiriwang.
Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo para sa kaloob ng Iyong Pagkakatawang-tao. Kasama ni Simeon, nagagalak ako at nag-aalay sa Iyo ng papuri at pasasalamat. Muli Mong buhayin sa akin ang tunay na pagkamangha at pagpipitagan habang namamangha kong pinagmamasdan ang Iyong ginawa para sa akin at para sa buong mundo. Nawa’y hindi ako kailanman mapagod sa pagninilay sa di-likas na kaloob na ito ng Iyong buhay. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Isang Natatangi at Banal na Pagtawag
Ikaanim na Araw sa Oktaba ng Pasko, Disyembre 30
May isang propetisang nagngangalang Ana…Hindi siya umaalis sa templo, kundi sumasamba araw at gabi sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin. At lumapit siya nang sandaling iyon, nagpasalamat sa Diyos, at nagsalita tungkol sa sanggol sa lahat ng naghihintay sa katubusan ng Jerusalem. Lucas 2:36–38
Tayong lahat ay may natatangi at banal na pagtawag mula sa Diyos. Bawat isa sa atin ay tinatawag na tumugon dito nang may bukas-palad at buong-pusong pagtatalaga. Gaya ng sinasabi sa tanyag na panalangin ni San John Henry Newman:
Nilikha ako ng Diyos upang gampanan ang isang tiyak na paglilingkod sa Kanya. May ipinagkatiwala Siyang gawain sa akin na hindi Niya ipinagkatiwala sa iba. May misyon ako. Maaaring hindi ko ito malaman kailanman sa buhay na ito, ngunit ipaaalam ito sa akin sa kabilang buhay. Isa akong kawing sa isang tanikala, isang bigkis na nag-uugnay sa mga tao…
Si Ana, ang propetisa, ay pinagkalooban ng isang lubhang natatangi at walang-katulad na misyon. Noong kabataan niya, pitong taon siyang namuhay na may asawa. Pagkatapos, nang mamatay ang kanyang asawa, nanatili siyang balo hanggang sa siya ay walumpu’t apat na taong gulang. Tungkol sa mga dekadang iyon ng kanyang buhay, inihahayag ng Banal na Kasulatan na “Hindi siya umaalis sa templo, kundi sumasamba araw at gabi sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin.” Kay kamangha-manghang pagtawag mula sa Diyos!
Ang natatanging pagtawag kay Ana ay ang maging isang propetisa. Tinugunan niya ang pagtawag na ito sa pamamagitan ng pagpapahintulot na ang buo niyang buhay ay maging sagisag ng bokasyong Kristiyano. Ginugol niya ang kanyang buhay sa pananalangin, pag-aayuno at, higit sa lahat, sa pananabik na paghihintay. Tinawag siya ng Diyos na maghintay, taon-taon, dekada-dekada, para sa nag-iisa at mapagpasyang sandali ng kanyang buhay: ang kanyang pakikipagtagpo sa Sanggol na Kristo sa Templo.
Sinasabi sa atin ng buhay ni Ana bilang propetisa na dapat mamuhay ang bawat isa sa atin sa paraang ang pinakahuli nating layunin ay ang patuloy na paghahanda para sa sandaling makatagpo natin ang ating banal na Panginoon sa Templo ng Langit. Di-tulad ni Ana, karamihan sa atin ay hindi tinatawag na literal na mag-ayuno at manalangin sa loob ng mga simbahan sa buong maghapon araw-araw. Ngunit tulad ni Ana, dapat nating lahat linangin ang isang panloob na buhay ng patuloy na pananalangin at penitensiya, at dapat nating ituon ang lahat ng ating ginagawa sa buhay sa papuri at kaluwalhatian ng Diyos at sa kaligtasan ng ating mga kaluluwa. Bagaman natatangi sa bawat tao ang paraan ng pagsasabuhay sa pangkalahatang bokasyong ito, ang buhay ni Ana ay nananatiling isang makahulugang propesiya na sumasagisag sa bawat bokasyon.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano mo natutularan ang banal na babaeng ito sa sarili mong buhay. Nililinang mo ba ang isang panloob na buhay ng panalangin at penitensiya, at sinisikap mo ba araw-araw na italaga ang iyong sarili sa kaluwalhatian ng Diyos at sa kaligtasan ng iyong kaluluwa? Suriin mo ngayon ang iyong buhay sa liwanag ng kahanga-hangang buhay ni Ana bilang propetisa, na inihahain sa atin upang pagnilayan.
Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo para sa makapangyarihang patotoo ng propetisang si Ana. Nawa’y maging huwaran at inspirasyon para sa akin at sa lahat ng sumusunod sa Iyo ang kanyang habambuhay na pamimintuho sa Iyo, isang buhay ng walang tigil na pananalangin at pagsasakripisyo. Dalangin kong ihayag Mo sa akin araw-araw ang natatanging paraan kung paano ako tinatawag na isabuhay ang aking bokasyon ng lubos na pag-aalay ng sarili sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pinapawi ng Liwanag ang Kadiliman
Ikapitong Araw sa Oktaba ng Pasko, Disyembre 31
Ang nalikha sa pamamagitan Niya ay buhay, at ang buhay na ito ang liwanag ng sangkatauhan; nagliliwanag ang ilaw sa kadiliman, at hindi ito nadaig ng kadiliman. John 1:3–5
Kaygandang larawang pagnilayan: “…nagliliwanag ang ilaw sa kadiliman, at hindi ito nadaig ng kadiliman.” Binubuo ng linyang ito ang natatanging paraan ng Ebanghelyo ni Juan sa pagpapakilala kay Hesus, ang Walang Hanggang “Salita” na umiiral na mula pa sa simula at sa pamamagitan Niya ay nalikha ang lahat ng bagay.
Bagaman marami tayong mapagninilayan sa unang limang linya ng Ebanghelyo ni Juan, isaalang-alang natin ang panghuling linyang iyon tungkol sa liwanag at kadiliman. Sa materyal na daigdig, marami tayong matututuhan tungkol sa ating Panginoong Diyos mula sa pisikal na penomeno ng liwanag at kadiliman. Kung sandali nating titingnan ang liwanag at kadiliman mula sa pananaw ng pisika, alam nating ang dalawa ay hindi magkasalungat na puwersang naglalaban. Sa halip, ang kadiliman ay kawalan lamang ng liwanag. Kung saan walang liwanag, may kadiliman. Gayundin ang init at lamig. Ang lamig ay walang iba kundi kawalan ng init. Magbigay ng init at mawawala ang lamig.
Itinuturo rin sa atin ng mga batayang batas na ito ng pisikal na daigdig ang tungkol sa espirituwal na daigdig. Ang kadiliman, o kasamaan, ay hindi isang makapangyarihang puwersang nakikipaglaban sa Diyos; sa halip, ito ay kawalan ng Diyos. Hindi sinisikap ni Satanas at ng kanyang mga demonyo na magpataw sa atin ng isang madilim na kapangyarihan ng kasamaan; sa halip, sinisikap nilang pawiin ang presensiya ng Diyos sa ating buhay sa pamamagitan ng pag-uudyok sa atin na tanggihan ang Diyos sa ating mga pagpili, at sa gayon ay iniiwan tayo sa espirituwal na kadiliman.
Napakahalagang maunawaan ang espirituwal na katotohanang ito, sapagkat kung saan naroon ang espirituwal na Liwanag, ang Liwanag ng biyaya ng Diyos, napapawi ang kadiliman ng kasamaan. Malinaw itong makikita sa linyang “at hindi ito nadaig ng kadiliman.” Ang pagdaig sa masama ay kasingdali ng pag-anyaya sa Liwanag ni Kristo sa ating buhay at ng hindi pagpapahintulot na ilayo tayo ng takot o kasalanan sa Liwanag.
Pagnilayan mo ngayon ang tunay na espirituwal na labanang nagaganap araw-araw sa iyong kaluluwa. Ngunit pagnilayan mo ito sa liwanag ng katotohanan ng talatang ito ng Ebanghelyo. Madaling maipanalo ang labanan. Anyayahan mo si Kristo na siyang Liwanag, at mabilis at madaling papalitan ng Kanyang Banal na Presensiya ang anumang kadiliman sa iyong kalooban.
Panginoong Jesus, Ikaw ang Liwanag na pumapawi sa lahat ng kadiliman. Ikaw ang Walang Hanggang Salita na sumasagot sa bawat tanong sa buhay. Inaanyayahan Kita sa aking buhay sa araw na ito upang punuin ako ng Iyong Banal na Presensya, lubos na sakupin ang aking pagkatao, at akayin ako sa landas tungo sa mga walang hanggang kagalakan. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Ina ni Hesus ay ang Ina ng Diyos
Dakilang Kapistahan ng Mahal na Birheng Maria, Ina ng Diyos
Araw ng Oktaba ng Pasko, Enero 1
At iningatan ni Maria ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan sa kanyang puso. Luke 2:19
Ngayon, Enero 1, tinatapos natin ang ating pagdiriwang ng oktaba ng Araw ng Pasko. Madalas hindi napapansin ang katotohanang ito sa liturhiya: ipinagdiriwang natin ang Araw ng Pasko sa loob ng walong magkakasunod na araw. Ginagawa rin natin ito sa Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay, na nagtatapos sa dakilang pagdiriwang ng Linggo ng Banal na Awa.
Sa ikawalong araw na ito ng Oktaba ng Pasko, itinutuon natin ang ating pansin sa natatangi at magandang katotohanan na pinili ng Diyos na pumasok sa ating daigdig sa pamamagitan ng isang inang tao. Tinatawag si Maria na “Ina ng Diyos” sa simpleng kadahilanang ang kanyang Anak ay Diyos. Hindi lamang siya ina ng laman ng kanyang Anak, ni ina lamang ng Kanyang kalikasang pantao. Ito ay sapagkat ang Persona ni Hesus, ang Anak ng Diyos, ay iisang Persona. At ang iisang Personang iyon ay nagkatawang-tao sa sinapupunan ng Mahal na Birheng Maria.
Bagama’t ang pagiging Ina ng Diyos ay isang kaloob na lubos na nagmula sa Langit at hindi isang bagay na naging karapat-dapat si Inang Maria na tanggapin dahil sa sarili niyang merito, mayroon siyang isang natatanging katangiang naging dahilan upang siya lamang ang maging lubos na angkop na gampanan ang tungkuling ito. Ang katangiang iyon ay ang kanyang kalikasang walang bahid ng kasalanan.
Una, si Inang Maria ay iningatan mula sa lahat ng kasalanan nang siya ay ipinaglihi sa sinapupunan ng kanyang ina, si Santa Ana. Ang natatanging biyayang ito ay ipinagkaloob sa kanya mula sa buhay, kamatayan at muling pagkabuhay ng kanyang Anak na magaganap pa lamang. Ito ang biyaya ng kaligtasan, ngunit pinili ng Diyos na lampasan ang hangganan ng panahon upang ipagkaloob sa kanya ang biyayang iyon sa sandali ng kanyang paglilihi, kaya ginawa siyang ganap at dalisay na kasangkapang kinakailangan upang maipanganak ang Diyos sa daigdig.
Ikalawa, nanatiling tapat si Inang Maria sa kaloob na biyayang ito sa buong buhay niya, na hindi kailanman piniling magkasala, hindi kailanman nag-alinlangan, at hindi kailanman tumalikod sa Diyos. Nanatili siyang walang bahid ng kasalanan sa buong buhay niya. Kapansin-pansin na ang pagpili niyang ito, ang manatiling masunurin magpakailanman sa kalooban ng Diyos sa lahat ng paraan, ang higit na ganap na gumagawa sa kanya bilang Ina ng Diyos kaysa sa simpleng pagdadala sa Kanya sa kanyang sinapupunan. Ang kanyang ganap na pakikiisa sa kalooban ng Diyos sa buong buhay niya ay gumagawa rin sa kanya bilang ganap na ina ng banal na biyaya at awa at bilang walang hanggang espirituwal na Ina ng Diyos, na patuloy at ganap na nagdadala sa Kanya sa ating daigdig.
Pagnilayan ngayon ang mga lubhang dakilang misteryong ito ng ating pananampalataya. Ang ikawalong araw na ito ng Oktaba ng Pasko ay isang maringal na pagdiriwang, isang pagdiriwang na marapat nating pagnilayan. Inihahayag ng Banal na Kasulatan sa itaas hindi lamang kung paano hinarap ng ating mahal na Ina ang misteryong ito kundi kung paano rin natin ito dapat harapin. Kanyang “iningatan ang lahat ng bagay na ito, na pinagninilayan ang mga ito sa kanyang puso.” Pagnilayan mo rin ang mga misteryong ito sa iyong sariling puso at hayaang puspusin ka ng kagalakan at pasasalamat ng biyaya ng banal na pagdiriwang na ito.
Pinakamamahal na Inang Maria, pinagkalooban ka ng biyayang higit sa lahat ng iba pa. Iningatan ka mula sa lahat ng kasalanan at nanatiling ganap na masunurin sa kalooban ng Diyos sa buong buhay mo. Dahil dito, naging ganap kang kasangkapan ng Tagapagligtas ng Sanlibutan sa pagiging Kanyang ina, ang Ina ng Diyos. Ipanalangin mo ako upang mapagnilayan ko sa araw na ito ang dakilang misteryong ito ng ating pananampalataya at lalo pang magalak nang mas malalim sa di-malirip na kagandahan ng iyong kaluluwang mapag-ina. Inang Maria, Ina ng Diyos, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

