தமிழ்

அத்தியாயம் 2 – கடவுளும் அவரது படைப்பும்

பொருளடக்கத்திற்குத் திரும்புக

ஒரே கடவுள்

 கடவுள் தனித்துவமானவர்; கடவுள் ஒருவரே: “கடவுள் இயல்பிலும் பொருண்மையிலும் சாரத்திலும் ஒருவரே என்று கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை அறிக்கையிடுகிறது” (உரோமை மறைக்கல்வி நூல், I. 2, 2.). (கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி #200) 

கடவுள் ஒருவரா அல்லது மூவரா என்பது காலங்காலமாகக் கேட்கப்படும் கேள்வி.  இரண்டிற்கும் பதில் “ஆம்” என்பதே.  அவர் ஒருவராகவும் மூவராகவும் இருக்கிறார்.  ஒரே கடவுள், ஒரே இயல்பு, ஒரே பொருண்மை, ஆனால் மூன்று இறை ஆட்கள்.  இதைப் புரிந்துகொள்வதற்குச் சிறந்த வழி, ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இதைப் பார்ப்பதே.  நிறைவான அன்பும் நிறைவான ஒற்றுமையும் நிலவும் ஒரு குடும்பத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.  நாம் பாவத்தால் வீழ்ச்சியுற்ற உலகில் வாழ்வதால், விண்ணகத்தில் மட்டுமே இது சாத்தியம் என்பது உண்மை.  இருந்தாலும், அதைக் கற்பனை செய்ய முயன்று பாருங்கள்.  நிறைவான அன்பும், நிறைவான இணக்கமும், நிறைவான ஒற்றுமையும் போன்றவை நிலவும் ஒரு குடும்பம்.  மேலும், அதிலுள்ள ஒவ்வொருவரும் கடவுளின் திருவுளத்தோடு முழுமையாக ஒன்றித்திருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்றும் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.  ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் கடவுளின் திருவுளத்தை முழுமையாக அறிந்து, புரிந்துகொண்டு, தேர்ந்தெடுத்து, அதன்படி வாழ்ந்தனர்.  இப்போது, இந்தக் குடும்பம் ஜான்சன் குடும்பம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.  இது ஒரே குடும்பம் என்றும், ஆனால் இந்த ஒரே குடும்பம் தனித்தனி உறுப்பினர்களால் ஆனது என்றும் நீங்கள் சொல்வீர்கள்.  அவர்கள் வெவ்வேறு நபர்கள்.  ஆனால் ஒவ்வொருவரும் அந்த ஒரே ஜான்சன் குடும்பத்தின் உறுப்பினர்; அந்த ஒரே குடும்பம் எல்லா வகையிலும் நிறைவானது.

இந்த உலகில் நிறைவான ஒரு குடும்பத்தைக் கற்பனை செய்வது ஏறக்குறைய இயலாதது என்பதை நான் அறிவேன்.  மிகச் சிறந்த குடும்பங்களில்கூட அடிக்கடி கருத்து வேறுபாடுகளும் சிக்கல்களும் ஏற்படுகின்றன.  ஆனால் இந்த இலட்சிய நிலையை உங்களால் கற்பனை செய்ய முயல முடிந்தால், ஓர் ஒப்புமையின் வழியாகக் கடவுளின் இயல்பை ஓரளவாவது புரிந்துகொள்வது சாத்தியமாகலாம்.

இந்த ஒப்புமை ஒரு வகையில் குறைபாடுடையதே.  நம் உலகிலுள்ள பல குடும்பங்களில் ஜான்சன் குடும்பமும் ஒன்றாக இருக்கும்.  ஆனால் மூவொரு கடவுளின் குடும்பமே ஒரே இறைக் குடும்பம்.  இறை இயல்பைக் கொண்ட ஒரே குடும்பம் மூவொரு கடவுளே.  மனித இயல்பைக் கொண்ட மனிதக் குடும்பங்களோ எண்ணற்றவை.  எனவே, இதைத் தெளிவுபடுத்த உதவும் பின்வரும் கருத்துகளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்:

மூவொரு கடவுளின் மூன்று ஆட்கள் மட்டுமே ஒரே இறை இயல்பைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்.

–அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நிறைவாக அன்பு செய்கின்றனர்.

–அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் உண்மையைப் பற்றிய அதே நிறைவான அறிவைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

–உண்மையைப் பற்றிய தங்களது நிறைவான அறிவில் வேரூன்றிய, அன்பின் அதே நிறைவான திருவுளத்தை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்.

எனவே, மூவரும் ஒரே சாரத்தையும் இயல்பையும் இருப்பையும் கொண்டவர்கள்.  அவர்கள் ஒருவராக இருக்கின்ற அதே வேளையில் மூவராகவும் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

வரும் சிந்தனைகளில் இதைப் பற்றி இன்னும் விரிவாகப் பார்ப்போம். ஆனால் இப்போதைக்கு இந்தக் கருத்து நமக்கு அறிமுகமாகியுள்ளது.


கடவுளின் பெயர்

மோசே கடவுளிடம், “ஆனால், நான் இஸ்ரயேலரிடம் சென்று, ‘உங்கள் மூதாதையரின் கடவுள் என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார்’ என்று சொன்னால், அவர்கள் என்னிடம், ‘அவரது பெயர் என்ன?’ என்று கேட்டால், நான் அவர்களுக்கு என்ன சொல்வேன்?” என்றார். கடவுள் மோசேக்கு மறுமொழியாக, “நான் இருக்கிறவராக இருக்கிறேன்” என்றார். மேலும் அவர், “நீ இஸ்ரயேலரிடம், ‘இருக்கிறேன் என்பவர் என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார்’ என்று சொல்” என்றார். (விப 3:13–15)

“நான் இருக்கிறவராக இருக்கிறேன்” என்ற பெயர் உங்களுக்கு இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? மிகவும் ஆழமான பொருளுடைய பெயர். உண்மையில், கடவுளுக்கு மட்டுமே பொருந்தக்கூடிய அளவுக்கு ஆழமான பெயர் அது. கடவுள் தமக்குத் தாமே சூட்டிக்கொண்டு, அனைவரும் அறியும்படி மோசேக்கு வெளிப்படுத்திய பெயர் இதுவே. இதுவே கடவுளின் சாரம், அவரது இருப்பு, அவரது இயல்பு. அவர் யார் என்பதே இதுதான்!

இந்த மறைக்கல்வி நூல் இதனை மறைபொருள் நிறைந்த மொழியில் விளக்குகிறது:   

கடவுள் இருப்பின் நிறைவும் எல்லா நிறைவுகளின் முழுமையுமாக இருக்கிறார்; அவருக்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை. படைப்புகள் அனைத்தும் தமது இருப்பையும் தமக்குள்ள அனைத்தையும் அவரிடமிருந்தே பெறுகின்றன; ஆனால் அவர் மட்டுமே தமது இருப்பாகவே இருக்கிறார்; அவர் எவ்வாறெல்லாம் இருக்கிறாரோ, அவ்வாறெல்லாம் தம்மாலேயே இருக்கிறார். (#213)

அப்படியானால், இதன் பொருள் என்ன? அதுதான்! கேள்வியே பதிலாக இருக்கிறது! என்ன? குழப்பமாக இருக்கிறதா? உண்மையில், இது குழப்பமானது அல்ல; மாறாக, ஆழ்ந்த மறைபொருள் நிறைந்தது. இதுவே கடவுளின் இயல்பும் சாரமும் ஆகும். இருப்பது. நிலவுவது. இருப்பாகவே இருப்பது. எப்போதும் இருந்திருப்பது. மேலும், சுவாரசியமாக, கடவுளின் பெயர், தமக்கு ஒரு பெயர் இருப்பதையே ஒருவகையில் மறுப்பதாக இருக்கிறது.  கடவுள் இவ்வாறு சொல்வதுபோல் உள்ளது: “பாருங்கள், எனக்குப் பெயரிட முடியாது. நான் யாராக இருக்கிறேனோ, அதுவே என் சாரம்; இவ்வாறே நான் அறியப்பட வேண்டும்.”

ஆம், இது இன்னும் குழப்பமாகவே இருக்கிறது. ஆனால் அதனால் பாதகமில்லை.  கடவுளுக்கு உண்மையில் பெயரிட முடியாது என்பதையும், அவ்வாறு செய்ய நாம் முயன்றால், ஆழ்ந்த ஒரு மறைபொருளையே எதிர்கொள்கிறோம் என்பதையும் புரிந்துகொள்வதில் ஒருவேளை நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். அது அவரது இயல்பைப் பற்றிய மறைபொருள். விண்ணகத்தில் மட்டுமே அது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும். இப்போதைக்கு, நம்மால் இயன்ற அளவு முயல்கிறோம்.

கடவுளின் பெயரிலிருந்து அவரைப் பற்றி வேறு என்ன சொல்ல முடியும்? அவர் உறுதியானவர், நிலையானவர், மாறாதவர்; இருப்பனைத்திற்கும் நிறைவும் ஊற்றும் அவரே; இருப்பனைத்திற்கும் தொடக்கமும் முடிவும் அவரே; உண்மையும் உண்மையனைத்தின் ஊற்றும் அவரே; இன்னும் பலவற்றையும் சொல்லலாம். நம்பிக்கை அறிக்கையைப் பற்றிய நமது எஞ்சிய சிந்தனைகள், கடவுளின் சாரம் மற்றும் இயல்பு குறித்த இந்த மறைபொருளுக்குள் இன்னும் ஆழமாக நுழைய நமக்கு உதவ வேண்டும்.

இப்போது கடவுளைத் தந்தையாக இன்னும் நெருக்கமாகக் காண்போம்.


தந்தை

நாம் திருமுழுக்குப் பெற்றபோது, தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயர்களில் (பன்மை) திருமுழுக்குப் பெறவில்லை. மாறாக, தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயரில் (ஒருமை) திருமுழுக்குப் பெற்றோம். இந்த மூவொரு இறைவன் ஒரே கடவுள். ஆனால் கடவுள் தமது ஆட்களில் தனித்தன்மை கொண்டவராகவும் இருக்கிறார். ஆகவே, இதைப் பற்றி இப்போது பார்ப்போம்.

தந்தையாம் கடவுள் யார்? நாம் ஏன் அவரைத் “தந்தை” என்று அழைக்கிறோம்? முதலில், தந்தையாம் கடவுள் ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல. தந்தையாம் கடவுள் என்றென்றும் தூய ஆவியாக இருக்கிறார். ஆனால் இவ்வுலகத் தந்தையும் தாயும் கடவுளின் பல்வேறு பண்புகளைப் பிரதிபலிக்கின்றனர். உண்மையில், தந்தைமை, தாய்மை அனைத்திற்கும் தந்தையாம் கடவுளே ஊற்று என்பதை இது காட்டுகிறது. பிறப்பித்தல் அனைத்திற்கும் அவரே ஊற்று. இருப்பவை அனைத்திற்கும் அவரே ஊற்று. அவர் பொருளுலகின் ஊற்று மட்டுமல்ல, மனிதகுலத்தின் ஊற்று மட்டுமல்ல, மனிதகுலத்தில் உள்ள நன்மையான, அழகான அனைத்திற்கும் ஊற்றாக இருக்கிறார். அன்பு, பரிவு, அக்கறை, பிரமாணிக்கம், அதிகாரம் முதலிய அனைத்திற்கும் அவரே ஊற்று. தந்தையாம் கடவுளே அனைத்திற்கும் ஊற்று.

கடவுளைத் தந்தை என்று அழைப்பதன் மூலம், இந்த இறை ஆளின் மிக நெருக்கமான, தனிப்பட்ட உறவின் தன்மையை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும். அந்தத் தந்தையே என் தந்தை, உங்கள் தந்தை, நம் தந்தை. அவர் ஒரே தந்தை. ஒரே ஒரு தந்தை. அனைவருக்கும் தந்தை. ஆனால் இங்கு முக்கியமானது, கடவுளின் தனிப்பட்ட உறவின் தன்மையே. நம் ஊற்றாகவும், நம்மைத் தாங்கி வாழவைப்பவராகவும், நமது ஒரே ஆதரவாகவும் இருக்கும் கடவுளின் தனிப்பட்ட உறவின் தன்மை இது. ஆம், இதுவும் மறைபொருள் நிறைந்ததே. கவலை வேண்டாம். உங்களால் இயன்றதைப் புரிந்துகொள்ள உங்களால் முடிந்தவரை முயலுங்கள்; திறந்த மனத்துடன் இருங்கள். சிறிது சிறிதாக இது உங்களுக்குப் புரியத் தொடங்கும்.

குறிப்பாக, நாம் ஏன் அவரை “அவர்” என்று அழைக்கிறோம், “அது” என்றோ “விண்ணகத்தில் உள்ள பெற்றோர்” என்றோ அழைப்பதில்லை என்பது மற்றொரு கேள்வி. ஏனெனில், இயேசு அவரை நமக்கு வெளிப்படுத்தியபோது பயன்படுத்திய சொல் “தந்தை” என்பதே. இயேசு கடவுளைத் தந்தை என்று அழைத்தார். இயேசு ஏன் இவ்வாறு செய்தார்? ஏன் ஆண் உருவகத்தைப் பயன்படுத்தினார்? உறுதியாகத் தெரியவில்லை. விண்ணகத்தில் நாம் அவரிடம் கேட்க வேண்டும். ஆனால் அவர் பயன்படுத்திய சொல் இதுவே; ஆகவே நாமும் அதையே பயன்படுத்துகிறோம். இது எந்த வகையிலும், எந்த விதத்திலும் தாய்மார்களை அவமதிப்பதல்ல. இது தாயின் பங்கைச் சிறுமைப்படுத்துவதோ மதிப்பிழக்கச் செய்வதோ அல்ல. இயேசு வெளிப்படுத்தியதும், அவர் பயன்படுத்திய சொல்லும் இதுவே. ஆனால் ஒரு காரணத்திற்காகவே அவர் அதைப் பயன்படுத்தினார். ஒருவேளை, அவரது நித்திய மீட்புத் திட்டத்தில் நமக்குப் புதிய ஆன்மிகத் தாய் ஒருவர் இருப்பார் என்பதும் அதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். இயேசுவின் தாயான, இறைவனின் தாயான அன்னை நமக்குத் தாயாக அளிக்கப்படுவார். ஆகவே, மரியா நம் தாயாகவும் உயிர்வாழ்வோர் அனைவருக்கும் தாயாகவும் இருப்பதோடு, கடவுளும் நம் தந்தையாக இருக்கிறார். கடவுள் நமக்குத் “தந்தை” என்று வெளிப்படுத்தப்படுவதற்கு இது மட்டுமே காரணம் அல்ல என்பது உறுதி; ஆனால் இப்போதைக்கு நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதற்கு இது போதுமானது.

கடவுள் “தந்தை” மட்டுமல்ல, “எல்லாம் வல்லவரும்” ஆவார்.


எல்லாம் வல்லவர்

கடவுளால் செய்ய முடியாதது ஏதாவது உண்டா? அவரது வல்லமைக்கு அப்பாற்பட்டது ஏதாவது உண்டா? எல்லாம் வல்ல ஒரே ஒருவர் என்று அவர் அழைக்கப்படுகிறார். அனைத்து வல்லமையும் கொண்டவர் அவரே. ஆகவே பதில் எளிதானது. இல்லை. கடவுளின் வல்லமைக்கு அப்பாற்பட்டது எதுவுமே இல்லை.

“ஆனால் ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள்” என்று நீங்கள் சொல்லலாம்! எல்லாம் வல்ல கடவுள் அனைத்தையும் படைத்தார், அனைத்தையும் நிலைநிறுத்துகிறார், கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அனைத்தையும் இல்லாமல் போகச் செய்யவும் அவரால் முடியும் என்பதை நம்புவது எளிதுதான். அத்தகைய வல்லமை எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் இந்த உலகில் உள்ள துன்பங்கள் அனைத்தையும் பற்றி என்ன சொல்வது? ஏன் இவ்வளவு துன்பம் இருக்கிறது? கடவுள் உண்மையிலேயே எல்லாம் வல்லவராகவும், அதே நேரத்தில் அன்பே நிறைந்தவராகவும் இருந்தால், அவர் ஏன் இதைச் சரிசெய்யவில்லை? ஒரே ஓர் எண்ணத்தால் அவர் ஏன் அனைத்துத் துன்பங்களையும் நீக்கிவிடுவதில்லை? அவர் எல்லாம் வல்லவர் என்றால், அவரால் இதைச் செய்ய முடியாதா? அவர் இதைச் செய்ய வேண்டாமா? அவர் இதைச் செய்தே ஆக வேண்டாமா?

ஆம், அவர் எல்லாம் வல்லவராகவும் அன்பே நிறைந்தவராகவும் இருந்தால், அவரால் இதைச் செய்ய முடியும், அவர் இதைச் செய்ய வேண்டும், இதைச் செய்தே ஆக வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கும்போது கவனிக்கத் தவறுவது இதுதான்: அவர் ஏற்கெனவே இதைச் செய்துவிட்டார்! ஆம், சிலர் இதை எளிதில் கவனிக்கத் தவறலாம். நம்மைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது மக்கள் துன்பப்படுவதை நாம் காணலாம். நோய், அன்புக்குரியவர்களின் இழப்பு, அநீதியான துன்புறுத்தல், பேரவலம் போன்றவற்றை நாம் காண்கிறோம். கடவுள் தொலைவில் இருக்கிறார், தமது எல்லாம் வல்ல ஆற்றலைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற முடிவுக்கு வர இது நம்மை இட்டுச் செல்லலாம்! ஆனால் அவர் அந்த ஆற்றலைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்; தொடர்ந்து பயன்படுத்திக்கொண்டும் இருக்கிறார். அவர் அதைச் செய்யும் விதம் மிகவும் ஆழமானதும், ஆழ்ந்த பொருள் நிறைந்ததும், மறைபொருள் மிக்கதும், நிறைவானதும் ஆகும். எனவே, நாம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கும்போது அது எளிதில் நம் கவனத்திலிருந்து தப்பிவிடலாம். துன்பத்தைப் பற்றிய கேள்வியை எதிர்கொண்டு, அவர் தமது எல்லாம் வல்ல ஆற்றலை எவ்வாறு பயன்படுத்தியிருக்கிறார்? அவரது இறைமகனான இயேசுவே பதில். இயேசுவின் பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக இது நிறைவேறியது. தந்தையின் நிறைவான, எல்லாம் வல்ல ஆற்றல் அளித்த பதில் இதுவே.

இயேசுவின் இறப்பு, உயிர்ப்பு பற்றிய பகுதிகளில் இதைப் பற்றி மேலும் கூறப்படும். ஆனால் இப்போதைக்கு, எல்லாம் வல்லவர் தமது மகனாகிய இறை ஆளில் துன்பத்திற்கான நிறைவான பதிலை அளித்தார் என்று சொன்னால் போதும். இதைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், தந்தையின் இயல்பையும் சாராம்சத்தையும் தொடர்ந்து சிந்திப்போம்; விண்ணகத்தையும் மண்ணகத்தையும் படைத்தவராக அவர் ஆற்றிய படைப்புச் செயலைத் தியானிப்போம்.


விண்ணகத்தையும் மண்ணகத்தையும் படைத்தவர்

நீங்கள் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், குழந்தைகள் மிகவும் ஆர்வத்துடன் கலந்துரையாடும் தலைப்புகளில் ஒன்று பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு. ஆதாம் ஏவாளின் கதையைக் கேட்டுவிட்டு, டைனோசர்களைப் பற்றியும் அறிந்துகொண்டவுடன், அவர்களுடைய பிஞ்சு மனங்கள் சிந்திக்கத் தொடங்குகின்றன. “டைனோசர்களைக் கடவுள்தான் படைத்தாரா?” என்று அவர்கள் அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். உலகப் படைப்பு, ஆதாம் ஏவாள், டைனோசர்கள், குகை மனிதர்கள் போன்றவற்றைச் சுற்றியுள்ள கேள்விகளும் பதில்களும் குழந்தைகளின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகின்றன. ஆனால் இந்தத் தலைப்பு குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே ஆர்வமூட்டுவது அல்ல! எல்லா வயதினருக்கும் இது ஆர்வத்தைத் தூண்டும் ஒன்றாகவே உள்ளது.

பிரபஞ்சத்தின் படைப்பைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஆதாம் ஏவாளின் கதையும் படைப்பின் ஏழு நாள்களும் அடிக்கடி மிகவும் குழப்பமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. இவை படைப்பைப் பற்றிய இரு வேறுபட்ட கதைகள். சிக்கல் என்னவென்றால், இவை அறிவியலுடன் ஒத்துப்போவதாகத் தெரியவில்லை. இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதுபோலவும் தோன்றுகின்றன. அப்படியானால், இதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது? நாம் எதை நம்புகிறோம்? உண்மையிலேயே முரண்பாடு உள்ளதா? திருவிவிலியம் தவறாகக் கூறியிருக்க முடியுமா? இவை கவனமாகவும் துல்லியமாகவும் பதிலளிக்கப்பட வேண்டிய நல்ல கேள்விகள்.

முதலில், திருவிவிலியத்தில் உள்ள படைப்புக் கதைகள் இரண்டும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கிய நடையில் எழுதப்பட்டுள்ளன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவது முக்கியம். அறிவியல் நூல் எழுதப்படுவதுபோல் இவை எழுதப்படவில்லை. முற்றிலும் அறிவியல் அணுகுமுறையில், உலகப் படைப்பைச் சொற்பொருளின்படி உண்மை நிகழ்வுகளாக எடுத்துரைப்பது இவற்றின் நோக்கமல்ல. அதேவேளையில், இவை 100% உண்மையானவை என்பதையும் நாம் கூற வேண்டும். இறைஏவுதலால் எழுதிய ஆசிரியரும் தூய ஆவியாரும் இவற்றின் வழியாக நமக்குத் தெரிவிக்க விரும்பிய அனைத்தையும் இவை தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன என்ற வகையில் இவை உண்மையானவை.

நமது நம்பிக்கையின் சில அடிப்படை உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவதே இந்த இரு கதைகளின் நோக்கம். அந்த உண்மைகளில் சில இங்கே:

கடவுளே படைப்பாளர்—கடவுள் அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து படைத்தார். இது நமது நம்பிக்கையின் ஓர் உண்மை; மேலும், எல்லா அறிவியல் தரவுகளுடனும் இது முற்றிலும் ஒத்துப்போகிறது. உலகம் உருவானதை விளக்குவதற்கு மிகவும் ஏற்புடைய ஒரு கருத்தாகப் பெருவெடிப்புக் கோட்பாட்டை அறிவியலும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. காலத்திற்கு முன்பாக ஒரு “காலம்” இருந்தது என்ற கருத்தைப் பெருவெடிப்புக் கோட்பாடு ஆதரிக்கிறது. பின்னர் திடீரென, அறிவியலால் மட்டும் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தால், ஒரு “பெருவெடிப்பு” நிகழ்ந்தது! ஒரு தொடக்கம் ஏற்பட்டது; இயக்கமும் காலமும் விரிவடைதலும் தொடங்கின… பிரபஞ்சம் தோன்றியது. நமது நம்பிக்கையைப் பொறுத்தவரை இங்கு முக்கியமானது இதுவே: கடவுளே பிரபஞ்சத்தின் தோற்றுவாயும் மூலமுமாக இருக்கிறார்; அவரே அனைத்தையும் ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து படைத்தார். 

படைப்பு என்பது மூவொரு கடவுள் முழுமையாகச் செயலாற்றிய செயல்—தந்தை, மகன், தூய ஆவியார் பற்றிய புரிதல் படைப்புக் கதைகளில் வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தப்படவில்லை என்றாலும், படைப்புச் செயலில் மூவொரு கடவுள் மறைபொருளான முறையில் காணப்படுகிறார், வெளிப்படுத்தப்படுகிறார். கடவுள் பேசினார்; ஆவியார் நீரின்மேல் அசைந்தாடிக்கொண்டிருந்தார். இது தந்தையையும் தூய ஆவியாரையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், பிரபஞ்சம் தனது தொடக்கநிலை மாசின்மையிலிருந்து வீழ்ந்தது என்ற உண்மை, ஒரு மீட்பரின்—கடவுளாகிய மகனின்—தேவையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இவ்வாறு, காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே மூவொரு கடவுள் மறைபொருளாகவும் மறைவாகவும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்.  

தமது மாட்சியை வெளிப்படுத்தக் கடவுள் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தார்—கடவுள் ஏன் படைத்தார்? கண்டிப்பாகச் சொல்லப்போனால், படைக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இல்லை. ஆனால் தமது ஞானத்தில் அவர் சுதந்திரமாகப் படைக்கத் திருவுளம் கொண்டார்; அதன் விளைவாக அவரது மாட்சி வெளிப்பட்டது. அவரது படைப்பில் கடவுளின் மகிமையைக் காண்கிறோம்; அவரது படைப்பில் கடவுள் பிரதிபலிப்பதையும் காண்கிறோம். மனிதனின் படைப்பைப் பொறுத்தவரை இது சிறப்பாக உண்மையாகிறது.

உலகம் ஒழுங்கமைந்ததும் நல்லதுமாக உள்ளது—உலகம் நல்லது, அதில் நிறைவான ஒழுங்கும் வடிவமைப்பும் உள்ளன என்பது படைப்புக் கதைகளிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியக் கருத்து. இந்த நன்மைத்தன்மை பொருள்சார் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் காணப்படுகிறது. மீண்டும் குறிப்பாகச் சொல்வதானால், மனிதனின் இயல்பான நன்மைத்தன்மையில் இது காணப்படுகிறது.

வீழ்ச்சி—நமது மனிதகுலத்தின் முதல் பெற்றோருடைய சுதந்திர விருப்பத்தால், சீர்குலைவும் பாவமும் உலகிற்குள் நுழைந்தன. இதன் விளைவாக, கடவுளின் தொடக்கத் திட்டமாக இருந்த ஆதிநிலையின் மாசின்மையிலிருந்து படைப்பு முழுவதும் வீழ்ச்சியடைந்தது. இந்த வீழ்ச்சிநிலை கடவுளின் படைப்பின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் பாதிக்கிறது; மீண்டும் சீரமைக்கப்படுவதற்கும் மீட்பிற்குமான தேவையை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் இங்கு முக்கியமானது என்னவென்றால், வீழ்ச்சிநிலை கடவுளின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவில்லை. அது மனிதனின் சுதந்திர விருப்பத்தின் விளைவாகும்.

எனவே, காலத்தின் தொடக்கத்தையும் பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கத்தையும் பற்றி நாம் இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், படைப்புக் கதைகளையும் அறிவியல் தரும் புரிதல்களையும் இணைத்துப் பாருங்கள். நிச்சயமாக, படைப்பின் மிக முக்கியமான பகுதி மனிதனின் படைப்பே.


மனிதனின் படைப்பு: இறைச்சாயலில்—(கடவுளின் சாயலில்)

நாம் கடவுளின் உருவிலும் சாயலிலும் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதன் பொருள் என்ன? படைப்பு அனைத்திலும், பிற படைப்புகளுக்கு இல்லாத தனித்துவமான, புனிதமான ஒரு பண்பு மனிதனுக்கு உள்ளது என்பதே இதன் பொருள். மனிதகுலம் மட்டுமே இறைச்சாயலில்—கடவுளின் சாயலில்—உள்ளது. ஓர் ஆளாக இருப்பது என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிய நமது புரிதலில் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. வேறு எந்த உயிரினமும்—நாய்களோ, பூனைகளோ, மரங்களோ, மீன்களோ—ஓர் ஆளாக இருக்கும் இந்தக் கொடையில் பங்குகொள்வதில்லை.

ஓர் ஆளாக இருப்பது என்றால் என்ன? இதைப் புரிந்துகொள்ள, வேறு யாரெல்லாம் ஆள்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை முதலில் நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆள்கள் மூன்று வகையினர்: மனித ஆள்கள், வானதூத ஆள்கள், இறை ஆள்கள். அதாவது, மனிதர்கள், வானதூதர்கள், கடவுள். ஆளாக இருப்பதற்குரிய மாண்போடு வரும் தனித்துவமான பண்புகள், அறிவாற்றலும் சுதந்திரச் சித்தமும் என்னும் கொடைகளே.

சிலர் என்ன சொல்வார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்: “என் நாய்க்கும் அறிவாற்றலும் சித்தமும் இருக்கின்றன!” உண்மைதான், விலங்குகளால் ஓரளவுக்கு “அறியவும்”, ஓரளவுக்கு “விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கவும்” முடியும். ஆனால் அவற்றின் அறிவாற்றலும் விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனும், மனிதர்கள், வானதூதர்கள், கடவுள் ஆகியோருக்கு இருப்பதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட இயல்புடையவை. இந்த மூவரால் மட்டுமே தங்களை முழுமையாக அறியவும், தங்களையே ஆளவும், தியாக அன்பு செலுத்தவும், ஒருவர் ஒருவரோடு ஆழ்ந்த ஆன்மிக ஒன்றிப்பில் இருக்கவும் முடியும். விலங்குகளால் இவ்வாறு செய்ய முடியாது. அவை நினைவில் வைத்திருக்கின்றன, கற்றுக்கொள்கின்றன, இயல்பூக்கத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுகின்றன என்ற பொருளில் அவற்றால் அறிய முடியும். ஓரளவு உணர்ச்சிகளையும் உணர்வுகளையும்கூட அவற்றால் அனுபவிக்க முடியும். ஆனால் இதனால் அவை மற்றொருவரை உண்மையாகவே “அறிந்துகொள்ளும்” திறன் கொண்டவை என்று பொருளாகாது. எதார்த்தத்தின் இயல்பை அறிந்து புரிந்துகொள்ளவோ, கடவுளின் நன்மைத்தனத்தையும் பிறரின் நன்மைத்தனத்தையும் உணர்ந்துகொள்ளவோ அவற்றால் முடியாது. அன்புக்காகவே அன்பு செலுத்தவும் அவற்றால் முடியாது; அதாவது, உண்மையான தியாகமாகத் தங்களையே சுதந்திரமாகக் கையளிக்க அவற்றால் முடியாது. இறையன்பின் நிலையில், அன்போடு தங்களையே கொடுக்க அவற்றால் முடியாது. கடவுளை அறிந்து அவரை அன்பு செய்யவும் அவற்றால் முடியாது. நாய்களை நேசிப்பவர்களே, மன்னிக்கவும்… உண்மை இப்படித்தான் இருக்கிறது!

ஆள்களாகிய நாமும், வானதூதர்களும், கடவுளும், அறிவாற்றலையும் சுதந்திரச் சித்தத்தையும் பயன்படுத்துவதன் வழியாகப் பிறரோடு உண்மையான ஒன்றிப்பின் உறவில் நுழையும் திறன் கொண்டிருக்கிறோம். இவ்வாறு ஒன்றிப்பிலும் உறவிலும் இருக்கக்கூடிய திறனே, நமது மாண்புக்கும் அழைப்புக்கும் ஏற்ப வாழ நமக்கு உதவுகிறது. இந்த ஒன்றிப்புக்காகவே நாம் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; உண்மையில், விண்ணகம் என்பதும் இறுதியில் இதுவே! அது கடவுளோடும், அவரோடு ஒன்றித்திருக்கும் மற்ற அனைவரோடும் இணைந்து, நிறைவான ஒன்றிப்பிலும் ஒற்றுமையிலும் அன்பிலும் வாழும் நிலையாகும். அது ஓர் உறவு, ஒரு பிணைப்பு, ஓர் ஒருமை. கடவுளின் உருவிலும் சாயலிலும் இருப்பது என்பதன் இறுதியான பொருள் இதுவே.  ஆள்களாக இருப்பதற்குரிய மாண்பில் அடங்கியுள்ள நமது திறன் இதுவே. கடவுள் மட்டுமே நிறைவாக அறிகிறார், நிறைவாக அன்பு செய்கிறார் என்பது உண்மைதான். ஆனாலும், நமக்கும் இவ்விரண்டிற்குமான திறன் உண்டு என்ற உண்மையை அது மாற்றுவதில்லை.

அடுத்து, மனிதனின் மிகத் தனித்துவமான பண்புகளில் ஒன்று, அவன் பொருளுலகையும் ஆன்மிக உலகையும் தன்னில் ஒன்றிணைக்கிறான் என்பதைக் காண்போம்.


உடலும் ஆன்மாவும் கொண்டுள்ள ஒருமை

வானதூதர்கள் தூய ஆவிகள்; மனிதர்களோ உடலும் ஆவியும் கொண்டவர்கள். இது குழப்பமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் இதுவே உண்மை. எனினும், மனிதர்களாகிய நாம் ஒரு பகுதி உடலாகவும் மற்றொரு பகுதி ஆவியாகவும் மட்டுமே இருக்கிறோம் என்று நினைப்பது ஆபத்தானது. அதாவது, பாதிக்குப் பாதி கலந்த ஒரு கலவை என்று நினைப்பது.  நாம் இறக்கும்போது என்ன நடக்கிறது? நமது உடல் இறந்தாலும், நமது ஆவி தொடர்ந்து வாழ்கிறதல்லவா? அப்படியானால், நாம் அப்போது வானதூதர்களாகி விடுகிறோமா? இவை நல்ல கேள்விகள். மனிதராக இருப்பதன் பொருள் என்ன, கடவுள் நம்மை எவ்வாறு படைத்தார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், இவற்றுக்கு எளிதாகப் பதிலளிக்கலாம்.

மனிதராக இருப்பது என்றால், நாம் 100% உடலாகவும் 100% ஆவியாகவும் இருக்கிறோம் என்பதாகும். இவ்விரண்டும் நம்மை உருவாக்கும் வெறும் இரண்டு பகுதிகள் அல்ல. மாறாக, நமக்குள்ள இவ்விரு பண்புகளும் முழுமையாக ஒன்றிணைந்துள்ளன; இதையே மெய்யியல் மொழியில், ஆன்மாவே உடலின் சாரவடிவம் என்று கூறுகிறோம். நாம் கருத்தரிக்கப்படும் கணத்தில் கடவுளால் ஆன்மா படைக்கப்பட்டு, உடலோடு இணைக்கப்படுகிறது; இவ்விரண்டின் ஒருமையே ஒரே மனித இயல்பை உருவாக்குகிறது. ஆகவே, பொருளுலகுக்கும் ஆன்மிக உலகுக்கும் இடையே பாலமாக இருப்பது மனித இயல்பே என்பது வியப்புக்குரியது. இவ்விரு உலகங்களும் நம்மில் ஒன்றிணைகின்றன. உலகின் மீட்பு இயேசுவில் ஒன்றிணைந்திருப்பதற்குக் காரணமும் இதுவே.

சில வேளைகளில் நாம் ஆன்மாவை ஆவியிலிருந்து வேறுபட்ட ஒன்றாகப் பேசுகிறோம் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். சில நேரங்களில் இதயத்தையும் வெறும் உடல் உறுப்பைவிட மேலான ஒன்றாகப் பேசுகிறோம். காலந்தோறும் பல்வேறு மெய்யியலாளர்களும் இறையியலாளர்களும் இச்சொற்களைப் பல்வேறு விதங்களில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இருப்பினும், “ஆன்மா”, “ஆவி”, “இதயம்” ஆகிய சொற்கள் பெரும்பாலும் நமது மனித இயல்பின் பொருள்சாராத அம்சங்களைக் குறிக்கும் வகையில் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்று சொன்னால் போதும்.

உடல், ஆன்மா ஆகியவற்றின் ஒருமை பற்றிய இந்தப் புரிதலிலிருந்து, ஆண், பெண் ஆகியோரின் ஒருமையைப் பற்றியும் இப்போது காண்போம்.


ஆணும் பெண்ணும்

ஒருவரை ஒருவர் நிறைவுசெய்வதே முக்கியம்! ஆண்களும் பெண்களும் வேறுபட்டவர்கள் என்பது மிகவும் வெளிப்படையான உண்மை; அதை வாய்விட்டுச் சொல்லும்போதே பொதுவாகப் புன்னகை தோன்றிவிடும். குழந்தைகளுக்குக்கூட இது தெரியும். பொதுவாகச் சிறுவர்கள் ஒரு விதமாக விளையாட விரும்புகிறார்கள்; சிறுமிகளோ வேறொரு விதமாக விளையாட விரும்புகிறார்கள். அவர்களால் இந்த வேறுபாட்டை உணரவும் முடிகிறது.

ஆபத்து என்னவென்றால், சில சமயங்களில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டும் மிகைப்படுத்தப்பட்டும், இருபாலரைக் குறித்த கடவுளின் நோக்கத்தையும் திட்டத்தையும் சீர்குலைக்கும் அளவுக்குச் சென்றிருக்கின்றன. சில பொதுப்படுத்தப்பட்ட கருத்துகளின்படி, ஆண்கள் “ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்களாகவும்”, “மற்றவர்களை அடக்கி ஆள்பவர்களாகவும்” மாறக்கூடும்; பெண்களோ “அளவுக்கு அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாகவும்”, “எளிதில் மனம் புண்படுபவர்களாகவும்” மாறக்கூடும்.  பெண்மையோ ஆண்மையோ சிதைவுறும்போது, இருவரும் பரஸ்பரம் ஒன்றித்து வாழ்வதற்கான வாய்ப்பும் சிதைவுறுகிறது.

நாம் உடலும் ஆன்மாவும் உடையவர்களாகப் படைக்கப்பட்டு, அந்த உடலும் ஆன்மாவும் இணைந்து ஒரே நபராக இருப்பதுபோல, ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றிணைந்து “ஒன்றாக” வேண்டும். அவர்கள் இனி இருவர் அல்ல அல்லது தனித்தனி நபர்கள் அல்ல என்ற பொருளில் “ஒன்று” அல்ல; மாறாக, ஒருவரையொருவர் நிறைவுசெய்யும் விதத்தில் ஒன்றிணைந்து, ஒருவர் மற்றவருக்குச் சிறந்த “வாழ்க்கைத் துணையாக” இருக்கக்கூடியவர்கள் என்ற பொருளில் ஒன்றாகிறார்கள். திருமணத்தில் அவர்கள் ஏற்படுத்தும் பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு, நாம் அனைவரும் மூவொரு இறைவனோடு பகிர்ந்துகொள்ள அழைக்கப்பட்டுள்ள ஒன்றிப்பைப் பிரதிபலிப்பதோடு, அதில் பங்குபெறவும் செய்கிறது.

இந்தச் சிந்தனையில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான கருத்து இதுதான்: மனிதகுலத்தைக் கடவுள் ஆணும் பெண்ணுமாக வடிவமைத்துப் படைத்தார். இது நமது இயல்பின் ஒரு பகுதியாகும். இதற்கென்று ஒரு நோக்கம் உண்டு; அதை நாம் தேடிக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப வாழ வேண்டும்.

மேலும், இந்த வடிவமைப்பின்படி மனிதர்கள் தொடக்கநிலை இன்பவனத்தில் வாழ வேண்டும் என்பதே முதலில் கடவுளின் நோக்கமாக இருந்தது.


தொடக்கநிலை இன்பவனம்

அமைதியும் நல்லிணக்கமும் கடவுளோடு ஒன்றிப்பும் நிறைந்த ஒரு முழுமையான இன்பவனத்தில் மனிதகுலம் வாழ வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் கடவுள் அதைப் படைத்தார். இதனைத் தொடக்கநிலை “விண்ணகம்” என்றும் சொல்லலாம். தொடக்க நூல் இதனை ஏதேன் தோட்டம் என்று குறிப்பிடுகிறது.

வீழ்ச்சியுற்ற நமது இயல்போடு சேர்ந்துவரும் எதுவும் இந்த இடத்தில் இருந்திருக்காது. நோய், வலி, துன்பம் எதுவும் இல்லை. பாவம், பிணக்கு, மகிழ்ச்சியின்மை எதுவும் இல்லை. நமது முதல் பெற்றோரான ஆதாமும் ஏவாளும் வாழ்ந்த ஓர் உண்மையான நிலப்பகுதியாக அது இருந்திருக்கும். அது உண்மையிலேயே இருந்த ஓர் இடம். இந்த இடத்தில் மனித இயல்பில் எந்தச் சீர்குலைவும் இருந்திருக்காது. அதாவது, நாம் “தீய நாட்டம்” என்று அழைப்பதன் விளைவுகள் அங்கு இருக்கவில்லை. தீய நாட்டம் என்பது நமது கண்ணியத்திற்கு மாறாகச் செயல்பட நம்மைத் தூண்டும் ஓர் ஒழுங்கின்மை; இதை நாம் அனைவரும் நமது ஆன்மாவினுள் அனுபவிக்கிறோம். இது நமது உணர்ச்சிகள், விருப்பங்கள், அறிவு, சித்தம் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் சீர்குலைவாகும். தொடக்கத்தில் இருந்த இந்த மண்ணுலக இன்பவனத்தில் இத்தகைய போராட்டங்கள் இருக்கவில்லை.

இயேசுவின் வாழ்வு, இறப்பு, உயிர்ப்பு ஆகியவற்றால் திறக்கப்பட்ட புதிய விண்ணகம், இந்தத் தொடக்கநிலை இன்பவனத்தைவிடவும் எவ்வளவோ சிறந்த இடம் என்பதைப் பின்னர் காண்போம். ஆனால் இப்போதைக்கு, கடவுள் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்த தொடக்கநிலை “புனிதமும் நீதியும் நிறைந்த நிலையை” நாம் ஏற்றுக்கொண்டால் போதும்.

அதிலிருந்து மனிதனின் வீழ்ச்சி என்னும் துயரமான உண்மைநிலைக்கு வருகிறோம்.


மனிதனின் வீழ்ச்சி

நமது சொந்தச் சிந்தனையை மட்டுமே சார்ந்திருந்தால், பாவத்தின் உண்மைநிலையைச் சரியாகவும் முழுமையாகவும் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. இது குறிப்பாகப் பிறப்புநிலைப் பாவத்தின் உண்மைநிலைக்குப் பொருந்துகிறது; தனிப்பட்ட பாவத்திற்கும் பொருந்துகிறது. இதைத் தெளிவுபடுத்த இறைவெளிப்பாடு நமக்குத் தேவை. அது ஒளியூட்டும்போது, நிலைமை தெளிவாகிறது. பாவம் உண்மையாகவே உள்ளது.

ஆனால் நற்செய்தி என்னவென்றால், பாவத்தின் உண்மைநிலையை நாம் உணர்ந்துகொள்ளும்போது, நமக்கு ஒரு மீட்பர் தேவை என்பதையும் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்! இதைப் பற்றிப் பின்னர் மேலும் காண்போம். இப்போதைக்குப் பாவத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

வானதூதர்களின் வீழ்ச்சியோடுதான் பாவம் முதன்முதலில் தோன்றியது. வானதூதர்கள் அறிவும் சித்தமும் கொண்ட, உடலற்ற தூய ஆவிகளாக நல்லவர்களாகவே படைக்கப்பட்டனர். அறிதல், விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்தல் என்னும் இந்த இரு இயல்பான ஆற்றல்களால், அவர்களால் முடிவுகள் எடுக்கவும் அவற்றின்படி செயல்படவும் முடிகிறது. சுதந்திரமாகக் கடவுளை அறிந்து அன்புசெய்வதும், கடவுளின் மாட்சியையும் மகிமையையும் அறிவதும், படைப்பின் ஒழுங்கில் தங்கள் பங்கை ஏற்றுக்கொள்வதும், தங்கள் அழைப்பை அன்பில் வாழ்வதற்குச் சுதந்திரமாக விரும்பித் தேர்ந்தெடுப்பதுமே அவர்களது நோக்கம். இதற்காகவே அவர்கள் படைக்கப்பட்டவர்கள்! ஆனால் அன்புசெய்யும் சுதந்திரத்துடன், வெறுக்கும் சுதந்திரமும் அவர்களுக்கு உண்டு. கடவுளை அறியும் சுதந்திரத்துடன், கடவுளைப் பற்றியும் தங்களைப் பற்றியும் உள்ள உண்மையை நிராகரிக்கும் சுதந்திரமும் அவர்களுக்கு உண்டு.

ஆகவே, செருக்கினால் கடவுளின் எல்லாம் வல்லமையையும் அவரோடுள்ள தங்கள் உறவையும் நிராகரித்ததே அவர்களது பாவமாக இருந்தது. இவ்வாறு நிராகரிப்பதில், மனிதகுலத்தை அன்புசெய்து, அன்பினால் பணிபுரியும் தங்கள் பங்கையும் அவர்கள் நிராகரிக்கிறார்கள். இந்த ஆன்மிகச் செருக்கு அவர்களைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்கியது. இதனால், அவர்கள் வானதூதர்களுக்குரிய தங்கள் ஆன்மிக ஆற்றல்களைக் கடவுளின் திட்டத்திற்கு எதிராகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். வானதூதர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வீழ்ச்சியுற்றதாக மறைநூல் கூறுகிறது. இந்த வானதூதர்களின் தலைவனும் அவர்களில் உயர்ந்தவனும்தான் அலகை, அல்லது சாத்தான்.  அவனது பெயர் லூசிஃபர்; அதற்கு “ஒளியை ஏந்துபவன்” என்று பொருள்.  கடவுளின் ஒளியை ஏந்துவதே அவனது தொடக்க அழைப்பாக இருந்தது!

படைப்பின் கதையில், ஆதாம் ஏவாள் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்தக்கூடிய தனது வானதூத ஆற்றலைச் சாத்தான் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்ததைக் காண்கிறோம். வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதனாகிய அவன், பொய்சொல்லவும் ஏமாற்றவும் இந்த ஆற்றலைப் பயன்படுத்தினான். கடவுள் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவரோ அப்படிப்பட்டவர் அல்ல என்றும், தாங்கள் உண்மையில் இருந்ததைவிட மேலானவர்கள் என்றும் நமது முதல் பெற்றோர் நம்பும்படி செய்தான். அவர்கள் கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், விலக்கப்பட்ட கனியை உண்டால், “கடவுளைப் போல் இருப்பார்கள்” என்று அவர்களிடம் கூறினான்.

முன்பு விளக்கியதுபோல, ஆதாம் ஏவாளின் கதை எழுதப்பட்டுள்ளபடியே சொல்லுக்குச் சொல் உண்மையில் நிகழ்ந்ததா என்பது இங்கு முக்கியமல்ல. சொல்லுக்குச் சொல் பொருள்கொள்ள வேண்டிய தகவல்களையோ, வரலாற்று மற்றும் அறிவியல் உண்மைகளையோ கற்பிப்பது அந்தக் கதையின் முதன்மை நோக்கம் அல்ல. மாறாக, படைப்பு மற்றும் வீழ்ச்சி பற்றிய இன்றியமையாத உண்மைகளை அது கற்பிக்கிறது. எனவே, நமது முதல் பெற்றோரான ஆதாமும் ஏவாளும் சோதனைக்கு இடம்கொடுத்துக் கடவுளிடமிருந்து விலகினர் என்பதை நமக்குக் கற்பிக்கும் அளவில் அந்தக் கதை உண்மையானது.

நம் முதல் பெற்றோர் கடவுளைவிட்டு விலகியதற்காக, ஜென்மப் பாவத்தின் விளைவுகளை நாம் அனுபவிக்க வேண்டியிருப்பது நியாயமல்ல என்று சிலர் நினைக்கலாம். இதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஓர் எடுத்துக்காட்டைப் பார்ப்போம். நீங்கள் பிறப்பதற்கு முன்பே உங்கள் பெற்றோர் சீனாவுக்குக் குடிபெயர்ந்துவிட்டதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் பிறந்தபோது, சீனாவில் பிறந்தீர்கள். அது உங்கள் செயலால் நிகழ்ந்ததல்ல; மாறாக, அவர்கள் எடுத்த முடிவின் இயல்பான விளைவு. பாவத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் அப்படித்தான். நம் முதல் பெற்றோர் தங்கள் பாவத்தின் காரணமாக இன்பவனத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டபோது, அவர்கள் இருந்த அதே நிலையில்தான் அவர்களுடைய வழித்தோன்றல்கள் அனைவரும் பிறக்கின்றனர். அந்த இயல்பான விளைவுதான் நம்மைப் பாதிக்கிறது.

ஆனால் நம்பிக்கை இழப்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை! உண்மையில், பாவம் தோன்றிய முதல் கணங்களிலிருந்தே கடவுளின் மீட்புத் திட்டம் செயல்படத் தொடங்கியது. வியப்புக்குரியது என்னவென்றால், கடவுள் நம் பாவத்தையும் வீழ்ச்சியுற்ற நம் நிலையையும் மாற்றி, இன்பவனத்தில் நாம் முதலில் கொண்டிருந்த மாசற்ற நிலையையும்விட மேலான நிலைக்கு நம்மை உயர்த்தத் திருவுளம் கொண்டுள்ளார். இறைமகன் உடலெடுத்து, மனிதராகி, நமது இயல்போடு தம்மையே இணைத்துக்கொள்வார் என்ற மீட்பரைப் பற்றிய வாக்குறுதி, கடவுளிடமிருந்து வரும் அளவிட முடியாத அழைப்பையும் தன்னுடன் கொண்டுவருகிறது. இப்போது நாம் கடவுளுடைய வாழ்விலேயே பங்குபெற அழைக்கப்படுகிறோம். இதைப் பற்றிய முதல் புரிதல் தொடக்க நூலில் உடனடியாகக் காணப்படுகிறது; அங்கே இந்த வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது: “உனக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே, உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் இடையே பகையை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையைத் தாக்குவார்; நீயோ அவரது குதிகாலைத் தாக்குவாய்” (தொநூ 3:15). வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், மீட்பர் வருகிறார்! மேலும், “அந்தப் பெண்” என்பது நம் புனித அன்னையைக் குறிப்பதாகத் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. இதுவே நம்பிக்கை. திருஅவையின் மறைக்கல்வி நூல், “இன்னும் மேலான நன்மையை வெளிக்கொணர்வதற்காகக் கடவுள் தீமையை அனுமதிக்கிறார்” என்று புனித தோமா கூறுவதை மேற்கோள் காட்டுகிறது; மேலும், “பாவம் பெருகிய இடத்தில், அருள் இன்னும் மிகுதியாகப் பெருகியது” என்ற புனித பவுலின் சொற்களும் மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன (#412). ஆம், உரோமையர் 6:23, “பாவத்தின் கூலி சாவு…” என்று கூறுகிறது; ஆனால் தொடர்ந்து, “…கடவுளின் கொடையோ நம் ஆண்டவர் கிறிஸ்து இயேசுவில் நிலைவாழ்வு!” என்றும் கூறுகிறது. விசுவாசத்துடன் அந்த நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; அப்போது, வீழ்ச்சியுற்ற நம் நிலை மற்றும் நம் பாவத்தின் கொடுமையிலிருந்தும்கூட கடவுள் வெளிக்கொணரத் திருவுளம் கொண்டுள்ள எல்லையற்ற நன்மையை நீங்கள் காண்பீர்கள்.


காண்பவை, காணாதவை அனைத்தும்

நம்பிக்கை அறிக்கையின் இந்த வரி, கடவுளின் படைப்பைப் பற்றியும் கடவுளைப் பற்றியும் முந்தைய பகுதியில் நாம் சிந்தித்த அனைத்தையும் தெளிவாகக் குறிக்கிறது. இருப்பவை அனைத்திலும் ஆன்மிகமானவையும் பருப்பொருளாலானவையும் அடங்கியுள்ளன என்ற உண்மையை எளிமையாக அறிக்கையிடுவதே இது. கடவுள் பருப்பொருளாலான உலகை ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து படைத்தார். “காணாத” உலகையும் அவர் ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து படைத்தார்; இது வானதூதர்களையும் (வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதர்களையும்) நம் சொந்த ஆன்மாக்களையும் குறிக்கிறது. மேலும், படைக்கப்படாதவரும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவருமான ஒருவரின் இருப்பிலும் நாம் நம்பிக்கை அறிக்கையிடுகிறோம்: அவரே அதிபுனித மூவொரு கடவுள்!

இங்கிருந்து, இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றியும் அவருடைய தாயைப் பற்றியும் காண்போம்.

அடுத்து: அத்தியாயம் 3 – இறைமனிதரும் அவருடைய தாயும்

பொருளடக்கத்திற்குத் திரும்புக


மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது

Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: