కార్మెల్కు చేసిన ఈ సందర్శనను వివరిస్తుంటే, పాలీన్ అక్కడ ప్రవేశించిన తరువాత నేను మొదటిసారి అక్కడికి వెళ్లినప్పటి జ్ఞాపకాలు నా మనసులో మెదులుతున్నాయి. ఆ సంతోషకరమైన రోజు ఉదయాన, భవిష్యత్తులో నాకు ఏ పేరు ఇస్తారో అని ఆలోచించాను. యేసు తెరేసా అనే సోదరి అప్పటికే ఉన్నారని నాకు తెలుసు; అయినా తెరేస్ అనే నా అందమైన పేరును నా నుంచి తీసివేయలేరు కదా. హఠాత్తుగా, నేను ఎంతో ప్రియంగా ప్రేమించే బాలయేసు నాకు గుర్తుకు వచ్చారు; బాలయేసు తెరేసా అని పిలిపించుకోవాలని నాకు ఎంతగా ఉందో అప్పుడు అనిపించింది. ప్రియమైన మాతా, నా కోరికను మీకు చెప్పకుండా జాగ్రత్తపడ్డాను. అయినా మన సంభాషణ మధ్యలో మీరు నాతో, “చిన్నారీ, నీవు మా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు నిన్ను ‘బాలయేసు తెరేసా’ అని పిలుస్తారు” అన్నారు. నిజంగా నా ఆనందానికి అవధులు లేకపోయాయి. మన ఇద్దరి ఆలోచనలూ ఇలా సంతోషకరంగా కలవడం దివ్యబాలుడు అనుగ్రహించిన ప్రత్యేక వరంలా అనిపించింది.
బొమ్మలపట్ల, పుస్తకాలపట్ల నాకున్న ప్రేమను గురించి ఇంతవరకు ఏమీ చెప్పలేదు. అయినా, సద్గుణాలను ఆచరించడానికి నన్ను ప్రోత్సహించిన అత్యంత ఆనందకరమైన, బలమైన అనుభూతులలో కొన్నింటికి కారణం పాలీన్ నాకు చూపిస్తూ ఉండే అందమైన బొమ్మలే. వాటిని చూస్తున్నప్పుడు మిగతావన్నీ మరచిపోయేదాన్ని. ఉదాహరణకు, “దివ్య ఖైదీకి చెందిన చిన్న పుష్పం” అనే బొమ్మ ఎన్నో ఆలోచనలను రేకెత్తించేది; ఒక విధమైన పారవశ్యంలో దానినే చూస్తూ ఉండిపోయేదాన్ని. మన ప్రభువుకు చిన్న పుష్పంగా ఉండేందుకు నన్ను నేను ఆయనకు అర్పించుకున్నాను. ఆయనను ఓదార్చాలని, దివ్యసత్ప్రసాద మందసానికి వీలైనంత దగ్గరగా చేరాలని, ఆయన నన్ను చూసి, సంరక్షించి, తన కోసం కోసుకోవాలని తపించాను.
ఆటల్లో నేను ఏమాత్రం రాణించలేకపోయేదాన్ని కాబట్టి, నా సమయమంతా చదువుతూ గడపడానికే ఇష్టపడేదాన్ని. అదృష్టవశాత్తూ, ఈ విషయంలో నాకు దారి చూపడానికి కంటికి కనిపించే సంరక్షక దూతలు ఉండేవారు. వారు నా వయసుకు తగిన పుస్తకాలను ఎంచేవారు; అవి నాకు ఆసక్తిని కలిగించడంతోపాటు నా ఆలోచనలను, హృదయభావాలను పోషించేవి. నాకెంతో ఇష్టమైన ఈ కాలక్షేపానికి పరిమిత సమయం మాత్రమే ఇచ్చేవారు. అది ఎంతో ఆత్మత్యాగానికి అవకాశమైంది. ఎందుకంటే, కేటాయించిన సమయం ముగిసిన వెంటనే, ఎంత ఆసక్తికరమైన భాగం మధ్యలో ఉన్నా సరే, తక్షణమే చదవడం ఆపివేయడం నా కర్తవ్యంగా భావించాను.
ఈ పుస్తకాలు నాపై చూపిన ప్రభావం గురించి చెప్పాలంటే, వీరసాహసాలకు సంబంధించిన కొన్ని కథలను చదువుతున్నప్పుడు జీవిత వాస్తవాలు నాకు ఎల్లప్పుడూ అర్థమయ్యేవి కావని నిజాయితీగా ఒప్పుకోవాలి. అందువల్ల ఫ్రాన్స్ వీరనారుల దేశభక్తి కార్యాలను, ముఖ్యంగా పూజనీయురాలు జోన్ ఆఫ్ ఆర్క్ చేసిన కార్యాలను మెచ్చుకుంటూ, వారు చేసినట్లే నేనూ చేయాలని తపించాను. దాదాపు ఈ సమయంలోనే, నా జీవితంలోని అత్యంత గొప్ప కృపలలో ఒకటిగా నేను భావించే కృపను పొందాను. ఎందుకంటే ఆ వయసులో, ఇప్పుడు పొందుతున్నట్లుగా పరలోకం నుంచి జ్ఞానప్రకాశాలను పొందే అనుగ్రహం నాకు ఉండేది కాదు.
శాశ్వతంగా నిలిచేదే నిజమైన మహిమ అని మన ప్రభువు నాకు అర్థమయ్యేలా చేశారు. దానిని పొందడానికి గొప్పగా కనిపించే కార్యాలు చేయనవసరం లేదని, బదులుగా “కుడిచేయి చేసేది ఎడమచేతికి తెలియకుండా”[1] ఇతరుల కళ్లకు మాత్రమే కాక, తన దృష్టికి కూడా తనను తాను మరుగుపరచుకోవాలని తెలియజేశారు. అప్పుడు, నేను గొప్ప కార్యాల కోసమే జన్మించానని ఆలోచిస్తూ, వాటిని సాధించే మార్గాలను వెదుకుతుండగా, నా వ్యక్తిగత మహిమ మనుషుల కళ్లముందు ఎన్నడూ వెల్లడికాదని, పునీతురాలిగా మారడంలోనే అది ఉంటుందని నాకు అంతరంగంలో తెలియజేయబడింది.
ఎన్నో సంవత్సరాల మఠజీవితం తరువాత కూడా, అప్పుడు నేను ఎంత అపరిపూర్ణంగా ఉన్నానో, ఇప్పటికీ ఎంత అపరిపూర్ణంగా ఉన్నానో చూస్తే, ఈ ఆకాంక్ష మితిమీరిన సాహసంగా అనిపించవచ్చు. అయినా ఏదో ఒక రోజు గొప్ప పునీతురాలిని అవుతాననే అదే సాహసోపేతమైన నమ్మకం నాలో ఇప్పటికీ ఉంది. నేను నా సొంత పుణ్యాలపై నమ్మకం ఉంచడం లేదు; ఎందుకంటే నావంటూ పుణ్యాలేమీ లేవు. అయితే సద్గుణానికీ పవిత్రతకూ స్వరూపమైన ఆయనపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను. నా బలహీనమైన ప్రయత్నాలకు సంతోషించి, నన్ను తన చెంతకు పైకెత్తి, తన పుణ్యాలతో నన్ను అలంకరించి, పునీతురాలిగా చేసేది ఆయన ఒక్కరే. పునీతురాలిగా మారాలంటే ఎంతో బాధను అనుభవించవలసి ఉంటుందని అప్పుడు నాకు తెలియదు. అయితే, నేను వివరించిన పరీక్షల ద్వారా దేవుడు త్వరలోనే ఈ రహస్యాన్ని నాకు తెలియజేశారు.
ఇప్పుడు నా కథను ఎక్కడ ఆపానో అక్కడి నుంచి కొనసాగించాలి. నాకు స్వస్థత కలిగిన మూడు నెలల తరువాత, వాతావరణం మారితే బాగుంటుందని నాన్న నన్ను వేరే చోటికి తీసుకువెళ్లారు. అది ఎంతో ఆహ్లాదకరమైన సమయం; లోకం ఎలా ఉంటుందో కొంత తెలుసుకోవడం మొదలుపెట్టాను. నా చుట్టూ అంతా ఆనందోత్సాహాలే; అందరూ నన్ను ముద్దుచేసేవారు, ఎంతో ఆదరించేవారు, మెచ్చుకునేవారు—నిజానికి, ఆ రెండు వారాలూ నా దారి పూలతో పరచినట్లే ఉండింది. జ్ఞాని చెప్పిన మాట నిజమే: “వ్యర్థమైన ఆకర్షణల మోహం అమాయకమైన మనసును తలకిందులు చేస్తుంది.”[2] పదేళ్ల వయస్సులో హృదయం సులభంగా ఆకర్షితమవుతుంది; ఇలాంటి జీవితం నన్నూ ఆకట్టుకుందని ఒప్పుకుంటాను. అయ్యో! తన సుఖాలను దేవుని సేవతో ఎలా కలిపివేయాలో లోకానికి బాగా తెలుసు. మరణం గురించి అది ఎంత తక్కువగా ఆలోచిస్తుంది! అయినా, అప్పుడు నాకు తెలిసినవారిలో యౌవనంతో, సంపదతో, సంతోషంతో ఉన్న అనేకమందికి మరణం వచ్చేసింది. వారు నివసించిన మనోహరమైన ప్రదేశాలను గుర్తుచేసుకుని, వారిప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నారో, ఈ జీవితంలోని సుఖాలన్నీ అనుభవిస్తూ వారు నాకు కనిపించిన ఆ అందమైన ఇళ్లూ తోటలూ ఈనాడు వారికి ఏ ప్రయోజనం కలిగిస్తున్నాయో అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటాను. అప్పుడు, “దేవుణ్ణి ప్రేమించడం, ఆయనను మాత్రమే సేవించడం తప్ప మిగిలినదంతా వ్యర్థమే”[3] అని ఆలోచిస్తాను.
నేను మన ప్రభువును ఏ మార్గంలో అనుసరించాలో మరింత ఆలోచనాపూర్వకంగా ఎంచుకోగలిగేలా, ఆయన నా ఆత్మను మొదటిసారి సందర్శించడానికి ముందే నాకు లోకం గురించి కొంత తెలియాలని బహుశా కోరుకుని ఉండవచ్చు.
నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ దినం ఏ చింతా మబ్బులు కమ్మని ఆనందదినంగా నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతుంది. అంతకన్నా మెరుగైన సిద్ధపాటు నాకు సాధ్యమయ్యేది కాదనిపిస్తుంది. ప్రియమైన మాతా, ఆ గొప్ప రోజుకు మూడు నెలల ముందు మీరు నాకు ఇచ్చిన ఆ చక్కని చిన్న పుస్తకం మీకు గుర్తుందా? నన్ను క్రమక్రమంగా, సంపూర్ణంగా సిద్ధంచేసిన ఒక ఉపయోగకరమైన పద్ధతి అందులో నాకు కనిపించింది. నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ గురించి నేను చాలాకాలంగా ఆలోచిస్తున్న మాట నిజమే. అయితే, మీరు స్వయంగా రాసి ఇచ్చిన ఆ అమూల్యమైన పత్రం నాకు చెప్పినట్లుగా, నా హృదయంలో కొత్త ప్రేమావేశాలను రేకెత్తించి, దానిని మళ్లీ పూలతో నింపుకోవాలి. అందుకే ప్రతిరోజూ ఎన్నో చిన్న త్యాగాలూ ప్రేమకార్యాలూ చేసేదాన్ని. అవన్నీ పూలుగా మారవలసి ఉంది: ఒకసారి వయొలెట్ పూలుగా, మరోసారి గులాబీలుగా, ఆ తరువాత కార్న్ఫ్లవర్, డైసీ లేదా ఫర్గెట్-మీ-నాట్ పూలుగా—ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, ప్రకృతిలోని పూలన్నీ నాలో దివ్యబాలునికి ఒక ఊయలగా ఏర్పడవలసి ఉంది.
పౌలీన్ స్థానాన్ని తీసుకున్న మేరీ కూడా నాకు తోడుగా ఉండేది. ప్రతి సాయంత్రం ఆమెతో చాలాసేపు గడుపుతూ, ఆమె చెప్పేదంతా ఎంతో ఆసక్తిగా వినేదాన్ని. ఆమె నాతో ఎంత మనోహరంగా మాట్లాడేది! ఆమె ఉదాత్తమైన, ఉదారమైన మనస్తత్వం నాలో ఉత్సాహాగ్నిని రగిలిస్తున్నట్లు అనిపించేది. పూర్వకాలపు యోధులు తమ పిల్లలకు ఆయుధవిద్యలో శిక్షణ ఇచ్చినట్లే, ఆమె నాకు జీవితపోరాటానికి శిక్షణ ఇచ్చేది; విజేతకు లభించే మహిమాన్వితమైన విజయ తాళపత్రాన్ని చూపిస్తూ నాలో ఉత్సాహాన్ని రేకెత్తించేది. ప్రతిరోజూ ఎంతో సులభంగా కూడబెట్టుకోగల నశించని సంపదల గురించి కూడా ఆమె మాట్లాడేది. కాస్త వంగి వాటిని ఏరుకోవడమే చేయవలసి ఉండగా, వాటిని కాలికింద తొక్కివేయడం ఎంత మూర్ఖత్వమో చెప్పేది. ఆమె అంత చక్కగా మాట్లాడుతున్నప్పుడు, ఆమె బోధన వినడానికి నేను మాత్రమే ఉన్నందుకు బాధపడేదాన్ని. ఎందుకంటే, ఆమె మాటలు వింటే చాలు, ఎంత ఘోరమైన పాపులైనా పరివర్తన చెంది, ఈ లోకంలోని నశించే సంపదలను విడిచిపెట్టి, పరలోక సంపదలను తప్ప మరేవీ కోరరని నా అమాయకత్వంలో నాకు అనిపించేది.
ఈ సమయంలో మానసిక ప్రార్థనను అభ్యసించాలని నాకు ఉండేది. కానీ నాలో తగినంత భక్తి ఉందని భావించిన మేరీ, నా వాచిక ప్రార్థనలు చేయడానికి మాత్రమే అనుమతించేది. సెలవురోజుల్లో ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నేనేం చేస్తానని మఠంలోని ఒక ఉపాధ్యాయిని ఒకసారి అడిగారు. నేను బిడియంగా ఇలా సమాధానమిచ్చాను: “తరచూ నా గదిలో ఒక మూల దాక్కుని, మంచం తెరలను నా చుట్టూ మూసేసుకుంటాను; ఆ తరువాత ఆలోచిస్తాను.” “అయితే దేని గురించి ఆలోచిస్తావు?” అని ఆ మంచి సన్యాసిని నవ్వుతూ అడిగారు. “మంచి దేవుని గురించీ, జీవితం ఎంత స్వల్పమో దాని గురించీ, నిత్యత్వం గురించీ ఆలోచిస్తాను: ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, నేను ఆలోచిస్తాను.” నా ఉపాధ్యాయిని ఈ విషయాన్ని మరచిపోలేదు. తరువాతి కాలంలో, నేను ఆలోచిస్తూ గడిపిన ఆ సమయాన్ని గుర్తుచేస్తూ, ఇప్పటికీ ఆలోచిస్తున్నానా అని నన్ను అడుగుతుండేవారు. . . . నా దివ్య గురువు నాకు మృదువుగా బోధిస్తుండగా, నేను నిజంగా ప్రార్థన చేస్తున్నానని ఇప్పుడు నాకు తెలుసు.
ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ కోసం చేసిన మూడు నెలల సిద్ధపాటు త్వరగానే గడిచిపోయింది. నేను ధ్యానదీక్ష ప్రారంభించవలసిన సమయం త్వరలోనే వచ్చింది; ఆ రోజుల్లో నేను మఠంలోనే ఉన్నాను. ఆహా, అది ఎంత దీవెనకరమైన ధ్యానదీక్ష! మఠంలో తప్ప మరెక్కడా అంతటి ఆనందాన్ని అనుభవించగలమని నేను అనుకోను. అక్కడ కొద్దిమంది పిల్లలే ఉండటంతో, ఒక్కొక్కరికీ ప్రత్యేక శ్రద్ధ లభించడం సులభం. ఒక బిడ్డకుండే కృతజ్ఞతాభావంతో ఇది రాస్తున్నాను; మఠంలోని మా ఉపాధ్యాయినులు మాపట్ల నిజమైన మాతృప్రేమను చూపించారు. ఎందుకో నాకు తెలియదు గానీ, మిగిలినవారికంటే నన్ను మరింత జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారని నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది.
ప్రతి రాత్రీ ప్రధాన ఉపాధ్యాయిని తన చిన్న దీపాన్ని చేతబట్టుకొని వచ్చి, నా మంచం తెరలను మెల్లగా తొలగించి, నా నుదుటిపై ఆప్యాయంగా ముద్దుపెట్టుకునేవారు. ఆమె నాపై ఎంత ప్రేమ చూపేవారంటే, ఆమె దయకు మనసు కరిగి ఒక రాత్రి ఇలా అన్నాను: “అమ్మా, మీరంటే నాకు ఎంతో ప్రేమ. అందుకే మీకు ఒక గొప్ప రహస్యం చెప్పబోతున్నాను.” అప్పుడు మీరు నాకిచ్చిన అమూల్యమైన ఆ చిన్న పుస్తకాన్ని నా దిండు కింద నుంచి తీసి ఆమెకు చూపించాను. నా కళ్ళు ఆనందంతో మెరిశాయి. ఆమె దానిని జాగ్రత్తగా తెరిచి, శ్రద్ధగా తిరగేస్తూ, నాకు ఎంత గొప్ప భాగ్యం లభించిందో చెప్పారు. నిజానికి, ఆ ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాల్లో చాలాసార్లు ఒక విషయం నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది: నా వయసులోనే తల్లిని కోల్పోయిన పిల్లల్లో చాలా కొద్దిమందికి మాత్రమే, అప్పుడు నాకు లభించినంత ప్రేమపూర్వకమైన ఆదరణ లభిస్తుంది.
ఫాదర్ డొమిన్ మాకు ఇచ్చిన ఉపదేశాలను నేను ఎంతో
శ్రద్ధగా విని, వాటిని జాగ్రత్తగా రాసుకున్నాను. అయితే నా సొంత
ఆలోచనలేవీ రాసుకోలేదు; అవి నాకు బాగా గుర్తుంటాయని తెలుసు.
నిజంగానే అలాగే జరిగింది.
కన్యాస్త్రీలలాగే గంటల ప్రార్థనలో పాల్గొనడం నాకు ఎంత ఆనందంగా ఉండేదో! లెయోనీ నాకిచ్చిన పెద్ద సిలువ స్వరూపం వల్ల నా తోటి బాలికల్లో నన్ను సులభంగా గుర్తించగలిగేవారు. మిషనరీలవలె నేను దానిని నా నడికట్టులో ఉంచుకునేదాన్ని. నా కార్మెలు కన్యాస్త్రీ అక్కను అనుకరించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నానని వారు అనుకునేవారు. నిజంగానే నా ఆలోచనలు తరచూ ప్రేమతో ఆమెవైపు మళ్ళేవి. ఆమె కూడా ఆధ్యాత్మిక సాధనలో ఉందని నాకు తెలుసు. అయితే యేసు తనను ఆమెకు అర్పించుకోవాలని కాదు, ఆమె తనను సంపూర్ణంగా యేసుకు అర్పించుకోవాలని ఆ సాధన చేస్తోంది; అదీ నేను తొలిసారి దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించిన రోజునే జరగబోతోంది. అందువల్ల ఆ నిశ్శబ్ద నిరీక్షణ సమయం నాకు రెట్టింపు ప్రియమైంది.
చివరికి నా జీవితంలోని రోజులన్నిటిలోకెల్లా అత్యంత సుందరమైన రోజు ఉదయించింది. ఆ పవిత్ర ఘడియలలోని అతి చిన్న వివరాలు సైతం నాకు ఎంత స్పష్టంగా గుర్తున్నాయో! ఆనందంతో మేల్కొనడం, నా ఉపాధ్యాయినులూ నాకంటే పెద్దవారైన సహచరులూ భక్తిగౌరవంతో, ఆప్యాయంగా నన్ను ఆలింగనం చేసుకోవడం, ఒక్కొక్క బిడ్డకు వరుసగా దుస్తులు తొడిగిన గదిలో మంచులా తెల్లని గౌన్లు నిండి ఉండటం, అన్నిటికంటే మిన్నగా, మేము ప్రార్థనా మందిరంలోకి ప్రవేశించడం, ఆ ఉదయకాల కీర్తన రాగం: “దేవదూతలు పైన ఎగురుతూ ఉన్న ఓ దేవుని బలిపీఠమా!”
అయితే అన్నీ మీకు చెప్పాలని నాకు లేదు, చెప్పలేను కూడా. కొన్ని వస్తువులను గాలికి ఉంచితే అవి తమ సువాసనను కోల్పోతాయి. అలాగే, మన అంతరంగంలోని ఆలోచనలను ఈ లోకపు మాటల్లో వ్యక్తపరచగానే, వాటిలోని గాఢమైన, పరలోక సంబంధమైన అర్థం పోతుంది. యేసు తొలి ఆలింగనం ఎంత మధురంగా ఉండిందో! అది నిజంగా ప్రేమాలింగనమే. నన్ను ప్రేమిస్తున్నారని నాకు అనుభూతి కలిగింది. నేను ఇలా అన్నాను: “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను; నన్ను శాశ్వతంగా నీకు అర్పించుకుంటున్నాను.” యేసు నన్నేమీ అడగలేదు, ఏ త్యాగాన్నీ కోరలేదు; ఎంతోకాలంగా ఆయనకూ చిన్న తెరేస్కూ ఒకరినొకరు తెలుసు, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకున్నారు. ఆ రోజు మా కలయిక కేవలం ఒకరినొకరు గుర్తించుకోవడం మాత్రమే కాదు; అది పరిపూర్ణ ఐక్యం. మేమిక ఇద్దరం కాదు. అపారమైన సముద్రంలో కలిసిపోయిన నీటిబొట్టులా తెరేస్ కనుమరుగైంది; యేసు మాత్రమే మిగిలారు—ఆయనే ప్రభువు, ఆయనే రాజు! తనను భయపెడుతున్న తన స్వేచ్ఛను తీసివేయమని తెరేస్ ఆయనను అడగలేదా? తాను ఎంత బలహీనంగా, దుర్బలంగా ఉందో ఆమెకు అనిపించింది; అందుకే దివ్యబలంతో శాశ్వతంగా ఐక్యమై ఉండాలని కోరుకుంది.
అప్పుడు నా ఆనందం ఎంత తీవ్రమైందంటే, ఎంత గాఢమైందంటే, దానిని అదుపు చేయలేకపోయాను; ఆనందబాష్పాలు ఉబికి పొంగిపొర్లాయి. నా తోటి బాలికలు ఆశ్చర్యపోయారు. తరువాత ఒకరినొకరు ఇలా అడిగారు: “ఆమె ఎందుకు ఏడ్చింది? ఆమె మనస్సాక్షిని ఏదైనా బాధపెడుతోందా? కాదు, ఆమె అమ్మగానీ, ఆమె ఎంతో ప్రేమించే కార్మెలు కన్యాస్త్రీ అక్కగానీ ఇక్కడ లేరు కదా, అందుకే.” పరలోకపు ఆనందమంతా ఒకే హృదయంలోకి దిగివచ్చిందనీ, ప్రవాసంలో ఉన్న ఆ బలహీనమైన, మర్త్య హృదయం కన్నీరు కార్చకుండా దానిని ఇముడ్చుకోలేకపోయిందనీ ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.
నా తొలి దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ రోజున అమ్మ లేకపోవడం నన్నెలా దుఃఖపెట్టగలదు? పరలోకమే నా ఆత్మలో నివసిస్తుండగా, మన దివ్యప్రభువు నన్ను సందర్శించినప్పుడు, నా ప్రియమైన అమ్మ సందర్శనను కూడా నేను పొందాను. పౌలీన్ లేకపోవడం వల్ల కూడా నేను ఏడవలేదు; ఎందుకంటే మేము మునుపటికంటే మరింత సన్నిహితంగా ఐక్యమై ఉన్నాము. కాదు, మళ్ళీ చెబుతున్నాను—ఆనందం మాత్రమే, మాటల్లో చెప్పలేనంత గాఢమైన ఆనందమే నాలో పొంగిపొర్లింది.
ఆ మధ్యాహ్నం నా తరఫున, నా తోటి బాలికల తరఫున మరియమాతకు సమర్పణ ప్రార్థనను చదివాను. బహుశా అతి చిన్న వయసులోనే నా భూలోక తల్లిని కోల్పోయినందువల్ల నన్ను ఎన్నుకొని ఉంటారు. నా పూర్ణహృదయంతో నన్ను ధన్య కన్య మరియమాతకు సమర్పించుకొని, నన్ను కాపాడమని ఆమెను వేడుకున్నాను. ఆమె తన చిన్న పుష్పాన్ని ప్రేమగా చూస్తూ, మరోసారి చిరునవ్వు చిందిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఒకప్పుడు నాకు స్వస్థత కలిగించిన, కళ్ళకు కనిపించిన ఆ చిరునవ్వును, ఆమెకు నేను ఎంతగా రుణపడి ఉన్నానో తలచుకున్నాను. ఆ మే 8వ తేదీ ఉదయాన, నా ఆత్మ అనే తోటలో తన కుమారుడైన యేసును—”పొలంలోని పుష్పాన్ని, లోయల్లోని కలువను”—ఆమె స్వయంగా ఉంచలేదా?[4]
ఆ ఆనందకరమైన రోజు సాయంత్రం నాన్నగారూ నేనూ కార్మెలు మఠానికి వెళ్ళాము. అక్కడ అప్పటికే క్రీస్తు వధువైన పౌలీన్ను చూశాను. ఆమె నాలాగే తెల్లని మేలిముసుగును, గులాబీల కిరీటాన్ని ధరించి ఉంది. నా ఆనందంపై ఏ మబ్బూ లేదు; ఎందుకంటే త్వరలోనే ఆమెతో చేరి, ఆమె పక్కన పరలోకం కోసం నిరీక్షించగలనని నేను ఆశించాను.
ఇంట్లో నాకోసం సిద్ధం చేసిన విందు నాకు సంతోషాన్నిచ్చింది; నాన్నగారు ఇచ్చిన అందమైన గడియారం నన్ను ఎంతో ఆనందపరిచింది. నా ఆనందం పరిపూర్ణంగా ఉంది; నా ఆత్మలోని అంతరంగ శాంతిని ఏదీ కలవరపరచలేదు. రాత్రి వచ్చింది; అలా ఆ అందమైన రోజు ముగిసింది. ఎంతో ప్రకాశవంతమైన రోజుల తరువాత కూడా చీకటి వస్తుంది; అస్తమయం ఎరుగని రోజు ఒక్కటే ఉంటుంది—అది మన నిజమైన స్వగృహంలో ప్రథమమైన, నిత్యమైన దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకార దినం. ఎందుకో మరుసటి రోజు విచారకరంగా అనిపించింది. నాకు లభించిన అందమైన దుస్తులు, బహుమతులు నాకు తృప్తినివ్వలేకపోయాయి. ఇకపై మన ప్రభువు మాత్రమే నా హృదయాన్ని నింపగలరు; ఆయనను మళ్లీ స్వీకరించే ఆ పరమానంద క్షణం కోసమే నేను తపించాను.
ప్రభువు స్వర్గారోహణ పండుగ రోజున నేను రెండవసారి దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించాను. దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించే కంచె వద్ద నాన్నగారికీ మారీకీ మధ్య మోకరిల్లే సంతోషం నాకు కలిగింది. వర్ణించలేని మాధుర్యంతో నా కన్నీళ్లు ప్రవహించాయి; పునీత పౌలు గారి ఈ మాటలను నేను పదే పదే పలుకుతూ ఉన్నాను: “ఇప్పుడు జీవించేది నేను కాదు; క్రీస్తే నాలో జీవిస్తున్నారు.”[5] మన ప్రభువు రెండవసారి నన్ను సందర్శించిన తరువాత, ఆయనను స్వీకరించడం తప్ప మరేదీ నేను కోరుకోలేదు. అయ్యో! ఒక పండుగకూ మరొక పండుగకూ మధ్య ఎంత దూరం ఉన్నట్లు అనిపించేదో. . . .
ఈ ఆనంద దినాల ముందురోజు సాయంత్రం, నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారానికి చేసినట్లే, మారీ నన్ను సిద్ధపరచడానికి సహాయం చేసేది. ఒకసారి ఆమె బాధలను గురించి మాట్లాడుతూ, దేవుడు తన మంచితనంతో నన్ను ఈ దారిలో నడిపించే బదులు, బహుశా ఎల్లప్పుడూ చిన్నబిడ్డలా ఎత్తుకొని మోస్తారని చెప్పడం నాకు గుర్తుంది. మరుసటి రోజు దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించిన తరువాత ఆమె మాటలు నాకు గుర్తుకొచ్చాయి; బాధలను అనుభవించాలనే తీవ్రమైన కోరికతో నా హృదయం జ్వలించింది. నా కోసం ఎన్నో సిలువలు ఎదురుచూస్తున్నాయని నాకు నిశ్చయంగా అనిపించింది. అప్పుడు నా ఆత్మ ఓదార్పుతో ఎంతగా నిండిపోయిందంటే, ఆ తరువాత మరెన్నడూ అటువంటి ఓదార్పును నేను అనుభవించలేదు. బాధలు నాకు ఆకర్షణీయంగా మారాయి; వాటిలో నన్ను మంత్రముగ్ధం చేసే మాధుర్యాలను నేను కనుగొన్నాను, అయితే అప్పటికి వాటి విలువను నేను పూర్తిగా గ్రహించలేదు.
నాకు మరో గొప్ప కోరిక ఉండేది; దేవుణ్ణి మాత్రమే ప్రేమించాలని, ఆయనలో మాత్రమే నా ఆనందాన్ని కనుగొనాలని. దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం తరువాత కృతజ్ఞతాస్తుతి చేసేటప్పుడు, క్రీస్తు అనుకరణంలోని ఈ వాక్యాన్ని నేను తరచూ పలికేదాన్ని: “ఓ నా దేవా, వర్ణించలేని మాధుర్యముగలవాడా, ఈ లోకపు ఓదార్పులన్నిటినీ నాకు చేదుగా మార్చు.”[6] ఈ మాటలు ఎంతో సహజంగా నా పెదవులపైకి వచ్చేవి; ఒక స్నేహితుడు సూచించిన మాటలను సరిగా అర్థం చేసుకోకుండానే తిరిగి పలికే చిన్నబిడ్డలా నేను వాటిని పలికేదాన్ని. ప్రియమైన అమ్మా, నా కోరికను నెరవేర్చడానికి మన ప్రభువు ఎలా ఇష్టపడ్డారో, ఆయన, ఆయన ఒక్కరే ఎల్లప్పుడూ నా ఆనందంగా ఎలా ఉన్నారో తరువాత మీకు చెబుతాను; కానీ దాని గురించి ఇప్పుడే చెప్పాలంటే నేను నా కౌమార దశకు వెళ్లవలసి ఉంటుంది. నా చిన్ననాటి విషయాలు ఇంకా మీకు చెప్పవలసినవి ఎన్నో ఉన్నాయి.
నా ప్రథమ దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం జరిగిన కొద్దికాలానికే, భద్రమైన అభ్యంగన సంస్కారం పొందడానికి ముందు, నేను మళ్లీ ధ్యానదీక్షలో పాల్గొన్నాను. పవిత్రాత్మ ఆగమనం కోసం ఎంతో శ్రద్ధతో నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకున్నాను; ఈ ప్రేమ సంస్కారాన్ని స్వీకరించే ముందు ఎవరైనా అలా చేయకపోవడం నాకు అర్థమయ్యేది కాదు. నిర్ణయించిన రోజున ఆ సంస్కార వేడుక జరగలేకపోవడంతో, మరికొంత కాలం ధ్యానదీక్షలో ఉండే ఓదార్పు నాకు లభించింది. నేనెంత సంతోషించానో! త్వరలోనే పరిపూర్ణ క్రైస్తవురాలిని అవుతాననీ, ఈ అద్భుతమైన సంస్కారానికి చిహ్నమైన పవిత్ర సిలువ నా నుదుటిపై శాశ్వతంగా ముద్రించబడుతుందనీ తలచుకొని ఆనందిస్తూ, అపొస్తలులవలె వాగ్దానం చేయబడిన ఆదరణకర్త కోసం సంతోషంతో ఎదురుచూశాను. మొదటి పెంతెకోస్తు నాటి బలమైన గాలిని కాదు, హోరేబు కొండపై ప్రవక్త ఏలీయా విన్న మృదువైన గాలి సవ్వడిని నేను అనుభవించాను. ఆ రోజున బాధలను సహించే ధైర్యవరాన్ని పొందాను—నాకు అది ఎంతో అవసరమైన వరం, ఎందుకంటే నా ఆత్మ వేదసాక్ష్య యాతన త్వరలోనే ప్రారంభం కాబోతోంది.
ఎన్నటికీ మరచిపోలేని ఈ ఆనందకరమైన పండుగలు ముగిసిన తరువాత, అబ్బేలో పగటిపూట బడికి వెళ్లే నా జీవితాన్ని తిరిగి ప్రారంభించవలసి వచ్చింది. పాఠాల్లో బాగా పురోగమించాను; చదివిన విషయాల భావాన్ని సులభంగా గుర్తుంచుకోగలిగాను. కానీ కంఠస్థం చేయడం నాకు ఎంతో కష్టంగా ఉండేది; విశ్వాస బోధ పాఠాల్లో మాత్రమే నా ప్రయత్నాలు ఫలించేవి. అక్కడి ఆధ్యాత్మిక గురువు నన్ను తన చిన్న “వేదాంతశాస్త్ర పండితురాలు”[7] అని పిలిచేవారు; నిస్సందేహంగా, నా పేరు తెరేస్ కావడమే అందుకు కారణం.
వినోద సమయంలో, దూరం నుండి నా స్నేహితురాళ్లు ఆడుకోవడం చూస్తూ, నేను తరచూ గంభీరమైన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయేదాన్ని. ఇలా గడపడమంటే నాకు ఎంతో ఇష్టం. అయితే నాకు నిజమైన ఆనందాన్ని ఇచ్చే మరో పని కూడా ఉండేది. పెద్ద చెట్ల కింద చనిపోయి పడివున్న పాపం చిన్న పక్షుల కోసం జాగ్రత్తగా వెతికేదాన్ని. ఆ తరువాత వాటన్నిటినీ ఒక ప్రత్యేకమైన పచ్చిక స్థలంలో, ఒకే శ్మశానంలో, ఎంతో ఘనంగా పాతిపెట్టేదాన్ని. కొన్నిసార్లు నా స్నేహితురాళ్లకు కథలు చెప్పేదాన్ని. తరచూ పెద్ద అమ్మాయిలు కూడా వినడానికి వచ్చేవారు. అయితే మేము మా మెదళ్లకు కాకుండా శరీరాలకు వ్యాయామం ఇవ్వాలని కోరుకుంటున్నానని చెబుతూ, మా ఉపాధ్యాయిని నా వక్తృత్వ ప్రస్థానానికి త్వరలోనే ముగింపు పలికారు; ఆమె అలా చేయడం ఎంతో సముచితమే. ఈ సమయంలో నా వయసున్న ఇద్దరు చిన్న అమ్మాయిలను స్నేహితురాళ్లుగా ఎంచుకున్నాను. కానీ సృష్టిజీవుల హృదయాలు ఎంత లోతులేనివి! వారిలో ఒకరు కొన్ని నెలలపాటు ఇంట్లో ఉండవలసి వచ్చింది. ఆమె దూరంగా ఉన్నప్పుడు నేను ఆమె గురించి చాలా తరచుగా ఆలోచించేదాన్ని. ఆమె తిరిగి వచ్చినప్పుడు నాకు ఎంత సంతోషంగా ఉందో చూపించాను. అయితే నాకు దక్కింది నిర్లక్ష్యంతో కూడిన ఒక్క చూపు మాత్రమే—నా స్నేహానికి విలువ లభించలేదు. ఇది నన్ను ఎంతో బాధించింది. అంత అస్థిరమైనదిగా తేలిన ఆ ఆప్యాయత కోసం నేను ఇక ప్రయత్నించలేదు. అయినప్పటికీ, నా చిన్ననాటి పాఠశాల స్నేహితురాలిని ఇప్పటికీ ప్రేమిస్తున్నాను, ఆమె కోసం ప్రార్థిస్తూనే ఉన్నాను. ఎందుకంటే దేవుడు నాకు విశ్వసనీయమైన హృదయాన్ని ఇచ్చాడు; ఒక్కసారి ప్రేమిస్తే, నేను ఎప్పటికీ ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను.
కొందరు అమ్మాయిలు ఉపాధ్యాయినుల్లో ఎవరో ఒకరి పట్ల ఎంతో అనురాగంతో ఉండటం గమనించి, నేను కూడా వారిని అనుకరించడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ప్రత్యేకమైన ఆదరణ పొందడంలో ఎప్పుడూ సఫలం కాలేకపోయాను. ఓ సంతోషకరమైన వైఫల్యమా, నీవు నన్ను ఎన్ని కీడుల నుండి కాపాడావు! లోకసంబంధమైన స్నేహాల్లో నాకు చేదు మాత్రమే ఎదురయ్యేలా చేసినందుకు మన ప్రభువుకు నేను ఎంతో కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను. నాలాంటి హృదయం ఉంటే, నేను బంధీనై, నా రెక్కలు కత్తిరించబడి ఉండేదాన్ని. అప్పుడు నేను ఎలా “ఎగిరిపోయి విశ్రాంతి పొందగలిగేదాన్ని”?[8]
మానవ అనురాగాలకు లొంగిపోయిన హృదయం దేవునితో సన్నిహితంగా ఎలా ఐక్యమవగలదు? అది అసాధ్యమని నాకు అనిపిస్తుంది. ఈ మోసపూరిత వెలుగుకు ఆకర్షితులై, పాపం దీపపు పురుగుల్లా నేరుగా దానిలోకి ఎగిరి, తమ రెక్కలను కాల్చుకొని, ఆ తరువాత గాయాలతో మన ప్రభువు వద్దకు—దహించినా నాశనం చేయని దివ్యాగ్ని వద్దకు—తిరిగి వచ్చిన ఆత్మలను ఎన్నింటినో నేను చూశాను. శోధనకు గురికావడానికి నేను మరీ బలహీనంగా ఉన్నానని మన ప్రభువు గుర్తించాడని నాకు బాగా తెలుసు. ఎందుకంటే సృష్టిజీవుల ప్రేమ అనే మోసపూరిత వెలుగు నా కళ్లను మిరుమిట్లు గొలిపి ఉంటే, నిస్సందేహంగా నేను పూర్తిగా దహించబడి ఉండేదాన్ని. బలమైన ఆత్మలు ఆనందాన్ని పొంది, నిష్ఠతో అనాసక్తిని అభ్యసించే చోట, నాకు చేదు మాత్రమే ఎదురైంది. కాబట్టి ఈ బలహీనమైన బంధాలకు లొంగిపోనందుకు నాకు ఏ పుణ్యమూ ఆపాదించలేము; ఎందుకంటే దేవుని కరుణ వల్ల మాత్రమే నేను వాటి నుండి కాపాడబడ్డాను. ఆయన లేకపోతే నేను పునీత మరియ మగ్దలేనా అంతగా పతనమై ఉండేదాన్నని పూర్తిగా గ్రహించాను. దివ్య గురువు మాటలు నా ఆత్మలో మధురంగా ప్రతిధ్వనించాయి. అవును, “తక్కువగా క్షమించబడినవాడు తక్కువగా ప్రేమిస్తాడు”[9] అని నాకు తెలుసు. కానీ మన ప్రభువు పునీత మరియ మగ్దలేనా కంటే నన్నే ఎక్కువగా క్షమించాడని కూడా నాకు తెలుసు. ఏమైనా, నా ఆలోచనల్లో కొన్నింటినైనా మీకు తెలియజేసే ఒక ఉదాహరణ ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.
ఎంతో నైపుణ్యంగల ఒక వైద్యుని కుమారుడు దారిలో ఒక రాయికి తట్టుకొని కిందపడి, కాలు విరగ్గొట్టుకున్నాడని అనుకుందాం. అతని తండ్రి వెంటనే అతని దగ్గరకు పరుగెత్తి, ప్రేమతో అతనిని పైకి లేపి, తన నైపుణ్యమంతా ఉపయోగించి విరిగిన కాలుకు కట్టు కడతాడు. నయమైన తరువాత కుమారుడు అపారమైన కృతజ్ఞత చూపిస్తాడు. అలా చూపించడానికి అతనికి ఎంతో తగిన కారణమే ఉంది. అయితే మరొక పరిస్థితిని ఊహించుకుందాం.
తన కుమారుడు వెళ్లే దారిలో ప్రమాదకరమైన రాయి ఉందని తెలిసిన తండ్రి, ప్రమాదం జరగకముందే, ఎవరికీ కనిపించకుండా దానిని తొలగిస్తాడు. ఇంత ఆప్యాయంగా సంరక్షించబడిన కుమారుడికి, తన తండ్రి చేయి తనను ఏ ప్రమాదం నుండి కాపాడిందో తెలియదు. అందువల్ల అతడు సహజంగానే తండ్రికి ఎలాంటి కృతజ్ఞత చూపించడు. తండ్రి తన తీవ్రమైన గాయాన్ని నయం చేసి ఉంటే ఆయనను ఎంతగా ప్రేమించేవాడో, అంతకంటే తక్కువగానే ప్రేమిస్తాడు. కానీ అతనికి అసలు విషయం అంతా తెలిస్తే, అప్పుడు తండ్రిని మరింత ఎక్కువగా ప్రేమించడా? అయితే, “నీతిమంతులను కాక పాపులను పిలవడానికి తన కుమారుణ్ణి పంపిన”[10] తండ్రి యొక్క ముందుచూపుగల ప్రేమను పొందిన ఆ బిడ్డను నేనే. ఆయన నన్ను క్షమించాడు కనుక నేను ఆయనను ప్రేమించాలని కోరుకుంటున్నాడు. ఆయన నాకు క్షమించింది కొంచెం కాదు, సమస్తమూ. పునీత మరియ మగ్దలేనా వలె నేను ఆయనను ఎంతగానో ప్రేమించేవరకు వేచి ఉండకుండా, ఆయన నన్ను వర్ణించలేని ప్రేమతో, ముందుచూపుతో ఎలా ప్రేమించాడో నాకు అర్థమయ్యేలా చేశాడు. అందువల్ల ఇప్పుడు నా ప్రేమకు హద్దులే లేకుండా ఉండాలి.
తమ జ్ఞానస్నాన నిర్మలత్వాన్ని కోల్పోనివారి కంటే పశ్చాత్తాపపడిన ఆత్మలే ఆయనను మరింత గాఢంగా ప్రేమిస్తాయని ఆధ్యాత్మిక సాధనల్లోనూ, ఇతర సందర్భాల్లోనూ చెప్పడం నేను తరచూ విన్నాను. ఆహా! ఆ మాటలు నిజం కావని నేను నిరూపించగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది. . . .
కానీ నేను నా విషయాన్ని విడిచి ఎంత దూరం వెళ్లిపోయానంటే, మళ్లీ ఎక్కడ మొదలుపెట్టాలో కూడా తెలియడం లేదు. రెండవసారి దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి ముందు చేసిన ఆధ్యాత్మిక సాధనలోనే, అతిశయ పాపశంకలనే భయంకరమైన వ్యాధి నన్ను పట్టుకుంది. ఈ వేదనను అర్థం చేసుకోవాలంటే దానిని స్వయంగా అనుభవించి ఉండాలి. దాదాపు రెండు సంవత్సరాలపాటు నేను అనుభవించిన బాధను మీకు చెప్పడం నాకు అసాధ్యం. నా ఆలోచనలు, పనులు అన్నీ, అతి సాధారణమైనవి కూడా, నాకు కలవరాన్నీ ఆవేదననూ కలిగించేవి. మారీకి అంతా చెప్పేవరకు నాకు శాంతి ఉండేది కాదు. నా ఆలోచనలన్నిటినీ, ఎంత అసంబద్ధమైనవైనా సరే, తప్పక చెప్పాలని నేను అనుకునేదాన్ని కనుక అది ఎంతో బాధాకరంగా ఉండేది. నా మనసులోని భారమంతా దించుకోగానే క్షణికమైన శాంతి కలిగేది; కానీ అది మెరుపులా మాయమైపోయేది, నా వేదన మళ్లీ మొదలయ్యేది. నా ప్రియమైన అక్క సహనం చూపించడానికి నేను ఎన్నో సందర్భాలు కల్పించాను.
ఆ సంవత్సరం మా సెలవుల్లో పదిహేను రోజులు సముద్రతీరంలో గడిపాము. ఎప్పుడూ మమ్మల్ని తల్లిలా ఎంతో శ్రద్ధగా చూసుకునే మా అత్తయ్య, గాడిదలపై స్వారీ చేయడం, రొయ్యలు పట్టడం మొదలైన ఎన్నో వినోదాలను మాకు ఏర్పాటు చేసింది. బట్టల విషయంలో కూడా మమ్మల్ని అతిగా గారాబం చేసింది. ఒక రోజు ఆమె నాకు లేత నీలిరంగు రిబ్బను ఇచ్చిన సంగతి గుర్తుంది. నాకు పన్నెండున్నర సంవత్సరాల వయసున్నా, ఇంకా ఎంత పసితనం ఉండేదంటే, దానిని జుట్టులో కట్టుకొని చాలా ఆనందించాను. కానీ ఈ చిన్నపిల్లల ఆనందం కూడా నాకు పాపంగా తోచింది. నా పాపశంకలు ఎంతగా పెరిగిపోయాయంటే, ట్రూవిల్లో కూడా నేను పాపసంకీర్తనం చేయవలసి వచ్చింది.
అక్కడ ఉన్నప్పుడు నాకు మేలు చేసిన ఒక అనుభవం కలిగింది. నా మేనసోదరి మారీ తరచూ వికారంతో కూడిన తలనొప్పితో బాధపడేది. అలాంటి సమయాల్లో మా అత్తయ్య ఆమెను ముద్దుచేస్తూ, ఎంతో మురిపెంగా పిలుస్తూ బుజ్జగించేది. కానీ ఆమె మాత్రం ఎడతెరిపి లేకుండా ఏడుస్తూ, “నా తల నొప్పిగా ఉంది!” అని పదేపదే అనేది. నాకు దాదాపు ప్రతిరోజూ తలనొప్పి వచ్చేది, అయినా నేను ఆ సంగతి చెప్పేదాన్ని కాదు. కానీ ఒక సాయంత్రం మారీని అనుకరించాలని అనుకున్నాను. అందుకని గదిలో ఒక మూలనున్న చేతుల కుర్చీలో కూర్చొని ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. మా అత్తయ్య, నాకు ఎంతో ప్రియమైన నా మేనసోదరి జాన్, ఏమైందో తెలుసుకోవడానికి నా దగ్గరకు పరుగున వచ్చారు. నేను మారీలాగే, “నా తల నొప్పిగా ఉంది” అని చెప్పాను. ఫిర్యాదు చేయడం నాకు సరిపడే పని కాదేమో; నా కన్నీళ్లకు తలనొప్పే కారణమని ఎవరూ నమ్మలేదు. మామూలుగా నన్ను ముద్దుచేయడానికి బదులు, మా అత్తయ్య నాతో గంభీరంగా మాట్లాడింది. జాన్ కూడా నన్ను మందలించింది; నిజానికి చాలా దయగానే మందలించింది. నాలో సరళత లేకపోవడం, మా అత్తయ్యపై నమ్మకం ఉంచకపోవడం ఆమెను బాధించాయి. ఏదో పెద్ద పాపశంక నన్ను వేధిస్తోందనీ, నా కన్నీళ్లకు అసలు కారణం నేను చెప్పడం లేదనీ ఆమె అనుకుంది. చివరికి, నేను చేసిన ప్రయత్నానికి ఏ ఫలితమూ దక్కకపోవడంతో, ఇకపై ఇతరులను అనుకరించకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను. గాడిద, చిన్న కుక్క గురించిన నీతికథ నాకు గుర్తుకొచ్చింది. చిన్న కుక్కకే ముద్దుమురిపాలన్నీ దక్కుతున్నాయని చూసి, తనకూ వాటిలో భాగం దక్కాలని తన మొరటు గిట్టను బల్లమీద పెట్టిన గాడిదను నేనే. ఆ పాపం జంతువులా నాకు దెబ్బలు తగలకపోయినా, నాకు తగినదే దక్కింది—ఒక గట్టి గుణపాఠం. అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించాలనే కోరికను అది నాలో శాశ్వతంగా తొలగించింది.
ఇప్పుడు నా పాపశంకల విషయానికి తిరిగి రావాలి. వాటివల్ల నా ఆరోగ్యం ఎంతగా దెబ్బతిన్నదంటే, పదమూడేళ్ల వయసులో నేను పాఠశాల మానివేయవలసి వచ్చింది. నా చదువు కొనసాగడానికి, ఎంతో చక్కగా బోధించే ఒక ఉపాధ్యాయురాలి దగ్గరకు నాన్న నన్ను వారానికి పలుమార్లు తీసుకువెళ్లేవారు. ఆమె పాఠాలు నాకు చదువు నేర్పడానికీ, ఇతరులతో కలిసిమెలసి ఉండేలా చేయడానికీ—ఈ రెండు విధాలుగా ఉపయోగపడ్డాయి.
నేను పుస్తకాలు, అభ్యాసాలతో కూర్చునే పాతకాలపు గదిలోకే సందర్శకులను తరచూ తీసుకువచ్చేవారు. వీలైనంతవరకు మా ఉపాధ్యాయురాలి తల్లి వారితో సంభాషణ కొనసాగించేది; అయినా ఆ సంభాషణ సాగుతున్నంతసేపూ నేను పెద్దగా ఏమీ నేర్చుకునేదాన్ని కాదు. పుస్తకంలో మునిగిపోయినట్లు కనిపించినా, నేను వినకుండా ఉంటేనే మేలైన ఎన్నో విషయాలు నా చెవిన పడేవి. ఒక మహిళ నా జుట్టు అందంగా ఉందని అనేది; మరొకరు వెళ్లిపోతూ, ఆ అందమైన చిన్నపాప ఎవరు అని అడిగేది. నేను వినాలని వారు అనని ఈ మాటలు నాకు మరింత పొగడ్తగా అనిపించేవి. వాటివల్ల నాకు కలిగిన ఆనందం, నాలో స్వీయప్రేమ నిండివుందని స్పష్టంగా చూపించింది.
ఈ విధంగా తమను తాము పోగొట్టుకునే ఆత్మలను తలచుకుంటే నాకు ఎంతో విచారం కలుగుతుంది. లోకపు మోహకరమైన దారుల్లో దారితప్పడం ఎంత సులభం! సద్గుణంలో కొంత పురోగతి సాధించిన ఆత్మకు లోకం అందించే మాధుర్యంలో చేదు కలిసివుంటుందనడంలో సందేహం లేదు. దాని కోరికల్లోని అపారమైన శూన్యాన్ని క్షణకాలపు పొగడ్త నింపలేదు. అయినా మళ్లీ చెబుతున్నాను: నాకు జ్ఞానం తెలిసిన తొలిక్షణం నుంచే నా హృదయం దేవుని వైపుకు ఎత్తబడకపోయి ఉంటే, నా జీవితం ఆరంభం నుంచే లోకం నన్ను ఆదరించి ఉంటే, నేనేమై ఉండేదాన్ని? ప్రియాతిప్రియమైన మాతా, ఎంత కృతజ్ఞత నిండిన హృదయంతో నేను “ప్రభువు కారుణ్య కార్యాలను” గానం చేస్తున్నాను! పవిత్ర జ్ఞానగ్రంథపు మాటల ప్రకారం, “చెడుతనం నా వివేకాన్ని మార్చివేయకుండాను, మోసం నా ఆత్మను వంచించకుండాను, ఆయన నన్ను లోకం నుండి తీసుకుపోలేదా?”[11]
ఈలోగా, మన ధన్యమాతకు నన్ను నేను ప్రత్యేకమైన రీతిలో సమర్పించుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నాను. మరియ బిడ్డల సంఘంలో నన్ను చేర్చుకోమని వేడుకున్నాను.[12] ఈ అనుగ్రహం పొందడానికి నేను వారానికి రెండుసార్లు మఠానికి వెళ్ళవలసి వచ్చేది. నాకు ఎంతో బిడియం ఉండటంతో, ఇది నాకు కొంత కష్టంగానే ఉండేదని ఒప్పుకోవాలి. నా ఉపాధ్యాయినుల పట్ల నాకున్న ఆప్యాయతలో ఏ సందేహమూ లేదు. అయితే, ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, ఇతర పూర్వ విద్యార్థినుల్లా ఎన్నో గంటలు గడపగలిగే ప్రత్యేకమైన స్నేహితురాలు వారిలో నాకు ఎవరూ లేరు. అందువల్ల పాఠం ముగిసేవరకు మౌనంగా నా పని చేసుకునేదాన్ని. ఆ తరువాత ఎవరూ నన్ను పట్టించుకోకపోవడంతో, నాన్న నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చేవరకు చిన్న దేవాలయంలోని పై అంతస్తు గ్యాలరీలోకి వెళ్ళి ఉండేదాన్ని. అక్కడ, ఆ నిశ్శబ్ద సందర్శనలోనే, నాకు ఏకైక ఓదార్పు దొరికేది—ఎందుకంటే యేసు ఒక్కరే నా స్నేహితుడు కాదా? ఆయనకు మాత్రమే నా హృదయాన్ని విప్పి చెప్పుకోగలిగేదాన్ని; సృష్టింపబడినవారితో చేసే సంభాషణలన్నీ, పవిత్ర విషయాల గురించినవైనా సరే, నాకు అలసట కలిగించేవి. ఈ ఏకాంత సమయాల్లో కొన్నిసార్లు నాకు దిగులు కలిగేదన్నది నిజమే. అప్పుడు నాన్న నాకు నేర్పిన ఒక అందమైన కవితలోని ఈ పంక్తిని పదేపదే చెప్పుకుంటూ తరచూ నన్ను నేను ఓదార్చుకునేదాన్ని: “కాలం నీ పడవ మాత్రమే, నీ నివాసం కాదు.”
నేను చిన్న వయసులో ఉన్నప్పటికీ, ఈ మాటలు నాకు మళ్ళీ ధైర్యాన్ని ఇచ్చేవి. బాల్యంలోని అనేక భక్తిభావాలను దాటి ఎదిగిన ఈనాటికీ, ఓడ అనే ప్రతీక నన్ను ఎల్లప్పుడూ ఆనందపరుస్తుంది; ఈ జీవిత ప్రవాసాన్ని భరించడానికి తోడ్పడుతుంది. జ్ఞాని మనకు ఇలా చెప్పడం లేదా—”జీవితం అలల గుండా సాగిపోయే ఓడ వంటిది: అది వెళ్ళిపోయాక, దాని జాడ కనిపించదు”?[13]
నా ఆలోచనలు ఇలా సాగుతున్నప్పుడు, నా ఆత్మ అనంతంలో లీనమైపోతున్నట్లుగా ఉంటుంది. నేను అప్పుడే పరలోక తీరాన్ని తాకుతున్నట్లు, మన ప్రభువు ఆలింగనాన్ని పొందుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. మా అమ్మానాన్నలతోనూ, నా చిన్న తమ్ముళ్ళు, చెల్లెళ్ళతోనూ కలిసి మన ధన్యమాత నన్ను కలుసుకోవడానికి వస్తున్న దృశ్యం నాకు కనిపిస్తున్నట్లు ఊహించుకుంటాను. నిజమైన కుటుంబ ఆనందాలను నిత్యమూ ఆస్వాదిస్తున్నట్లు నన్ను నేను చిత్రించుకుంటాను.
అయితే, పరలోకంలోని మన తండ్రి ఇంటికి చేరుకునే ముందు, ఈ భూమిపై నేను ఎన్నో ఎడబాట్లను అనుభవించవలసి వచ్చింది. నేను మరియ బిడ్డల సంఘంలో చేరిన సంవత్సరంలోనే, మన మాత నా అక్క మారీని నా నుండి తీసుకువెళ్ళింది. ఆమె నా ఆత్మకు ఏకైక ఆసరా,[14] పౌలీన్ వెళ్ళిపోయినప్పటి నుండి నాకు మార్గదర్శి, విడదీయరాని తోడు. ఆమె నిర్ణయం నాకు తెలియగానే, ఇక ఈ లోకంలోని దేనిలోనూ ఆనందాన్ని పొందకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను. నేను ఎన్ని కన్నీళ్ళు కార్చానో చెప్పలేను. అయితే ఆ రోజుల్లో నాకు పెద్ద విషయాలకే కాదు, అతి చిన్న విషయాలకు కూడా ఏడ్చే అలవాటు ఎక్కువగా ఉండేది. ఉదాహరణకు, సద్గుణంలో ఎదగాలని నేను ఎంతో తపించేదాన్ని, కానీ అందుకోసం విచిత్రమైన పద్ధతిని అనుసరించేదాన్ని. నా పనులు నేనే చేసుకోవడం నాకు అలవాటు లేదు; సెలీన్ ఎప్పుడూ మా గదిని సర్దేది, నేనేమో ఇంటిపని ఏదీ చేసేదాన్ని కాదు. కొన్నిసార్లు మన ప్రభువును సంతోషపెట్టడానికి నా పడకను సర్దుకునేదాన్ని; లేదా సాయంత్రం ఆమె బయటకు వెళ్ళి ఉంటే, ఆమె మొక్కలనూ నారుమొక్కలనూ లోపలికి తెచ్చేదాన్ని. ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా, కేవలం మన ప్రభువును సంతోషపెట్టడానికే నేను ఈ పనులు చేసేదాన్ని. కాబట్టి సృష్టింపబడినవారి నుండి ఎలాంటి కృతజ్ఞతనూ ఆశించి ఉండకూడదు. కానీ, అయ్యో! నేను ఆశించేదాన్ని. దురదృష్టవశాత్తూ, నా చిన్న సేవలకు సెలీన్ ఆశ్చర్యమూ కృతజ్ఞతా చూపించినట్లు కనిపించకపోతే, నాకు సంతోషంగా ఉండేది కాదు; నా కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగేవి.
అలాగే, అనుకోకుండా ఎవరి మనసునైనా నొప్పిస్తే, దాన్ని సరైన రీతిలో స్వీకరించకుండా, అనారోగ్యం పాలయ్యేంతగా కుమిలిపోయేదాన్ని. అలా నా తప్పును సరిదిద్దుకునే బదులు దాన్ని మరింత పెంచుకునేదాన్ని. నా మూర్ఖత్వాన్ని గుర్తించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, అలా ఏడ్చినందుకు మళ్ళీ ఏడ్చేదాన్ని.
నిజానికి, ప్రతి విషయాన్నీ నేను ఒక కష్టంగా మార్చుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు పరిస్థితి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. దేవుడు తన మంచితనంతో, తాత్కాలికమైన ఏ కష్టానికీ క్రుంగిపోకుండా ఉండే కృపను నాకు ప్రసాదించాడు. ఒకప్పుడు నేను ఎలా ఉండేదాన్నో తలచుకున్నప్పుడు, నా హృదయం కృతజ్ఞతతో పొంగిపొర్లుతుంది. నేను పొందిన కృపలు నన్ను ఎంత సంపూర్ణంగా మార్చివేశాయంటే, ఒకప్పటి నాకూ ఇప్పటి నాకూ పోలికే దాదాపుగా లేదు.
మారీ కార్మెలు మఠంలో చేరిన తరువాత, నా పాపభీతితో కూడిన సందేహాలను వినడానికి ఆమె ఇక నా దగ్గర లేకపోవడంతో, నేను పరలోకం వైపు తిరిగి, నాకంటే ముందే అక్కడికి చేరుకున్న ఆ నలుగురు చిన్న దేవదూతలకు వాటిని చెప్పుకున్నాను. ఎందుకంటే దుఃఖమంటే గానీ భయమంటే గానీ ఎరుగని ఆ అమాయక ఆత్మలు, బాధపడుతున్న తమ దీనురాలైన చిన్న చెల్లెలిపై జాలి చూపాలని అనుకున్నాను. చిన్నపిల్లల అమాయకత్వంతో నేను వారితో మాట్లాడేదాన్ని. కుటుంబంలో అందరికంటే చిన్నదాన్ని కావడంతో, మా అమ్మానాన్నలూ అక్కలూ ఎప్పుడూ నన్నే ఎక్కువగా ముద్దు చేసి ప్రేమించేవారని; వారు కూడా భూమిపై ఉండి ఉంటే, నిస్సందేహంగా నాపై అదే ఆప్యాయతను చూపి ఉండేవారని వారికి చెప్పేదాన్ని. వారు పరలోకానికి వెళ్ళిపోయినంత మాత్రాన నన్ను మరచిపోవడానికి ఏ కారణమూ లేదనిపించింది—దానికి విరుద్ధంగా, వారు పరలోక ఖజానా నుండి పొందగలరు కాబట్టి, నాకు శాంతి కృపను సంపాదించి పెట్టి, నన్ను ఎలా ప్రేమించాలో వారికి ఇంకా తెలుసని నిరూపించాలని అనుకున్నాను.
సమాధానం రావడానికి ఎంతో సమయం పట్టలేదు; త్వరలోనే నా ఆత్మ అత్యంత మధురమైన శాంతితో నిండిపోయింది. భూమిపైనే కాక పరలోకంలోనూ నాకు ప్రేమ లభిస్తోందని నాకు తెలిసింది. అప్పటినుంచి ఈ చిన్నారి సోదరసోదరీమణుల పట్ల నా భక్తి పెరిగింది; వారితో మాట్లాడటం, ఈ ప్రవాసజీవితంలోని దుఃఖాలన్నిటినీ, మన నిత్యనివాసంలో త్వరలోనే వారితో చేరాలనే నా కోరికనూ వారికి చెప్పుకోవడం నాకు ఎంతో ఇష్టంగా ఉండేది. ______________________________
[1] చూడండి: మత్తయి 6:3.
[2] జ్ఞానగ్రంథము 4:12.
[3] క్రీస్తు అనుకరణ, I, అధ్యా. i. 3.
[4] పరమగీతము 2:1.
[5] గలతీయులకు 2:20.
[6] క్రీస్తు అనుకరణ, III, అధ్యా. xxvi. 3.
[7] కార్మెలు మఠసంఘాన్ని సంస్కరించి, 1582లో మరణించిన పునీత అవిలా తెరేసాను కొన్నిసార్లు మార్మిక వేదాంతశాస్త్ర పండితురాలు అని పిలుస్తారు. ప్రార్థనలో ఆత్మకు దేవునితో ఉండే సంబంధాన్ని గురించి ఆమె రాసిన సుస్పష్టమైన రచనలే దీనికి కారణం. [సంపాదకులు]
[8] కీర్తనలు 54[55]:7.
[9] లూకా 7:47.
[10] లూకా 5:32.
[11] చూడండి: జ్ఞానగ్రంథము 4:11.
[12] ఆమె మరియమాత భక్తసంఘంలో సభ్యురాలైంది 1886 మే 31న. [సంపాదకులు]
[13] జ్ఞానగ్రంథము 5:10.
[14] మారీ 1886 అక్టోబరు 15న లిసియూలోని కార్మెలు మఠంలో ప్రవేశించి, ‘సిస్టర్ మేరీ ఆఫ్ ది సేక్రెడ్ హార్ట్’ అనే పేరు స్వీకరించింది.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక