దేవునితో ఆత్మ శాశ్వతంగా ఐక్యమయ్యే స్థితికి సరిగ్గా ముందు ఉండే చివరి స్థితి నిశ్చితార్థం. ఇది ఆత్మలోని ఆధ్యాత్మిక భాగపు నిష్క్రియాత్మక శుద్ధీకరణలో చివరి భాగం; ప్రకాశ మార్గం నుండి ఐక్య మార్గానికి తీసుకువెళ్లే సంధి దశ. ఈ స్థితిలో శరీరం, లోకం, అపవాది ఇంకా ఆత్మపై దాడిచేయవచ్చు; దాని దృష్టిని మళ్లించి, అది ఆనందిస్తున్న ఐక్యత నుండి దానిని బయటకు లాగడానికి ప్రయత్నించవచ్చు. ఆత్మ ఈ ఐక్యతలోని ఆశీర్వాదాలను అనుభవించడం ప్రారంభించినప్పటికీ, దైవిక వివాహపు శాశ్వత స్థితిలోకి ప్రవేశించేందుకు దానిలో బలం, ధైర్యం, లెక్కలేనన్ని సద్గుణాలు నింపబడాలి. దైవిక వివాహ స్థితిని చేరుకున్న తరువాత, అపవాదికిగానీ, శరీరానికిగానీ, లోకానికిగానీ దానిపై ఏ విధమైన అధికారమూ ఉండదు. తన ప్రియునితో అది సంపూర్ణ విశ్రాంతిలో ఉంటుంది.
పునీత యోహానుకు సన్నిహిత సహచరి అయిన ఆవిలా పునీత తెరేసా, ఈ రెండు స్థితుల మధ్య తేడాను వివరిస్తూ, నిశ్చితార్థం అనేది వెలిగించిన రెండు కొవ్వొత్తులను వాటి వత్తుల వద్ద కలిపి ఉంచడం వంటిదని చెబుతారు. ఒక్కసారిగా వాటి జ్వాల ఒకటిగా మండుతుంది. ఆ రెండూ పరిపూర్ణంగా ఐక్యమవుతాయి. అయితే, ఆ కొవ్వొత్తులను మళ్లీ వేరుచేయడం సాధ్యమే కాబట్టి ఇది శాశ్వత స్థితి కాదని కూడా ఆమె వివరిస్తారు. అందువల్ల, నిశ్చితార్థం దేవునితో ఐక్యతను కలిగిస్తుంది గానీ, వివాహం కలిగించే విధంగా శాశ్వత ఐక్యతను కలిగించదు. ఆత్మ దేవునితో ఐక్యమై ఉంటుంది; అయినా శరీరం, లోకం, అపవాది నుండి వచ్చే శోధనలు ఇంకా దానిపై దాడిచేస్తూ, వారిని ఒకరి నుండి ఒకరిని వేరుచేయడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాయి.
ఆధ్యాత్మిక వివాహం నదిలో కురిసే వర్షం వంటిది. వర్షపు బిందువులు నదిలో చేరిన తరువాత వాటిని బయటకు తీయడం సాధ్యం కాదు. అవి వేర్వేరుగానే ఉన్నప్పటికీ, శాశ్వతంగా ఐక్యమై ఉండేంతగా కలిసిపోతాయి. వర్షపు బిందువులు ఆ మహా నదిలో భాగమవుతాయి.
సిలువ పునీత యోహాను ఆధ్యాత్మిక గీతం అనే గ్రంథంలోని 14-21 చరణాలలో నిశ్చితార్థ స్థితిని వివరిస్తారు. ఈ స్థితిలో ఆత్మ తనలో మిగిలిన చివరి అపరిపూర్ణతలను తొలగించే బాధాకరమైన శుద్ధీకరణల నుండి నిర్మలమైన ఐక్యతలోకి పయనిస్తుంది. నిశ్చితార్థంలోని ఐక్యత ఆధ్యాత్మికమైనది. అయితే, శరీర ఇంద్రియాలు ఇంకా దేవునితో పూర్తిగా ఐక్యం కాలేదు. పునీత యోహాను దీనిని ఇలా వివరిస్తారు:
అయితే, తరువాతి చరణాలను వివరించడానికి ముందు నేను ఒక విషయం చెప్పాలి. నిశ్చితార్థ స్థితిలో ఆత్మ ఈ ప్రశాంతతను అనుభవిస్తూ, ఈ జీవితంలో తాను పొందగలిగినదంతా పొందుతున్నప్పటికీ, దాని ప్రశాంతత పరిపూర్ణమైనదని మనం అనుకోకూడదు; దాని ఉన్నత భాగమే ప్రశాంతంగా ఉందని అర్థం చేసుకోవాలి. ఎందుకంటే, తరువాత నేను చూపించబోయే విధంగా, ఆధ్యాత్మిక వివాహ స్థితిలో తప్ప, దాని ఇంద్రియ సంబంధమైన భాగం తన అపరిపూర్ణ అలవాట్లన్నింటినీ ఎన్నడూ కోల్పోదు; దాని శక్తులు ఎన్నడూ పూర్తిగా అదుపులోకి రావు. ఆత్మ ఇప్పుడు పొందుతున్నది నిశ్చితార్థ స్థితిలో తాను పొందగలిగినదంతా; ఎందుకంటే వివాహ స్థితిలో ఆశీర్వాదాలు మరింత గొప్పవి. నిశ్చితార్థ స్థితిలో ప్రియుని ఈ సందర్శనల వల్ల వధువైన ఆత్మ ఎంతో ఆనందించినప్పటికీ, ఆయన లేమివల్ల అది ఇంకా బాధపడాలి; తన నిమ్న భాగంలోనూ, అపవాది చేతుల్లోనూ కలిగే కష్టాలను, వేదనలను సహించాలి. అయితే ఆధ్యాత్మిక వివాహ స్థితిలో ఇవన్నీ ముగిసిపోతాయి. (ఆధ్యాత్మిక గీతం 15.10)
ఈ నిశ్చితార్థ స్థితిలో ఆత్మ తన ఆధ్యాత్మిక భాగంలో దేవునితో ఐక్యమై ఉంటుంది. ఆత్మలోని నిమ్న భాగం ఇంకా అపరిపూర్ణంగానే ఉండి, అపవాది ఆత్మకు హాని కలిగించడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నప్పటికీ, దానిలోని ఆధ్యాత్మిక భాగం మెలకువతో, శాంతితో ఉంటుంది. అయితే, ఈ తాత్కాలిక నిశ్చితార్థ స్థితి చివరికి శాశ్వతమైన వివాహ స్థితికి దారితీస్తుంది.
వివాహ స్థితిలో ఆత్మలోని ప్రతి భాగం—ఆధ్యాత్మికమైనదీ, ఇంద్రియ సంబంధమైనదీ—దేవునిచేత రూపాంతరం చెంది, పవిత్రాత్మ కాంతితో ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతుంది. పోలికగా చెప్పాలంటే, ఇది ఎండ కాస్తున్న పగటివేళ ఆకాశంలోని నక్షత్రాల వంటిది. నక్షత్రాలు అప్పటికీ అక్కడే ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతుంటాయి; అయితే సూర్యుని కాంతి వాటిని మించిపోవడం వల్ల అవి కనిపించవు. ఆత్మలోని ప్రతి సామర్థ్యం, కోరిక, భావోద్వేగం విషయంలోనూ అలాగే జరుగుతుంది. ఆధ్యాత్మిక భాగం, ఇంద్రియాలతో సహా ఆత్మ అంతా పవిత్రాత్మ ప్రకాశాన్ని సంతరించుకుని, ఆత్మయే దేవుడు, దేవుడే ఆత్మ అన్నట్లుగా వెలుగులు వెదజల్లుతుంది. ఈ రెండూ తమ తమ ప్రత్యేక అస్తిత్వాన్ని కోల్పోకుండానే ఐక్యమవుతాయి. ఈ ఐక్యత రూపాంతరం చెందిస్తుంది; నాశనం చేయదు. ఆత్మలోని నిమ్నస్థాయి ప్రేమలన్నీ, దానికి అంతకుముందు ఉన్న ఇతర అనుబంధాలన్నీ, పూర్వపు భావనలు, అనుభవాలన్నీ పూర్తిగా తొలగిపోతాయి. తద్వారా దేవుడు, దేవుడు మాత్రమే ఆత్మను తన సొంతం చేసుకుని, దానిలోనూ దాని ద్వారానూ జీవిస్తాడు. దేవునిపట్ల గాఢమైన ప్రేమతో చివరిగా కలిగే ఈ ఆరిపోని జ్వాలయే ఆత్మ తన ప్రియుణ్ణి అంటిపెట్టుకుని, ఆయనతో ఒకటి కావడానికి దోహదం చేస్తుంది.
ఆత్మ కొంతకాలం కుమారుని వధువుగా పరిపూర్ణమైన, మధురమైన ప్రేమలో జీవించిన తరువాత, ఆధ్యాత్మిక వివాహ వేడుక కోసం దేవుడు దానిని పిలిచి, సుసంపన్నంగా వికసిస్తున్న తన తోటలోకి నడిపిస్తాడు. అప్పుడు ఆ రెండు స్వభావాలు ఎంతగా ఐక్యమవుతాయంటే, దైవికమైనది మానవమైనదానికి ఎంతగా అందించబడుతుందంటే, మౌలికమైన మార్పు ఏదీ చెందకుండానే ప్రతి ఒక్కటీ దేవుడిగా కనిపిస్తుంది—అయితే ఈ జీవితంలో పరిపూర్ణంగా అలా కాదు; అయినప్పటికీ, వర్ణించడానికిగానీ ఊహించడానికిగానీ సాధ్యం కాని రీతిలో అలా ఉంటుంది. (ఆధ్యాత్మిక గీతం 22.5b)
దేవునితో ఐక్యమైన ఈ స్థితిలో, తాను భరించిన ప్రతి శుద్ధీకరణకు తగిన ఫలం లభించిందని ఆత్మ గ్రహిస్తుంది. పశ్చాత్తాపానికి తావుండదు; ఐక్యానికి దారితీసిన సుదీర్ఘ ప్రయాణంలో పట్టుదలతో నిలిచినందుకు ఊహకందని కృతజ్ఞత మాత్రమే ఉంటుంది. ఇంద్రియాల శుద్ధీకరణను, ఆత్మ శుద్ధీకరణను దాటి వచ్చిన ఆత్మకు లభించే రెండు అంతిమ ఆశీర్వాదాలను పునీత యోహాను పేర్కొంటారు. మొదటిది, పైన ఇచ్చిన ఉల్లేఖనంలో క్లుప్తంగా వివరించినట్లుగా, ఈ జీవితంలో ఆత్మ దేవునితో స్థిరమైన ఐక్యతను అనుభవిస్తుంది. ఇదే భూమిపై పరిపూర్ణతతో కూడిన జీవితం. అయితే, ఆత్మ కోసం ఇంకా గొప్పది ఎదురుచూస్తోందని కూడా పునీత యోహాను చెబుతారు: అదే పరమానందకర దైవదర్శనం. భూమిపై ఉన్నప్పుడు ఆత్మ దేవునితో పరిపూర్ణ ఐక్యతలో జీవిస్తూ, దేవుని జీవపు పరిపూర్ణతను అనుభవిస్తుంది. కానీ ఆత్మ మరణానంతరం పరలోక మహిమలో ప్రవేశించి, పరమానందకర దైవదర్శనంలో దేవుని ముఖాన్ని దర్శించినప్పుడు, దేవునిలోని ఆ జీవపరిపూర్ణత మరింత ఉన్నత స్థాయికి చేరుతుంది.
ప్రేమ సజీవ జ్వాల
దేవునితో ఐక్యత అనే అనుభవం మాటలకు అందనిది. అయినప్పటికీ, సిలువ పునీత యోహాను కవితా రూపంలో ఈ ఐక్యత గురించి చెప్పడానికి ప్రయత్నించారు. దేవునితో ఉండేందుకు అంతటి చీకటితో, బాధతో నిండిన ప్రయాణాన్ని చేసి, చివరకు తన ప్రియుడైన దేవుని చేరుకున్న ఆత్మ అనుభవించే మాధుర్యాన్ని, జ్వలించే సాన్నిహిత్యాన్ని ఈ కవిత వర్ణిస్తుంది.
దేవునితో గాఢమైన ఐక్యతలో ఆత్మ పలికే పద్యచరణాలు:
ఓ ప్రేమ సజీవ జ్వాలా,
నీవు మృదువుగా గాయపరుస్తున్నావు
నా ఆత్మను దాని అంతరాంతరాల్లో!
నీవు ఇక బాధ కలిగించడం లేదు కాబట్టి,
నీ చిత్తమైతే, నీ కార్యాన్ని పరిపూర్ణం చేయి,
ఈ మధుర సమాగమానికి అడ్డుగా ఉన్న తెరను చించివేయి.ఓ మధురమైన దహనమా!
ఓ ఆనందదాయకమైన గాయమా!
ఓ మృదువైన హస్తమా! ఓ సున్నితమైన స్పర్శా!
నిత్యజీవపు రుచిని అందిస్తూ,
అప్పునంతా తీర్చుతూ,
వధించడం ద్వారా నీవు మరణాన్ని జీవంగా మార్చావు.ఓ అగ్ని దీపాలారా,
మీ తేజస్సులో
ఇంద్రియానుభూతి లోతైన గుహలు,
మసకబారి, చీకటితో నిండినవి,
మునుపెన్నడూ లేని ప్రకాశంతో
తమ ప్రియునికి వెలుగునూ వెచ్చదనాన్నీ కలిపి అందిస్తున్నాయి!ఎంత మృదువుగా, ఎంత ప్రేమగా
నీవు నా హృదయంలో మేల్కొంటున్నావు,
అక్కడ నీవొక్కడివే రహస్యంగా నివసిస్తున్నావు;
కృపామహిమలతో నిండిన
నీ మధుర శ్వాసలో,
ఎంత మృదువుగా నన్ను నీ ప్రేమతో నింపుతున్నావు.
ఈ కవితలోని లోతైన అర్థాన్ని వివరించేందుకు పునీత యోహాను ప్రతి పద్యచరణానికీ వ్యాఖ్యానం రాసి, తమ పాఠకులకు తోడ్పడ్డారు. దిగువన కూడా ఇదే పద్ధతిని అనుసరిస్తాము.
పద్యచరణం 1:
ఓ ప్రేమ సజీవ జ్వాలా,
నీవు మృదువుగా గాయపరుస్తున్నావు
నా ఆత్మను దాని అంతరాంతరాల్లో!
నీవు ఇక బాధ కలిగించడం లేదు కాబట్టి,
నీ చిత్తమైతే, నీ కార్యాన్ని పరిపూర్ణం చేయి,
ఈ మధుర సమాగమానికి అడ్డుగా ఉన్న తెరను చించివేయి.
“సజీవ జ్వాల” పవిత్రాత్మయే. ఆత్మ తన ప్రేమలోని అత్యంత లోతైన ఆకాంక్షలను వ్యక్తం చేస్తూ “ఓ” అని పిలుస్తుంది. ఇప్పుడు పవిత్రాత్మ ఆత్మను పూర్తిగా జ్వలింపజేశారు; ఆ ప్రేమలో మరింత లోతుగా ప్రవేశించాలని కోరుకుంటూ, ఆత్మ దేవుని పట్ల తనకున్న అత్యంత గాఢమైన ప్రేమను వ్యక్తం చేస్తుంది. ప్రేమ చేత ఆత్మ “మృదువుగా గాయపరచబడుతుంది” లేదా “వేడి లోహంతో కాల్చబడి స్వస్థపరచబడుతుంది.” ప్రేమ గాయపరుస్తుందని చెప్పడం విరుద్ధంగా అనిపించవచ్చు. కానీ వేడి లోహంతో గాయాన్ని కాల్చి స్వస్థపరచినట్లే, ప్రేమ కూడా స్వస్థపరచడానికే అలా చేస్తుంది. దేవునికి చెందినది కాని ప్రతిదాని నుంచీ ఆత్మను విముక్తం చేయడం ద్వారా ప్రేమ దానిని మృదువుగా స్వస్థపరచింది. దేవుని ప్రతి స్పర్శ ఆత్మను మరింత దగ్గరకు ఆకర్షించి, మరింత స్వస్థతను, స్వేచ్ఛను, దివ్య పరివర్తనను కలిగిస్తుంది. దేవుని అత్యంత మృదువైన ప్రేమను పొందే ఈ అనుభవం నిత్యత్వమంతా మరింత లోతుగా పెరుగుతూనే ఉంటుంది.
పునీత యోహాను తాము అంధకార రాత్రిలో వర్ణించిన కట్టె దృశ్యాన్ని మరోసారి గుర్తుచేస్తారు. దేవుని ప్రేమ చేత శుద్ధీకరించబడుతున్న ఆత్మ మండుతున్న కట్టెవంటిదని వారు వివరిస్తారు. అది చిటపటలాడుతూ మండుతుండగా, దానిలోని మలినాలు బయటకు పోతాయి. తనను చుట్టుముట్టిన నల్లని మసిని చూసి ఆత్మ వినమ్రమవుతుంది. అయినా, దేవుని ప్రేమ ఆత్మను మార్చడం ప్రారంభించినట్లే, మంట కూడా క్రమంగా కట్టెను మార్చడం ప్రారంభిస్తుంది.
ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ దశలో ఆత్మ ఉప్పొంగే ఆనందంతో ఉల్లసిస్తుంది. ఎందుకంటే అది అన్ని ఆసక్తి బంధాల నుంచీ పూర్తిగా శుద్ధీకరించబడటమే కాకుండా, దాని “అంతరాంతరాలు” కూడా పవిత్రాత్మ చేత జ్వలింపజేయబడ్డాయి. దేవుని పరిపూర్ణ ప్రేమజ్వాలలో ఐక్యమై, ఆత్మ మరియు దేవుడు ఇప్పుడు ఒక్కటిగా ఉన్నారు. అపవిత్రమైనదేదీ మిగిలి లేదు. ఆత్మ యొక్క అత్యంత లోతైన కేంద్రంలోని ప్రతిదీ మారి, పరివర్తన చెందుతుంది. అంతా దేవుని ప్రేమతో జ్వలిస్తుంది; దేవుని ప్రేమ వెలుగులు ప్రసరిస్తుంది. దేవుడే ఆత్మకు కేంద్రం అవుతారు; దేవుని స్వంత జీవపు ఈ అంతర కేంద్రంలో ఆత్మ విశ్రాంతి పొందుతుంది.
ప్రారంభ దశలో ఉన్నవారి శుద్ధీకరణ మార్గంలోనూ, పురోగతి సాధించినవారి జ్ఞానోదయ మార్గంలోనూ, ఆత్మ దేవుని ప్రేమ చేత శుద్ధీకరించబడిందని గుర్తుచేసుకోండి. ఈ “సజీవ జ్వాల” క్రమం తప్పిన వాంఛలనూ, అపరిపూర్ణ సామర్థ్యాలనూ బాధపెట్టింది. కానీ ఇప్పుడు, సజీవ జ్వాల అయిన పవిత్రాత్మ ఆత్మలో దేనినీ ఇక బాధపెట్టరు. అంతా శుద్ధీకరించబడింది కాబట్టి, ఆ “అగ్ని” ఇక శుద్ధీకరించదు. సజీవ జ్వాల అన్ని స్థాయిల్లోనూ ఆత్మతో ఒక్కటై ఉన్నందున, అది వెచ్చదనంతో, సౌందర్యంతో మినుకుమినుకుమంటుంది. ఫలితంగా, ఆత్మ దేవుని మనస్సుతో ఆలోచించడం ప్రారంభిస్తుంది, దేవుని జ్ఞాపకాల్లో ఆనందిస్తుంది, దేవుని చిత్తంతో ప్రేమిస్తుంది. ప్రేమ కలిగించే ఆనందం ఎంత బలంగా, మహిమాన్వితంగా ఉంటుందంటే, ఆత్మ పరలోకం కోసం తహతహలాడుతుంది.
ఇంద్రియ, ఆధ్యాత్మిక శుద్ధీకరణల గుండా సాగుతున్నప్పుడు, వివిధ సమయాల్లో ఆత్మ మరణాన్ని కోరుకుందని కూడా గుర్తుచేసుకోండి. ఈ కోరిక ప్రధానంగా దాని బాధాకరమైన శుద్ధీకరణల వల్ల, అలాగే తనలో ఎంతో దయనీయ స్థితి ఉందని అది వినయంతో గుర్తించడం వల్ల కలిగింది. అయితే, ఇప్పుడు ఆత్మ నుండి పాపమంతా, అస్తవ్యస్తత అంతా పూర్తిగా తొలగిపోయాయి కాబట్టి, అది ప్రేమతో మరణించాలని కోరుకుంటోంది. ఈ జీవితపు “వలను తెంచుకుని,” పరలోకంలో దేవుని ఆనందమయ సాక్షాత్కార దర్శనంలో ప్రవేశించాలనే ఆధ్యాత్మిక ఆకాంక్షను ఇప్పుడు పవిత్రాత్మయే దానిలో రగిలిస్తున్నారు. మొదట, దేవుడు ఆత్మను ఇంద్రియ సంబంధమైన మమకారాల నుండి విముక్తం చేశారు. రెండవదిగా, బుద్ధి, జ్ఞాపకశక్తి, సంకల్పశక్తిలోని ఆధ్యాత్మిక అపరిపూర్ణతల నుండి ఆత్మను విముక్తం చేశారు. ఇప్పుడు, దేవునితో ఏకమైన ఆత్మ, పరలోకంలో దేవునితో ఉండగలిగేలా తన ఆధ్యాత్మిక స్వరూపం శరీరం నుండి విముక్తి పొందాలని కోరుకుంటోంది. ఆత్మ ప్రేమలో పూర్తిగా లీనమై ఉంది; ఆ ప్రేమ ఆనందభరితమైన ఉప్పొంగే సమృద్ధితో ప్రవహిస్తూ, దాని అత్యంత లోతైన కేంద్రం నుండి ఆత్మను నడిపిస్తోంది.
ఈ కవిత 2వ చరణంతో కొనసాగుతుంది:
ఓ మధురమైన దహనమా!
ఓ ఆనందదాయకమైన గాయమా!
ఓ మృదువైన హస్తమా! ఓ సున్నితమైన స్పర్శా!
నిత్యజీవపు రుచిని అందిస్తూ,
అప్పునంతా తీర్చుతూ,
వధించడం ద్వారా నీవు మరణాన్ని జీవంగా మార్చావు.
రెండవ చరణం అదే విషయాన్ని వేరొక దృక్కోణం నుండి వివరిస్తుంది. ఈ పంక్తులు పరమ పవిత్ర త్రిత్వంలోని ప్రతి దైవవ్యక్తి చేసే విశిష్ట కార్యాలను గుర్తిస్తాయి. “మధురమైన దహనం,” “మధురానందకరమైన గాయం” పవిత్రాత్మ నుండి వస్తాయి. “మృదువైన హస్తం” తండ్రిది. “సున్నితమైన స్పర్శ” కుమారుని స్పర్శ.
పవిత్రాత్మ—పవిత్రాత్మ కలిగించే “మధురమైన దహనం” ఆత్మను కాల్చి స్వస్థపరుస్తుంది. కాల్చి స్వస్థపరచడం అనేది ఒక చికిత్సా విధానం. అయితే, పవిత్రాత్మ ఆత్మలోని అత్యంత లోతైన కేంద్రాన్ని ఇలా దహించడం వల్ల ఎలాంటి బాధా కలగదు; ఎందుకంటే పాపమంతా అప్పటికే తొలగిపోయింది. అందువల్ల, ఈ దహనం వల్ల ఆత్మ అనుభవించే ఫలితాలు ఆరోగ్యం, బలం, అత్యంత మధురమైన ఆనందం మాత్రమే. పవిత్రాత్మ అగ్ని శక్తిమంతమైనది. నిజానికి, అది “వెయ్యి లోకాలను” దహించివేయగలిగేంత శక్తిమంతమైనది. కానీ ఈ సందర్భంలో, ఆత్మ ప్రేమ యొక్క సజీవ జ్వాలను తనలో ఇముడ్చుకుని, దాని ప్రకాశంతో, సౌందర్యంతో వెలుగొందుతుంది.
పవిత్రాత్మ స్పర్శ ఆత్మను నిరంతరం గాయపరుస్తుంది; అయితే ప్రతి స్పర్శ అంతకుముందటి గాయాన్ని నయం చేస్తుంది. అలా, ఒక స్పర్శ తరువాత మరో స్పర్శ గాయపరుస్తూ, నయం చేస్తూ, మళ్లీ గాయపరుస్తూ, నయం చేస్తూ కొనసాగుతుంది. ప్రతి స్పర్శతో మరింత పరివర్తన, ఆనందం కలుగుతాయి. ఈ దివ్యస్పర్శ బింబాలను, భావనలను లేదా రూపాలను అందించదు. ఇది దేవుని శుద్ధ ఆత్మ, ఆత్మలోని శుద్ధమైన ఆధ్యాత్మిక తత్త్వాన్ని స్పృశిస్తూ, పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికమైన రీతిలో దానితో సంభాషించడం.
తండ్రి—దేవుడు సర్వశక్తిమంతుడు. తన బలమైన హస్తంతో ఆయన పరలోకాన్ని, భూలోకాన్ని నియంత్రిస్తున్నారు. తండ్రి హస్తానికి ఉన్న అటువంటి శక్తిని వివరించే ఈ క్రింది పవిత్ర గ్రంథ వాక్యాలను పునీత యోహాను గుర్తుచేస్తున్నారు:
ఆయన భూమివైపు చూస్తే అది వణుకుతుంది; పర్వతాలను తాకితే అవి పొగలు కక్కుతాయి! (కీర్తనలు 104:32).
మరణాన్నీ జీవాన్నీ కలిగించేది నేనే; గాయపరచేదీ వాటిని నయం చేసేదీ నేనే; నా చేతి నుండి ఎవరూ విడిపించలేరు (ద్వితీయోపదేశకాండము 32:39).
అయితే, తండ్రి హస్తం మృదువైనది కూడా. ఆయన ఉదారుడు, సమృద్ధిగా ఇచ్చేవాడు; మనపై కరుణను, దయను వర్షిస్తారు. అంతిమంగా, తండ్రి తన మృదువైన హస్తం ద్వారా, తన కుమారుడైన యేసుక్రీస్తును కానుకగా ఇచ్చి, ప్రేమను, స్వస్థతను అందించే తన మానవ స్పర్శను మనకు ప్రసాదించారు.
కుమారుడు—కాబట్టి, తండ్రి నుండి పంపబడిన దేవుని కుమారుడే పునీత యోహాను వివరించే సుకుమారమైన స్పర్శ. కుమారుడు ఆత్మను దాని అంతరంగ సారంలో స్పృశిస్తారు. ఈ స్పర్శ ఫలితంగా ఆత్మ పూర్తిగా దివ్యసారంలో ఇమిడిపోతుంది. కుమారుని స్పర్శ ఎంత సున్నితమైనదో అంత శక్తిమంతమైనది; అందువల్ల మరేదీ—ఈ లోకానికి చెందినదైనా, అపవాదికి చెందినదైనా, శరీరానికి చెందినదైనా—ఆత్మను స్పృశించలేదు. దేవుని కుమారుని స్పర్శ మాత్రమే ఆత్మను తన వశం చేసుకుంటుంది.
కుమారుని ఈ స్పర్శ ఆధ్యాత్మిక తత్త్వంలో పరిపూర్ణమైన ఆనందాన్ని కలిగించడమే కాకుండా, శరీరంలోకి, ఇంద్రియాల్లోకి కూడా పొంగిప్రవహిస్తుంది. అంతేకాకుండా, ధైర్యస్థైర్యం, జ్ఞానం, ప్రేమ, సౌందర్యం, కృప, సహనంతో భరించే శక్తి, మంచితనం వంటి అనేక వరాలు ఆత్మకు ప్రసాదించబడతాయి.
ఆత్మ ఇప్పుడు ఒక నూతన సృష్టి. దాని పూర్వ స్వరూపం మరణించడం వల్ల దేవునిలో నూతన జీవితం కలిగింది. ఈ నూతన స్థితిలో బుద్ధి తన జ్ఞానానికి మూలంగా ఇక ఇంద్రియాలపైనా, మానవ తర్కంపైనా ఆధారపడదు; ఇప్పుడు కేవలం దేవుని మనస్సు ద్వారానే తెలుసుకుంటుంది. సంకల్పశక్తి ఏ సహజమైన అనురాగం వైపుగానీ, దేవుడు తప్ప మరేదాని వైపుగానీ ఆకర్షించబడదు. ఇప్పుడు రెండు సంకల్పాలూ ఒకటిగా ఐక్యమయ్యాయి కాబట్టి, దేవుని సంకల్పమే మానవ సంకల్పశక్తికి ఏకైక ప్రేరణ. జ్ఞాపకశక్తి కూడా ఇక ఈ లోకానికి చెందిన దేనిపైనా నిమగ్నం కాకుండా, నిత్యత్వంపైనే స్థిరంగా నిలుస్తుంది. ఆత్మ దేవునికి భిన్నంగానే ఉన్నప్పటికీ, అది దివ్యీకరించబడుతుందని, భాగస్వామ్యం, ఐక్యత ద్వారా దేవుడిగా అవుతుందని చెప్పవచ్చు. ఈ ఐక్యత ఎంత గాఢమైనదంటే, ప్రతి ఆలోచన, కోరిక, భావోద్వేగం, సంకల్పం, జ్ఞాపకం మొదలైనవన్నీ పూర్తిగా దేవునిచే నడిపించబడుతూ, సంపూర్ణంగా ఆయన అధీనంలో ఉంటాయి.
ఈ కవిత 3వ చరణంతో కొనసాగుతుంది:
ఓ అగ్ని దీపాలారా,
మీ తేజస్సులో
ఇంద్రియానుభూతి లోతైన గుహలు,
మసకబారి, చీకటితో నిండినవి,
మునుపెన్నడూ లేని ప్రకాశంతో
తమ ప్రియునికి వెలుగునూ వెచ్చదనాన్నీ కలిపి అందిస్తున్నాయి!
చీకటిగా ఉన్న ఒక గదిలో ప్రకాశవంతమైన దీపాలను ఒకదాని తరువాత ఒకటిగా వెలిగిస్తున్నట్లు ఊహించండి. లెక్కలేనన్ని దీపాలు ఆ చీకటి గదిని నింపుతున్నట్లు ఊహించండి. ఆ దీపాలలో ప్రతిదీ తన వెలుగును మిగిలినవాటి వెలుగుతో కలిపి, ఆ గది (లోతైన గుహ) చీకటిని వెలుగుగా మారుస్తుంది. ఆత్మలోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది. ప్రతి దీపమూ మనం దేవుని లక్షణంగా పిలవగలిగిన దానిని సూచిస్తుంది: కరుణ, జ్ఞానం, సర్వశక్తిమత్వం, శక్తి, సౌందర్యం మొదలైనవి. దేవుడు తన సారాంశంలోనే తన లక్షణాల స్వరూపంగా ఉన్నాడు. ఆయన కరుణాస్వరూపుడు, జ్ఞానస్వరూపుడు, శక్తిస్వరూపుడు; మిగిలిన లక్షణాల విషయంలోనూ అంతే.
ఆత్మ దేవునితో ఐక్యంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అది దేవుని లక్షణాలలోనే పాలుపంచుకుంటుంది. జ్ఞానం, కరుణ, శక్తి మొదలైనవి ఆత్మను ముంచెత్తి, దానిలో ఎంత ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతాయంటే, ఆ లక్షణాలు ఆత్మకే సొంతమైనట్లుగా అనిపిస్తుంది; నిజంగానే అవి ఆత్మకు సొంతమవుతాయి.
దేవుని లక్షణాలు ఆత్మలో మండుతున్న జ్వాలవంటివి. ఆ జ్వాల ఆత్మలో తన వెలుగును ప్రసరింపజేయడమే కాకుండా, ఆత్మలోని గాలిని సైతం అంటిస్తుంది. అది ఆ గాలిని జ్వాలగా మార్చివేస్తుంది. ఆ విధంగా, ఆత్మ దేవునిలో పాలుపంచుకోవడం ద్వారా దేవునిగా మారుతుంది. ఈ ఆధ్యాత్మిక సత్యం అవగాహనకూ వివరణకూ అతీతమైనది.
ఆత్మలోని “లోతైన గుహలు,” అంటే బుద్ధి, జ్ఞాపకశక్తి, సంకల్పం యొక్క అంతరాళాలు, దేవునిలో ఎంతగా రూపాంతరం చెందుతాయంటే, అవి దేవుని నిజమైన “వెలుగునూ వెచ్చదనాన్నీ” తిరిగి దేవునికే ప్రసరింపజేస్తాయి. ఆత్మ తన ప్రియుని శక్తి ద్వారా ప్రేమిస్తుంది. అది దేవునిచే ప్రేమించబడుతుంది; దేవుని ద్వారానే ప్రేమిస్తుంది. స్వయంగా దేవుని రూపాంతరీకరణ హస్తం ద్వారా అది దేవుణ్ణి స్తుతిస్తుంది, ఆరాధిస్తుంది, ప్రణమిల్లుతుంది.
ఈ కవిత ముగిసేది 4వ చరణంతో:
ఎంత మృదువుగా, ఎంత ప్రేమగా
నా హృదయంలో నీవు మేల్కొంటావు,
అక్కడ నీవొక్కడివే రహస్యంగా నివసిస్తావు;
కృపా మహిమలతో నిండిన
నీ మధుర శ్వాసలో,
ఎంత సున్నితంగా నీ ప్రేమతో నన్ను నింపుతావు.
ఈ చివరి చరణం రెండు విషయాలకు ఆత్మ చూపే అపారమైన కృతజ్ఞతను వ్యక్తపరుస్తుంది. మొదటిగా, తాను అనుభవించే మృదువైన, ప్రేమపూర్వకమైన “మేల్కొలుపు” కోసం ఆత్మ దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతుంది. రెండవదిగా, ఆత్మలో దేవుని “శ్వాస” ఆయన కృపనూ మహిమనూ, ఆత్మ ఆకర్షింపబడుతున్న ఉన్నత స్థితులనూ వెల్లడిచేస్తుంది; ఆ శ్వాసకు ఆత్మ కృతజ్ఞతతో నిండిపోతుంది.
మేల్కొలుపు—దేవుని “వేలకొలది వేల” సద్గుణాలనూ ఉత్కృష్టతలనూ ఆత్మ గుర్తిస్తుంది. ఈ అవగాహన భావనల ద్వారా పొందే ఏ జ్ఞానానికైనా అతీతమైనది. ఇది దేవుడే స్వయంగా ఆత్మకు నేరుగా ప్రసాదించే శుద్ధమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం. ఇప్పుడు ఆత్మ సమస్త సృష్టినీ దేవుని మనస్సు ద్వారానే చూస్తుంది. దేవుడే స్వయంగా బోధించడం వల్ల, ప్రతిదీ దైవదృష్టితో అర్థమవుతుంది. ఈ జ్ఞానం మానవ సామర్థ్యానికి అతీతమైనదైనప్పటికీ, దేవుడు ఈ జ్ఞానంలో ఆత్మను నిలబెడతాడు కాబట్టి అది తట్టుకోలేని స్థితికి లోనుకాదు.
శ్వాస—దేవుడు ఆత్మలోకి ఊదే ఈ శ్వాస గురించి తాను మాట్లాడదలచుకోలేదని పునీత యోహాను అంటారు; ఎందుకంటే దాని గురించి తాను ఏమి చెప్పినా అది వాస్తవాన్ని పూర్తిగా వ్యక్తపరచలేదు. ఆత్మలో దేవుని శ్వాస ద్వారా జరిగే వాస్తవానికి మాటలు ఏ మాత్రమూ దగ్గరగా కూడా రాలేవు.
ఆధ్యాత్మిక గీతం
సిలువ పునీత యోహాను మాటలను నేరుగా ఉటంకిస్తూ ఆయన బోధనను ముగిద్దాం. ఈ ఉటంకింపులు ఆయన రచించిన ఆధ్యాత్మిక గీతం అనే కవిత చివరి చరణంపై వ్యాఖ్యానం—చరణం 40.2 మరియు 40.3—నుంచి తీసుకున్నవి. దేవునితో ఐక్యంలో ఆత్మ పొందే ఐదు ఆశీర్వాదాలను పేర్కొంటూ పునీత యోహాను ప్రారంభిస్తారు:
మొదటిది, ఆత్మ సమస్త వస్తువులపట్ల మమకారాన్ని విడిచిపెట్టి, వాటికి అపరిచితంగా మారడం. రెండవది, అపవాది ఓడింపబడి పారద్రోలబడటం. మూడవది, ఉద్రేకాలు అణచివేయబడి, సహజ వాంఛలు నిగ్రహింపబడటం. నాలుగవదీ ఐదవదీ ఏమిటంటే, ఆత్మలోని ఇంద్రియసంబంధమైన, అధమ స్వభావం మార్పుచెంది శుద్ధీకరింపబడి, ఆధ్యాత్మిక స్వభావానికి అనుగుణంగా మారుతుంది. దానివల్ల అది ఆధ్యాత్మిక ఆశీర్వాదాలకు అడ్డుపడకపోవడమే కాకుండా, అందుకు విరుద్ధంగా, వాటిని స్వీకరించడానికి సిద్ధమవుతుంది; ఎందుకంటే తనకు ప్రసాదింపబడిన ఆశీర్వాదాలలో అది ఇప్పటికే తన సామర్థ్యం మేరకు పాలుపంచుకుంటోంది.
“దానిని ఎవరూ చూడలేదు.”
అంటే, పరలోకంలోనూ భూమిపైనా ఉన్న సమస్త సృష్టివస్తువుల నుంచి నా ఆత్మ ఎంతగా మమకారాన్ని విడిచిపెట్టిందంటే, ఎంతగా సమస్తాన్ని త్యజించి, ఏకాంతంగా, వాటికి దూరంగా ఉందంటే; నీలో ఎంతగా ఏకాగ్రమై ఉందంటే, నీలో నేను పొందే ఆ అత్యంత ఆంతరంగిక ఆనందం ఏ దాని కంటికీ కనిపించదు. అంటే, తన మాధుర్యంతో నాకు సంతోషాన్ని గానీ, తన నీచత్వంతో నాకు అసహ్యాన్ని గానీ కలిగించగలది ఏదీ లేదు; ఎందుకంటే నా ఆత్మ అటువంటి వాటన్నిటి నుంచి ఎంతో దూరమై, నీలో అంతటి గాఢమైన ఆనందంలో లీనమై ఉంది కాబట్టి, ఏదీ నన్ను చూడలేదు.
ఇప్పుడు ఆత్మలో పరలోకం కోసం ఆరాటం మిగిలి ఉంటుందని చెబుతూ, పునీత యోహాను ఈ ఉదాత్తమైన కవితపై తన వ్యాఖ్యానాన్ని ముగిస్తారు. అది “పోరాడే సభ”లో, అంటే భూమిపై ఉన్న సభలో, భాగమైనప్పటికీ, “విజయోత్సవ సభ”లోకి, అంటే పరలోకంలో ఉన్న సభలోకి, ఆకర్షింపబడాలని ఆరాటపడుతుంది. కాబట్టి, కింద 40.8 చరణంలో వర్ణించినట్లుగా, దేవుడు తనను నిత్యకాలమంతటికీ దైవ సాక్షాత్కార మహిమలోకి తీసుకువెళ్లే వరకు ఆత్మ ఇప్పుడు వేచియుంటుంది!
వధువైన ఆత్మ తనలోని ఈ పరిపూర్ణతలనూ, మనోభావాలనూ తన ప్రియుడైన దేవుని కుమారుని ముందు ఉంచుతుంది. అదే సమయంలో, పోరాడుతున్న సభలో దేవుడు తన అనుగ్రహంతో తనకు ప్రసాదించిన ఆధ్యాత్మిక వివాహ స్థితి నుండి విజయసభలోని మహిమాన్విత వివాహ స్థితిలోకి ఆయన తనను తీసుకువెళ్లాలని ఆత్మ అభిలషిస్తుంది. విశ్వాసపాత్రులైన ఆత్మల వరుడైన యేసు అతి మధుర నామాన్ని మొరపెట్టుకునే వారందరినీ ఆయన తన కారుణ్యంతో ఆ స్థితిలోకి తీసుకువెళ్లునుగాక. తండ్రితోను పవిత్రాత్మతోను కలసి ఆయనకు యుగయుగములకును సమస్త ఘనతయు మహిమయు కలుగునుగాక. ఆమేన్.