Polski

Trzynasty tydzień okresu zwykłego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Spis treści

Bezinteresowne życie

XIII Niedziela Zwykła (rok A)

„Kto znajduje swoje życie, straci je, a kto traci swoje życie ze względu na Mnie, znajdzie je”. Mateusz 10:39

Te słowa są wyraźnie grą słów, która ma cię skłonić do zatrzymania się i zastanowienia. To niemal święta i sakralna zagadka, wypowiedziana przez Jezusa, by przyciągnąć twoją uwagę i przekazać bardzo głęboką i fundamentalną prawdę o tym, jak masz żyć. Zasadniczo te słowa uczą, że ci, którzy żyją egoistycznie, skupieni na sobie, nie osiągają swojego celu. Celem ludzi egoistycznych jest wywyższanie siebie w przekonaniu, że właśnie to jest dla nich najlepsze. Jezus jednak wyraźnie wskazuje, że gdy żyjesz egoistycznie, starając się stawiać siebie ponad innymi, tracisz to, co w życiu najważniejsze. Tracisz własną duszę. Jeśli natomiast żyjesz bezinteresownie, stawiając innych przed sobą, to właśnie w takim postępowaniu odnajdujesz swój prawdziwy cel w życiu i osiągasz spełnienie na najgłębszym poziomie.

Pomyśl na przykład o Jezusie. On jest Bogiem, Drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, istniejącą odwiecznie w doskonałej jedności z Ojcem i Duchem Świętym. Jego dusza promieniuje czystą miłością. I właśnie dlatego postanowił stać się człowiekiem, wiele wycierpieć i zostać zabitym. Czy przyniosło to naszemu Panu spełnienie? Z całą pewnością. Dlaczego? Ponieważ Jego ofiara sięgała samej istoty tego, kim On jest. On jest samą Miłością. A miłość zawsze jest darem z siebie. Zawsze przynosi spełnienie. Zawsze szuka dobra drugiego człowieka. Miłość przynosi spełnienie temu, kto kocha, gdy jest czysta, święta, bezinteresowna i całkowita. Ofiarna śmierć Jezusa na krzyżu nie tylko nas odkupiła, lecz także objawiła doskonałe spełnienie i zadowolenie samego Syna Bożego w Jego ludzkiej naturze, ponieważ Jego śmierć była aktem czystej miłości.

Grzech wprowadza w nas zamęt. Zwłaszcza egoizm zaciemnia nasze myślenie. W rezultacie trudno nam wyraźnie dostrzec, że droga do spełnienia w życiu wiedzie przez całkowitą i niezachwianą ofiarę z naszego życia oddanego innym, na wzór doskonałej ofiary Jezusa i w zjednoczeniu z nią. W chwili, gdy grzech skłania nas do myślenia najpierw o sobie, zaczynamy tracić z oczu to, kim jesteśmy i co przynosi nam prawdziwe spełnienie.

Zastanów się dzisiaj nad powierzoną ci przez Boga misją zatracenia siebie ze względu na Chrystusa, czyli ze względu na prawdziwą miłość. Kochając Boga i innych w ten czysty, bezinteresowny sposób, stajesz się tym, kim jesteś i do bycia kim zostałeś stworzony. Odnajdujesz siebie jedynie wtedy, gdy wybierasz zatracenie siebie w tym świecie. Rozważaj tę głęboką tajemnicę i uwierz w nią. Gdy już w nią uwierzysz, zobowiąż się do ofiarnego życia, odrzucając wszelkie wątpliwości, aby nigdy nie wahać się kochać każdego ofiarną miłością. W tym radykalnym akcie bezinteresownej miłości odkryjesz bowiem, kim masz być zgodnie z celem swojego stworzenia, i staniesz się tą osobą.

Mój ofiarny Panie, Ty jesteś nie tylko doskonałym wzorem ludzkiej miłości — Twoja ofiarna miłość jest źródłem samego ludzkiego spełnienia. Proszę, udziel mi łaski, której potrzebuję, aby kochać wszystkich ludzi w sposób doskonały i bezinteresowny, a przez to także odkryć, kim mam być zgodnie z celem mojego stworzenia, i stać się tą osobą. Jezu, ufam Tobie.


Wiara Jaira

XIII Niedziela Zwykła (rok B)

Ujął dziewczynkę za rękę i rzekł do niej: „Talitha koum”, co znaczy: „Dziewczynko, mówię ci, wstań!”. Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, a miała dwanaście lat. Osłupieli wprost ze zdumienia. Przykazał im z naciskiem, żeby nikt o tym nie wiedział, i polecił, aby jej dano jeść. Mk 5:41–43

Jair był przełożonym synagogi w Kafarnaum. Pełniąc tę funkcję, zapewne odczuwał naciski, by sprzeciwiać się Jezusowi. Jednak jego córka była chora, a ona była dla niego ważniejsza niż opinie innych ówczesnych przywódców religijnych. Dlatego sam pokornie przyszedł do Jezusa, upadł Mu do stóp i błagał Go, by uzdrowił jego córkę.

Jair dokonuje dwóch aktów wiary w Jezusa. Pierwszym była prośba, by Jezus uzdrowił jego chorą córkę. Drugi wymagał jednak jeszcze większej wiary. Gdy szedł z Jezusem do córki, otrzymał smutną wiadomość, że umarła. Jezus w odpowiedzi zwrócił się do Jaira i powiedział: „Nie bój się, wierz tylko!”. Najwyraźniej Jair odpowiedział wiarą na to płynące z miłości polecenie i zaufał, że Jezus może nawet wskrzesić jego córkę.

Rozważając wiarę Jaira, zastanów się nad wewnętrznym napięciem, którego musiał doświadczać. Naciski polityczne i środowiskowe ze strony uczonych w Piśmie i faryzeuszów sprzeciwiających się Jezusowi wystawiały go na pokusę. Gdy choroba córki coraz bardziej się nasilała, odczuwał pokusę rozpaczy. A kiedy usłyszał, że umarła, pokusa rozpaczy musiała być jeszcze silniejsza wobec pozornego faktu, że Jezus przyszedł za późno. Nie uległ jednak tym pokusom. Wytrwał w nadziei i ufności.

Kiedy Jezus przybył do domu Jaira, zobaczył wielu ludzi, którzy „płakali i głośno zawodzili”. Kwestionując te przejawy rozpaczy, powiedział do nich: „Dziecko nie umarło, tylko śpi”. Gdy to usłyszeli, wyśmiewali Go. Najwyraźniej pozostali obecni nie mieli takiej nadziei i wiary jak Jair. Dlatego warto również na modlitwie rozważyć różnicę między postawą Jaira a postawą pozostałych obecnych.

Opowiadanie kończy się wskrzeszeniem dziewczynki przez Jezusa. Następnie polecił On obecnym, by zachowali ten cud w tajemnicy. Jezus nie uzdrowił jej, aby zdobyć sławę. Nie uzdrowił jej, aby udowodnić pogrążonym w rozpaczy i pozbawionym wiary ludziom, że się mylili. Uzdrowił ją natomiast przede wszystkim ze względu na wiarę okazaną przez jej ojca.

Wreszcie Boska miłość Jezusa, jaśniejąca przez Jego człowieczeństwo, wyraźnie ukazuje się w słowach, aby „jej dano jeść”. Jezus nie stał tam, oczekując pochwał od obecnych. Przeciwnie, Jego pełne miłości współczucie zajaśniało, gdy wyraził troskę o dziewczynkę, która musiała być głodna. Miłość skłoniła Go do zadbania o ten drobny szczegół.

Zastanów się dzisiaj, jakie byłoby twoje postępowanie na miejscu Jaira. Jaka byłaby twoja reakcja wobec duchowego i moralnego sprzeciwu? Czy twoją odpowiedzią byłoby zwrócenie się do naszego Pana z ufnością i zawierzeniem? A gdy wszelka ludzka nadzieja wydawałaby się stracona, czy twoja ufność w naszego Pana pozostałaby niezachwiana? Módl się, aby wiara i nadzieja Jaira stały się dla ciebie natchnieniem, i postanów naśladować jego święty przykład.

Mój współczujący Panie, na wiarę tego kochającego ojca, Jaira, odpowiedziałeś miłosierdziem i współczuciem. Zachęciłeś go do ufności i troszczyłeś się o każdy szczegół. Proszę, daj mi podobną wiarę, abym nigdy w życiu nie popadał w rozpacz, lecz zawsze pokładał w Tobie nadzieję. Jezu, ufam Tobie.


Jedność w Kościele

XIII Niedziela Zwykła (Rok C)

W drodze weszli do pewnej wsi samarytańskiej, aby przygotować Mu tam pobyt, lecz nie przyjęto Go, ponieważ zmierzał do Jerozolimy. Widząc to, uczniowie Jakub i Jan zapytali: „Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i pochłonął ich?”. Jezus odwrócił się i zgromił ich, po czym udali się do innej wsi. Łk 9:52–56

Powyższy fragment rozpoczyna część Ewangelii według św. Łukasza powszechnie określaną jako „Podróż do Jerozolimy: Łukaszowa opowieść o drodze” (Łk 9:51–19:27). Podczas tego pierwszego postoju w drodze do Jerozolimy Samarytanie odmówili gościny Jezusowi i uczniom z powodu utrzymującej się niechęci między Żydami a Samarytanami. Gdy Jakub i Jan doświadczyli tej wrogości, zapytali Jezusa: „Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i pochłonął ich?”. Najwyraźniej odebrali odrzucenie ze strony Samarytan osobiście i pod wpływem zranienia oraz gniewu zapragnęli zemsty.

Samarytanie byli potomkami mieszanych małżeństw między Żydami a poganami, zawieranych w VIII wieku przed Chrystusem podczas niewoli asyryjskiej. Mieszkali na obszarze między Galileą a Jerozolimą. Byli na ogół wrogo nastawieni do Żydów w Jerozolimie, w dużej mierze dlatego, że Żydzi uważali świątynię jerozolimską za jedyne miejsce składania ofiar, podczas gdy Samarytanie zbudowali własną świątynię na górze Garizim. Samarytanie łączyli również przestrzeganie Prawa Mojżeszowego z różnymi innymi wierzeniami, wbrew praktykom żydowskim. Tak więc, chociaż obie grupy pragnęły oddawać cześć temu samemu Bogu, dzielące je różnice prowadziły do nieustannego wzajemnego odrzucenia i wrogości.

Kiedy próbowano wciągnąć Jezusa w tę wrogość, On ją odrzucił. Jezus nie mówił, że Żydzi mieli rację w swoich przekonaniach, ani nie twierdził, że rację mieli Samarytanie. Mówił po prostu, że nie będzie uczestniczył w ich wzajemnej, nieustającej zawziętości. Przypomnij sobie również, że w Ewangelii według św. Jana kobieta przy studni była Samarytanką, a Jezus okazał jej wielkie współczucie. Ostatecznie dał jej „Wodę Żywą”, aby ugasić jej duchowe pragnienie — ku wielkiemu zdziwieniu jej samej i pozostałych Samarytan.

Jedną z ważnych lekcji, jakie możemy wyciągnąć ze sposobu, w jaki Jezus traktował Samarytan, jest to, że zawziętość, gniew, pragnienie zemsty i oburzenie na innych są całkowicie sprzeczne z Jego wolą. Warto to rozważać zwłaszcza wtedy, gdy spotykamy się z podziałami w Kościele. Z pewnością smutnym faktem jest to, że w Kościele pojawiają się niekiedy różne stronnictwa. I choć może być tak, że niektóre z tych podziałów powstają wskutek błędów tej czy innej grupy, zawsze należy unikać zawziętości, ataków, gniewu i oburzenia. A gdy patrzymy na dzisiejszy Kościół jako całość, wyraźnie widać, że wielu ludzi ulega tej samej pokusie, której ulegli Jakub i Jan. Wielu chciałoby „sprowadzić ogień z nieba, aby pochłonął” drugiego człowieka. Kiedy tak się dzieje, możesz mieć pewność, że odpowiedź naszego Pana w niebie będzie dziś taka sama jak wtedy, gdy próbowali to uczynić Jakub i Jan. Jezus zgani stronę, która unosi się gniewem i krytykuje. Oburzenie na innych, zwłaszcza na tych, którzy należą do Kościoła, nie pochodzi z Bożego natchnienia. Dlatego musimy uciekać od takiej głupoty, ilekroć pojawia się ta pokusa.

Zastanów się dziś nad tym, w jaki sposób zdarzyło ci się uwikłać w jakiś konflikt z innymi członkami Kościoła, nawet jeśli był to jedynie wewnętrzny konflikt związany z gniewem. Czy zdarzyło ci się stanąć po jednej ze stron i pragnąć sprowadzić na nich ogień z nieba? Jeśli tak, wyciągnij naukę z lekcji udzielonej tym uczniom. Pozostaw sąd Bogu i staraj się okazywać jedynie współczucie i miłość. Szukaj miłosierdzia, które prowadzi do jedności. Choć nigdy nie wolno nam iść na kompromis w sprawach Prawdy, by stworzyć fałszywe poczucie jedności, nie wolno nam też nigdy żywić wrogości wobec drugiego człowieka z powodu naszej zranionej dumy. Pomyśl o kimś lub o jakiejś grupie ludzi w Kościele, wobec których odczuwasz oburzenie, i módl się o sposób myślenia i Serce naszego Pana, aby widzieć ich tak, jak On ich widzi.

Mój kochający Panie, nieustannie starałeś się pojednać wszystkich ludzi ze sobą i ze swoim Ojcem. Nigdy nie pozwalałeś, aby nierozumny gniew prowadził do dalszych podziałów. Proszę, daj mi łaskę, której potrzebuję, by naśladować Twoje współczujące Serce i być narzędziem jedności, której pragniesz. Jezu, ufam Tobie.


Dokądkolwiek Bóg cię prowadzi

Poniedziałek XIII Tygodnia Zwykłego

„Nauczycielu, pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”. Jezus mu odpowiedział: „Lisy mają nory i ptaki podniebne — gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć”. Mt 8:19–20

Na podstawie samego tego fragmentu nie jest jasne, dlaczego Jezus odpowiedział temu uczonemu w Piśmie właśnie w taki sposób. Na pierwszy rzut oka słowa uczonego wydają się bardzo pobożne: „Nauczycielu, pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”. Jednak wielu Ojców Kościoła w swoich rozważaniach nad tą rozmową Jezusa z uczonym w Piśmie dzieli się pomocnymi spostrzeżeniami.

Przede wszystkim zauważ, że Jezus ani nie przyjmuje propozycji uczonego w Piśmie, by zostać Jego uczniem, ani jej nie odrzuca. Po prostu wypowiada słowa, które wyjaśniają, z czym właściwie wiąże się bycie Jego uczniem. Niektórzy Ojcowie Kościoła sugerują, że ten uczony w Piśmie pragnął pójść za Jezusem, ponieważ sądził, że otrzyma za to wielkie nagrody. W końcu Jezus czynił cuda, stawał się coraz bardziej popularny i wykazywał zadatki na wielkiego przywódcę. Dlatego wewnętrzna motywacja tego uczonego w Piśmie, by podążać za Jezusem, dokądkolwiek On się uda, budziła wątpliwości. Czy chciał iść za Jezusem, ponieważ sądził, że przyniesie mu to jakieś doczesne korzyści?

Odpowiedź Jezusa skierowana do tego uczonego w Piśmie spełnia dwie funkcje. Po pierwsze, usuwa wszelkie błędne wyobrażenia o tym, co znaczy iść za Jezusem. Jeśli uczony w Piśmie chciał pójść za Jezusem, musiał być gotowy podążać za Nim ku ubóstwu i bezdomności, a nie ku bogactwu i posiadaniu dóbr. Jezus chciał, by uczony w Piśmie jasno rozumiał, co wybiera. Po drugie, odpowiedź Jezusa była z pewnością zaproszeniem dla uczonego w Piśmie, by poszedł za Nim, ale już ze świadomością tego wszystkiego. Innymi słowy, Jezus mówił: „Tak, chodź za Mną. Ale miej świadomość, co to oznacza. Pójście za Mną nie przyniesie ci ziemskiego bogactwa, lecz ziemskie ubóstwo”.

Dlaczego idziesz za Jezusem? Warto od czasu do czasu zastanowić się nad swoimi motywami. Niektórzy wybierają podążanie za Jezusem, ponieważ po prostu tak zostali wychowani. Inni czynią to, ponieważ dzięki temu czują się lepiej. Jeszcze inni robią to, bo sądzą, że na różne sposoby uczyni to ich życie lepszym. Jaka jednak jest najlepsza motywacja do podążania za naszym Panem? Najlepsza motywacja do całkowitego i niezachwianego podążania za Jezusem jest bardzo prosta: idziemy za Nim, ponieważ jest Synem Bożym i Zbawicielem świata. Jezus przyszedł, aby wezwać nas do siebie, i zaprosił nas do życia w zjednoczeniu z Nim przez wiarę. Najlepiej więc, jeśli będziemy podążać za Jezusem po prostu dlatego, że tak należy czynić. Nie będziemy tego robić ze względu na tak zwane korzyści. Miłość w swojej najczystszej postaci nie kocha drugiego ze względu na to, co dzięki temu zyskujemy. Czysta miłość jest darem ofiarowanym drugiemu dlatego, że jest godzien naszej miłości. Jezus zaś jest godzien naszej miłości i uwielbienia po prostu ze względu na to, Kim jest.

Zastanów się dziś nad tym, że Jezus zaprasza cię, by iść za Nim ku ubóstwu, oderwaniu od wszystkiego, prostocie życia, a ostatecznie ku złożeniu w ofierze całego swojego życia. Czy rozumiesz, co znaczy być uczniem Jezusa Chrystusa? Czy rozumiesz, że nie można iść za Jezusem z egoistycznych pobudek? Czy zdajesz sobie sprawę, że powiedzieć „tak” naszemu Panu to powiedzieć „tak” Jego krzyżowi? Rozważ życie Jezusa i zastanów się, czy chcesz pójść za Nim aż do ubóstwa krzyża. Jeśli potrafisz wybrać pójście za naszym Panem, mając pełną świadomość tego, na co mówisz „tak”, ostatecznym owocem będzie także chwalebny udział w Jego zmartwychwstałym życiu.

Mój chwalebny Panie, szedłeś przez ten świat w ubóstwie, odrzuceniu i cierpieniu. Nie miałeś własnego ziemskiego domu, lecz teraz żyjesz w bogactwach nieba. Pomóż mi iść za Tobą, drogi Panie, dokądkolwiek prowadzisz mnie w tym życiu. Jeśli prowadzisz mnie ku ziemskiemu ubóstwu i cierpieniu, dziękuję Ci. Dziękuję Ci i postanawiam iść za Tobą bez względu na wszystko. Daj mi łaskę, której potrzebuję, aby iść za Tobą wyłącznie z miłości do Ciebie, ponieważ jesteś Bogiem i jesteś godzien wszelkiej mojej chwały i uwielbienia. Jezu, ufam Tobie.


Ratuj nas, Panie!

Wtorek XIII Tygodnia Zwykłego

Gdy Jezus wszedł do łodzi, Jego uczniowie poszli za Nim. Nagle na jeziorze zerwała się gwałtowna burza, tak że fale zalewały łódź; On zaś spał. Mateusz 8:23–24

To doświadczenie wywarło na uczniach wielkie wrażenie, o czym świadczy fakt, że zostało zapisane we wszystkich trzech Ewangeliach synoptycznych. Widzimy to również w końcowych słowach opowiadania, po tym, jak Jezus uciszył burzę: „Ludzie ci zdumieli się i mówili: «Kim On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne?»”

Tradycyjnie opowiadanie to interpretowano zarówno jako obraz całego Kościoła, jak i pojedynczej duszy. Łódź jest obrazem Kościoła, w którym my, chrześcijanie, przemierzamy niebezpieczeństwa tego życia. Musimy pozostać w Kościele, aby przetrwać. Każda osoba w łodzi przedstawia każdego z nas, kto jest członkiem Kościoła. Gwałtowna burza jest obrazem licznych osobistych zmagań, przez które przechodzimy w życiu, a także prześladowań, których Kościół doświadczał i nadal będzie doświadczał aż do końca czasów.

Gdy burza miotała łodzią, Jezus spał. Nie spał jednak bez powodu. Kiedy przyglądamy się dziejom ludzkości, a zwłaszcza historii Kościoła, znajdujemy wiele chwil, w których Bóg wydawał się nieobecny lub „pogrążony we śnie”, gdy pojawiały się niepokoje, prześladowania i trudności. Wielu ludzi, jeśli nie wszyscy, w pewnym momencie życia doświadczyło tego samego. Uczniowie, przeżywając tę burzę, pokazują nam doskonały sposób modlitwy na chwile, gdy ogarnia nas pokusa rozpaczy. Budzą Jezusa i mówią: „Panie, ratuj nas!  Giniemy!”. I choć Jezus upomina ich z powodu braku wiary i lęku, odpowiada też na ich błagania i ucisza burzę.

Co uczniowie powinni byli zrobić w tej sytuacji? Czy powinni byli zaufać i pozwolić Jezusowi dalej spać? Choć nasz Pan upomniał ich z powodu braku wiary, opowiadanie to przede wszystkim objawia Boże miłosierdzie wobec nas, gdy doświadczamy pokusy lęku. Bóg wie, że czasami wszyscy będziemy czuli się przytłoczeni i doświadczali takiej pokusy. Wie, że nasza wiara nie jest doskonała, dlatego pozwolił swoim uczniom dać nam ten przykład. Ilekroć więc czujemy się w życiu przytłoczeni i ogarnięci lękiem, powinniśmy wołać do Niego, aby nas ocalił. On chce, abyśmy zwracali się do Niego.

Rozważ dziś tę modlitwę uczniów. Jeśli zmagasz się z osobistym kryzysem, poważniejszą trudnością rodzinną, która wciąż pozostaje nierozwiązana, albo coraz wyraźniej dostrzegasz inne zmagania dotykające Kościół lub całe społeczeństwo, spróbuj modlić się jak uczniowie: „Panie, ratuj nas!  Giniemy!”. Choć słowa te mogą początkowo wydawać się słowami rozpaczy, w rzeczywistości są słowami nadziei i ufności. Kierują nas ku Temu, który jest jedynym źródłem pokoju, jakiego szukamy w naszych duszach, rodzinach, Kościele i świecie. Dostrzeż różne sytuacje, w których ty i inni macie poczucie, że „giniecie”, i z całego serca wołaj do naszego Pana, aby ocalił ciebie i wszystkich potrzebujących.

Panie wszechmocny, zdumiewa mnie Twoja Boska moc i to, że potrafisz całkowicie uciszyć burze nękające Twój lud. Proszę, napełnij mnie nadzieją i pokorą, abym nigdy nie wahał się zwracać do Ciebie w potrzebie, a także wołać do Ciebie o Twoją nieustanną interwencję w życiu innych. Przebudź się, o Panie, i ocal swój lud, bo bez Ciebie naprawdę zginiemy! Jezu, ufam Tobie.


Radować się dobrem innych

Środa XIII Tygodnia Zwykłego

Pasterze świń uciekli, a gdy przybyli do miasta, opowiedzieli o wszystkim, także o tym, co stało się z opętanymi. Wtedy całe miasto wyszło na spotkanie Jezusa, a gdy Go ujrzeli, prosili Go, żeby odszedł z ich okolicy. Mt 8:33–34

Dlaczego „całe miasto” miałoby prosić Jezusa, by odszedł z ich okolicy, po tym, jak uwolnił od demonów dwóch ich współmieszkańców? Wydarzenie to miało miejsce na północno-wschodnim brzegu Jeziora Galilejskiego, w pobliżu miasta Gadareńczyków, którzy nie byli pochodzenia żydowskiego, co wyjaśnia obecność tak wielkiej trzody świń (Żydzi nie jedli wieprzowiny). Dwaj Gadareńczycy byli opętani przez demony, a Pismo Święte podaje: „Byli tak niebezpieczni, że nikt nie mógł przechodzić tą drogą”. A gdy Jezus uwalnia ich z tego strasznego położenia, mieszkańcy miasta, zamiast radować się z wdzięcznością, proszą Go, by odszedł.

Święty Hieronim mówi, że możliwe, iż ludzie ci w rzeczywistości kierowali się pokorą, nie uważając się za godnych przebywania w obecności kogoś tak wielkiego jak Jezus. Podobnie jak święty Piotr, który upadł do stóp Jezusa i zawołał: „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym” (Łk 5:8), mieszkańcy tego miasta mogli być tak przejęci tym, co Jezus dla nich uczynił, że nie uważali się za godnych Jego obecności. Inni Ojcowie Kościoła wskazują jednak, że bardziej prawdopodobne jest, iż ci mieszkańcy miasta symbolizują ludzi, którzy tkwią w grzesznym życiu i nie chcą stanąć twarzą w twarz z Ewangelią ani z Osobą Jezusa. Wolą zamknąć uszy na prawdę i pozostać w niewiedzy i grzechu.

Warto również zastanowić się nad relacją między mieszkańcami miasta a tymi dwoma opętanymi. Najlepiej byłoby, gdyby mieszkańcy, widząc tych dwóch mężczyzn całkowicie uwolnionych od dręczących ich demonów, uradowali się podobnie jak ojciec syna marnotrawnego, gdy jego syn do niego powrócił. Niestety, w tym przypadku wydaje się, że wolność, której doświadczyli ci dwaj opętani, wzbudziła w ich współmieszkańcach zdumiewająco mało radości. Wskazuje to na wyraźny brak miłości do tych dwóch mężczyzn wśród mieszkańców miasta. Być może wielu z nich przez lata czerpało przewrotną przyjemność z wyśmiewania tych dwóch ludzi i z upodobaniem opowiadało historie o tym, jak bardzo byli szaleni. Teraz stanęli wobec tych dwóch całkowicie odmienionych mężczyzn i z powodu własnej pychy mogło im być trudno mówić o nich dobrze.

Ten negatywny przykład mieszkańców owych miast daje nam okazję do zastanowienia się nad tym, jak myślimy o osobach, które zmieniły swoje postępowanie i odwróciły się od zła ku dobru, oraz jak je traktujemy. Być może ktoś z twojej rodziny szczerze starał się zmienić. A może ktoś w pracy, sąsiad lub inny znajomy przeszedł od życia w grzechu do życia ukierunkowanego na cnotę. Warto przede wszystkim zastanowić się nad tym, czy cieszysz się dobrem innych, ich nieustannym nawracaniem się i dążeniem do świętości, czy też trudno ci szczerze okazywać radość, gdy widzisz, jak znane ci osoby zmieniają się na lepsze. Często bardzo łatwo jest krytykować, ale o wiele trudniej cieszyć się przemianą drugiego człowieka prowadzącą do świętości.

Zastanów się dziś nad osobami obecnymi w twoim życiu — zarówno bliskimi, jak i tymi, które znasz tylko przelotnie — które zostały w jakiś sposób wyzwolone przez naszego Pana i od życia w grzechu zwróciły się ku życiu w cnocie. Jak na nie reagujesz? Czy potrafisz szczerze cieszyć się dobrem innych? A może zmagasz się z zazdrością, gniewem, zawiścią i podobnymi uczuciami? Kiedy dostrzegasz dobroć Boga działającą w innych, staraj się przyjąć postawę, którą św. Hieronim wskazuje powyżej. Pozwól sobie na zachwyt nad działaniem Boga w ich życiu. Uniżaj się przy tym przed przemieniającą mocą Boga, uznając, że nie zasługujesz na to, by być świadkiem Jego przemieniającej mocy, a mimo to raduj się z wdzięcznością.

Mój wszechmocny Panie, pokonałeś moc Złego i wypędziłeś demony z tych dwóch mężczyzn, którzy przez wiele lat cierpieli z powodu tego ucisku. Daj mi oczy zdolne dostrzegać Twoje działanie w naszym świecie i z radością świadczyć o Twoim przemieniającym działaniu w życiu innych. Obym zawsze uniżał się wobec Twoich zbawczych dzieł i uczył się wyrażać prawdziwą wdzięczność za wszystko, co czynisz. Jezu, ufam Tobie.


Priorytety w modlitwie

Czwartek XIII tygodnia okresu zwykłego

Jezus wsiadł do łodzi, przeprawił się i przyszedł do swego miasta. I oto przynieśli Mu paralityka, leżącego na noszach. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: „Ufaj, dziecko, odpuszczają ci się twoje grzechy”. Mateusz 9:1–2

Bezpośrednio przed tym fragmentem Jezus wypędził złe duchy z dwóch mężczyzn z miasta Gadareńczyków. Potem mieszkańcy powiedzieli Mu, by opuścił ich miasto, więc Jezus odpłynął łodzią i przybył do Kafarnaum, gdzie mieszkał po opuszczeniu Nazaretu. To właśnie spotkanie z paralitykiem na noszach czekało Go, gdy wysiadł z łodzi.

Przypomnij sobie, że kiedy Jezus powrócił do Nazaretu, gdzie dorastał, nie mógł tam dokonać żadnych cudów z powodu braku wiary mieszkańców. To, że tak dobrze Go znali, stawało się dla nich pokusą, by nie wierzyć, że jest kimś wyjątkowym. Teraz jednak, w swoim nowym mieście, do którego niedawno się przeprowadził, Jezus mógł dokonywać potężnych cudów, ponieważ ludzie okazywali wyraźną wiarę. 

Spróbuj wejść w scenę opisaną w powyższym fragmencie. Jezus właśnie został odrzucony przez Gadareńczyków, przybył łodzią do Kafarnaum, wysiadł i od razu spotkał grupę ludzi, którzy najwyraźniej na Niego czekali. Spróbuj wyobrazić sobie ich rozmowy, gdy Jezus przebywał po drugiej stronie jeziora. Wiedzieli, że wróci do swojego nowego domu, przygotowali nosze dla paralityka, a potem czekali, żywili nadzieję i modlili się, by Jezus przyszedł i uzdrowił tego człowieka. Jest też jasne, że Jezus od razu dostrzegł ich wiarę i był nią głęboko poruszony. Jednym z najważniejszych elementów tego fragmentu jest to, że Jezus nie zgodził się po prostu na fizyczne uzdrowienie i na tym nie poprzestał. Zamiast tego w odpowiedzi paralitykowi najpierw odpuścił jego grzechy. Płynie z tego dla nas ważna nauka, która pomoże nam zrozumieć, jak najlepiej się modlić.

Często, gdy się modlimy, prosimy naszego Pana o taką czy inną łaskę. Modlimy się o to, czego chcemy, aby Jezus nam udzielił. Ta historia pokazuje jednak, że Jezus pragnie dla nas czegoś innego. Przede wszystkim chce udzielić nam przebaczenia grzechów. To jest Jego priorytet i powinien być również naszym. Gdy grzechy tego paralityka zostają odpuszczone, Jezus także go uzdrawia, na dowód swojej władzy odpuszczania grzechów. Ta historia powinna pomóc nam uporządkować nasze priorytety w modlitwie zgodnie z priorytetami Jezusa. Jeśli żal za grzechy postawimy na pierwszym miejscu, możemy być pewni, że Jezus nam odpowie. Ponadto Jezus zna wszystkie nasze potrzeby. Możemy Mu je przedstawiać, ale dopiero wtedy, gdy we własnym sercu jesteśmy z Nim pojednani.

Zastanów się dziś nad tym, jak modlisz się każdego dnia. Spróbuj zrozumieć, jak ważny jest codzienny rachunek sumienia z twoich grzechów. Musi on stać się pierwszą i najważniejszą częścią twojej codziennej modlitwy. Choć wiele osób nie lubi przyglądać się grzechowi, o wiele łatwiej to robić, gdy uwaga skupia się nie tyle na samym grzechu, ile na miłosierdziu niosącym przebaczenie i duchowym uzdrowieniu, którego potrzebujesz. Im większa będzie twoja świadomość codziennych grzechów, tym więcej miłosierdzia otrzymasz. A im więcej miłosierdzia przynoszącego odpuszczenie twoich grzechów otrzymasz, tym obficiej nasz Pan będzie mógł błogosławić ci na inne sposoby. Każdego dnia zawsze zaczynaj od miłosierdzia naszego Pana i od uznania, że go potrzebujesz, a o wszystko inne zatroszczy się nasz Pan.

Mój miłosierny Panie, pragniesz, aby pojednanie z Tobą w najgłębszych zakamarkach mojego serca było codziennym priorytetem mojej modlitwy. Pragniesz mi przebaczyć i mnie uzdrowić, abym coraz bardziej zbliżał się do Ciebie. Proszę, przebacz mi moje grzechy, drogi Panie, i pomóż mi uważniej dostrzegać, w jaki sposób każdego dnia grzeszę przeciw Tobie i innym. Już teraz dziękuję Ci za tę zbawczą łaskę i miłosierdzie. Jezu, ufam Tobie.


Przy stole z grzesznikami

Piątek XIII tygodnia okresu zwykłego

„Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.  Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary.  Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.  Mateusz 9:12–13

Czy zaliczasz siebie do „zdrowych”, czy do „chorych”? Czy jesteś wśród „sprawiedliwych”, czy wśród „grzeszników”? Uważaj, jak odpowiadasz na to pytanie. Oczywiście pycha związana z naszą upadłą naturą ludzką często kusi nas, by twierdzić, że jesteśmy „zdrowi” i „sprawiedliwi”. Pokora jednak odsłoni prawdę, że należymy do „chorych” i „grzeszników”.

Te słowa Jezusa są odpowiedzią udzieloną faryzeuszom, którzy zauważyli, że Jezus zasiada do posiłku w domu celnika Mateusza, którego właśnie powołał, by poszedł za Nim. Mateusz rzeczywiście zostawił wszystko i poszedł za Jezusem, a następnie przyjął Go posiłkiem w swoim domu. Na ten posiłek przyszło „wielu celników i grzeszników”, którzy zasiedli do stołu z Jezusem i Jego uczniami, co skłoniło faryzeuszów do wyśmiewania ich wszystkich.

To bardzo ważne, abyśmy usłyszeli odpowiedź Jezusa. Mówiąc, że przyszedł nie do zdrowych i sprawiedliwych, lecz do chorych i grzeszników, przekazuje nam dwie ważne prawdy. Po pierwsze, mówi nam, że wszyscy jesteśmy duchowo chorzy i grzeszni. Po drugie, mówi nam, że jeśli nie potrafimy pokornie się do tego przyznać, a w swojej pysze twierdzimy, że jesteśmy zdrowi i sprawiedliwi, to w istocie odrzucamy Jezusa, Boskiego Lekarza, z naszego życia. W istocie mówimy: „Panie, nie potrzebuję Cię”.

Warto również zauważyć, że Jezus nie wstydził się tego, że widziano Go wśród grzeszników. Ani trochę się nie wahał, a wręcz wyraźnie stwierdził, że to właśnie do nich przyszedł. Dlatego nie powinniśmy się bać ani wstydzić przyznać, że jesteśmy grzesznikami, duchowo chorymi i potrzebującymi naszego Pana. Zaprzeczanie temu faktowi jest zaprzeczaniem rzeczywistości i odrzucaniem samego źródła nieustannego uzdrawiania, którego z całą pewnością potrzebujemy w życiu. Jest zaprzeczaniem temu, że potrzebujemy samego Chrystusa Jezusa.

Czy potrzebujesz naszego Pana? Czy każdego dnia potrzebujesz wewnętrznego oczyszczenia, uzdrowienia i przebaczenia? Jeśli trudno ci z całego serca odpowiedzieć „Tak” na to pytanie, to być może zmagasz się z pychą faryzeuszów bardziej, niż zdajesz sobie z tego sprawę. Bez względu na to, jak wielką osiągniesz świętość, jak głęboka będzie twoja modlitwa i jak wielka twoja miłość bliźniego, zawsze, każdego dnia, będziesz potrzebować uzdrowienia i przebaczenia od Boskiego Lekarza. 

Zastanów się dzisiaj nad tym, jak bardzo potrzebujesz teraz w swoim życiu przebaczenia. Z jakim grzechem zmagasz się najbardziej? Co ciekawe, im bardziej człowiek wzrasta w świętości, tym wyraźniej dostrzega swoje codzienne grzechy oraz potrzebę przebaczenia i uzdrowienia. Jeśli sprawia ci to jakąkolwiek trudność, poświęć czas na rachunek sumienia. Poszukaj sposobów, by przeprowadzać go dokładniej i uczciwiej. Jeśli tak uczynisz, możesz mieć pewność, że nasz Pan, Boski Lekarz, będzie gorąco pragnął zasiadać z tobą do stołu dzisiaj i zawsze.

Mój przebaczający Panie, Ty jesteś Boskim Lekarzem, który przyszedł, aby przebaczać i uzdrawiać wszystkie nasze słabości. Usuń moją pychę i przekonanie o własnej sprawiedliwości, aby mogła wypełnić mnie pokora i abym wyraźnie dostrzegał grzech w moim życiu. Gdy widzę swój grzech, pomóż mi zwrócić się do Ciebie i zaufać Twojemu obfitemu miłosierdziu. Przyszedłeś do grzeszników, drogi Panie, a ja jestem jednym z tych grzeszników potrzebujących pomocy. Jezu, ufam Tobie.


Nowość łaski

Sobota XIII tygodnia okresu zwykłego

„Nikt nie przyszywa do starego płaszcza łaty z niezbieżnego sukna, bo naszyta łata odrywa się od płaszcza i rozdarcie staje się większe. Nie wlewa się też młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie bukłaki pękają, wino się wylewa, a bukłaki się niszczą. Młode wino wlewa się raczej do nowych bukłaków, a tak jedno i drugie zostaje zachowane”. Mateusz 9:16–17

Powyższa przypowieść uczy nas, że nawet gdyby ktoś wiernie rozumiał autentyczne Prawo przekazane przez Mojżesza i proroków i żył zgodnie z nim, nowa nauka Jezusa o łasce, Nowe Prawo, była tak odmienna, że nie stanowiła jedynie ulepszenia dawnego Prawa, lecz całkowicie je zastępowała. Co więcej, wiele zwyczajów nauczanych przez faryzeuszów było niewiernym przedstawieniem Prawa Mojżeszowego. Odeszli oni od znaczenia Prawa i zastąpili je własnym, skrupulatnym i błędnym mnożeniem zewnętrznych praktyk. Dlatego Nowe Prawo Jezusa musiało całkowicie zerwać z tymi wypaczeniami.

Posłużmy się współczesnym przykładem: gdyby twój stary telefon stał się przestarzały lub przestał działać, nie kupujesz przecież nowego po to, by wymontować z niego różne części i spróbować przełożyć je do starego telefonu, aby go naprawić. Zamiast tego używasz nowego telefonu, całkowicie zastępując nim stary.

Zasadniczą cechą Nowego Prawa łaski jest to, że jest ono całkowicie nowe i przemieniające. Dlatego przyjmując to Nowe Prawo, stajemy się zupełnie nowymi stworzeniami w Chrystusie. Łaska nie ogranicza się do łatania tego, co w nas słabe i grzeszne. Przemienia nas, wynosząc naszą ludzką naturę do całkowicie nowego istnienia. To nauczanie nie odnosi się jedynie do błędnych nauk, które faryzeusze wypracowali przez lata, lecz także do samego ludzkiego życia. Nie tylko żydowskie zwyczaje miały ulec przemianie — przemianie miała ulec sama ludzkość. W Chrystusie wszystko staje się nowe.

To nauczanie odnosi się do nas dzisiaj w takim samym stopniu, w jakim odnosiło się niegdyś do narodu żydowskiego. Dziś nie tylko otrzymujemy nowe życie łaski na chrzcie, lecz także otrzymujemy je na nowo i uczestniczymy w tej nieustannej, przemieniającej odnowie za każdym razem, gdy pozwalamy łasce dotknąć nas głębiej i pełniej przemienić nas w ludzi, jakimi Bóg chce nas widzieć. „Nowa łata” i „nowe wino” zawsze przemieniają, a my przez całe życie musimy z nadzieją oczekiwać tej nowości.

Zastanów się dziś nad radosnym odkryciem, które czeka na ciebie każdego dnia. Odkrywanie Nowego Prawa łaski, przyjmowanie go do swojego życia i pozwalanie, by cię przemieniało, wprowadzi cię na drogę odkrywania, które nigdy nie straci swej świeżości. To nieustanne odkrywanie, które znacznie przewyższa wszystko, co ten świat ma do zaoferowania. Nic nigdy nie może się równać z darem Boga żyjącego w naszym życiu. Ten dar nigdy nie straci swej świeżości. Zawsze będzie przemieniał. I zawsze będzie nowy. Rozważ ten dar, który Bóg ofiarowuje ci dzisiaj, i powiedz mu „tak” całym sercem.

Mój Panie, który mnie przemieniasz, nieustannie ofiarowujesz mi odnowę, przemianę i wyniesienie do życia łaski. Dziękuję Ci za ten Dar i pragnę przyjąć go całym sercem. Obym zawsze z gotowością i ochotą mówił „tak” Tobie i przemianie, która mnie czeka, gdy odkrywam ten wciąż nowy skarb Twojej łaski. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Udostępnij tę stronę: