Polski

Święty Barnaba Apostoł

Storye book, CC BY-SA 4.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons

11 czerwca: Święty Barnaba Apostoł — wspomnienie

Początek I wieku–ok. 61
Patron Cypru, Antiochii i misji pokojowych
Przyzywany jako obrońca przed gradobiciem
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych
Kolor liturgiczny: czerwony
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Wieść o nich dotarła do uszu Kościoła w Jerozolimie i wysłano Barnabę do Antiochii. Gdy przybył i ujrzał łaskę Bożą, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby z niezłomnym sercem trwali przy Panu, był bowiem człowiekiem dobrym, pełnym Ducha Świętego i wiary. I wielka liczba ludzi przyłączyła się do Pana. Następnie udał się do Tarsu, aby odszukać Szawła, a gdy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. Przez cały rok spotykali się z tamtejszym Kościołem i nauczali wielką liczbę ludzi. To właśnie w Antiochii po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami. ~Dz 11:22–26

Refleksja: Święty Barnaba, noszący pierwotnie imię Józef, urodził się na wyspie Cypr i był Żydem z pokolenia Lewiego (zob. Dz 4:36). Nic więcej nie wiadomo o jego wczesnym życiu. W czasie publicznej działalności Jezusa Józef stał się Jego gorliwym uczniem i mógł należeć do siedemdziesięciu dwóch uczniów, których Jezus wysłał z misją (zob. Łk 10:1–24). Po Pięćdziesiątnicy, gdy Kościół w Jerozolimie zaczął się rozrastać, Apostołowie zmienili Józefowi imię na Barnaba, co znaczy „syn zachęty”. Zmiana imienia mogła nastąpić dlatego, że Barnaba wsparł Kościół, gdy „sprzedał pole, które posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów” (Dz 4:37). Jest to pierwsza wzmianka o Barnabie w Nowym Testamencie.

Trzy lata później, po nawróceniu na wiarę chrześcijańską i spędzeniu trzech lat na poście i modlitwie w Arabii, święty Paweł udał się do Jerozolimy, aby zasięgnąć rady Apostołów. Apostołowie i wspólnota chrześcijańska początkowo wahali się go przyjąć, wiedzieli bowiem o prześladowaniach, które wszczął przeciwko Kościołowi. Barnaba jednak „przyprowadził go do apostołów i opowiedział im, jak w drodze ujrzał Pana i że Pan do niego przemówił, a także jak w Damaszku odważnie przemawiał w imię Jezusa” (Dz 9:27). Po krótkim pobycie w Jerozolimie święty Paweł powrócił do rodzinnego Tarsu, aby uniknąć prześladowań. Pozostał tam przez kilka następnych lat.

W tym czasie niektórzy chrześcijanie, którzy opuścili Jerozolimę po męczeństwie świętego Szczepana, udali się na północ, do Antiochii w Syrii, gdzie mieszkało wielu greckich pogan. W Antiochii chrześcijanie mówiący po grecku zaczęli głosić poganom słowo Boże. W rezultacie wielu pogan nawróciło się i przyjęło wiarę. Gdy Apostołowie w Jerozolimie o tym usłyszeli, wysłali Barnabę, aby posługiwał tym nowo nawróconym. Barnaba był pod tak wielkim wrażeniem, że udał się do Tarsu, by odszukać świętego Pawła, i przyprowadził go do Antiochii, aby pomógł głosić Dobrą Nowinę. To właśnie tam, w Antiochii, po raz pierwszy użyto słowa „chrześcijanin”, być może dlatego, że nowo nawróceni byli poganami, którzy nawrócili się nie na wiarę żydowską, lecz bezpośrednio do Chrystusa.

Po roku spędzonym w Antiochii Paweł i Barnaba wrócili do Jerozolimy z misją niesienia pomocy cierpiącym z powodu głodu. Przywieźli ze sobą pieniądze zebrane wśród chrześcijan w Antiochii. Po ich powrocie do Antiochii Duch Święty objawił wspólnocie chrześcijańskiej, że Paweł i Barnaba mają zostać „wyznaczeni” do szczególnej misji. Obaj zostali następnie wyświęceni na biskupów i wysłani na misję, zabierając ze sobą krewnego Barnaby, Jana Marka, autora Ewangelii. W ciągu następnego roku odwiedzili Seleucję, Cypr, Salaminę, Pafos, Perge w Pamfilii, Antiochię Pizydyjską, Listrę, Derbe i Ikonium, po czym wrócili do Antiochii w Syrii. Podczas tej podróży pozyskali wielu nawróconych; niektórzy Grecy próbowali nawet oddawać im cześć jako bogom. Spotkali się również ze sprzeciwem, w tym z nieudaną próbą zabicia Pawła przez ukamienowanie. Później obaj wrócili do Jerozolimy, aby pomóc rozstrzygnąć spory dotyczące nawróconych pogan, zanim zostali wysłani na kolejną misję. Przed drugą podróżą Barnaba i Paweł nie mogli dojść do porozumienia w sprawie udziału Jana Marka w misji, ponieważ wcześniej, podczas pobytu w Pamfilii, opuścił ich z nieznanego powodu. Spór był tak poważny, że drogi Pawła i Barnaby się rozeszły. Barnaba zabrał Jana Marka na Cypr, a Paweł zabrał Sylasa do Syrii i Cylicji.

Nic więcej nie wiadomo z całą pewnością o działalności misyjnej Barnaby i Jana Marka na Cyprze. Z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian oraz jego Listu do Kolosan wynika, że spór między Pawłem a Barnabą o Jana Marka nie wpłynął trwale na ich przyjaźń. Nawet Jana Marka Paweł wspomina później z serdecznością.

Jedyne źródło, które szczegółowo opisuje męczeństwo Barnaby, pochodzi z V wieku, co sprawia, że jego historyczna wiarygodność jest niepewna. Według tej tradycji Barnaba głosił Ewangelię około roku 61, kiedy został aresztowany, wywleczony poza miasto i spalony żywcem albo ukamienowany. Jedna z tradycji podaje, że Jan Marek odnalazł jego szczątki i je pochował.

Inna legenda głosi, że w roku 478 św. Barnaba ukazał się arcybiskupowi Cypru i wskazał mu miejsce swojego pochówku. Arcybiskup Antemiusz odnalazł następnie nienaruszone rozkładem ciało św. Barnaby, który trzymał Ewangelię według św. Mateusza. Cesarz rzymski wzniósł potem w tym miejscu kościół i pochował w nim św. Barnabę. Choć z czasem ślad po kościele zaginął, prowadzone w tym miejscu wykopaliska pozwoliły odkryć grób uważany za grób św. Barnaby. Święty Barnaba jest patronem Cypru, ponieważ był pierwszym biskupem misjonarzem na tej wyspie.

Oddając cześć temu wielkiemu biskupowi i apostołowi, rozważ, jaki wpływ jego posługa wywierała na przestrzeni wieków. Choć za jego życia liczba nawróconych mogła sięgać zaledwie setek lub tysięcy, ich oddziaływanie na kolejne pokolenia wielokrotnie się pomnażało. Święty Barnaba podróżował, głosił Ewangelię, chrzcił, sprawował sakramenty i zakładał liczne wspólnoty chrześcijańskie. Znosił odrzucenie, trudy i przemoc, a w końcu poniósł męczeństwo, lecz nie ustawał w swojej misji. Jego gorliwość wypływała z poznania swojego Pana — nie tylko dzięki temu, że był naocznym świadkiem działalności Jezusa, lecz także dzięki życiu modlitwy i przyjęciu Ducha Świętego. Spróbuj dostrzec podobieństwo między jego misją a twoją. Także ciebie Bóg wzywa do gorliwego głoszenia Ewangelii innym. Nie wahaj się tego czynić, bez względu na cenę. Módl się, aby Bóg posługiwał się tobą zgodnie ze swoją wolą, i oddaj się Mu na służbę, naśladując tego świętego Apostoła.

Modlitwa: Święty Barnabo, słuchałeś Ewangelii z ust samego Chrystusa, byłeś świadkiem Jego cudów i pozwoliłeś, by Jego zbawcze orędzie przemieniło twoje życie. Dzięki temu resztę życia poświęciłeś głoszeniu Dobrej Nowiny i ratowaniu wielu dusz. Proszę, módl się za mnie, abym szedł za twoim przykładem i poświęcił życie misji, do której Bóg mnie wzywa. Święty Barnabo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Dalsza lektura:

Święci i święta katolickie & uroczystości

Żywoty świętych Butlera

Catholic Culture

Catholic Fire

Catholic News Agency

Złota legenda

Encyklopedia katolicka

Sanktorale

Franciscan Media

Wikipedia

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Święci od A do Z

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

11 czerwca: Święty Barnaba Apostoł — wspomnienie

Początek I wieku–ok. 61
Patron Cypru, Antiochii i misji pokojowych
Wzywany w obronie przed gradobiciem
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych

Święty Barnaba, pierwotnie noszący imię Józef, był Żydem z pokolenia Lewiego i urodził się na wyspie Cypr (zob. Dz 4:36). Józef podążał za Jezusem podczas Jego publicznej działalności i mógł być jednym z siedemdziesięciu dwóch uczniów, których Jezus posłał na misję (zob. Łk 10:1–24). Pierwsza wzmianka o Barnabie w Nowym Testamencie pojawia się, gdy „sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów” (Dz 4:37). Apostołowie zmienili imię Józefa na Barnaba, co oznacza „syn zachęty”. 

Po nawróceniu na chrześcijaństwo i spędzeniu trzech lat na poście i modlitwie w Arabii św. Paweł udał się do Jerozolimy. Apostołowie wahali się, czy go przyjąć, lecz Barnaba przyprowadził do nich Pawła. Paweł opowiedział swoją historię, a następnie wrócił do rodzinnego Tarsu. W tym czasie wśród pogan w Antiochii w Syrii rozwijała się wspólnota chrześcijańska. Gdy Apostołowie wysłali Barnabę do Antiochii, odnalazł on św. Pawła w Tarsie i sprowadził go do Antiochii, aby pomagał głosić Dobrą Nowinę.

Po roku spędzonym w Antiochii Paweł i Barnaba powrócili do Jerozolimy, przynosząc pieniądze od chrześcijan z Antiochii na pomoc cierpiącym z powodu głodu. Gdy wrócili do Antiochii, Duch Święty objawił wspólnocie chrześcijańskiej, że Paweł i Barnaba mają zostać „wyznaczeni” do szczególnej misji. Obaj otrzymali święcenia biskupie i zostali wysłani na misję, zabierając ze sobą krewnego Barnaby, Jana Marka, autora Ewangelii. W ciągu następnego roku odwiedzili Seleucję, Cypr, Salaminę, Pafos, Perge w Pamfilii, Antiochię Pizydyjską, Listrę, Derbe i Ikonium, po czym wrócili do Antiochii w Syrii. Pozyskali wielu nawróconych, ale napotkali też sprzeciw, w tym nieudaną próbę ukamienowania Pawła. Obaj powrócili do Jerozolimy, aby pomóc rozstrzygnąć spory dotyczące nawróconych pogan, zanim zostali wysłani na kolejną misję. Przed drugą podróżą Barnaba i Paweł nie mogli dojść do porozumienia w sprawie zabrania ze sobą Jana Marka, który opuścił ich podczas pobytu w Pamfilii. Nie mogąc się porozumieć, Barnaba i Jan Marek udali się na Cypr, a Paweł zabrał ze sobą Sylasa do Syrii i Cylicji.

Nic więcej nie wiadomo z całą pewnością o działalności misyjnej Barnaby i Jana Marka na Cyprze. Pierwszy List Pawła do Koryntian oraz jego List do Kolosan wskazują, że on i Barnaba nadal pozostawali przyjaciółmi; w jednym z późniejszych listów Paweł wspomniał nawet z serdecznością o Janie Marku.

Według tradycji pochodzącej z V wieku Barnaba głosił Ewangelię około roku 61, gdy został aresztowany, wywleczony poza miasto i spalony albo ukamienowany. Inna legenda głosi, że w 478 roku święty Barnaba ukazał się arcybiskupowi Cypru i wskazał mu miejsce swojego pochówku. Arcybiskup Antemiusz odnalazł nienaruszone ciało świętego Barnaby, trzymającego Ewangelię według świętego Mateusza. Cesarz rzymski wzniósł w tym miejscu kościół i pochował tam świętego Barnabę. Później ślad po kościele zaginął, lecz podczas wykopalisk odkryto to, co uznano za grób świętego Barnaby. Święty Barnaba jest patronem Cypru, ponieważ był pierwszym biskupem misjonarzem na tej wyspie.

Święty Barnabo, słuchałeś Ewangelii z ust samego Chrystusa, byłeś świadkiem Jego cudów i pozwoliłeś, by Jego zbawcze orędzie przemieniło twoje życie. Resztę życia poświęciłeś głoszeniu Dobrej Nowiny i zbawianiu wielu dusz. Proszę, módl się, abym poświęcił swoje życie misji, do której mnie powołano. Święty Barnabo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Wróć do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: