Nang maipako na ng mga kawal si Hesus sa krus, kinuha nila ang Kanyang mga damit at hinati sa apat na bahagi, isang bahagi para sa bawat kawal. Kinuha rin nila ang Kanyang tunika, ngunit ang tunika ay walang tahi, hinabi nang buo mula sa itaas hanggang sa ibaba. Kaya sinabi nila sa isa’t isa, “Huwag natin itong punitin, kundi magpalabunutan tayo upang malaman kung kanino ito mapupunta,” upang matupad ang talata sa Kasulatan [that says]: “Pinaghati-hatian nila ang Aking mga damit, at pinagpalabunutan ang Aking kasuotan.” Ito ang ginawa ng mga kawal. John 19:23-24
Ano pa ang higit na kahiya-hiya kaysa hubaran ka ng iyong mga damit sa harap ng sarili mong ina at mga kaibigan, at pagkatapos ay ibitin sa krus upang mamatay? Ngunit may dahilan kung bakit hinubaran si Hesus ng Kanyang mga damit. Kusang-loob Niyang isinakripisyo ang lahat ng makalupang bagay, at namatay Siya nang walang anumang sariling pag-aari sa mundong ito. Inihayag ng Kanyang banal na laman ang dignidad ng Kanyang banal na kaluluwa, na minamahal at sinasamba ng Kanyang mahal na ina.
Habang nakatayo ang ating Mahal na Ina sa harap ng Krus at pinagmamasdan ang kanyang Anak matapos Siyang hubaran ng Kanyang mga damit, marahil ay naalaala niya ang araw ng Kanyang pagsilang, nang dumating Siya sa daigdig na walang anumang dala. At maaaring naalaala niya ang mga salita sa Kasulatan na binigkas ni Job, “Hubad akong lumabas mula sa sinapupunan ng aking ina, at hubad din akong babalik doon. Ang PANGINOON ang nagbigay at ang PANGINOON ang bumawi; purihin ang pangalan ng PANGINOON!” (Job 1:21) Nasaksihan ng ating Mahal na Ina ang mismong simula ng buhay ni Hesus sa lupa, at ngayon ay nasasaksihan niya ang mismong katapusan nito.
Ang paghuhubad sa ating Panginoon ng Kanyang mga damit ay naghayag na ang kabanalan ng Kanyang buhay ay hindi nakasalalay sa anumang Kanyang nakamit o naging pag-aari; sa halip, ang kabanalan at halaga ng Kanyang buhay ay nakasalalay lamang sa kung sino Siya. Siya ang Diyos na nasa laman, ang Diyos na nagkatawang-tao, ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Santatlo na may katawang pisikal. Sa Kanyang laman ay naroon ang pagkakaisa ng Diyos at tao, at nagkaroon ng pribilehiyo ang ating Mahal na Ina na masaksihan ang katotohanang ito ng Pagkakatawang-tao sa huling pagkakataon habang nakabayubay si Hesus sa Krus. Pinagmasdan niya Siya at nakita ang Diyos na nasa laman.
Sa ating sariling buhay, dapat nating sikaping makita ang halaga ng ating pagkatao. Madalas tayong nahuhulog sa bitag ng paghango ng ating pagkakakilanlan at halaga sa mga bagay ng mundong ito. Maaaring magkamali ang marami sa pag-iisip na, “Kung marami akong makamit sa paningin ng mundo, may halaga ako.” O kaya, “Habang dumarami ang aking mga pag-aari, lalo akong magiging masaya.”
Dapat nating sikaping matuto ng aral mula sa hinubarang katawan ng ating banal na Tagapagligtas habang nakabayubay Siya sa Krus sa harap ng Kanyang ina at sa harap ng mundo. Tulad ni Hesus, nagmumula ang ating dignidad sa ating pakikipagkaisa sa Diyos. May halaga tayo hindi dahil sa ating mga nagagawa o nakakamit sa buhay na ito. Sa halip, may dignidad tayo dahil hinayaan nating bumaba sa lupa ang Diyos ng Langit at pumasok sa ating sariling laman at dugo. Ang ating dignidad ay dahil sa pagpapatuloy ng Pagkakatawang-tao ng Diyos na buhay sa ating buhay.
Pagnilayan mo ngayon ang kabanal-banalang larawang sinasamba ng ating Mahal na Ina. Makiisa ka sa kanya sa pagsamba sa banal na dignidad ng kanyang Anak, ang Anak ng Diyos at ang Anak ng Tao. Kilalanin mong itinaas ka rin ng Pagkakatawang-tao ni Hesus tungo sa kaitaasan ng Langit, at sikapin mong makita ang presensya ng Anak ng Diyos na buhay sa iyong sariling buhay.
Pinakamamahal kong Ina, nakatayo ka sa harap ng Krus ng iyong Anak, sinasamba ang Kanyang katawang bugbog at sugatan. Ito rin ang katawang isinilang sa mundo mula sa iyong banal na sinapupunan. Ngayon, ang Anak mong ito ay muli na namang hinubaran sa iyong paningin. Ngunit habang pinagmamasdan mo Siya, muli mong nakita ang nakita mo sa bawat araw ng Kanyang buhay. Nakita mo ang Diyos na nagkatawang-tao.
Mahal kong Ina, ipanalangin mo ako upang lagi kong makita ang dignidad ng kapwa, hindi dahil sa kung ano ang mayroon sila o sa kanilang mga nagagawa, kundi dahil sa kung sino sila. Tulungan mo akong makita ang lahat ng tao bilang mga anak ng ating mapagmahal na Diyos sa Langit.
Mahal kong Panginoon, inaanyayahan Kita, sa araw na ito at magpakailanman, na makiisa sa akin. Manahan Ka sa akin at gawin Mong patuloy na presensya ng Iyong Pagkakatawang-tao ang aking puso at kaluluwa, ang aking laman at mga buto. Tulungan Mo akong makita ang dignidad na nakakamit ko sa buhay sa pamamagitan ng pagiging kaisa Mo.
Inang Maria, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ikadalawampu’t Walong Araw – Ang Kanyang mga Kamay at Paa
Mayroon Din sa eBook & Paperback!
