విశ్వాసంలో అలసత్వం చూపేవారు, “నేను మంచిగానే ఉన్నాను, దేవుడు మంచివాడు; కాబట్టి నేను పరలోకానికి చేరుకుంటాను” అని అనుకోవడం చాలా సులభం, ఎంతో సాధారణం కూడా. మంచివారు—అంటే, మరణించే సమయానికి కృపాస్థితిలో ఉన్నవారు—పరలోకానికి చేరుకుంటారనేది నిజమే కావచ్చు. అయినప్పటికీ, ఆనందమయ దైవదర్శన సన్నిధిలోకి ప్రవేశించే ముందు మనమందరం రూపాంతరపు ఉన్నత స్థాయుల గుండా పయనించాలనేది కూడా నిజం. భూమిపైనే ఈ ప్రయాణాన్ని పూర్తిచేసి, ఐక్య మార్గంలో దైవైక్యాన్ని సాధించేవారు, మరణించిన వెంటనే దేవుణ్ణి ముఖాముఖిగా చూస్తారు. దేవుని సారాన్ని అత్యంత స్పష్టంగా, అత్యంత గాఢంగా నిత్యమూ దర్శించే వరాన్ని పొంది, సెరాఫీముల మహిమను అనుభవిస్తారు. కృపాస్థితిలో మరణించినప్పటికీ ప్రకాశన మార్గంలోని పవిత్రతను మాత్రమే సాధించినవారు తమ అంతిమ శుద్ధీకరణను కొనసాగించవలసి ఉంటుంది; అయితే వారు నిత్యమహిమలోని అత్యున్నత శిఖరాలకు చేరుకోలేరు. ఇంకా శుద్ధీకరణ మార్గంలోనే ఉన్నవారు మరణానంతరం ఎంతో శుద్ధీకరణను అనుభవించవలసి ఉంటుంది. చివరికి, పూర్తిగా శుద్ధీకరించబడి, ప్రకాశింపజేయబడిన తరువాత, వారు కూడా ఆనందమయ దైవదర్శనాన్ని పొందుతారు; అయితే మరణానికి ముందే పూర్తిగా శుద్ధీకరించబడినవారితో సమాన స్థాయిలో కాదు.
దైవశాస్త్రపరంగా చెప్పాలంటే, ఒక ఆత్మ శుద్ధీకరణ మార్గం నుండి ప్రకాశన మార్గానికి, చివరికి ఐక్య మార్గానికి ఎలా పయనిస్తుంది? కృపతో ఆత్మ సహకరించడం పుణ్యఫలాన్ని కలిగిస్తుంది. మన భూలోక జీవితంలో ప్రతిరోజూ మనం తీసుకునే నిర్ణయాలు ప్రాథమికంగా రెండు రకాలు. మన ప్రతి కార్యంలో దేవుని చిత్తానికి “అవును” అని చెబుతూ ఆయన కృపతో సహకరిస్తాము; లేదా ఆయన కృపతో సహకరించడానికి నిరాకరించి, పొరపాట్లు, క్రమరహిత వాంఛలు, భావోద్వేగాల వల్ల గందరగోళానికి లోనైన మన సొంత చిత్తాన్ని అనుసరిస్తాము.
ఈ అధ్యాయంలో అర్థం చేసుకోవడానికి కష్టమైన దైవశాస్త్ర భావనలు ఉన్నాయి. అయితే ఈ భావనలను అర్థం చేసుకోవడం, ఇప్పుడే అత్యున్నత పవిత్రత కోసం కృషి చేయడానికి మీకు తోడ్పడి, మిమ్మల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. దేవదూతల విషయంలో చేసినట్లుగానే, ముందుగా మానవ స్వభావంపై ఒక సాధారణ అవగాహనతో ప్రారంభించి, తరువాత దేవుడు తన కృపతో మన మానవ స్వభావాన్ని పరిపూర్ణం చేయడానికి దానిలో ఎలా కార్యం చేస్తాడో పరిశీలిద్దాం.
మానవ స్వభావం: సాధారణ అవగాహన
మానవులుగా ఉండటం అంటే ఏమిటి? కాలకాలాల్లో వివిధ సంస్కృతులకు చెందిన గొప్ప ఆలోచనాపరుల్లో కొందరిని ఈ ప్రశ్న ఆకర్షించింది. మానవులుగా, మన సొంత సారాన్ని, విశ్వంలో మన స్థానాన్ని అర్థం చేసుకోవాలనే సహజమైన కోరిక మనలో ఉంది. వివిధ అధ్యయన విభాగాలు ఈ ప్రశ్నను వేర్వేరు దృక్కోణాల నుండి పరిశీలిస్తాయి. జీవశాస్త్రం, వైద్యశాస్త్రం మానవుల భౌతిక నిర్మాణాన్ని పరిశీలిస్తాయి. మనస్తత్వశాస్త్రం మానవ అనుభవాలు, భావోద్వేగాలు, ప్రేరణలు, ప్రవృత్తుల రంగాలను లోతుగా పరిశీలిస్తుంది. ఆధునిక మానవశాస్త్రం భాషా, సాంస్కృతిక, పురావస్తు దృక్కోణాల నుండి అవగాహనను అందిస్తుంది. తాత్త్విక, దైవశాస్త్ర సంబంధమైన మానవశాస్త్రం మానవ స్వభావం తనలో తాను ఏమిటో అన్వేషిస్తుంది.
మన కతోలిక సభలోని గొప్ప తత్వవేత్తలలో, అరిస్టాటిల్ తత్వశాస్త్రాన్ని క్రైస్తవ దైవశాస్త్రంతో సమన్వయపరచినందుకు పునీత తోమస్ అక్వినాస్ ప్రత్యేకంగా నిలుస్తారు. మన హేతుబుద్ధిని, శరీరాన్ని, నైతికతను, నిత్యగమ్యాన్ని వేరుచేసి అర్థం చేసుకోవడానికి అవసరమైన పదజాలాన్ని, భావనాత్మక చట్రాన్ని ఆయన అందించారు. అక్వినాస్ చేసిన ఈ సమన్వయం మానవ స్వభావంపై మన అవగాహనను మరింత లోతుగా చేయడమే కాక, విశ్వాసాన్ని, హేతువును కూడా ఏకం చేస్తుంది. మానవులుగా ఉండటం అంటే ఏమిటనే అంశంపై తరువాత జరిగిన తాత్త్విక, దైవశాస్త్ర చర్చలను ఇది ప్రభావితం చేసింది.
మానవ స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి తగిన పునాదిగా కాలపరీక్షకు నిలిచిన అరిస్టాటిల్ తత్వశాస్త్రాన్ని సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవడం ఈ పుస్తక పరిధికి ఎంతో మించిన విషయం. అయినప్పటికీ, ఈ తాత్త్విక పద్ధతి నిర్వచించిన ప్రకారం మన మానవ స్వభావపు మౌలిక అంశాలను అర్థం చేసుకోవడం బౌద్ధికంగా సహాయకరమైనదే కాక, ఆచరణలో కూడా ఎంతో ఉపయోగకరమైనది. మానవులుగా మనం ఎవరం, మనం చేసే పనులను ఎందుకు చేస్తాము, మనపై ఏవి ప్రభావం చూపుతాయి అనేవి తెలుసుకోవడం మన రోజువారీ ఎంపికలను అర్థం చేసుకోవడానికి ఎంతో వెలుగునిస్తుంది; ముఖ్యంగా నైతికత, ధ్యానచింతన, దేవునితో ఐక్యతకు సంబంధించిన ఎంపికల విషయంలో.
మానవులు భౌతిక శరీరం, ఆధ్యాత్మిక ఆత్మతో కూడి ఉన్నారని పునీత తోమస్ బోధిస్తారు. ఆత్మను దేవుడు స్వయంగా, నేరుగా సృష్టించి, స్త్రీ అండం, పురుషుని శుక్రకణం అనే ముందుగానే ఉనికిలో ఉన్న పదార్థంతో రూపొందిన శరీరంతో కలుపుతాడు. శరీరం, ఆత్మల ఈ ఐక్యతే మన ఒకే మానవ స్వభావాన్ని ఏర్పరుస్తుంది. ఈ ఐక్యతలో ఆత్మ శరీరానికి జీవాన్ని ఇస్తుంది. శరీరం తన జీవం కోసం, ఉనికి కోసం ఆత్మపై ఆధారపడుతున్నప్పటికీ, ఆత్మ ఉనికి శరీరంపై ఆధారపడి ఉండదు. తన ఆధ్యాత్మిక స్వభావం కారణంగా ఆత్మ అమరమైనది. మరణం తరువాత శరీరం నుండి వేరైన ఆత్మ ఉనికిలో కొనసాగుతుంది; తన శరీరంతో ఐక్యం కావడం వైపే దాని సహజ గమనం కొనసాగుతుంది. మృతుల పునరుత్థానంలో శరీరం, ఆత్మల అంతిమ పునరైక్యం జరుగుతుంది. మానవ స్వభావంపై ఈ ప్రాథమిక అవగాహనతో, ఇప్పుడు మన స్వభావంలోని విభిన్న అంశాలు కలిసి ఎలా పనిచేస్తాయో పరిశీలిద్దాం.
మానవ స్వభావంలోని శారీరక, ఆధ్యాత్మిక అంశాలు
మన మానవ స్వభావంలో ఐదు శారీరక ఇంద్రియాలు ఉన్నాయి: చూపు, వినికిడి, రుచి, స్పర్శ, వాసన. ఈ ఇంద్రియాల ద్వారా మనల్ని మనం, మన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని గ్రహిస్తాము. అక్వినాస్ ప్రకారం, ఈ ఇంద్రియ గ్రహణాలు లేదా ప్రతిబింబాలు మొదట ముద్రించబడి నిల్వ ఉండేది మన ఊహాశక్తిలో. ఈ ప్రతిబింబాలు సూచించే వస్తువులకు మనం ఆపాదించే ఇంద్రియ సంబంధ విలువలు (ఉదాహరణకు: ఆహ్లాదకరమైనవి, ఆహ్లాదకరం కానివి, ఉపయోగకరమైనవి, హానికరమైనవి) మన ఇంద్రియ వాంఛలలో భావోద్వేగ ప్రతిస్పందనలను రేకెత్తిస్తాయి. పునీత తోమస్ వీటిని సుఖాపేక్ష సంబంధమైన వాంఛలు మరియు ప్రతిఘటన సంబంధమైన వాంఛలు అని పిలుస్తారు. ఈ ఇంద్రియ సంబంధ విలువలు నిల్వ ఉండేది మన జ్ఞాపకశక్తిలో.
మన మానవ స్వభావంలోని ఆధ్యాత్మిక అంశాలు లేదా శక్తులు మన బుద్ధి మరియు సంకల్పశక్తి. వస్తువుల స్వభావాన్ని లేదా సారాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి బుద్ధి మన ఊహాశక్తిలో నిల్వ ఉన్న ప్రతిరూపాలను ఉపయోగించుకుంటుంది. ఉదాహరణకు, మన పంచేంద్రియాల ద్వారా వివిధ ప్రత్యేక లక్షణాలున్న ఎంతోమంది మనుషులతో మనకు ప్రతిరోజూ పరిచయం కలుగుతుంది. ఈ ఇంద్రియ అనుభవాల వల్ల, మన ఊహాశక్తిలో వేర్వేరు వ్యక్తుల అనేక ప్రతిరూపాలు నిల్వ ఉంటాయి. వారి మధ్య భేదాలున్నప్పటికీ, ప్రతి వ్యక్తీ మానవుడే. ఊహాశక్తిలో నిల్వ ఉన్న వ్యక్తుల అనేక ప్రతిరూపాల నుంచి బుద్ధి మానవ స్వభావం అనే ఒకే భావనను వెలికితీస్తుంది లేదా అమూర్తీకరిస్తుంది. ఆ తరువాత బుద్ధి తాను రూపొందించిన భావనలను తనలోనే నిల్వ చేసుకుంటుంది. ఆ భావనల ఆధారంగా బుద్ధి నిర్ధారణలు చేస్తుంది. ఉదాహరణకు, మానవత్వ స్వభావాన్ని, మరణశీలత స్వభావాన్ని గ్రహించిన బుద్ధి, మనుషులందరూ మరణశీలులేనని నిర్ధారిస్తుంది. ఈ నిర్ధారణల నుంచి బుద్ధి తర్కం ద్వారా కొత్త జ్ఞానాన్ని పొందుతుంది. ఉదాహరణకు: మనుషులందరూ మరణశీలులు, యోహాను ఒక మనిషి కాబట్టి, యోహాను కూడా మరణశీలుడే. చివరగా, మన బుద్ధి ద్వారా కొన్ని విషయాలు మంచివనీ, మనలను పరిపూర్ణులను చేయగలవనీ నిర్ధారిస్తాము. బుద్ధి ఈ విషయాలను సంకల్పశక్తి ముందు ఉంచుతుంది. అప్పుడు వాటిని ఎంచుకోవాలా లేక తిరస్కరించాలా అనే ఎంపిక సంకల్పశక్తికి ఇవ్వబడుతుంది.
దీనిని అర్థం చేసుకోవడం ఎందుకు ముఖ్యమైనది? ఎందుకంటే, మనం ఎవరో, మనం చేసే పనులను ఎందుకు చేస్తున్నామో అర్థం చేసుకోవడం వల్ల మన జీవితాలను మరింతగా దేవుని వైపు మళ్లించగలుగుతాము; దేవుని కృపను, దేవదూతల పరిచర్య ద్వారా లభించే సహాయాన్ని స్వీకరించడానికి మరింత సుముఖంగా ఉండగలుగుతాము. మన బుద్ధి, సంకల్పశక్తి, జ్ఞాపకశక్తి, ఊహాశక్తి, భావోద్వేగాలు కలిసి ఎలా పనిచేస్తాయో అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా, మనం చేసే ఎంపికలను ఎందుకు చేస్తున్నామో మరింత బాగా గ్రహిస్తాము; దేవుని కృపను స్వీకరించడానికి మరింత సంసిద్ధంగా ఉంటాము. దేవుని కృప ద్వారా మాత్రమే మనం ఆంతరంగిక శాంతిని, మన మానవ స్వభావంలోని అనేక భిన్న భాగాల మధ్య సామరస్యాన్ని పొందగలుగుతాము. పాపప్రవృత్తి కారణంగా, మన బుద్ధిని, సంకల్పశక్తిని, జ్ఞాపకశక్తిని, ఊహాశక్తిని, భావోద్వేగాలను దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా సమన్వయపరచుకోవడం మనకు కష్టమవుతుంది.
ఉదాహరణకు, నిర్ణయాలు తీసుకోవడానికి మీ బుద్ధి, సంకల్పశక్తి మీ పంచేంద్రియాల ద్వారా అందుకొని, మీ ఊహాశక్తిలోను జ్ఞాపకశక్తిలోను నిల్వ చేసుకున్న సమాచారంపై ఆధారపడతాయి. ఆ సమాచారంలోనే లోపముంటే? కొన్నిసార్లు మన కోరికలు, భయాలు, భావోద్వేగాలు, ఆవేశాలు బుద్ధిని అయోమయానికి గురిచేసి, మన వివేచనను మసకబార్చి, తప్పుడు ఎంపికలకు దారితీస్తాయి. సరైన సమాచారాన్ని—దైవ ప్రకటనను, ప్రతి సహజ సత్యాన్ని—తెలుసుకొని, దేవుని కృప ద్వారా ఆ జ్ఞానంతో మన జీవితాలను నడిపించుకోవడమే మన లక్ష్యంగా ఉండాలి. కృప మన బుద్ధిని, సంకల్పశక్తిని నడిపించినప్పుడు, అవి మన ఇంద్రియ సంబంధిత ఆకాంక్షలను నియంత్రించి, వాటిని దేవుని మహిమ వైపుకు, మన ఆత్మల నిజమైన మేలు వైపుకు క్రమబద్ధంగా మళ్లిస్తాయి.
దీనిని మనస్సులో ఉంచుకొని, మన ఏకైక మానవ స్వభావంలోని వివిధ, భిన్న అంశాల గురించి అతి సంక్షిప్తమైన, సరళీకృత సారాంశాన్ని పరిశీలిద్దాం. తద్వారా మనపై ఏవి ప్రభావం చూపుతున్నాయో, మనం చేసే పనులను ఎందుకు చేస్తున్నామో, మన జీవితాలను నడిపించేది దేవుడేనని ఎలా నిర్ధారించుకోవాలో మరింత బాగా అర్థం చేసుకోగలుగుతాము.
ఇంద్రియ సంబంధిత ఆకాంక్షలు: మన పంచేంద్రియాల ద్వారా భౌతిక ప్రపంచాన్ని గ్రహించి, దానితో పరస్పర సంబంధం కలిగి ఉన్నప్పుడు, మన ఇంద్రియ సంబంధిత ఆకాంక్షలు భావోద్వేగ ప్రతిస్పందనలకు దారితీస్తాయి. ఇంద్రియ సంబంధిత ఆకాంక్షలలో రెండు రకాలు ఉన్నాయని పునీత తోమాసు వేరుచేసి చెబుతారు: సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్ష మరియు ప్రతిఘటనాత్మక ఆకాంక్ష. సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్ష ఆహారం లేదా విశ్రాంతి వల్ల కలిగే సుఖం వంటి ప్రత్యక్షమైన, సరళమైన మేలులతో సంబంధం కలిగి ఉంటుంది. ప్రతిఘటనాత్మక ఆకాంక్ష విజయాన్ని సాధించడం లేదా భయాలను ఎదుర్కోవడం వంటి, అడ్డంకులను అధిగమించడం ద్వారా పొందే మేలులతో సంబంధం కలిగి ఉంటుంది.
సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్షలకు పాపప్రవృత్తితో సంబంధం ఉన్నప్పటికీ, అవి రెండూ ఒకటి కావు. మానవ హేతుబుద్ధికి విరుద్ధమైన అతిశయమైన లేదా క్రమం తప్పిన కోరికల వైపు ఆకాంక్షలు తరచుగా మొగ్గుచూపేలా చేసే వాటిలోని అస్తవ్యస్త ధోరణులను వర్ణించడానికి సాంప్రదాయంగా ఉపయోగించే పదమే పాపప్రవృత్తి. ఆకాంక్షలన్నీ ఒకదానితో మరొకటి అనుసంధానమై ఉంటాయి కాబట్టి, పాపప్రవృత్తి సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్షలను, ప్రతిఘటనాత్మక ఆకాంక్షలను రెండింటినీ ప్రభావితం చేస్తుంది.
మనలోని సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్ష అనేది సులభంగా పొందగల మేలులుగా లేదా సులభంగా తప్పించుకోగల కీడులుగా మనం గ్రహించిన వాటిపట్ల సహజమైన భావోద్వేగ ప్రతిస్పందనను కలిగించే శక్తి. సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్ష అటువంటి మేలులను పొందినప్పుడు ప్రేమ, కోరిక, ఆనందం వంటి సహజమైన, మితమైన భావోద్వేగాలను రేకెత్తిస్తుంది. సుఖాభిలాషాత్మక ఆకాంక్ష కీడును ఎదుర్కొన్నప్పుడు విముఖతను, ద్వేషాన్ని, దుఃఖాన్ని రేకెత్తిస్తుంది.
ఉదాహరణకు, దేనినైనా ఇంద్రియాలకు మేలు కలిగించేదిగా మనం గ్రహించినప్పుడు, ప్రేమ అనే సహజ భావోద్వేగం మేల్కొంటుంది. ఇంద్రియాలకు మేలు కలిగించే దానిని పొందినప్పుడు మనం ఆనందాన్ని అనుభవిస్తాము. ఆ మేలు మనకు లేనప్పుడు, దానిని కోరుకుంటాము. దీనికి విరుద్ధంగా, దేనినైనా ఇంద్రియాలకు కీడు కలిగించేదిగా మనం గ్రహించినప్పుడు, ద్వేషం అనే భావోద్వేగం మేల్కొంటుంది. ఇంద్రియాలకు కీడు కలిగించేది మనపై పడినప్పుడు మనం దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తాము. ఆ కీడు ఇంకా సంభవించకపోతే, పొంచి ఉన్న దానిని నివారించాలని కోరుకుంటాము.
మన భావోద్వేగాలు ముఖ్యమైనవే అయినప్పటికీ, అవి ఎల్లప్పుడూ నమ్మదగినవి కావు. ఉదాహరణకు, అశ్లీల చిత్రాలు, సాహిత్యం మానవ సమాజంలో ఒక మహమ్మారిగా మారాయి. అవి క్రమం తప్పినదే అయినప్పటికీ తక్షణ ఇంద్రియ తృప్తిని ఇస్తాయి కాబట్టి, వాటిని చూడాలనే తీవ్రమైన కోరిక చాలామందిలో కలుగుతుంది. ఈ కోరికను పోషించినప్పుడు అది పెరుగుతుంది. విముఖతల విషయానికొస్తే, ఒక కారు అకస్మాత్తుగా మీరు ప్రయాణిస్తున్న వరుసలోకి దూసుకురావడం వంటి ముప్పును ఇంద్రియాలు గ్రహించినప్పుడు, దానిని తప్పించుకోవడానికి తక్షణ ప్రతిస్పందన కలుగుతుంది. ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో, పతనమైన మానవ స్వభావం తరచుగా నిస్వార్థ త్యాగం పట్ల లేదా క్షమాపణ, కారుణ్యంతో కూడిన వీరోచిత కార్యాల పట్ల మొదట విముఖత చూపుతుంది. కృప మాత్రమే క్రమం తప్పిన కోరికలను అదుపు చేయగలదు లేదా మన విముఖతలను అధిగమించి, వాటిని పవిత్రమైన కోరికలుగా మార్చగలదు.
ఈ ప్రతిఘటనాత్మక వాంఛాశక్తి మేలైన వాటిని పొందడం కష్టమైనప్పుడు లేదా కీడులను తప్పించుకోవడం కష్టమైనప్పుడు పనిచేస్తుంది. ఇది ఆశ, నిరాశ, ధైర్యం, భయం, కోపం వంటి మరింత సంక్లిష్టమైన భావోద్వేగాలను, ఉద్వేగాలను రేకెత్తిస్తుంది. మరింత ఎక్కువ శ్రమ అవసరమయ్యే పనులను చేయడానికి, లేదా మరింత పెద్ద ప్రమాదాలను ఎదుర్కొంటూ గొప్ప ఆశయాల కోసం కృషిచేయడానికి ఈ ఉద్వేగాలు ప్రేరేపిస్తాయి.
మొదటిగా, ఆశ అనే భావోద్వేగం పొందడం కష్టమైన ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన మేలు వైపు మనలను నడిపిస్తుంది. ఆ ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన మేలును పొందడం మరీ కష్టమని భావించినప్పుడు మనం నిరాశకు లోనవుతాము.
రెండవదిగా, అధిగమించడం కష్టమైన ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన కీడును ఎదిరించడానికి లేదా దానితో పోరాడటానికి ధైర్యం మనలను భావోద్వేగపరంగా నడిపిస్తుంది. అధిగమించడం కష్టమైన ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన కీడు నుండి పారిపోవడానికి భయం మనలను నడిపిస్తుంది. శారీరక స్థాయిలో మనం అనుభవించే “పోరాడు లేదా పారిపో” అనే ప్రతిస్పందన, మానసిక స్థాయిలోని ధైర్యం, భయం అనే భావోద్వేగాలకు అనుగుణంగా ఉంటుంది.
చివరిగా, మనపై మోపబడిన ఏదైనా ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన కీడును తొలగించడానికి కోపం మనలను నడిపిస్తుంది. కోపం కలగడానికి ముందుగా ఇతర భావోద్వేగాలు ఉంటాయి. ముఖ్యంగా, మనం అనుభవిస్తున్న ఇంద్రియగ్రాహ్యమైన కీడు గురించి దుఃఖం, తిరిగి సాధించడం కష్టమైన న్యాయం అనే మేలును పునరుద్ధరించగలమనే ఆశ కోపానికి ముందుగా ఉంటాయి.
ఉదాహరణకు, సామాజిక మాధ్యమాలు, టెలివిజన్, తోటివారి ఒత్తిడి ద్వారా శోధనలతో నిండిన ప్రపంచంలో పవిత్రత అనే సద్గుణాన్ని ఆచరించడానికి కృషిచేస్తున్న ఒక యువతిని ఊహించుకోండి. అనేకసార్లు పాపంలో పడిపోయిన తరువాత, తాను ఏర్పరచుకున్న అలవాట్లను ఎన్నటికీ అధిగమించలేనేమోననే భయంతో ఆమె నిరాశకు లోనవుతుంది. ధ్యానదీక్షలో పాల్గొంటున్నప్పుడు, పవిత్రశీలం అనే సద్గుణాన్ని ఆచరిస్తున్న ఒక వ్యక్తి ఇచ్చే హృదయాన్ని కదిలించే సాక్ష్యాన్ని ఆమె వింటుంది. ఆశతో ప్రేరణ పొంది, తానూ అలా చేయడానికి ధైర్యాన్ని పొందుతుంది. గతంలో తాను చేసిన పాపాల పట్ల కలిగే కోపం ఆమెకు మరింత బలాన్ని ఇస్తుంది.
విశ్వాసమనే వరం ద్వారా వెలుగొందిన మన బుద్ధి మన భావోద్వేగాలకు మార్గనిర్దేశం చేయాలి. తద్వారా దేవునికి సంబంధించిన విషయాలపై మనం ఎంతో ఆసక్తి కలిగి, ఆయన కృపతో వాటిని పొందగలుగుతాము. ఉదాహరణకు, ఒక విశ్వాససాక్షిని అరెస్టు చేసి, విచారించి, మరణశిక్ష విధించినప్పుడు, క్రమం తప్పిన భావోద్వేగాలు తీవ్రమైన విముఖతను అనుభవిస్తూ బుద్ధిని ఉద్దేశించి, “వద్దు!” అని కేకలు వేయవచ్చు. కానీ, క్రీస్తు నిమిత్తం ప్రాణత్యాగం చేయడంలోని అనంతమైన విలువను గ్రహించేలా ఆ వ్యక్తికి గాఢమైన విశ్వాసం తోడ్పడితే, బుద్ధి, సంకల్పం వెంటనే క్రమం తప్పిన ఆ భావోద్వేగాన్ని అధిగమించి, “దేవునికి కృతజ్ఞతలు!” అంటాయి. మరికొన్ని సందర్భాల్లో మన కోరికలు, భయాలు మనకు తోడ్పడతాయి. ఉదాహరణకు, ఘోరపాపంలోని ప్రమాదం గురించి మనకు స్పష్టమైన అవగాహన ఉండి, తీవ్రమైన పాపం చేయాలనే శోధన కలిగితే, మనం వెంటనే భీతితో ప్రతిస్పందించవచ్చు. ఎందుకంటే దేవుణ్ణి నొప్పించకూడదనే పవిత్రమైన భయం మనలను ఆవహిస్తుంది.
ఊహాశక్తి: మన ఐదు శారీరక ఇంద్రియాల ద్వారా గ్రహించిన విషయాల ప్రతిరూపాలను ఊహాశక్తి స్వీకరిస్తుంది. ఈ ప్రతిరూపాలను భద్రపరచడమే కాకుండా, వాటిని మార్చి, తిరిగి అమర్చి, బుద్ధి పరిశీలించడానికి ఉపయోగపడే కొత్త సన్నివేశాలను రూపొందించగలదు. ఉదాహరణకు, ఒక బంధువుతో మీ సంబంధం క్లిష్టంగా ఉందని, ఇటీవల వాదనలు కూడా జరిగాయని అనుకుందాం. ఆ బంధువును కలవడానికి వెళుతున్నప్పుడు, అక్కడ జరగగల వివిధ సంభాషణలను, పరస్పర ప్రతిస్పందనలను మీ మనస్సులో ఊహించుకోవడానికి మీ ఊహాశక్తి తోడ్పడుతుంది. మళ్లీ విభేదాలు తలెత్తితే ఎలా ప్రవర్తించడం ఉత్తమమో తర్కించి, నిర్ణయించుకునే ప్రక్రియ కోసం అలా ఊహించుకున్న పరస్పర ప్రతిస్పందనలను బుద్ధికి అందిస్తుంది. భయం లేదా కోపం మీ ఊహాశక్తిని లోబరచుకుంటే, కొత్తగా ఊహించుకున్న ఆ పరస్పర ప్రతిస్పందనలు మీ నిర్ణయాలను ప్రతికూలంగా ప్రభావితం చేస్తాయి. కనికరం, కరుణ మీ ఊహాశక్తితో కలిసి పనిచేస్తే, మరింత ఆశ కలుగుతుంది.
జ్ఞాపకశక్తి: మన ఐదు ఇంద్రియాల ద్వారా గ్రహించే విషయాల ప్రతిరూపాలకు ఊహాశక్తి భాండాగారంగా ఉన్నట్లే, ఆయా విషయాలలో మనం గ్రహించే ఇంద్రియగ్రాహ్య విలువలకు జ్ఞాపకశక్తి భాండాగారంగా ఉంటుంది. ఒక వస్తువుకు ఉండే ఆహ్లాదకరమైన, అసహ్యకరమైన, ఉపయోగకరమైన లేదా హానికరమైన లక్షణాలే ఇంద్రియగ్రాహ్య విలువలు. ఉదాహరణకు, మన స్పర్శేంద్రియం ద్వారా నిప్పు వేడిని గ్రహిస్తాము. ఆహారం వండటానికి నిప్పు ఉపయోగపడటం, చలికాలంలో మనకు వెచ్చదనాన్ని అందించి ఆహ్లాదాన్ని కలిగించడం అనేవి జ్ఞాపకశక్తిలో భద్రపరచబడే ఇంద్రియగ్రాహ్య విలువలు. నిప్పు మనలను కాల్చగలగడం లేదా మనకు విపరీతంగా చెమట పట్టించగలగడం కూడా జ్ఞాపకశక్తిలో భద్రపరచబడే ఇంద్రియగ్రాహ్య విలువలే. మన ఇంద్రియగ్రహణానికి అందే వస్తువులతో మనం అనుసంధానించే ఇంద్రియగ్రాహ్య విలువలను జ్ఞాపకశక్తి ద్వారా గుర్తుకు తెచ్చుకుంటాము.
జ్ఞాపకశక్తి మన ఇంద్రియానుభవాలను గత సంఘటనలుగా కూడా భద్రపరుస్తుంది. మన జ్ఞాపకశక్తి ద్వారా గతాన్ని తార్కికంగా అన్వేషించవచ్చు. ఉదాహరణకు, మన కారు తాళంచెవులు పోయినప్పుడు, అవి ఎక్కడ ఉన్నాయో గుర్తుతెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాము. వాటిని చివరిసారి ఎక్కడ చూశామో మన ఊహాశక్తిలో చిత్రించుకోలేకపోతే, సాధారణంగా తాళంచెవులను ప్యాంటు జేబులో పెట్టుకుంటామని, విడిచిన బట్టలను మురికి బట్టల బుట్టలో వేస్తామని గుర్తుతెచ్చుకోవచ్చు. ఇలా గుర్తుతెచ్చుకోవడం వల్ల కారు తాళంచెవుల కోసం ఆ బుట్టలో వెతకవచ్చు. మానవుల తర్కప్రక్రియలోనూ, నిర్ణయాలు తీసుకోవడంలోనూ బుద్ధి అన్ని జ్ఞాపకాలను ఉపయోగించుకోగలదు.
బుద్ధి: ఈ శక్తి ద్వారా మనం వస్తువుల స్వభావాలను, సార్వత్రిక సత్యాలను అర్థం చేసుకుంటాము, నిర్ణయాలకు వస్తాము, తర్కించే ప్రక్రియలో నిమగ్నమవుతాము; ఇతర సత్యాలను నిగమనం చేస్తాము. ఉన్నతమైన సత్యాలను తెలుసుకోవడానికి, వాటిని అర్థం చేసుకోవడానికి కూడా బుద్ధి మనకు ప్రత్యేకంగా తోడ్పడుతుంది. మన బుద్ధితో తెలుసుకోగల అత్యున్నత సత్యం దేవుడే. అయితే, పరమానందకర దైవదర్శనం పొందేవరకు మనం దేవుణ్ణి పరిమితంగాను, అస్పష్టంగాను మాత్రమే తెలుసుకోగలము.
అంతేకాక, బుద్ధికి తర్కించే సామర్థ్యం ఉంది. దీని ద్వారా మనం చేసిన నిర్ణయాలను ఆధారాలుగా ఉపయోగించి కొత్త నిర్ధారణలకు చేరుకుంటాం. బుద్ధిలోని నిర్ణయాలు తప్పుగా ఉన్నప్పుడు, బుద్ధి వాటి నుంచి రాబట్టే నిర్ధారణలు కూడా లోపభూయిష్టంగానే ఉంటాయి. ఆ నిర్ణయాలు సత్యమైనవిగా ఉన్నప్పుడు, ముఖ్యంగా వాటిలో దైవప్రకటన కూడా ఇమిడి ఉన్నప్పుడు, మన తర్కం దైవజ్ఞానానికి దారితీస్తుంది.
దేవుడు మనలో నింపిన ప్రకృత్యతీత విశ్వాస వరం మన బుద్ధిని నడిపించడానికి అనుమతించడమే క్రైస్తవ జీవితంలో మొదటి, అత్యంత ముఖ్యమైన అడుగు. బుద్ధి తనంతట తాను తెలుసుకోలేని ప్రకృత్యతీత సత్యాలను తెలుసుకునే అవకాశం విశ్వాసం ఇస్తుంది. దేవుని జ్ఞానంలో విశ్వాసం మనకు భాగస్వామ్యాన్ని ఇస్తుంది. ఆ జ్ఞానం బుద్ధితో ఏకమైనప్పుడు, బుద్ధి సత్యమైన నిర్ణయాలు చేస్తుంది; అవి నైతికంగా మంచి ఎంపికలకు దారితీస్తాయి. విశ్వాసం సత్యాన్నే—స్వయంగా దేవుణ్ణే—లక్ష్యంగా కలిగి ఉంది కాబట్టి, విశ్వాసం, హేతువు సంపూర్ణ సామరస్యంతో ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, విశ్వాసం, విజ్ఞానశాస్త్రం ఒకదానికొకటి పొసగవని కొందరు వాదిస్తారు. ఇది అసత్యం. సత్యమైనవన్నీ—అవి విజ్ఞానశాస్త్రంలోని సహజ సత్యాలైనా, దైవప్రకటనలోని ప్రకృత్యతీత సత్యాలైనా—ఒకదానితో ఒకటి సుసంగతంగా ఉండటమే కాక, మానవ బుద్ధిలో సాధ్యమయ్యే ఏకైక పరిపూర్ణ సామరస్యాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. మన బుద్ధి కేవలం విజ్ఞానశాస్త్రం లేదా సహజ సత్యాల ద్వారానే జ్ఞానాన్ని పొందితే, దానికి సంపూర్ణ అవగాహన ఉండదు; అది పొరపాటుకు లోనయ్యే అవకాశం ఉంటుంది. దైవప్రకటన మన బుద్ధిని నింపినప్పుడు, సహజ ప్రపంచం మరింత అర్థవంతమవుతుంది; సమస్తాన్నీ దేవుని దృక్కోణం నుంచి జ్ఞానంతో చూడగలుగుతాం.
సంకల్పశక్తి: జ్ఞాపకశక్తి, ఊహాశక్తి నుంచి సమాచారాన్ని పొంది, హేతుబద్ధంగా నిర్ణయాలు చేసే ప్రక్రియలో నిమగ్నమైన బుద్ధి, తనకు అర్థమైనవాటిలో అత్యున్నతమైన మేలును గుర్తిస్తుంది. ఆ తరువాత ఆ మేలును సంకల్పశక్తి ముందు ప్రతిపాదిస్తుంది; సంకల్పశక్తి ఆ మేలును కోరుకుని, దానిని ఎంచుకుంటుంది. సంకల్పశక్తి ఒక వ్యక్తిని మేలైనదాని వైపు నడిపిస్తుంది. అందుకే బుద్ధి “సరైన నిర్ణయానికి రావడం” అత్యవసరం! ఉదాహరణకు, ఈ పుస్తకం ప్రారంభంలో, మాదకద్రవ్యాలను దుర్వినియోగం చేయాలని ఎంచుకున్న ఒక వ్యక్తి గురించి మనం ధ్యానించాం. నిశ్చయంగా, అది ఆ వ్యక్తికి అత్యున్నతమైన మేలు కాదు. అయితే, ఆ క్షణంలో, మత్తు పొందడానికి మాదకద్రవ్యాలు తీసుకోవడం మంచిదని బుద్ధి తప్పుగా తర్కించింది; అందువల్ల సంకల్పశక్తి దానిని ఎంచుకుంది.
దేవుడే మనకు అత్యున్నతమైన మేలు అని గ్రహించేలా విశ్వాసం అనే ప్రకృత్యతీత సద్గుణం మన బుద్ధిని ప్రకాశింపజేస్తుంది. మన విశ్వాసంలో నిలకడగా ఉండటానికి, ప్రేమ ద్వారా దేవునితో మన ఐక్యతకు ఎదురయ్యే అడ్డంకులను అధిగమించటానికి దేవుని కృపపై ఆధారపడుతూ, దేవుణ్ణే మన అత్యున్నత మేలుగా, పరమానందంగా ఎంచుకునేలా నిరీక్షణ అనే ప్రకృత్యతీత సద్గుణం సంకల్పశక్తిని ప్రేరేపించి, దానిని పరిపూర్ణం చేస్తుంది. ఈ ప్రేమపూర్వక ఐక్యతే మన లక్ష్యం కావాలి. అన్నిటికంటే మిన్నగా దేవుణ్ణి ఆయన కోసమే ప్రేమించడానికి, మనల్ని మనం ప్రేమించుకున్నట్లే మన పొరుగువారిని ప్రేమించడానికి నడిపించడం ద్వారా దైవప్రేమ అనే ప్రకృత్యతీత సద్గుణం సంకల్పశక్తిని మరింత పరిపూర్ణం చేస్తుంది. దైవప్రేమ ద్వారా, మన సొంత ప్రకృత్యతీత ఆనందాన్ని కూడా దేవుని కోసమే కోరుకుంటాం; ఆయన స్వయంగా దానిని కోరుకుంటున్నందున మనమూ దానిని కోరుకుంటాం. మన ప్రకృత్యతీత ఆనందమే దేవునికి అత్యధిక మహిమను చేకూరుస్తుందనేది మన విశ్వాసంలోని ఎంత అందమైన సత్యం!
పైన ఇచ్చిన మానవ స్వభావ వివరణ కేవలం ఒక సంక్షిప్త సారాంశమే. రెండవ భాగంలో, క్రీస్తు తన మానవ స్వభావంలో తన దైవ స్వభావ పరిపూర్ణతను ఎలా వ్యక్తపరచి, మనం అనుసరించడానికి ఒక ఆదర్శాన్ని ఇచ్చారో మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడానికి, ఆయన మానవ జీవితంపై ధ్యానాలలో ఈ భావనలను ఆధారంగా తీసుకుంటాం. అంతిమంగా, మన జీవితాలలో శాంతిని, సామరస్యాన్ని సంపూర్ణంగా అనుభవించాలంటే, సద్గుణాలు, పవిత్రాత్మ వరాలు మనలో పరిపూర్ణతను చేరుకోవడం అవసరం. తద్వారా మన స్వభావంలోని ప్రతి ప్రత్యేక అంశమూ కృప ద్వారా అత్యున్నతమైన మేలు అయిన దేవుని వైపు నడిపించబడుతుంది.
మానవ స్వభావంతో కృపను సమన్వయపరచడం
మన బుద్ధులు అత్యున్నత మేలును—స్వయంగా దేవుణ్ణి, ఆయన చిత్తాన్ని—అర్థం చేసుకునేంతగా కృపతో సహకరించడమే క్రైస్తవ జీవిత లక్ష్యం. అప్పుడు దేవుణ్ణి, ఆయన చిత్తాన్ని ఎంచుకోవడానికి అవి మానవ సంకల్పశక్తి ముందు ఉంచబడతాయి. ఇది జరగాలంటే, మన ఆకాంక్షలలోని అనేక అస్తవ్యస్తమైన కోరికలు, భావోద్వేగాలు, అదుపులేని ఆవేశాలు విశ్వాసంతో ప్రకాశింపజేయబడిన మన బుద్ధికి, నిరీక్షణతో ప్రేరేపించబడిన మన సంకల్పశక్తికి లోబడి ఉండాలి. ఇలా జరిగినప్పుడు, దైవప్రేమ పుడుతుంది; పవిత్రత పెరుగుతుంది. మానవ పోరాటంలో, పాపం వైపు మొగ్గుచూపే స్వభావం కారణంగా అస్తవ్యస్తమైన కోరికలు, భావోద్వేగాలు ఆధిపత్యం చెలాయించి మన చర్యలను నడిపించినప్పుడు, ఈ ప్రక్రియ తరచూ తలకిందులవుతుంది. అందువల్ల ఆధ్యాత్మిక జీవితం అనేది మన అంతరంగంలో జరిగే ఒక పోరాటం. దీని ద్వారా దేవుడు తన కృపతో మన అంతరంగంలోని వివిధ అంశాలను సత్యానికి అనుగుణంగా మలుస్తూ, వాటి మధ్య సామరస్యాన్ని సృష్టిస్తారు.
పాపం నుంచి మరలి, సహజమైనవీ ప్రకృత్యతీతమైనవీ అయిన సద్గుణాలను పెంపొందించుకునే ప్రక్రియ క్రైస్తవులు పవిత్రతలో ఎదగడానికి కేంద్రంగా ఉంటుంది. పాపం వైపు మొగ్గుచూపే స్వభావం కారణంగా, పాపాన్ని నివారించడానికి, సద్గుణాన్ని స్వీకరించడానికి మనం పోరాడుతుంటాం. అందువల్ల, కృపచే నడిపించబడే ప్రతిఘటించే ప్రవృత్తులు, పాపాన్ని అధిగమించడంలోనూ సద్గుణంలో ఎదగడంలోనూ ప్రారంభంలో ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తాయి. ప్రతిఘటించే ప్రవృత్తులు తమ పాత్రను పోషించిన తరువాత, సుఖాన్ని ఆకాంక్షించే ప్రవృత్తులు నిరంతర స్థిరత్వాన్ని అందిస్తాయి.
మన అవగాహనను ప్రకాశింపజేసే విశ్వాసపు వెలుగు ద్వారా దేవుని చిత్తాన్ని వివేచించినప్పుడు ఈ ప్రక్రియ ప్రారంభమవుతుంది. విశ్వాసంపై ఆధారపడిన ఈ అంతర్దృష్టి, దేవుని చిత్తాన్ని నిజంగానే నెరవేర్చవచ్చని ధృవీకరిస్తూ మన నిరీక్షణను రగిలిస్తుంది. అది క్రమంగా మనలో ధైర్యాన్ని, దేవుని కృపపై నమ్మకాన్ని ప్రేరేపిస్తుంది.
మనం పాపాన్ని విడిచి సద్గుణంలో ఎదుగుతూ, మన క్రియలను దైవచిత్తానికి అనుగుణంగా విజయవంతంగా మలచుకున్నప్పుడు, ఇష్టమైనదాన్ని కోరుకునే మన ఆకాంక్షలు క్రియాశీలమవుతాయి. సాధించిన సద్గుణం పట్ల ప్రేమ పెరుగుతుంది; ఆ సద్గుణం నిలిచి ఉండాలని, మరింత వృద్ధి చెందాలని కోరిక కలుగుతుంది. ఫలితంగా ఆనందం పుడుతుంది. తిరిగి పాపానికి దారితీసే భయంలోకిగానీ నిరాశలోకిగానీ ఎన్నడూ జారిపోకూడదనే మన నిబద్ధతను అది మరింత దృఢపరుస్తుంది. వాటికి బదులుగా, నిరీక్షణను, ధైర్యాన్ని, ప్రేమను, కోరికను, ఆనందాన్ని నిలుపుకోవడానికి మనం కృషిచేస్తాము.
ఈ పరివర్తన, కష్టాలతో తీవ్రంగా పోరాడే స్థితి నుండి వాటి ఫలాలను ఆనందంగా ఆస్వాదించే స్థితికి మారడాన్ని సూచిస్తుంది; ఇది సద్గుణంలో మరింత స్థిరత్వానికి దారితీస్తుంది. దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి, శాంతిని, అంతరంగ సామరస్యాన్ని, దేవుని పట్ల ప్రేమను, ఆయన చిత్తం పట్ల ప్రేమను పొందడానికి మన మానసిక స్వభావం మన ఆత్మల ఆధ్యాత్మిక పార్శ్వాలతో ఎలా ఏకమై మనలను నడిపిస్తుందో ఈ ప్రక్రియ చూపిస్తుంది. ఇవి ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి. పాపాన్ని జయించి సద్గుణంలో ఎదగాలనే సవాళ్లను ఎదుర్కొనేటప్పుడు మనం అనుసరించగల రెండు విరుద్ధ మార్గాలను క్రింద చూపిస్తున్నాము:
వరప్రసాదం ద్వారా క్రమబద్ధమైన మానవ స్వభావం:
తీవ్రమైన శోధన ఎదురవుతుంది.
ఆ శోధనను జయించగలమనే నిరీక్షణకు విశ్వాసం దారితీస్తుంది.
ధైర్యం మేల్కొంటుంది; ప్రేమ తీవ్రమైన పోరాటానికి శక్తినిస్తుంది.
విజయం లభిస్తుంది; దాని ఫలితంగా సద్గుణం కలుగుతుంది.
ఆ సద్గుణం పట్ల ప్రేమ అనుభవమవుతుంది.
సద్గుణంలో నిలిచి ఉండాలనే కోరిక మేల్కొంటుంది.
ఆనందం ఆత్మను బలపరచి, అది తనకు లభించిన మేలు నుండి వైదొలగకుండా కాపాడుతుంది.
పాపాభిలాష నియంత్రణలో ఉన్న మానవ స్వభావం:
తీవ్రమైన శోధన ఎదురవుతుంది.
అయోమయం భయానికి దారితీస్తుంది.
భయం నిరాశకు దారితీస్తుంది.
నిరాశ పాపంలో ముగుస్తుంది.
పాపం ద్వేషానికి, దుఃఖానికి దారితీస్తుంది.
మానవ స్వభావంలోని ఈ ప్రాథమిక అంశాలను, వరప్రసాదం మరియు సద్గుణం పోషించే పాత్రను అర్థం చేసుకోవడం, మేలు కోసం ఆచరణాత్మక నిర్ణయాలు తీసుకోవడానికి, నిర్దిష్టమైన ఎంపికలు చేసుకోవడానికి మనకు తోడ్పడుతుంది. అయితే, అర్థం చేసుకోవడం మాత్రమే సరిపోదు. మనకు వరప్రసాదం అవసరం; అదే మన తదుపరి అంశం.
వరప్రసాదం—రకాలు మరియు ప్రభావాలు
దేవుని వరప్రసాదం అవసరమని అనేకమంది క్రైస్తవులు చెబుతుంటారు. సాధారణంగా వరప్రసాదాన్ని దేవుని సహాయంగా, మార్గదర్శకత్వంగా, బలంగా, మన ప్రార్థనలకు సమాధానంగా అర్థం చేసుకుంటారు. అనేకమంది దైవశాస్త్రవేత్తలు వరప్రసాదాన్ని గంభీరమైన, క్రమబద్ధమైన రీతుల్లో వర్గీకరిస్తూ దాని గురించి విస్తారంగా రాసినప్పటికీ, దానిపై మరింతగా ఆధారపడగలగడానికి దాని ప్రాథమిక అంశాలను అర్థం చేసుకుంటే సరిపోతుంది. మన రక్షణలోనూ, దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడంలోనూ వరప్రసాదం అత్యావశ్యకమైన పాత్ర పోషిస్తుంది. మొదట, అది మన బుద్ధిని ప్రకాశింపజేసి, దేవుడు మన నుండి ఏమి కోరుతున్నారో వివేచించగలిగేలా చేస్తుంది. దేవుని చిత్తాన్ని అర్థం చేసుకున్న తరువాత, దానికి అనుగుణంగా నడుచుకోవాలని మనం ఇష్టపూర్వకంగా ఎంచుకోవడానికి మరింత వరప్రసాదం అవసరం. చివరిగా, ఆ ఎంపిక పట్ల మన నిబద్ధతను ఆచరణలో కొనసాగించడానికి కూడా వరప్రసాదం అవసరం. దేవుణ్ణి నిజంగా తెలుసుకోవడానికి, ప్రేమించడానికి, ఆయన చిత్తానికి సేవచేయడానికి మనలను సమర్థులను చేసే తాళంచెవి వరప్రసాదమే. ఆదిపాపం ఫలితంగా పతనమైన మన మానవ స్వభావం, దేవుణ్ణి తెలుసుకొని ప్రేమించే మన సామర్థ్యానికి ఎంతో ఆటంకం కలిగిస్తుంది. కాబట్టి, ఈ పరిమితులను అధిగమించడానికి మనకు వరప్రసాదం అవసరం. ఈ అత్యావశ్యకమైన బహుమానాన్ని ప్రసాదించేది దేవుడే, దేవుడు మాత్రమే.
సమస్త వరప్రసాదానికి దేవుడే మూలం కాబట్టి, వరప్రసాదం మనకు ఎలా అందుతుందో మనం అర్థం చేసుకోవాలి. తిమోతికి రాసిన పునీత పౌలు లేఖలో ఇలా చదువుతాము: “దేవుడు ఒక్కడే. దేవునికీ మానవజాతికీ మధ్య మధ్యవర్తి కూడా ఒక్కడే—స్వయంగా మానవుడైన క్రీస్తు యేసు. ఆయన అందరి కోసం విమోచన క్రయధనంగా తనను తాను అర్పించుకున్నారు” (1 తిమోతి 2:5–6). “స్వయంగా మానవుడైన” “క్రీస్తు యేసు” దేవునికీ మానవునికీ మధ్య ఏకైక మధ్యవర్తి. మరింత నిర్దిష్టంగా చెప్పాలంటే, ఏకవ్యక్తిత్వ ఐక్యంలో తన దైవత్వంతో పరిపూర్ణంగా ఐక్యమైన క్రీస్తు మానవత్వం ద్వారానే త్రిత్వం నుండి సమస్త ప్రకృత్యతీత సహాయం మనకు అందుతుంది; అదే వరప్రసాదం.
451లో, చాల్సెడోన్ మహాసభ బోధించిన ప్రకారం, ఏకవ్యక్తిత్వ ఐక్యం కారణంగా దైవకుమారునిలోని దైవస్వభావం, మానవస్వభావం ఆయన ఏకైక వ్యక్తిలో “కలగలుపు లేకుండా, మార్పు లేకుండా, విభజన లేకుండా, వేరుపాటు లేకుండా” ఐక్యమై ఉన్నాయి. త్రిత్వమే వరప్రసాదానికి ప్రధాన కారణం, మూలం అని, క్రీస్తు మానవత్వం సాధనకారణమని పునీత తోమస్ అక్వినాస్ వివరిస్తారు. కాబట్టి, త్రిత్వం నుండి క్రీస్తు మానవత్వం ద్వారా వరప్రసాదం మనకు వస్తుందనే అవగాహనతో మనం ప్రారంభిస్తాము. అంతేకాక, ధన్య కన్యమరియ మధ్యవర్తిత్వం ద్వారా క్రీస్తు మానవత్వాన్ని స్వీకరించినందున, ఆమె ఆదిపాపం లేకుండా గర్భంలో ఉద్భవించిన క్షణం నుండే ఆమె మానవ ఆత్మలో ఆమె కుమారుని వరప్రసాద పరిపూర్ణత నింపబడినందున, ఆమెను సాధారణంగా సమస్త వరప్రసాదాల మధ్యవర్తిని అని పిలుస్తారు. ఆమె వరప్రసాద మాత, సమస్త వరప్రసాదాలకు అద్వితీయ సాధనం; అయితే వాటి మూలం కాదు.
వరప్రసాదంలో రెండు ప్రధాన రకాలు ఉన్నాయి—పరిశుద్ధపరచే వరప్రసాదం, సహాయక వరప్రసాదం. “పరిశుద్ధపరచడం” అంటే “పవిత్రంగా చేయడం.” దేవునితో స్నేహంలో నిలిచి, “వరప్రసాద స్థితిలో” ఉన్న వ్యక్తి ఆత్మలో ఈ వరప్రసాదం స్థిరంగా నివసిస్తుంది; అంటే, ఆ వ్యక్తి మరణకర పాపం చేయకుండా ఉంటారు. అందువల్ల, ఈ పరిశుద్ధపరచే వరప్రసాదాన్ని స్థిర వరప్రసాదం అని కూడా పిలవవచ్చు. ఎందుకంటే, ఒక అలవాటులాగే అది ఆత్మలో ఉంటుంది, నిలిచి ఉంటుంది, వృద్ధి చెందుతుంది, పరిపూర్ణతను పొందగలదు; పరలోకం వైపు సాగే ప్రయాణమంతటా ఆత్మకు సహాయపడుతుంది. అది వృద్ధి చెందుతున్న కొద్దీ విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ అనే సద్గుణాలను పోషించి, వాటిని పరివర్తన చెందించి, మన జీవనాన్ని నడిపించే స్థిరమైన అలవాట్లుగా చేస్తుంది. పరిశుద్ధపరచే వరప్రసాదం అందరికీ సమానంగా అందుబాటులో ఉంది. అయితే, మనం ఈ వరప్రసాదాన్ని ఎంతవరకు స్వీకరించి, దాని ద్వారా ఎంతవరకు పరివర్తన చెందుతామనేది మన స్పందనపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
జ్ఞానస్నానంలో మనం పరిశుద్ధపరచే కృపను పొందుతాము. అది మనలను జన్మపాపం నుండి శుద్ధిచేసి, క్రీస్తు శరీరమైన సభలో సభ్యులనుగా చేస్తుంది. మన అనుదిన ఆహారమైన దివ్యసత్ప్రసాదం మనలను క్రీస్తుతో మరింత గాఢంగా ఐక్యం చేస్తూ, మన జీవితమంతటా ఈ కృపను పోషిస్తుంది. స్థైర్యలేపన సంస్కారం జ్ఞానస్నాన కృపను బలపరచి, మన క్రైస్తవ పిలుపులను, వ్యక్తిగత ధర్మకార్యాలను మరింత సంపూర్ణంగా జీవించడానికి మనకు శక్తినిస్తుంది. ఘోరపాపం ద్వారా పరిశుద్ధపరచే కృపను కోల్పోయినప్పుడు, సయోధ్య సంస్కారం మనలను దేవునితోను, క్రీస్తు శరీరమైన సభతోను సమాధానపరచి, ఆ కృపను మనకు తిరిగి ప్రసాదిస్తుంది. మన స్వల్పపాపాలను, అపరిపూర్ణతలను పాపసంకీర్తనలో ఒప్పుకున్నప్పుడు వాటి నుండి కూడా మనకు స్వస్థత చేకూరుస్తుంది.
ఒక వ్యక్తిలో ఈ స్థిరంగా నిలిచే (పరిశుద్ధపరచే) కృప ఉన్నప్పటికీ, మరో రకమైన కృప—కార్యసాధక కృప—అవసరమయ్యే సందర్భాలు ప్రతిరోజూ వస్తాయి. “కార్యసాధక కృప” అంటే “కార్యాచరణకు తోడ్పడే కృప.” అది ఒక నిర్దిష్ట ప్రయోజనం కోసం ఒక క్షణంలో ఇవ్వబడి, ఆ ప్రయోజనం నెరవేరిన తర్వాత గానీ, తిరస్కరించబడిన తర్వాత గానీ ఇక ఉండదు కాబట్టి అది తాత్కాలికమైనది. ఉదాహరణకు, కార్యసాధక కృప మనకు అనేక విధాలుగా సహాయపడుతుంది. శోధన ఎదురైనప్పుడు, ఆ క్షణంలో దేవుని చిత్తాన్ని ఎలా నెరవేర్చాలో అది మనకు తెలియజేస్తుంది. దేవుని వాక్యాన్ని ధ్యానిస్తున్నప్పుడు దాని అర్థం ఒక్కసారిగా స్ఫురించేలా చేయవచ్చు; దేవుని చిత్తానుసారం ప్రేమకార్యాన్ని చేయడానికి మనలను నడిపించవచ్చు; లేదా మన మానవ స్వభావంలోని బలహీనతలను అధిగమించడానికి మనకు శక్తినివ్వవచ్చు. కృప మనలను ప్రార్థనలో ప్రేరేపిస్తుంది, మరణశయ్యపై అంతం వరకు విశ్వాసంలో నిలిచియుండేందుకు తోడ్పడుతుంది, ఇంకా అనేక ఇతర విధాలుగా మనకు సహాయపడుతుంది.
పరిశుద్ధపరచే కృప సంస్కారాల ద్వారా ప్రసాదించబడినప్పటికీ, కార్యసాధక కృపలు అనేక విధాలుగా లభిస్తాయి. దేవుడే వాటికి ఏకైక మూలమైనప్పటికీ, మన ప్రార్థనల ద్వారా, పరలోకంలోని దేవదూతల, పునీతుల ప్రార్థనల ద్వారా కార్యసాధక కృపలను పొందవచ్చు. పరలోకంలో ఉన్నత స్థాయి మహిమను కలిగిన పునీతులు, దేవదూతలు మరింత శక్తివంతమైన మధ్యస్థులు. భూమిపై ఇంకా యాత్రికులుగా జీవిస్తున్నవారిలో మరింత పావనులైనవారు కూడా అలాంటివారే. అందువల్ల అస్సీసి పునీత ఫ్రాన్సిస్, లిసియూ పునీత తెరేస్ వంటి గొప్ప పునీతులు, సెరాఫుల మహిమను పొందిన ఇతరులతోపాటు, తాము జీవించి ఉన్నప్పుడు ప్రజల జీవితాలపై గాఢమైన ప్రభావం చూపడమే కాకుండా, తమ మరణానంతరం కూడా తమ మధ్యస్థ ప్రార్థన పుణ్యార్హత ద్వారా భూమిపై శక్తివంతమైన ప్రభావాన్ని చూపుతూనే ఉన్నారు.
తనకు కలిగిన అనేక దర్శనాలలో ఒకదానిలో, మధ్యస్థ ప్రార్థనకు పెరుగుతున్న శక్తి గురించి యేసు ఇలా చెప్పడాన్ని పునీత మరియా ఫౌస్తీనా కొవోల్స్కా విన్నారు: “నీవు నిర్మూలించబడాలి, నాశనం చేయబడాలి; నీ అంతరంగంలోని అత్యంత రహస్యమైన లోతుల్లో నీవు మరణించినట్లుగా జీవించాలి. మానవ దృష్టి ఎన్నడూ చొచ్చుకుపోని ఆ రహస్యమైన లోతులో నీవు నాశనం చేయబడాలి; అప్పుడు నీలో నాకు ప్రీతికరమైన బలిని, మాధుర్యంతోను సుగంధంతోను నిండిన సంపూర్ణ దహనబలిని నేను కనుగొంటాను. నీవు ఎవరి కోసం మధ్యస్థ ప్రార్థన చేస్తావో, వారి కోసం నీ శక్తి గొప్పదిగా ఉంటుంది [నొక్కిచెప్పడం కోసం ప్రత్యేకంగా చూపబడింది]” (దినచర్య, #1767). యేసు ప్రస్తావించిన “నిర్మూలనం” అనేది పాప నిర్మూలనను, క్రీస్తు కోసం ఆమె తన జీవితాన్ని సంపూర్ణంగా బలి అర్పించడాన్ని వర్ణించడానికి ఉపయోగించిన ఆధ్యాత్మిక మార్మిక భాష. దాని ఫలితంగా గాఢమైన పవిత్రత కలుగుతుంది. త్యాగపూరిత ప్రేమతో కూడిన అటువంటి నిర్మూలనం వల్ల కలిగే ఫలాలలో ఒకటి అసాధారణంగా అధికమైన మధ్యస్థ ప్రార్థనాశక్తి అని యేసు పేర్కొంటున్నారు. పరలోకంలో దేవదూతలతోను, ఇతర పునీతులతోను కలిసి ఆ మధ్యస్థ పాత్రను కొనసాగించగలిగేలా, ఈ జీవితంలో ఇది మన ప్రధాన లక్ష్యాలలో ఒకటిగా మారాలి.
పుణ్యార్హత మరియు దానికి అనుగుణమైన మహిమ
కృపతో నిరంతరం సహకరించడం మన పవిత్రతను పెంచి, మన ప్రార్థనల శక్తిని అధికం చేయడమే కాకుండా, మనం పాలుపంచుకోబోయే నిత్యమహిమ స్థాయిని కూడా పెంచుతుంది. నీతిమంతులుగా చేయబడుటను గూర్చిన శాసనం & సంస్కరణను గూర్చిన శాసనంలో (కానన్ 32 చూడండి), ఒకరి సత్కార్యాలు “కృపాభివృద్ధికి… అలాగే మహిమాభివృద్ధికి నిజంగా పుణ్యార్హతను సంపాదిస్తాయి” అని త్రెంతు మహాసభ బోధించింది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మనం స్వేచ్ఛగా కృపతో సహకరించినప్పుడు, దేవుడు మరింత కృపను ప్రసాదిస్తాడు. అది భూమిపై మన పవిత్రత స్థాయిని, పరలోకంలో మన నిత్యమహిమ స్థాయిని పెంచి, మనం శాశ్వతంగా నిలిచియుండే పరలోక తారతమ్య క్రమంలోని “మెట్లపై” మరింత ఎత్తుకు ఎక్కడానికి మనకు శక్తినిస్తుంది. యేసు చెప్పిన ఈ మాటలను గుర్తుచేసుకోండి: “భూమిపై మీ కోసం సంపదలను కూడబెట్టుకోవద్దు. అక్కడ చిమ్మెట, క్షయం వాటిని నాశనం చేస్తాయి; దొంగలు చొరబడి దొంగిలిస్తారు. కానీ పరలోకంలో మీ కోసం సంపదలను కూడబెట్టుకోండి. అక్కడ చిమ్మెట గానీ, క్షయం గానీ నాశనం చేయవు; దొంగలు చొరబడి దొంగిలించరు” (మత్తయి 6:19–20).
భూమిపై కృపతో మన సహకారం ద్వారా పుణ్యార్హతగా లభించే పరలోక మహిమ స్థాయులను (భూమిపై పవిత్రత స్థాయులను కూడా) వివరించడానికి ఒక సరళమైన మార్గం, నీటిని పట్టే వివిధ పరిమాణాల పాత్రల ఉపమానాన్ని ఉపయోగించడం. అతి చిన్న పాత్ర ఒక్క బొట్టును మాత్రమే పట్టగలదు. ఇది కృపాస్థితిలో మరణించినప్పటికీ, భూమిపై ఉన్నప్పుడు దేవుని కృపతో సహకరించడానికి చాలా తక్కువగా కృషిచేసి, తన స్వల్పపాపాలను, అపరిపూర్ణతలను నిర్మూలించడానికి కూడా చాలా తక్కువగా కృషిచేసిన వ్యక్తిని సూచిస్తుంది. అయినప్పటికీ, పరలోకంలో దేవుని కృప అనే ఆ “ఒక్క బొట్టు” ఆ వ్యక్తికి నిత్యమైన కృతజ్ఞతను, పరిపూర్ణమైన సంతృప్తిని ఇవ్వడానికి సరిపోతుంది; అయితే ఉన్నత స్థాయిలో ఉన్న పునీతులతో పోలిస్తే అది తక్కువ స్థాయిలో ఉంటుంది.
పరలోకంలో పరిపూర్ణ తృప్తిని అనుభవించడానికి, భూమిపై కృపాస్థితిలో ఉండటానికి కృప యొక్క ఒక్క బిందువు చాలు. అయినా, ఎన్నో బిందువులను పట్టే ఒక గ్లాసును—లేదా ఒక బకెట్ను, కొలనును, సరస్సును, చివరికి ఒక మహాసముద్రాన్నే—ఊహించండి. ఒక వ్యక్తి భూమిపై దేవుని కృపతో ఎంత ఎక్కువగా సహకరిస్తూ, తన క్రియలలో ఆయన చిత్తానికి అనుగుణంగా మారుతారో, ఆ వ్యక్తి ఆత్మకు కృపను, దానికి అనుగుణమైన పరలోక మహిమను స్వీకరించే సామర్థ్యం అంత ఎక్కువగా పెరుగుతుంది. దేవుడు ఆ వ్యక్తిని మరింత సంపూర్ణంగా రూపాంతరం చేస్తూ, తన కార్యానికి ఉపయోగించుకుంటూ, తన కారుణ్యంతో నింపుతున్నకొద్దీ ఆత్మ విశాలమవుతుంది.
మన ధన్యమాతను సూచించడానికి కారుణ్య మహాసముద్రమంతటికంటే తగిన ప్రతీక లేదు. తనకు అనుగ్రహించబడిన ప్రతి కృపతో పరిపూర్ణంగా సహకరించిన ఏకైక వ్యక్తి ఆమె. ఆ కారణంగా, ఆమె సదాకాలం అత్యున్నతమైన, అత్యంత మహిమాన్వితమైన పరలోక రాణిగా, సృష్టింపబడిన వారందరిలో అత్యంత ప్రకాశవంతురాలిగా, అతిపవిత్ర త్రిత్వం యొక్క అత్యున్నత మహిమలో మునిగి ప్రకాశిస్తుంది. అస్సీసి పునీత ఫ్రాన్సిస్ వంటి ఇతరులు భూమిపై ఉన్నప్పుడు దేవుని కృపతో ఎంత సంపూర్ణంగా సహకరించారంటే, వారి ఆత్మల సామర్థ్యం అపారంగా విస్తరించింది. ఆ విశాలత్వం పరలోకంలోనూ వారిలో నిలిచి ఉంటుంది. వారి ఆత్మలు ఆ సమృద్ధమైన కారుణ్యాన్ని ప్రసరింపజేస్తాయి; ఆ ప్రకాశమే వారి నిత్య మహిమ అవుతుంది.
భూమిపై ఉన్నంతకాలం మనం ఎంత పవిత్రులమైనా, పరమానందకర దైవదర్శనాన్ని పొందలేము. “ఇప్పుడు మనం అద్దంలో చూసినట్లు అస్పష్టంగా చూస్తున్నాము; అప్పుడు మాత్రం ముఖాముఖిగా చూస్తాము. ఇప్పుడు నాకు కొంతవరకే తెలుసు; అప్పుడు, నేను పూర్తిగా ఎరుగబడినట్లే, నేనూ పూర్తిగా తెలుసుకుంటాను” (1 కొరింథీయులు 13:12). అయితే, భూమిపై ఉన్నప్పుడు దేవుని గురించిన జ్ఞానాన్ని, ఆయనపట్ల ప్రేమను వేరొక విధంగా పొందగలుగుతాము. ఈ జ్ఞానప్రేమలను దేవుడే మన ఆత్మలలో నింపుతాడు. మన బుద్ధులు వెలుగును పొందుతాయి; మన సంకల్పాలు బలపడతాయి. పవిత్ర గ్రంథంలోని ఈ వాక్యాలను గుర్తుచేసుకోండి: “మీరు ఈ యుగానికి అనుగుణంగా మారకండి; బదులుగా, మీ మనస్సు నూతనమవడం ద్వారా రూపాంతరం చెందండి. అప్పుడు దేవుని చిత్తమేదో, మంచిదీ, ప్రీతికరమైనదీ, పరిపూర్ణమైనదీ ఏదో మీరు వివేచించగలుగుతారు” (రోమీయులు 12:2). అలాగే, “మనమందరం ముసుగులేని ముఖాలతో ప్రభువు మహిమను తిలకిస్తూ, ఆత్మ అయిన ప్రభువు ద్వారా, మహిమ నుండి మరింత మహిమకు అదే స్వరూపంలోకి రూపాంతరం చెందుతున్నాము” (2 కొరింథీయులు 3:18).
దేవుడు యథార్థంగా ఎలా ఉన్నాడో అలా మనం ఆయనను చూసే పరమానందకర దైవదర్శనంలో, కృప నుండి మహిమలోకి మార్పు జరుగుతుంది. ఈ జీవితంలో మనం స్వీకరించిన కృప నిత్యత్వంలో మన కోసం ఎదురుచూస్తున్న మహిమకు పునాది వేస్తుంది; ఎందుకంటే ఆ కృప దేవుణ్ణి దర్శించే మన ఆత్మల సామర్థ్యాన్ని పెంచుతుంది. కాబట్టి, ఈ జీవితంలో పవిత్రతా శిఖరాన్ని చేరుకోవాలంటే, అంతకంతకూ లోతైన హృదయపరివర్తనలో పట్టుదలతో కొనసాగాలి; దేవుని చిత్తానికి మరింత సన్నిహితంగా అనుగుణమవుతూ, నిరంతరం ఆధ్యాత్మిక రూపాంతరం చెందాలి.
క్రీస్తులో సంపూర్ణంగా రూపాంతరం చెందే ఈ ప్రక్రియ సులభమైనది కాదు. ఆధ్యాత్మిక మార్మిక ఐక్యతను చేరుకోవడానికి మనకు అంతకంతకూ లోతైన ప్రార్థన, తపస్సు, ధ్యాననిష్ఠ, శుద్ధీకరణలు అవసరం.
కృప, పుణ్యార్హత, ప్రేమ, మహిమల గురించి పునీత థామస్ అక్వినాస్
పునీత థామస్ అక్వినాస్ను మార్మిక లేదా ఆధ్యాత్మిక వేదాంతవేత్తగా కంటే క్రమబద్ధ వేదాంతవేత్తగా వర్ణించడం మరింత సముచితమైనప్పటికీ, ఆయన సమగ్ర రచనలు ఆధ్యాత్మిక, మార్మిక వేదాంతాలకు నిశ్చయంగా తోడ్పడతాయి. సిలువ పునీత యోహాను ఎంతగానో ఆధారపడిన ఆయన మౌలిక కృషిని అర్థం చేసుకోవాలంటే, కృపతో మానవ సహకారం గురించి, ఆ సహకారం వల్ల కలిగే పుణ్యార్హత, ప్రేమ, మహిమలలోని వివిధ స్థాయుల గురించి అక్వినాస్ చేసిన బోధనలను మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఆయన బోధనలోని సారాంశం మునుపటి విభాగంలో ప్రతిబింబించినప్పటికీ, పునీత థామస్ బోధనను మరింత ప్రత్యక్షంగా సమర్పించడం ఈ భావాలను స్పష్టపరచి, దృఢపరచడానికి తోడ్పడుతుంది.
కింద ఇచ్చినది పునీత థామస్ అక్వినాస్ రచించిన సుమ్మా థియొలాజికా నుండి తీసుకున్న భాగం. కింద ఉపయోగించిన భాష అర్థం చేసుకోవడానికి కాస్త కష్టంగా ఉండవచ్చు. అయినప్పటికీ, ఈ భాగం పరలోకంలోని మహిమకు గల వివిధ స్థాయులను, ఆ స్థాయులు ఒక వ్యక్తి పొందే పరమానందకర దైవదర్శనపు స్పష్టతతో ఎలా సంబంధం కలిగి ఉంటాయో వివరిస్తుంది:
దీనికి విరుద్ధంగా, యోహాను 17:3 ప్రకారం నిత్యజీవితం దేవుని దర్శనంలో ఉంటుంది: “అద్వితీయ సత్యదేవుడవైన నిన్ను వారు తెలుసుకోవడమే నిత్యజీవితం,” మొదలైనవి. అందువల్ల, నిత్యజీవితంలో అందరూ దేవుని స్వరూపాన్ని సమానంగా దర్శిస్తే, అందరూ సమానులుగా ఉంటారు; అయితే దీనికి విరుద్ధంగా అపొస్తలుడు ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు: “మహిమలో ఒక నక్షత్రానికీ మరొక నక్షత్రానికీ తేడా ఉంది” (1 కొరింథీయులు 15:41).
నా సమాధానం ఏమిటంటే, దేవుని స్వరూపాన్ని దర్శించేవారిలో ఒకరు మరొకరికంటే మరింత పరిపూర్ణంగా ఆయనను దర్శిస్తారు. అయితే, ఒకరిలో కంటే మరొకరిలో దేవుని సాదృశ్యం మరింత పరిపూర్ణంగా ఉండటం వల్ల ఇలా జరగదు; ఎందుకంటే ఆ దర్శనం ఏ సాదృశ్యం నుండీ ఉద్భవించదు. బదులుగా, దేవుణ్ణి దర్శించడానికి ఒకరి బుద్ధికి మరొకరి బుద్ధికంటే ఎక్కువ శక్తి లేదా సామర్థ్యం ఉండటం వల్ల ఇలా జరుగుతుంది. అయితే, దేవుణ్ణి దర్శించే సామర్థ్యం సృష్టింపబడిన బుద్ధికి సహజంగా ఉండదు; మహిమ యొక్క వెలుగు ద్వారా అది దానికి అనుగ్రహించబడుతుంది. పైన, మునుపటి అంశంలో చెప్పినదాని ప్రకారం, ఆ వెలుగు బుద్ధిని ఒక విధమైన “దైవసారూప్యం”లో స్థిరపరుస్తుంది.
అందువల్ల, మహిమా కాంతి మరింతగా గల బుద్ధి దేవుణ్ణి మరింత పరిపూర్ణంగా దర్శిస్తుంది; మరింత ప్రేమ గలవారు మహిమా కాంతిలో మరింత సంపూర్ణంగా పాలుపొందుతారు; ఎందుకంటే, ప్రేమ ఎక్కువగా ఉన్నచోట ఆకాంక్ష కూడా ఎక్కువగా ఉంటుంది; ఆ ఆకాంక్ష, తాము కోరేదాన్ని స్వీకరించడానికి ఆశించేవారిని కొంతవరకు యోగ్యులుగా, సిద్ధంగా చేస్తుంది. అందువల్ల, మరింత ప్రేమ గలవారు దేవుణ్ణి మరింత పరిపూర్ణంగా దర్శించి, మరింత పరమానందాన్ని పొందుతారు (I.12.6).
సిలువ యొక్క పునీత యోహాను వలె పునీత తోమాసు మార్మిక వేదాంతశాస్త్రాన్ని వివరంగా, క్రమబద్ధంగా వివరించకపోయినా, ప్రేమపై తన గ్రంథంలో ప్రేమ పెరుగుదలకు సంబంధించిన మూడు దశల గురించి—ప్రారంభదశ, పురోగమనదశ, పరిపూర్ణదశ గురించి—మాట్లాడుతారు (దిగువన ఇచ్చిన ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం మూలపాఠంలో లేదు):
అదేవిధంగా, ప్రేమ పెరుగుదల వల్ల మనిషి చేపట్టే భిన్నమైన సాధనలను బట్టి ప్రేమలోని వివిధ స్థాయులు వేరుచేయబడతాయి. మొదట, పాపాన్ని నివారించడంలోను, ప్రేమకు విరుద్ధంగా నడిపించే తన దురాశలను ప్రతిఘటించడంలోను మనిషి ప్రధానంగా నిమగ్నమై ఉండాలి: ఇది ప్రారంభదశలో ఉన్నవారికి సంబంధించినది; వారిలో ప్రేమ నశించిపోకుండా దానిని పోషించి పెంపొందించాలి: రెండవ దశలో, మంచి చేయడంలో పురోగతిని లక్ష్యంగా చేసుకోవడమే మనిషి ప్రధాన సాధన; ఇది పురోగమనదశలో ఉన్నవారి సాధన; తమ ప్రేమను పెంపొందించడం ద్వారా దానిని బలపరచుకోవడమే వారి ప్రధాన లక్ష్యం: ఇక మూడవ దశలో, దేవునితో ఐక్యమై, ఆయనలో ఆనందించడాన్నే మనిషి ప్రధానంగా లక్ష్యంగా చేసుకుంటాడు: ఇది “దేహబంధం వీడి క్రీస్తుతో ఉండాలని కోరుకునే” పరిపూర్ణదశలో ఉన్నవారికి సంబంధించినది.
అభ్యంతరం 3కు సమాధానం. పరిపూర్ణదశలో ఉన్నవారు కూడా ప్రేమలో పురోగమిస్తారు: అయితే, ఇది వారి ప్రధాన శ్రద్ధ కాదు; వారి లక్ష్యం ప్రధానంగా దేవునితో ఐక్యమవడంపైనే ఉంటుంది. ప్రారంభదశలో ఉన్నవారు, పురోగమనదశలో ఉన్నవారు కూడా ఈ ఐక్యతను కోరుకున్నప్పటికీ, వారి శ్రద్ధ ప్రధానంగా ఇతర విషయాలపై ఉంటుంది: ప్రారంభదశలో ఉన్నవారి శ్రద్ధ పాపాన్ని నివారించడంపైనా, పురోగమనదశలో ఉన్నవారి శ్రద్ధ సద్గుణంలో పురోగమించడంపైనా ఉంటుంది (II.II.24.9).
సారాంశంగా, పునీత తోమాసు వివరించేదేమిటంటే, పరలోకంలో మనమందరం దేవుని ఒకే దర్శనాన్ని, అంటే పరమానంద దర్శనాన్ని పొందుతాము. మనమందరం దర్శించబోయే దేవుని సారస్వరూపంలో మార్పు ఉండదు. అయితే, పరమ పవిత్ర త్రిత్వాన్ని దర్శించే ప్రతి వ్యక్తి, ప్రతి దేవదూత దేవుణ్ణి వేర్వేరు స్థాయులలో అనుభవిస్తారు. మానవుల విషయానికి వస్తే, పరలోకంలో వారు దేవుణ్ణి అనుభవించే స్థాయి, జీవితంలో వారు సాధించిన ప్రేమ స్థాయికి అనుగుణంగా ఉంటుంది.
ఒక పోలికగా, మీరు మరో 100,000 మంది అభిమానులతో కలిసి ఒక వృత్తిపరమైన ఫుట్బాల్ పోటీకి వెళ్లారని అనుకోండి. ఫుట్బాల్ గురించి ఏమీ తెలియని మీ స్నేహితుల్లో ఒకరు మీతో పాటు వచ్చారు. మీకేమో ఆ ఆట గురించి, మీరు చూస్తున్న జట్ల గురించి తెలుసుకోవలసినదంతా తెలుసు. మీరిద్దరూ ఒకే ఆటను చూస్తున్నప్పటికీ, మీరు చూస్తున్న ఆటలోని అనేక సూక్ష్మాంశాలను మీ మనస్సు గ్రహించగలదు కాబట్టి, ఆ ఆటను మీరు అనుభవించే తీరు భిన్నంగా, మరింత గాఢంగా, బహుశా మరింత ఆనందకరంగా ఉంటుంది. ఈ సందర్భంలో, ఆట గురించి, జట్ల గురించి మీకున్న పరిజ్ఞానం ఆ ఆటలో మరింతగా లీనమవడానికి మిమ్మల్ని యోగ్యులుగా చేస్తుంది.
అదేవిధంగా, జీవితంలో ప్రారంభదశ నుంచి పురోగమనదశకు, అక్కడి నుంచి పరిపూర్ణదశకు సాగుతూ మీలో ప్రేమ ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, దేవుని సారస్వరూపాన్ని గ్రహించి అనుభవించడానికి మీరు అంత ఎక్కువగా సంసిద్ధులవుతారు. అందువల్ల, దేవుని సారస్వరూపపు సంపూర్ణతను గ్రహించి అనుభవించే సామర్థ్యం తక్కువగా ఉన్న ప్రారంభదశలోని ఆత్మతో పోలిస్తే, పరిపూర్ణదశలోని ఆత్మ అనుభవించే మహిమ ఎంతో గొప్పగా ఉంటుంది.
దేవుని కృపను పొందేందుకు మధ్యస్థులుగా, మార్గదర్శులుగా దేవదూతలు, పునీతులు
పునీత తోమాసు అక్వినాస్, సుమ్మా థియోలాజికాలో కృపపై రాసిన వివరణలో (మొదటి భాగంలోని రెండవ విభాగం, ప్రశ్న 112), మన జీవితాలలో దేవదూతల పాత్ర గురించి మరింత స్పష్టతనిస్తారు. “దేవదూతలు ఇతర దేవదూతలను గానీ, మానవులను గానీ ఉపదేశం ద్వారా శుద్ధిచేసి, జ్ఞానోదయం కలిగించి, పరిపూర్ణులుగా చేస్తారు; అంతేగానీ కృప ద్వారా వారిని నీతిమంతులుగా చేయడం ద్వారా కాదు. అందుకే దియోనిసియస్ (Coel. Hier. vii) ‘ఈ శుద్ధీకరణ, జ్ఞానోదయం, పరిపూర్ణత కలిగించడం అనేవి దైవజ్ఞానాన్ని స్వీకరించడం తప్ప మరేమీ కావు’ అని అంటారు” (అధికరణం 1.3).
మన జీవితాల్లో దేవదూతలు పోషించే ప్రధాన పాత్రను ఇది నొక్కిచెబుతుంది. యేసు తన మానవ స్వభావంలో పవిత్రీకరించే వరప్రసాదానికి మధ్యవర్తిగా ఉన్న విధంగా వారు మధ్యవర్తులు కారు. ఆ వరప్రసాదం ఇప్పుడు సాధారణంగా దివ్యసంస్కారాల ద్వారా మనకు లభిస్తుంది. అలాగే, తన కుమారుని వరప్రసాదానికి మధ్యవర్తిగా ఉండి, దానిని పంచిపెట్టే మన ధన్యమాత వంటివారు కూడా వారు కారు. వారు మనకు పవిత్రీకరించే వరప్రసాదాన్ని అనుగ్రహించరు. అయితే, వారు రెండు పనులు చేయగలరు. మొదటిగా, దేవదూతలు, పునీతులు తమ మధ్యస్థ ప్రార్థనల శక్తి ద్వారా, పరలోకంలో తమకు ఉన్న మహిమ స్థాయిని బట్టి, తమ ప్రార్థనలతో దేవుని అనేక కార్యసాధక వరప్రసాదాలను మన కోసం “సంపాదించగలరు.” క్రీస్తు యొక్క ఏకైక శరీరంలోని సభ్యులుగా ఇది వారి మధ్యస్థ ప్రార్థనా పాత్ర. రెండవదిగా, దేవుడు బయలుపరచిన సత్యాన్ని మన బుద్ధికి బోధించడం ద్వారా మనలను “శుద్ధిపరచడానికి, జ్ఞానోదయం కలిగించడానికి, పరిపూర్ణులను చేయడానికి” దేవదూతలకు సహజ శక్తులు ఉన్నాయి. ఒక విధంగా ఇది వరప్రసాదాన్ని పంచిపెట్టడమే, ఎందుకంటే దేవదూతల సహజ శక్తుల సహకారంతో వరప్రసాదం ద్వారా ఇది జరుగుతుంది. దేవదూతలు చేయలేనిది మన సంకల్పాన్ని ప్రేరేపించడం. మంచిని ఎంచుకొని చెడును విడిచిపెట్టడానికి మనకు అవసరమైన వరప్రసాదాన్ని నేరుగా అనుగ్రహించగలది దేవుడు, దేవుడు మాత్రమే అని పునీత తోమా చాలా స్పష్టంగా చెబుతారు. అయితే, దేవదూతలు మన బుద్ధికి విషయాలను తెలియజేయగలరు; మనలను దేవుని చిత్తం వైపు ప్రేరేపించి నడిపించడానికి మన ఇంద్రియాలకు బాధను లేదా ఓదార్పును కలిగించగలరు.
రెండవ భాగానికి పరిచయంలో, లయోలా పునీత ఇగ్నేషియస్ రచించిన ఆధ్యాత్మిక సాధనల సారాంశం కనిపిస్తుంది. ఆయన బోధనలో ఆత్మల వివేచన ప్రధానమైనది. మన మనస్సుల్లోనూ, మన శారీరక ఇంద్రియాల ద్వారానూ జరిగే సద్దూతల కార్యాలను దుష్టదూతల కార్యాల నుండి ఎలా వేరుచేసి గుర్తించవచ్చో వివరించడానికి పునీత ఇగ్నేషియస్ ఎంతో కృషి చేస్తారు. ఉదాహరణకు, రెండవ వారానికి సంబంధించిన తన బోధనల్లో, ఏడవ నియమంలో ఆయన ఇలా చెబుతారు:
మంచి స్థితి నుండి మరింత మంచి స్థితికి సాగేవారి ఆత్మలను సద్దూత, స్పాంజిలోకి ఇంకే నీటిబొట్టులా, మధురంగా, తేలికగా, మృదువుగా తాకుతాడు; దుష్టదూత మాత్రం రాయిపై నీటిబొట్టు పడినట్లుగా, తీవ్రంగా, శబ్దంతో, కలవరంతో తాకుతాడు. చెడు స్థితి నుండి మరింత చెడు స్థితికి సాగేవారిని పైన పేర్కొన్న ఆత్మలు దీనికి విరుద్ధమైన రీతిలో తాకుతాయి.
మరో మాటలో చెప్పాలంటే, దేవదూతలు మనకు ప్రత్యేకమైన విధాలుగా సహాయం చేస్తారు. దేవుని వరప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి మనం సిద్ధంగా ఉండేలా మనలను ఆయన వైపు మళ్లిస్తారు; తమ సహజ శక్తుల ద్వారా మనలను పాపం నుండి దూరం చేస్తారు. వారి పరిచర్య మనకు అవసరం. వారు మనకు ఎలా సహాయం చేస్తారో అర్థం చేసుకున్నప్పుడు, మనం ఆ పరిచర్యపై మరింత సులభంగా ఆధారపడగలం.
తరువాత: ఎనిమిదవ అధ్యాయం—బంగారు మెట్లదారిలో తొమ్మిది మెట్లు

మెత్తని అట్టతో పుస్తకం – కిండిల్ ఈ-పుస్తకం – గూగుల్ ప్లే – యాపిల్ బుక్స్ – మరెన్నో!
