Tagalog

T. Mga Indulhensiya at Purgatoryo

T. Paano po ako makakamit ng mga indulhensiya? Bilang dating Protestante, pinag-aaralan ko pa ang pananampalatayang Katoliko. Maililigtas ba ako ng mga indulhensiya sa pagdaan sa purgatoryo? Kung kailangan kong pumunta roon, malamang na matagal ang magiging hatol sa akin. Marami akong kasalanan, at nakapangumpisal na ako pero nagkakasala pa rin. Medyo magaspang ang ugali ko, pero nagsisikap akong makarating sa Langit. Kailangan ko ng NAPAKARAMING indulhensiya. Tulungan po ninyo ako.

S. Napakatapat mo ring tao. Mabuting mulat ka sa iyong kasalanan; iyan ang unang hakbang upang matanggap ang awa ng Diyos.

Ang dalawang pangunahing tanong mo ay tungkol sa mga indulhensiya at Purgatoryo. Talakayin natin ang dalawa. Maaari mo ring basahin ang tanong na ito: T. Mga Indulhensiya

Ang sumusunod na sipi ay mula sa My Catholic Worship! Kabanata 6 โ€“ Ang Sakramento ng Penitensiya

Hindi Sapat ang Kapatawaranโ€ฆAng Biyaya ng mga Indulhensiya

Maaaring mukhang kakaiba ang pamagat na ito ng isang bahagi ng kabanata, ngunit totoo ito. Hindi sapat ang kapatawaran upang lumago sa kabanalan. Narito ang isang karaniwang tanong na naglalarawan sa puntong ito.

Madalas itanong kung tuwirang mapupunta sa Langit ang isang taong nangumpisal, ipinagtapat ang lahat ng kanyang kasalanan, at habang palabas ng simbahan ay inatake sa puso at namatay. Kapapatawad pa lamang sa kanya, kaya tiyak na tuwiran siyang mapupunta sa Langit nang hindi na magtatagal sa Purgatoryo! Tama ba? Hindi.

Tunay ngang pinatatawad ng Sakramento ng Pakikipagkasundo ang lahat ng ating kasalanan. Dahil dito, ang isang taong nangumpisal at namatay bago makagawa ng isang kasalanang mortal na hindi niya pinagsisihan ay talagang mapupunta sa Langit. Ngunit may iba pang kailangan upang makapasok sa Langit. Kailangan ang ganap na kalayaan mula sa anumang pagkakapit sa kasalanan! At hindi madaling matamo iyan.

Hindi lamang sinisira ng kasalanan ang ating ugnayan sa Diyos; pinatitibay rin nito ang ating โ€œugnayan,โ€ wika nga, sa kasalanan mismo. Sa madaling salita, habang lalo tayong nagkakasala, lalo tayong kumakapit sa kasalanan. Pinatatawad ng Kumpisal ang ating mga nagdaang kasalanan at tinutulungan tayong mapagtagumpayan ang mga kasalanan sa hinaharap, ngunit kailangan pa natin ng karagdagang biyaya upang makalaya mula sa โ€œpagkakapitโ€ na nararanasan natin.

Halimbawa, ipagpalagay nating nakagawian na ng isang tao ang pagsisinungaling. Sanay na sanay na siyang magsinungaling kaya ginagawa niya ito nang walang tunay na dahilan. Malalim at matibay ang pagkakaugat ng gawi, at ginagawa niya ito araw-araw at sa buong maghapon.

Ngayon, ipagpalagay nating nangumpisal ang taong iyon at tumanggap ng kapatawaran para sa lahat ng kanyang mga nagdaang kasalanan ng pagsisinungaling. Napakabuti niyan! Ngunit nangangahulugan ba itong sa sandaling lumabas siya sa kumpisalan ay lubusan na rin niyang natalikuran ang nakagawian niya? Tiyak na hindi. Malamang na sa loob lamang ng ilang oras ay matutukso siyang muling magsinungaling dahil lamang sa matibay na nakaugat sa kanya ang gawi. Ipinakikita nito sa atin na hindi sapat ang kapatawaran; kailangan din natin ng natatanging biyaya upang matulungan tayong makalaya mula sa lahat ng pagkahilig sa kasalanan. At dito pumapasok ang indulhensiya.

Ganito binibigyang-kahulugan ng Katekismo ang indulhensiya:

โ€œAng indulhensiya ay ang pagpapatawad sa harap ng Diyos sa temporal na kaparusahang dulot ng mga kasalanan na ang pagkakasala ay napatawad na. Nakakamit ito ng Kristiyanong mananampalatayang may wastong disposisyon, sa ilalim ng ilang itinakdang kondisyon, sa pamamagitan ng pagkilos ng Simbahan na, bilang tagapangalaga ng pagtubos, ay may awtoridad na mamahagi at maglapat ng kabang-yaman ng mga pagbabayad-puri ni Kristo at ng mga banalโ€ (Pablo VI, konstitusyong apostoliko, Indulgentiarum doctrina, Pamantayan 1).

โ€œAng indulhensiya ay bahagya o plenaryo ayon sa kung inaalis nito ang bahagi o ang kabuuan ng temporal na kaparusahang dulot ng kasalananโ€ (Indulgentiarum doctrina, Pamantayan 2; cf. Pamantayan 3). Maaaring magkamit ng mga indulhensiya ang mga mananampalataya para sa kanilang sarili o ilapat ang mga ito sa mga yumao (CIC, can. 994). (#1471)

Maraming nilalaman ang pahayag na ito na maaaring makalito. Kaya tingnan natin ito nang paisa-isa.

Temporal na Kaparusahan: Una sa lahat, ang kaparusahang dulot ng kasalanan ay maaaring walang hanggan o temporal. Ang walang hanggang kaparusahan (Impiyerno) ay naaalis sa kumpisal, ngunit nananatili ang temporal na kaparusahan. Maaaring magdulot ng maling pagkaunawa ang ganitong pananalita. Hindi ito kaparusahang mula sa Diyos. Hindi ito para bang sinasabi ng Diyos, โ€œDahil ginawa mo ito, nararapat sa iyo ang 10 taon sa purgatoryo maliban kung babawi ka ngayon.โ€ Ang โ€œkaparusahanโ€ ay โ€œdulot ng kasalanan.โ€ Sa madaling salita, ang kasalanan mismo ang nagpapataw ng kaparusahan sa atin. Ano ang kaparusahang iyon? Ito ay ang pagkakapit sa kasalanan. Sa pagkakasala, kumakapit tayo sa kasalanan dahil sa ating nakagawian, at ang pagkakapit na ito ay isang kaparusahang nagmumula sa kasalanan mismo. Nais ng Diyos na putulin ang pagkakapit na iyon. Ang biyaya ng indulhensiya ay para mismo sa layuning ito.

Mga Gawaing Itinakda ng Simbahan: Ang lahat ng biyaya ay nagmumula sa Diyos, ngunit binigyan ang Simbahan ng awtoridad na ipamahagi ang biyaya ng Diyos sa pamamagitan ng ilang paraan. Ang indulhensiya ay isa sa mga paraang iyon. Kaya kapag sinasabi ng Simbahan na may mga gawaing nagbubukas sa kamalig ng biyaya, makatitiyak tayong totoo ito. Halimbawa, ang isa sa mga indulhensiyang iniaalok ng Simbahan ay nangangailangan ng mga sumusunod: Maglaan ng isang banal na oras sa harap ng Santisimo Sakramento, mangumpisal sa loob ng pitong araw bago o pagkatapos ng banal na oras na iyon, tumanggap ng Komunyon sa loob ng pitong araw, at manalangin para sa papa. Kapag natupad ang mga hinihinging ito, makatitiyak tayo na ipinagkakaloob sa atin ang lahat ng biyayang kailangan natin upang lubusang makalaya sa pagkakapit sa mga kasalanang ikinukumpisal natin. Tama iyan. Naroon ang biyaya.

Panloob na Disposisyon: Ngunit may isang kundisyon sa paliwanag sa itaas! Kailangan nating maging bukas sa biyayang iyon upang magkaroon ito ng bisa sa ating buhay. At ito ang pinakamahalagang tandaan (at ang pinakamahirap tuparin). Bilang paglalarawan, balikan natin ang ating naunang halimbawa. Sabihin nating nangumpisal ang isang tao, tinupad ang mga kinakailangan para sa isang ganap na indulhensiya, at PAGKATAPOS ay lumabas, nabangga ng kotse at namatay. Nangangahulugan ba ang indulhensiya na dumiretso sa Langit ang taong iyon? Maaaring oo, ngunit malamang na hindi. Didiretso sa Langit ang taong iyon, nang hindi na dumaraan sa Purgatoryo, kung, at kung lamang, ang kanyang puso ay lubos DING bukas sa walang hanggang biyayang ipinagkakaloob sa pamamagitan ng indulhensiyang ito. Tiyak ang kapatawaran ng kasalanan. Samakatuwid, makakamit niya ang Langit. Ngunit kung daraan man siya sa Purgatoryo o hindi ay nakasalalay sa kung gaano siya kabukas sa ganap na pagtalikod sa lahat ng kasalanan at sa lahat ng pagkahilig sa kasalanan. Ito ang biyayang nilalayong ipagkaloob ng indulhensiya kung handa tayong tanggapin ito. At kung lubos nating bubuksan ang ating puso rito, nangangahulugan itong ganap na tayong nagbalik-loob sa Diyos at lubos na nasa Kanyang biyaya. Ito, siyempre, ang dapat nating maging mithiin!

Mga Uri ng Indulhensiya: Ang indulhensiya ay maaaring โ€œbahagyaโ€ o โ€œganap.โ€ Ang โ€œbahagyaโ€ ay nangangahulugang ipinagkakaloob ang bahagi ng biyayang kailangan para sa ganap na pagbabalik-loob, at ang โ€œganapโ€ naman ay nangangahulugang ang lahat ng biyayang kailangan ay maaaring tanggapin kung lubos na bukas ang puso ng tao.

Ito, kung gayon, ang maluwalhati at nakapagpapabagong Sakramento ng Penitensiya, Pakikipagkasundo, Kumpisal, at Kapatawaran. Isa itong kaloob na kinatatakutan ng marami, ngunit isang kaloob na dapat nating mahalin. Suriin ang iyong saloobin sa sakramentong ito at hayaang mangusap sa iyo ang Diyos, akayin ka tungo rito at tulungan kang mahalin ito. Kung gagawin mo ito, matutuklasan mong isa ito sa pinakamainam na paraan upang maranasan ang pag-ibig at awa ng ating Diyos na ganap na mapagmahal at maawain!


Ang sumusunod na aral tungkol sa Purgatoryo ay hango sa My Catholic Faith! – Kabanata 8 – Ang mga Maluwalhati at Huling Bagay!

Ang Simbahang Nagdurusa: Ang Purgatoryo ay isang doktrina ng ating Simbahan na madalas hindi nauunawaan nang tama. Ano ang Purgatoryo? Ito ba ang lugar na pinupuntahan natin upang parusahan dahil sa ating mga kasalanan? Paraan ba ito ng Diyos upang โ€œgumanti sa atinโ€ dahil sa mga maling nagawa natin? Bunga ba ito ng galit ng Diyos? Wala sa mga tanong na ito ang tunay na sumasagot sa kung ano ang Purgatoryo. Ang Purgatoryo ay walang iba kundi ang nag-aalab at nagpapadalisay na pag-ibig ng Diyos sa ating buhay! Kapag namatay ang isang tao na nasa biyaya ng Diyos, malamang na hindi pa siya 100% na nagbago ng puso at ganap sa lahat ng bagay. Maging ang pinakadakila sa mga banal ay may natitira pang di-kaganapan sa kanilang buhay. Ang Purgatoryo ay walang iba kundi ang panghuling pagdadalisay sa lahat ng natitira nating pagkakapit sa kasalanan. Bilang paghahambing, isipin na mayroon kang isang tasang may tubig na 100% dalisay, purong HO. Ang tasang ito ay kakatawan sa Langit. Ngayon, isipin na nais mong dagdagan ang tubig sa tasang iyon ngunit ang mayroon ka lamang ay tubig na 99% dalisay. Ito ang kakatawan sa banal na taong namatay na may kaunting pagkakapit pa sa kasalanan. Kung idaragdag mo ang tubig na iyon sa iyong tasa, magkakaroon na ng kaunting karumihan ang tubig sa tasa kapag naghalo ang mga ito. Ang problema ay hindi maaaring maglaman ng anumang karumihan ang Langit (ang orihinal na tasang may 100% HO). Sa paghahambing na ito, hindi maaaring magkaroon sa Langit ng kahit katiting na pagkakapit sa kasalanan. Samakatuwid, kung idaragdag sa tasa ang bagong tubig na ito (ang tubig na 99% dalisay), kailangan muna itong dalisayin maging sa huling 1% ng karumihan (mga pagkakapit sa kasalanan). Ang pinakamainam ay maganap ito habang narito pa tayo sa lupa. Ito ang proseso ng pagpapakabanal. Ngunit kung mamatay tayo na may anumang pagkakapit pa, ang sinasabi lamang natin ay na ang proseso ng pagpasok sa panghuli at ganap na pagkakita sa Diyos sa Langit ang magdadalisay sa atin sa anumang natitirang pagkakapit sa kasalanan. Maaaring napatawad na ang lahat, ngunit maaaring hindi pa tayo lubusang nakabitiw sa mga kasalanang iyon na napatawad na. Ang Purgatoryo ay ang proseso, pagkamatay, ng pagtupok sa mga huli nating pagkakapit upang makapasok tayo sa Langit na 100% malaya sa lahat ng may kinalaman sa kasalanan. Halimbawa, kung may masamang ugali pa tayo ng pagiging bastos o mapanuyang magsalita, maging ang mga pagkahilig at kaugaliang iyon ay kailangang alisin sa pamamagitan ng pagdadalisay. Paano ito nangyayari? Hindi natin alam. Ang alam lamang natin ay nangyayari ito. Ngunit alam din natin na bunga ito ng walang-hanggang pag-ibig ng Diyos na nagpapalaya sa atin mula sa mga pagkakapit na ito. Masakit ba ito? Malamang. Ngunit masakit ito sa diwang masakit ang pagbitaw sa anumang pagkakapit na hindi naaayon sa tamang kaayusan. Mahirap talikuran ang isang masamang ugali. Masakit pa nga ang proseso nito. Ngunit ang tunay na kalayaang bunga nito ay sulit sa anumang sakit na maaaring naranasan natin. Kaya oo, masakit ang Purgatoryo. Ngunit isa itong uri ng matamis na sakit na kailangan natin, at ang panghuling bunga nito ay isang taong 100% kaisa ng Diyos. Ngayon, yamang pinag-uusapan natin ang Pakikipag-isa ng mga Banal, nais din nating matiyak na nauunawaan nating ang mga dumaraan sa panghuling pagdadalisay na ito ay nananatiling kaisa ng Diyos, ng mga kasapi ng Simbahan sa lupa, at ng mga nasa Langit. Halimbawa, tinatawag tayong ipanalangin ang mga nasa Purgatoryo. Mabisa ang ating mga panalangin. Ginagamit ng Diyos ang mga panalanging iyon, na mga gawa ng ating pag-ibig, bilang mga kasangkapan ng Kanyang biyayang nagpapadalisay. Pinahihintulutan Niya tayo at inaanyayahang makibahagi sa kanilang panghuling pagdadalisay sa pamamagitan ng ating mga panalangin at sakripisyo. Pinagtitibay nito ang buklod ng ating pakikipag-isa sa kanila. At walang alinlangang ang mga banal sa Langit ay natatanging nag-aalay ng mga panalangin para sa mga nasa panghuling pagdadalisay na ito, habang hinihintay nilang maging ganap nilang kaisa ang mga ito sa Langit. Isang maluwalhating kaisipan at isang kagalakan ang makita kung paanong isinaayos ng Diyos ang buong prosesong ito para sa sukdulang layunin ng banal na pakikipag-isang itinatawag sa atin!


Higit pang mga Katolikong Tanong at Sagotย 

Ibahagi ang Pahinang Ito: