मराठी

संत डॉमिनिक


प्रतिमा: विकिमीडिया कॉमन्सद्वारे उपलब्ध, सार्वजनिक मालकीची: मुख्य – विशेष

८ ऑगस्ट: संत डॉमिनिक, धर्मगुरू—स्मृतिदिन

११७०–१२२१
खगोलशास्त्रज्ञ, वैज्ञानिक आणि ज्यांच्यावर खोटे आरोप झाले आहेत अशांचे संरक्षक संत
पोप ग्रेगरी नववे यांनी १२३४ साली त्यांना संत घोषित केले
उपासनाविधीचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त

पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल

उद्धरण:
गुरुवर्य डॉमिनिक यांचे निधन झाले, त्याच दिवशी आणि त्याच वेळी, ब्रेस्शाच्या मठाचे प्रमुख आणि पुढे तेथील बिशप झालेले बंधू ग्वाला आपल्या मठाच्या घंटामनोऱ्यात विश्रांती घेत होते. त्यांना डुलकी लागणार इतक्यात, आकाशात जणू एखादी वाट उघडली आणि त्यातून दोन तेजस्वी शिड्या खाली सोडल्या गेल्या, असे त्यांना दिसले. एका शिडीच्या वर ख्रिस्त उभा होता आणि दुसरीच्या वर त्याची माता उभी होती. देवदूत वर चढताना आणि खाली उतरताना दिसत होते. दोन्ही शिड्यांच्या मध्ये, अगदी तळाशी एक आसन होते. त्यावर बसलेली व्यक्ती आपल्या धर्मबंधूंपैकी एक असावी असे वाटत होते, कारण अंत्यसंस्काराच्या वेळी आपण करतो त्याप्रमाणे त्या व्यक्तीचा चेहरा झग्याच्या शिरोवस्त्राने झाकलेला होता. आसनावर बसलेली व्यक्ती त्यांच्यापर्यंत पोहोचेपर्यंत आपला प्रभू आणि त्याची माता शिडी हळूहळू वर ओढत होते. मग देवदूतांच्या गायनवृंदात मोठ्या गौरवाने त्या व्यक्तीचे स्वर्गात स्वागत झाले. त्यानंतर आकाशात उघडलेली ती तेजस्वी वाट अचानक बंद झाली आणि पुढे काहीच दिसले नाही. हे पाहिलेले धर्मबंधू आधी आजारी आणि अशक्त होते, पण आता त्यांना पुन्हा बळ आले आणि ते घाईने बोलोन्याला गेले. तेथे त्यांना कळले की त्यांनी आम्हाला सांगितलेले ते दर्शन, ख्रिस्ताचे सेवक डॉमिनिक यांचे निधन झाले त्याच वेळी घडले होते. ~संत डॉमिनिक यांचे पहिले चरित्रकार, धन्य जॉर्डन

चिंतन: डॉमिनिक यांचा जन्म आजच्या स्पेनमधील तत्कालीन कॅस्टिल राज्याच्या कालेरेगा या गावी एका उमराव कुटुंबात झाला. आधीच्या शतकात त्या भागात होऊन गेलेले संत सिलोसचे डॉमिनिक यांच्या नावावरून बहुधा त्यांचे नाव ठेवले गेले. सुरुवातीच्या एका चरित्रकाराने लिहिले आहे की, गर्भधारणा होत नसल्याने त्यांच्या आईने सिलोसचे संत डॉमिनिक ज्या मठाचे मठाधिपती होते, त्या मठाची तीर्थयात्रा केली. त्याच सुमारास तिला एक स्वप्न पडले: तिच्या गर्भातून एक कुत्रा बाहेर आला आणि तोंडात मशाल घेऊन सगळीकडे धावत त्याने जग पेटवून दिले. “डॉमिनिक” या नावाचा अर्थ “प्रभूचा कुत्रा” असा लावता येतो.

आजचे संत एका पवित्र कुटुंबात जन्मले. डॉमिनिक यांच्या आईला पुढे ‘धन्य’ घोषित करण्यात आले. डॉमिनिक यांच्या पावलावर पाऊल ठेवून उपदेशक संघात दाखल झालेल्या त्यांच्या एका भावालाही ‘धन्य’ घोषित करण्यात आले. त्यांचे दुसरे बंधू धर्मप्रांताचे धर्मगुरू होते. ते गरिबीत जगले आणि गरीब व दुःखी लोकांच्या सेवेसाठी त्यांनी स्वतःला वाहून घेतले. वयाच्या सातव्या वर्षापासून चौदाव्या वर्षापर्यंत डॉमिनिक यांचे शिक्षण त्यांच्या आईच्या मामांच्या मार्गदर्शनाखाली झाले; ते धर्मगुरू होते. वयाच्या चौदाव्या वर्षापासून चोविसाव्या वर्षापर्यंत त्यांनी पालेन्सिया विद्यापीठात शिक्षण घेतले आणि अभ्यासात विशेष प्रावीण्य मिळवले. पालेन्सिया येथे घालवलेल्या दहा वर्षांत त्यांनी गरिबांचीही मनोभावे सेवा केली. एकदा साथीच्या रोगाने ग्रस्त झालेल्यांचे दुःख हलके करण्यासाठी त्यांनी स्वतःच्या हाताने उतरवून घेतलेल्या पुस्तकांसह आपल्याकडचे सर्व काही विकून टाकले. मुस्लीम बंदीकर्त्यांच्या ताब्यात असलेल्या कैद्यांना मदत करण्यासाठी त्यांनी दोनदा स्वतःला गुलाम म्हणून विकण्याचा प्रयत्न केला.

डॉमिनिक चोवीस वर्षांचे असताना, ओस्माचे बिशप दिएगो दे असेबो यांनी त्यांना याजक म्हणून अभिषिक्त केले आणि कॅथेड्रलमध्ये ऑगस्टिनियन कॅनन म्हणून नेमले. फादर डॉमिनिक इतर कॅननांच्या जीवनात सुधारणा घडवून आणण्यास मदत करतील, अशी बिशपांची आशा होती. पुढील नऊ वर्षे फादर डॉमिनिक यांनी गाढ प्रार्थनेत घालवली. या काळात त्यांची प्रथम उपप्रमुख आणि नंतर प्रमुख म्हणून नेमणूक झाली. आपल्या पवित्र जीवनातून त्यांनी इतरांना श्रद्धेची प्रभावी साक्ष दिली.

1203 मध्ये कॅस्टिलच्या राजाने बिशप दिएगो यांना एका राजनैतिक मोहिमेवर पाठवले. बिशपांनी फादर डॉमिनिक यांना त्या प्रवासात आपल्यासोबत येण्यास सांगितले. प्रवासात त्यांना चर्चसमोरील दोन गंभीर गरजांची जाणीव झाली. पहिली म्हणजे, उत्तर युरोपातील अनेक लोकांपर्यंत शुभवर्तमानाचा तारणदायी संदेश अजून पोहोचला नव्हता. दुसरी म्हणजे, दक्षिण फ्रान्समध्ये त्यांना कॅथार नावाचा एक पाखंडी पंथ आढळला, जो अनेकांना चुकीच्या मार्गावर नेत होता. राजनैतिक मोहीम पूर्ण केल्यानंतर बिशप दिएगो आणि फादर डॉमिनिक पोपांचा सल्ला घेण्यासाठी वाट वाकडी करून रोमला गेले. त्यांच्याशी चर्चा केल्यानंतर पोपांनी कॅथारांना कॅथलिक श्रद्धेकडे वळण्यास मदत करण्यासाठी त्या दोघांना दक्षिण फ्रान्सला परत पाठवले. कॅथार अल्बिजेन्सियन पाखंडी शिकवणीच्या एका प्रकाराचे अनुयायी होते. त्या शिकवणीनुसार दोन देव होते: एक चांगला देव, ज्याचा संबंध नव्या कराराशी आणि आध्यात्मिक जगाशी होता, आणि एक दुष्ट देव, ज्याचा संबंध जुन्या कराराशी आणि भौतिक जगाशी होता. भौतिक जगातील दुष्टतेतून सुटून पूर्णपणे आध्यात्मिक जीवन जगणे हेच जीवनाचे ध्येय आहे आणि कठोर तपश्चर्येने ते साधता येते, असा त्यांचा विश्वास होता.

यापूर्वी पोपांनी कॅथारांना कॅथलिक श्रद्धेकडे वळवण्यासाठी सिस्टरशियन संन्याशांना पाठवले होते. पण कॅथार अत्यंत कठोर तपश्चर्येचे जीवन जगत होते, तर सिस्टरशियन संन्याशांचे जीवन तसे नव्हते. त्यामुळे कॅथारांनी त्यांचे प्रयत्न नाकारले. हे प्रत्यक्ष पाहिल्यावर फादर डॉमिनिक यांच्या लक्षात आले की, त्या पाखंडी शिकवणीला प्रत्युत्तर देण्याचा सर्वोत्तम मार्ग म्हणजे अत्यंत कठोर तपश्चर्येचे जीवन जगणारा, पण चर्चच्या श्रद्धेशी एकनिष्ठ राहणारा धार्मिक संघ स्थापन करणे.

दक्षिण फ्रान्सला परतल्यावर फादर डॉमिनिक आणि बिशप दिएगो यांनी अल्बिजेन्सियन पाखंडी शिकवणीतून आत्म्यांना वाचवण्यासाठी अथक परिश्रम घेतले. त्यांनी कॅथारांशी जाहीर वादविवाद आणि खाजगी संवाद केले. तर्काने आणि समजावून सांगून त्यांच्या शिकवणीतील चुका त्यांच्या लक्षात आणून देता येतील, अशी त्यांना आशा होती. फादर डॉमिनिक आणि बिशप दिएगो हे गावोगावी फिरून उपदेश करत आणि गरिबीत जगत; शुभवर्तमानाखेरीज त्यांच्याजवळ काहीही नव्हते. बिशप दिएगो यांच्या निधनानंतर फादर डॉमिनिक यांनी 1206 मध्ये प्रुई येथे संत मरिया माग्दालेना यांना समर्पित असा धर्मभगिनींचा मठ स्थापन केला. या स्थापनेमागे दोन हेतू होते. पहिला म्हणजे, इतर कोणत्याही गोष्टीपेक्षा प्रार्थनेनेच आत्म्यांचे तारण होईल, असा फादर डॉमिनिक यांचा विश्वास होता. दुसरा म्हणजे, अल्बिजेन्सियन पाखंडी शिकवण सोडून कॅथलिक श्रद्धेकडे वळलेल्या स्त्रियांना आणि धर्मभगिनींना या मठात सुरक्षित आश्रय मिळाला. मठात मुलींच्या शिक्षणाचीही सोय होती. त्यामुळे आपल्या मुलींना शिकवण्यासाठी पालकांना पाखंडी पंथाच्या मठांऐवजी दुसरा पर्याय मिळाला.

पुढील काही वर्षांत देवाने फादर डॉमिनिक यांच्या माध्यमातून अनेक चमत्कार केले. त्यांपैकी काही चमत्कारांमुळे लोक कॅथलिक श्रद्धेकडे वळले आणि नवे अनुयायी मिळाले. काळ जसजसा पुढे गेला, तसतसे फादर डॉमिनिक स्वतःसाठी आणि आपल्या सहकाऱ्यांसाठी जीवननियम लिहू लागले. 1215 मध्ये तुलूझच्या बिशपांच्या परवानगीने फादर डॉमिनिक यांनी पुरुषांचा एक नवा धार्मिक संघ स्थापन केला. प्रार्थना, अध्ययन आणि गरिबी यांद्वारे शुभवर्तमानाचा प्रसार करण्यासाठी हा संघ समर्पित होता. नुकत्याच स्थापन झालेल्या फ्रान्सिस्कन संघाप्रमाणेच त्यांनाही धार्मिक जीवनाची एक नवी पद्धत रूढ करायची होती. ते संन्याशांप्रमाणे, कॅननांप्रमाणे किंवा धर्मप्रांतीय याजकांप्रमाणे राहत नसत; त्याऐवजी त्यांच्या जीवनपद्धतीत या तिन्हींचा संगम होता. ते समुदायात राहत, एकत्र प्रार्थना करत, गरिबी, आज्ञाधारकता आणि ब्रह्मचर्य स्वीकारत आणि श्रद्धेचा अभ्यास करत. मग ते उपदेश करण्यासाठी आणि शुभवर्तमानाचा प्रसार करण्यासाठी बाहेर पडत. नंतर ते आपल्या सामुदायिक निवासस्थानी परतत; तिथे त्यांच्या जीवनाचा पाया दृढ राहायचा आणि आपल्या कार्यासाठी त्यांना नवे बळ मिळायचे. पुढील वर्षी पोप होनोरियस तिसरे यांनी या संघाला औपचारिक मान्यता दिली. अशा रीतीने ‘उपदेशकांचा संघ’ स्थापन झाला. या संघाचे सदस्य ‘डॉमिनिकन’ म्हणूनही ओळखले जातात.

फादर डॉमिनिक आणि त्यांच्या संघबंधूंच्या नम्रतेमुळे, संयमामुळे आणि समर्पणामुळे उपदेशकांच्या संघाला अल्पावधीतच मोठे यश मिळाले. चमत्कारांचाही त्यात वाटा होता. एका आख्यायिकेनुसार, फादर डॉमिनिक यांना एका प्रमुख अल्बिजेन्सियन संन्याशाशी जाहीर वादविवाद करण्याचे आमंत्रण मिळाले. वादविवादानंतर कोण जिंकले हे निर्णायकांना ठरवता आले नाही, म्हणून त्यांनी एक परीक्षा सुचवली. दोघांनीही आपापली शिकवण असलेले पुस्तक आगीत टाकायचे होते. ज्याचे पुस्तक जळणार नाही, त्याला विजयी घोषित केले जाणार होते. अल्बिजेन्सियन संन्याशाने आपले पुस्तक आधी टाकले आणि त्यातील लिखाण क्षणात जळून खाक झाले. फादर डॉमिनिक यांनी आपले पुस्तक आगीत टाकताच ते उसळून थेट त्यांच्या हातात परत आले. त्यांनी दुसऱ्यांदा आणि तिसऱ्यांदा ते आगीत टाकले, तरीही प्रत्येक वेळी तेच घडले. ही बातमी झपाट्याने पसरली आणि लोकांची अंतःकरणे श्रद्धेकडे वळत राहिली.

1217 मध्ये संघाच्या सुरुवातीच्या वाटचालीने प्रभावित होऊन पोपांनी रोममधील सांता साबिना चर्च फादर डॉमिनिक यांना संघाचे दुसरे निवासस्थान म्हणून दिले. पोपांनी फादर डॉमिनिक यांची ‘पवित्र प्रासादाचे प्रमुख’ या पदावरही नेमणूक केली. या पदामुळे ते पोपांचे प्रमुख धर्मशास्त्रीय सल्लागार झाले. इतके यश मिळूनही फादर डॉमिनिक आयुष्यभर नम्र राहिले आणि प्रार्थना व प्रायश्चित्ताचे जीवन जगले. ते जमिनीवर झोपत, खरखरीत केसांपासून विणलेले वस्त्र परिधान करत आणि एखाद्या नव्या नगरात प्रवेश करताना अनेकदा अनवाणी चालत.

त्यानंतर 1221 मध्ये डॉमिनिक यांचे निधन होईपर्यंत पॅरिस, माद्रिद आणि बोलोन्या येथे संस्थेची आणखी केंद्रे स्थापन झाली. त्यांच्या निधनानंतरही संस्थेचा विस्तार होत राहिला. तेराव्या शतकाच्या मध्यापर्यंत युरोपभर आणि जगाच्या इतर भागांतही डॉमिनिकन संस्थेची शेकडो केंद्रे उभी राहिली होती.

संत डॉमिनिक आणि त्यांनी स्थापन केलेल्या उपदेशकांच्या धर्मसंस्थेचा गौरव करताना, त्यांच्या संयमाचे आणि समर्पणाचे चिंतन करा. आल्बिजेन्सियन पाखंडी पंथाच्या अनुयायांशी वागताना त्यांनी त्यांची निंदा केली नाही किंवा त्यांच्याशी कठोरपणे वागले नाही. उलट, ते प्रार्थना आणि अभ्यासात गढून गेले. त्यानंतर भेटणाऱ्या प्रत्येकासाठी त्यांनी वेळ दिला, त्यांचे म्हणणे ऐकून घेतले, त्यांच्याशी चर्चा केली, विवेकाने त्यांना समजावून सांगितले आणि अनेकांना सत्य पाहण्यास मदत केली. त्यांच्या प्रार्थनामय आणि नम्र वृत्तीने आणि सुज्ञ शब्दांनी अनेक आत्म्यांचे तारण झाले. देव तुम्हालाही अशाच सेवेसाठी बोलावत आहे, हे लक्षात ठेवा. जीवनात इतर सर्व गोष्टींपेक्षा आत्म्यांच्या तारणाची तळमळ आपल्यापैकी प्रत्येकाला असली पाहिजे. ही तळमळ आपल्या अंतःकरणात भरून राहिली की आपण स्वतःला आणि आपल्याजवळ जे काही आहे ते सर्व या कार्यासाठी अर्पण केले पाहिजे. जीवनात याहून महत्त्वाचे काहीही नाही, कारण संत डॉमिनिक यांनी ज्या कुशलतेने हे कार्य केले, त्याप्रमाणे एका आत्म्यालाही पापातून आणि नरकातून वाचवण्याइतका देवाचा गौरव दुसऱ्या कशानेही होत नाही.

प्रार्थना: हे संत डॉमिनिक, दुःख भोगणाऱ्यांविषयी तुमचे हृदय करुणेने भरून आले. पाखंडी शिकवणीमुळे भरकटलेल्या लोकांना तुम्ही भेटलात, तेव्हा ते त्या शिकवणीच्या प्रभावातून मुक्त व्हावेत, अशी तुम्हाला तळमळ लागली आणि तुम्ही तुमचे उर्वरित आयुष्य त्यांच्या तारणासाठी अर्पण केले. माझ्यासाठी प्रार्थना करा, की तुमच्या उदाहरणाचे अनुसरण करून माझ्या आजूबाजूला ज्यांना चुकीच्या समजुतींपासून आणि पापापासून मुक्त होण्याची गरज आहे, त्यांना मी ओळखू शकेन. अशा रीतीने, देवाने त्याच्या इच्छेनुसार माझ्याद्वारे कार्य करावे म्हणून मी प्रार्थनापूर्वक तयार राहावे. हे संत डॉमिनिक, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे. 

हे चिंतन या ग्रंथातून घेतले आहे:

उपासना वर्षातील संत आणि सण
खंड १ ते ४


अधिक वाचन:

पोप बेनेडिक्ट सोळावे

कॅथलिक संत & सण

कॅथलिक विश्वकोश

व्हॅटिकन वार्ता

कॅथलिक विचारांची देवाणघेवाण

कॅथलिक वृत्तसंस्था

संतांचे दिनदर्शक

विकिपीडिया

संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>


(संक्षिप्त आवृत्ती)

८ ऑगस्ट: संत डॉमिनिक, धर्मगुरू—स्मृतिदिन

1170–1221
खगोलशास्त्रज्ञ, शास्त्रज्ञ आणि ज्यांच्यावर खोटे आरोप झाले आहेत अशा लोकांचे आश्रयदाता संत
पोप ग्रेगरी नववे यांनी 1234 मध्ये त्यांना संत म्हणून घोषित केले

आजच्या स्पेनमधील तत्कालीन कास्तील राज्यात, कालेरेगा येथे एका उमराव कुटुंबात डॉमिनिक यांचा जन्म झाला. त्यांच्या सुरुवातीच्या चरित्रकारांपैकी एकाने असे लिहिले आहे की, गर्भधारणा होत नसल्यामुळे त्यांच्या आईने जवळच्या एका मठाची तीर्थयात्रा केली. सिलोसचे संत डॉमिनिक त्या मठाचे प्रमुख होते. त्या वेळी तिला एक स्वप्न पडले: तिच्या गर्भातून एक कुत्रा बाहेर आला आणि त्याने मशालीने जग पेटवून दिले. ‘डॉमिनिक’ या नावाचा अर्थ ‘प्रभूचा कुत्रा’ असा दिला जातो.

आजचे संत एका धर्मनिष्ठ कुटुंबात वाढले. ते अभ्यासात हुशार होते आणि गोरगरिबांच्या सेवेला वाहून घेतले होते. डॉमिनिक चोवीस वर्षांचे असताना ओस्माचे बिशप दिएगो दे असेबो यांनी त्यांना याजक म्हणून अभिषिक्त केले आणि कॅथेड्रलमधील ऑगस्टिनियन कॅनन या पदावर नेमले. इतर कॅननांच्या जीवनात सुधारणा घडवून आणण्यास ते मदत करतील, अशी बिशपांना आशा होती. नऊ वर्षे फादर डॉमिनिक यांनी सखोल प्रार्थनेत जीवन व्यतीत केले आणि आपल्या आचरणातून श्रद्धेची साक्ष दिली. पुढे ते त्या समुदायाचे प्रमुख झाले.

1203 मध्ये फादर डॉमिनिक कास्तीलच्या राजाच्या वतीने एका राजनैतिक मोहिमेवर बिशप दिएगो यांच्यासोबत गेले. त्या प्रवासात चर्चसमोरच्या दोन गंभीर गरजा त्यांच्या लक्षात आल्या. पहिली म्हणजे, उत्तर युरोपातील अनेक लोकांनी सुवार्तेचा संदेश ऐकला नव्हता. दुसरी म्हणजे, दक्षिण फ्रान्समधील कॅथार नावाच्या पाखंडी पंथाचे अनुयायी अनेकांची दिशाभूल करत होते. कॅथार हे आल्बिजेन्सियन पाखंडी शिकवणीच्या एका प्रकाराचे अनुयायी होते. त्या शिकवणीनुसार दोन देव होते: एक चांगला देव, ज्याचा संबंध नव्या कराराशी आणि आध्यात्मिक जगाशी होता, आणि एक दुष्ट देव, ज्याचा संबंध जुन्या कराराशी आणि भौतिक जगाशी होता. भौतिक जगातील दुष्टतेतून मनुष्याने मुक्त झाले पाहिजे आणि त्यासाठी कठोर तपश्चर्येचे जीवन जगले पाहिजे, असा त्यांचा विश्वास होता. बिशप दिएगो आणि फादर डॉमिनिक वाट वाकडी करून पोपांचा सल्ला घेण्यासाठी रोमला गेले. तेव्हा पोपांनी त्यांना कॅथारांना खऱ्या श्रद्धेकडे वळवण्यासाठी पुन्हा दक्षिण फ्रान्सला पाठवले. कठोर तपश्चर्येचे जीवन जगणारी आणि तरीही श्रद्धेशी एकनिष्ठ राहणारी धर्मसंस्था स्थापन करणे, हाच त्या पाखंडी शिकवणीला उत्तर देण्याचा सर्वोत्तम मार्ग आहे, हे फादर डॉमिनिक यांनी ओळखले.

ठिकठिकाणी फिरून उपदेश करताना फादर डॉमिनिक आणि बिशप दिएगो यांनी गरिबीत जीवन जगले. कॅथारांच्या शिकवणीतील चुका त्यांना तर्काने आणि समजावणीने दाखवून देण्यासाठी त्यांनी त्यांच्याशी जाहीर वादविवाद केले आणि खाजगीतही संवाद साधला. बिशप दिएगो यांच्या निधनानंतर फादर डॉमिनिक यांनी 1206 मध्ये प्रुई येथे संत मरिया माग्दालेना यांना समर्पित असा धर्मभगिनींचा मठ स्थापन केला. प्रार्थनेद्वारेच आत्म्यांचे तारण होईल, असा त्यांचा विश्वास होता. आल्बिजेन्सियन पाखंडी शिकवण सोडून परतलेल्या स्त्रियांना आणि धर्मभगिनींना या मठाने सुरक्षित आश्रय दिला आणि मुलींना खऱ्या श्रद्धेचे शिक्षणही दिले.

देवाने फादर डॉमिनिक यांच्या माध्यमातून केलेल्या चमत्कारांमुळे लोक खऱ्या श्रद्धेकडे वळले आणि नवे अनुयायी त्यांना मिळाले. 1215 मध्ये तुलूझच्या बिशपांच्या परवानगीने फादर डॉमिनिक यांनी सुवार्ताप्रसाराला वाहिलेली पुरुषांची एक धर्मसंस्था स्थापन केली. तिचे सदस्य एकत्र राहत, एकत्र प्रार्थना करत, दारिद्र्य, आज्ञापालन आणि ब्रह्मचर्य स्वीकारत, श्रद्धेचा अभ्यास करत आणि उपदेश व सुवार्ताप्रसारासाठी ठिकठिकाणी जात. पुढच्या वर्षी पोप होनोरियस तिसरे यांनी या उपदेशकांच्या धर्मसंस्थेला औपचारिक मान्यता दिली. ही संस्था डॉमिनिकन या नावानेही ओळखली जाते. 1217 मध्ये पोपांनी रोममधील सांता साबिना चर्च संस्थेचे दुसरे केंद्र म्हणून फादर डॉमिनिक यांना दिले आणि त्यांची आपले प्रमुख धर्मशास्त्रीय सल्लागार म्हणून नेमणूक केली. तरीही फादर डॉमिनिक जमिनीवर झोपत, अंगाला टोचणारे केसांचे वस्त्र घालत आणि नव्या नगरात प्रवेश करताना अनेकदा अनवाणी चालत.

त्यानंतर 1221 मध्ये डॉमिनिक यांचे निधन होईपर्यंत पॅरिस, माद्रिद आणि बोलोन्या येथे संस्थेची आणखी केंद्रे स्थापन झाली. त्यांच्या निधनानंतरही संस्थेचा विस्तार होत राहिला. तेराव्या शतकाच्या मध्यापर्यंत युरोपभर आणि जगाच्या इतर भागांतही डॉमिनिकन संस्थेची शेकडो केंद्रे उभी राहिली होती.

हे संत डॉमिनिक, दुःख भोगणाऱ्या किंवा पाखंडी शिकवणीमुळे भरकटलेल्या लोकांसाठी तुमचे हृदय करुणेने द्रवले. माझ्या आसपासच्या ज्या लोकांना भ्रमातून आणि पापातून मुक्त होण्याची गरज आहे, त्यांना मला ओळखता यावे म्हणून प्रार्थना करा. देवाला ज्या प्रकारे माझा उपयोग करून घ्यायचा असेल, त्या प्रकारे त्याच्या सेवेसाठी मी प्रार्थनापूर्वक तयार राहावे. हे संत डॉमिनिक, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

पूर्ण आवृत्तीकडे परत जा