Tagalog

Santo Domingo


Larawan, nasa pampublikong dominyo sa pamamagitan ng Wikimedia Commons: Pangunahin – Itinatampok

Agosto 8: Santo Domingo, Pariโ€”Paggunita

1170โ€“1221
Patrong Santo ng mga astronomo, siyentipiko, at mga pinararatangan nang walang katotohanan
Idineklarang santo ni Papa Gregorio IX noong 1234
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Appleย โ€“ย Spotifyย โ€“ย iHeartย โ€“ย Audible

Sipi:
Sa mismong araw at oras na namatay si Maestro Domingo, si Fray Guala, prior ng Brescia at kalaunan ay naging obispo nito, ay nagpapahinga sa kampanaryo ng kanyang kumbento. Nang malapit na siyang makaidlip, nakita niya ang tila isang siwang sa langit na binabaan ng dalawang nagniningning na hagdan. Nakatayo si Kristo sa itaas ng isa at ang Kanyang Ina sa itaas ng kabila. May mga anghel na nakikitang umaakyat at bumababa. Sa pinakailalim, sa pagitan ng dalawang hagdan, ay may isang upuang kinauupuan ng isang taong tila isa sa mga kapatid, sapagkat natatakpan ng talukbong ang kanyang mukha, gaya ng ginagawa namin sa paglilibing. Dahan-dahang itinataas ng Ating Panginoon at ng Kanyang Ina ang hagdan hanggang sa makarating sa kanila ang taong nasa upuan. Pagkatapos ay tinanggap siya sa langit sa dakilang kaluwalhatian sa gitna ng isang koro ng mga anghel. Pagdaka ay biglang nagsara ang maliwanag na siwang sa langit at wala nang makita pa. Nanumbalik noon ang lakas ng prayleng nakakita nito, sapagkat dati siyang maysakit at mahina, at nagmadali siyang pumunta sa Bologna. Doon ay nalaman niyang ang kanyang pangitain, na isinalaysay niya sa amin, ay nangyari sa mismong oras na namatay ang lingkod ni Kristo na si Domingo. ~Ang unang sumulat ng talambuhay ni Santo Domingo, si Beato Jordano

Pagninilay: Isinilang si Domingo sa Caleruega, sa Kaharian ng Castile, na ngayon ay bahagi ng Espanya, sa mga magulang na kabilang sa maharlika. Malamang na ipinangalan siya kay Santo Domingo de Silos, isang santo sa kanilang lugar na nabuhay noong naunang siglo. Isinalaysay ng isang naunang sumulat ng kaniyang talambuhay na ang kaniyang ina, na nahihirapang magdalang-tao, ay naglakbay bilang deboto sa monasteryo kung saan naging abad si Santo Domingo de Silos. Nang panahong iyon, nanaginip siya ng isang asong lumalabas sa kaniyang sinapupunan at tumatakbo kung saan-saan, may dalang sulo at pinagliliyab ang daigdig. Ang pangalang โ€œDomingoโ€ ay maaaring isalin bilang โ€œAng Aso ng Panginoon.โ€

Nagmula sa isang banal na pamilya ang santo natin ngayon. Kalaunan ay idineklarang beata ang ina ni Domingo, gayundin ang isa niyang kapatid na sumunod sa kaniya sa Orden ng mga Mangangaral. Ang isa pa niyang kapatid ay isang paring diyosesano na namuhay sa karalitaan at nag-alay ng sarili sa pangangalaga sa mga dukha at nagdurusa. Mula sa edad na pito hanggang labing-apat, nag-aral si Domingo sa patnubay ng tiyuhin ng kaniyang ina, na isang pari. Mula labing-apat hanggang dalawampuโ€™t apat na taong gulang, nag-aral siya sa Unibersidad ng Palencia, kung saan siya ay naging mahusay sa kaniyang pag-aaral. Sa loob ng sampung taon niya sa Palencia, lubos ding inilaan ni Domingo ang kaniyang sarili sa mga dukha. Minsan, ipinagbili niya ang lahat ng kaniyang ari-arian, pati ang mga aklat na kinopya niya sa pamamagitan ng kamay, upang maibsan ang pagdurusa ng mga sinalanta ng salot. Dalawang beses niyang sinikap na ipagbili ang kaniyang sarili bilang alipin upang tulungan ang mga binihag ng mga Muslim.

Nang dalawampuโ€™t apat na taong gulang si Domingo, inordenahan siya ni Obispo Diego de Acebo ng Osma bilang isang kanonigong Agustino ng katedral, sa pag-asang makatutulong si Padre Domingo sa pagpapanibago ng buhay ng iba pang mga kanonigo. Sa sumunod na siyam na taon, namuhay si Padre Domingo sa malalim na pananalangin, hinirang na subprior at pagkatapos ay prior, at naging dakilang saksi sa iba sa pamamagitan ng kaniyang banal na pamumuhay.

Noong 1203, ipinadala ng Hari ng Castile si Obispo Diego sa isang diplomatikong misyon. Hiniling ng obispo kay Padre Domingo na samahan siya sa paglalakbay. Sa kanilang paglalakbay, namulat sila sa dalawang mabigat na pangangailangan sa loob ng Simbahan. Una, natuklasan nilang maraming tao sa hilagang Europa ang hindi pa nakaririnig ng mensahe ng kaligtasan ng Ebanghelyo. Ikalawa, nakatagpo nila sa timog Pransiya ang isang pangkat ng mga erehe na tinatawag na mga Cataro, na nagliligaw sa marami. Matapos ang kanilang diplomatikong misyon, lumihis ng landas sina Obispo Diego at Padre Domingo patungong Roma upang sumangguni sa papa. Pagkatapos ng kanilang pagsangguni, pinabalik sila ng papa sa timog Pransiya upang tumulong sa pagbabalik-loob ng mga Cataro. Sumusunod ang mga Cataro sa isang anyo ng Erehiya ng mga Albigense, na nagtuturong may dalawang diyos: isang mabuti, na kaugnay ng Bagong Tipan at ng espirituwal na daigdig, at isang masama, na kaugnay ng Lumang Tipan at ng materyal na daigdig. Naniniwala silang ang layunin ng buhay ay takasan ang kasamaan ng materyal na daigdig at mamuhay nang ganap na espirituwal, na makakamit sa pamamagitan ng lubhang mahigpit na asetikong pamumuhay.

Nauna nang nagpadala ang papa ng mga mongheng Cisterciense upang akayin ang mga Cataro sa pagbabalik-loob. Gayunman, lubhang mahigpit ang asetikong pamumuhay ng mga Cataro samantalang hindi gayon ang mga Cisterciense, kaya tinanggihan ng mga Cataro ang pakikialam ng mga Cisterciense. Nang personal itong masaksihan ni Padre Domingo, naunawaan niyang ang pinakamabisang paraan upang labanan ang erehiya ay ang magtatag ng isang orden na mamumuhay sa matinding asetisismo ngunit mananatiling tapat sa pananampalataya ng Simbahan.

Pagbalik sa timog ng Pransiya, walang pagod na nagsikap sina Padre Domingo at Obispo Diego upang iligtas ang mga kaluluwa mula sa herehiya ng mga Albigense. Nakipagtalakayan sila sa mga Kataro sa mga pampublikong debate at pribadong pag-uusap, sa pag-asang maipakita sa mga ito ang kanilang mga kamalian sa pamamagitan ng pangangatwiran at panghihikayat. Namuhay sina Padre Domingo at Obispo Diego sa karukhaan bilang mga mangangaral na naglalakbay, na walang anumang pag-aari kundi ang Ebanghelyo. Pagkamatay ni Obispo Diego, nagtatag si Padre Domingo ng isang kumbento sa Prouille noong 1206 na inilaan kay Santa Maria Magdalena. Dalawa ang layunin ng orden. Una, naniniwala si Padre Domingo na sa pamamagitan ng panalangin, higit sa lahat, maliligtas ang mga kaluluwa. Ikalawa, nagsilbing ligtas na kanlungan ang kumbento para sa mga babae at mga madre na tumalikod sa herehiya ng mga Albigense. Naglaan din ang kumbento ng edukasyon para sa mga batang babae, kaya nagkaroon ang mga magulang ng ibang mapagpipilian para sa pag-aaral ng kanilang mga anak na babae bukod sa mga kumbentong nagtuturo ng herehiya.

Sa sumunod na ilang taon, gumawa ang Diyos ng maraming himala sa pamamagitan ni Padre Domingo. Ang ilan sa mga himalang iyon ay nagbunga ng mga pagbabalik-loob at mga bagong tagasunod. Sa paglipas ng panahon, nagsimulang sumulat si Padre Domingo ng isang tuntunin ng pamumuhay para sa sarili at sa kanyang mga kasama. Noong 1215, sa pahintulot ng Obispo ng Toulouse, nagtatag si Padre Domingo ng isang bagong orden ng mga lalaki na nakatuon sa ebanghelisasyon sa pamamagitan ng panalangin, pag-aaral, at karukhaan. Tulad ng bagong tatag na mga Pransiskano, hinangad nilang magtatag ng bagong anyo ng buhay-relihiyoso. Hindi sila namuhay bilang mga monghe, mga kanonigo, o mga paring diyosesano. Sa halip, pinagsama nila sa kanilang pamumuhay ang tatlong ito. Namuhay sila bilang isang pamayanan; sama-samang nanalangin; yumakap sa karukhaan, pagtalima, at kalinisan ng puri; nag-aral ng pananampalataya; at pagkatapos ay humayo sa mga misyon ng pangangaral at ebanghelisasyon. Pagkaraan, bumabalik sila sa tahanan ng kanilang pamayanan, kung saan nanatili silang matatag sa kanilang pundasyon at napapanibago sa kanilang misyon. Nang sumunod na taon, ibinigay ni Papa Honorio III ang pormal na pagsang-ayon sa orden. Sa gayon, naitatag ang Orden ng mga Mangangaral, na kilala rin bilang mga Dominikano.

Mabilis na umunlad ang Orden ng mga Mangangaral dahil sa kababaang-loob, pagtitiyaga, at dedikasyon ni Padre Domingo at ng kanyang mga prayle. Malaki rin ang naging papel ng mga himala. Ayon sa isang alamat, inanyayahan si Padre Domingo sa isang pampublikong debate laban sa isang kilalang mongheng Albigense. Pagkatapos ng debate, hindi matukoy ng mga hurado kung sino ang nagwagi, kaya nagmungkahi sila ng isang pagsubok. Kapwa nila kailangang ilagay sa apoy ang kani-kanilang aklat ng mga aral. Ang may-ari ng aklat na hindi masusunog ang ituturing na nagwagi. Nauna ang Albigense, at agad na natupok ang kanyang mga isinulat. Nang ihagis ni Padre Domingo ang kanyang aklat sa apoy, agad itong lumukso pabalik sa kanyang kamay. Ginawa niya iyon sa ikalawa at ikatlong pagkakataon, at gayon din ang nangyari. Mabilis na kumalat ang balita, at patuloy na nagbalik-loob ang mga puso.

Noong 1217, humanga ang papa sa mga unang hakbang ng orden at ipinagkaloob kay Padre Domingo ang Simbahan ng Santa Sabina sa Roma bilang ikalawang tahanan ng orden. Itinaas din ng papa si Padre Domingo sa katungkulang โ€œMaestro ng Sagradong Palasyo,โ€ na nagtalaga sa kanya bilang pangunahing tagapayo ng papa sa teolohiya. Sa kabila ng kanyang tagumpay, nanatili si Padre Domingo na mapagpakumbaba, madasalin, at mapagpenitensiya sa buong buhay niya. Natutulog siya sa sahig, nagsusuot ng damit na magaspang ang balahibo bilang penitensiya, at madalas na naglalakad nang nakayapak kapag pumapasok siya sa isang bagong bayan.

Sa mga sumunod na taon hanggang sa pagkamatay ni Domingo noong 1221, naitatag ang iba pang mga tahanan ng orden sa Paris, Madrid, at Bologna. Pagkamatay niya, patuloy na lumawak ang orden. Pagsapit ng kalagitnaan ng ika-13 siglo, daan-daang tahanan ng mga Dominikano ang naitatag sa buong Europa at maging sa iba pang bahagi ng mundo.

Habang pinararangalan natin si Santo Domingo at ang Orden ng mga Mangangaral, pagnilayan ang kanyang pagtitiyaga at dedikasyon. Sa pakikitungo niya sa mga ereheng Albigense, hindi siya mapanghusga ni malupit. Sa halip, ibinuhos niya ang sarili sa panalangin at pag-aaral, at pagkatapos ay naglaan ng panahon para sa bawat taong kanyang nakatagpoโ€”nakikinig, nakikipagtalakayan, nangangatwiran, at tumutulong upang mamulat ang marami. Ang kanyang mapanalanginin at mapagpakumbabang diwa, kalakip ng kanyang matatalinong salita, ay nagligtas ng maraming kaluluwa. Alamin mong tinatawag ka ng Diyos sa isang katulad na bokasyon. Dapat hangarin ng bawat isa sa atin ang kaligtasan ng mga kaluluwa nang higit sa lahat ng iba pa sa buhay. Kapag napuspos na tayo ng hangaring iyon, dapat nating ilaan ang ating buong pagkatao at lahat ng ating tinataglay sa misyong iyon. Wala nang higit na mahalaga sa buhay sapagkat walang higit na nagbibigay ng kaluwalhatian sa Diyos kaysa sa pagsagip ng isang kaluluwa mula sa kasalanan at impiyerno, gaya ng napakahusay na ginawa ni Santo Domingo.

Panalangin: Santo Domingo, naantig ang iyong puso sa habag para sa mga nagdurusa. Nang makatagpo mo ang mga nailigaw ng erehiya, hinangad mo ang kanilang paglaya at inilaan mo ang nalalabi mong buhay sa kanilang kaligtasan. Ipanalangin mo po ako upang matularan ko ang iyong halimbawa sa pagkilala sa mga nasa paligid ko na kailangang mapalaya mula sa kamalian at kasalanan, nang sa gayon ay maging bukas ako sa panalangin upang magamit ako ng Diyos sa anumang paraang Kanyang piliin. Santo Domingo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.ย 

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isaโ€“Apat


Karagdagang Babasahin:

Papa Benedicto XVI

Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan

Catholic Encyclopedia

Vatican News

Catholic Exchange

Catholic News Agency

Sanctoral

Wikipedia

Mga Santo Aโ€“Z>>>


(Maikling Bersiyon)

Agosto 8: Santo Domingo, Pariโ€”Paggunita

1170โ€“1221
Patrong Santo ng mga astronomo, siyentipiko, at mga pinararatangan nang walang katotohanan
Idineklarang santo ni Papa Gregorio IX noong 1234

Isinilang si Domingo sa mararangal na magulang sa Caleruega, sa Kaharian ng Castile, na bahagi ng Espanya ngayon. Isinalaysay ng isang naunang manunulat ng kanyang talambuhay na ang kanyang ina, na nahihirapang magdalang-tao, ay naglakbay bilang peregrino sa isang monasteryo sa kanilang lugar kung saan naging abad si Santo Domingo de Silos. Noong panahong iyon, nanaginip siya na may isang asong lumabas mula sa kanyang sinapupunan at, gamit ang isang sulo, pinagliyab ang daigdig. Ang โ€œDomingoโ€ ay isinasalin bilang โ€œAng Aso ng Panginoon.โ€

Ang santo natin ngayon ay nagmula sa isang banal na pamilya, naging mahusay sa pag-aaral, at buong-pusong naglingkod sa mga dukha. Noong dalawampu’t apat na taong gulang si Domingo, inordenahan siya ni Obispo Diego de Acebo ng Osma bilang isang kanonigong Agustino ng katedral, sa pag-asang makatutulong siya sa pagbabago ng pamumuhay ng iba pang mga kanonigo. Sa loob ng siyam na taon, namuhay si Padre Domingo sa malalim na panalangin at pagpapatotoo, hanggang sa maging prior siya.

Noong 1203, sinamahan ni Padre Domingo si Obispo Diego sa isang diplomatikong misyon para sa Hari ng Castile, kung saan natuklasan nila ang dalawang mabibigat na pangangailangan sa Simbahan. Una, maraming taga-hilagang Europa ang hindi pa nakaririnig ng mensahe ng Ebanghelyo. Ikalawa, isang pangkat ng mga erehe sa katimugang Pransiya, ang mga Cathar, ang nagliligaw sa marami. Sinunod ng mga Cathar ang isang anyo ng Ereยญhiyang Albigense, na nagtuturong may dalawang diyos: isang mabuti, na kaugnay ng Bagong Tipan at ng espirituwal na daigdig, at isang masama, na kaugnay ng Lumang Tipan at ng materyal na daigdig. Naniniwala silang kailangang makatakas ang mga tao mula sa kasamaan ng materyal na daigdig, na makakamit sa pamamagitan ng isang mahigpit na asetikal na pamumuhay. Nang dumaan sina Obispo Diego at Padre Domingo sa Roma upang sumangguni sa papa, pinabalik niya sila sa katimugang Pransiya upang akayin ang mga Cathar sa tunay na pananampalataya. Naunawaan ni Padre Domingo na ang pinakamainam na paraan upang labanan ang erehiya ay ang magtatag ng isang orden na namumuhay sa sukdulang asetisismo ngunit nananatiling tapat sa pananampalataya.

Namumuhay sa karukhaan bilang mga naglalakbay na mangangaral, nakilahok sina Padre Domingo at Obispo Diego sa mga pampublikong pagtatalo at pribadong pakikipag-usap sa mga Cathar upang ipakita ang kanilang mga kamalian sa pamamagitan ng pangangatwiran at panghihikayat. Matapos mamatay si Obispo Diego, nagtatag si Padre Domingo ng isang kumbento sa Prouille noong 1206 na inialay kay Santa Maria Magdalena, sa paniniwalang sa pamamagitan ng panalangin maliligtas ang mga kaluluwa. Habang nagbibigay ng ligtas na kanlungan para sa mga kababaihan at madreng tumalikod sa erehiyang Albigense, tinuturuan din ng kumbento ang mga batang babae sa tunay na pananampalataya.

Ang mga himalang ginawa ng Diyos sa pamamagitan ni Padre Domingo ay nagbunga ng mga pagbabalik-loob at mga bagong tagasunod. Noong 1215, sa pahintulot ng Obispo ng Toulouse, itinatag ni Padre Domingo ang isang orden ng mga lalaking nakatalaga sa ebanghelisasyon. Namuhay sila sa pamayanan; sama-samang nanalangin; niyakap ang karukhaan, pagsunod, at kalinisang-puri; pinag-aralan ang pananampalataya; at humayo sa mga misyon ng pangangaral at ebanghelisasyon. Nang sumunod na taon, pormal na pinagtibay ni Papa Honorio III ang Orden ng mga Mangangaral, na kilala rin bilang mga Dominikano. Noong 1217, ipinagkaloob ng papa kay Padre Domingo ang Simbahan ng Santa Sabina sa Roma bilang ikalawang tahanan ng orden at ginawa siyang pangunahing tagapayo ng papa sa teolohiya. Gayunman, natutulog pa rin si Padre Domingo sa sahig, nagsusuot ng damit na yari sa magaspang na balahibo, at madalas na naglalakad nang nakayapak kapag pumapasok sa isang bagong bayan.

Sa mga sumunod na taon hanggang sa pagpanaw ni Domingo noong 1221, naitatag ang iba pang mga kumbento sa Paris, Madrid, at Bologna. Matapos siyang pumanaw, patuloy na lumawak ang orden. Pagsapit ng kalagitnaan ng ika-13 siglo, daan-daang kumbento ng mga Dominikano ang naitatag sa buong Europa at sa iba pang bahagi ng daigdig.

Santo Domingo, naantig ang iyong puso sa habag sa mga nagdurusa o nailigaw ng maling aral. Ipanalangin mo na makilala ko ang mga nasa paligid ko na kailangang mapalaya mula sa kamalian at kasalanan, upang sa diwa ng panalangin ay maging bukas ako na gamitin ng Diyos sa anumang paraang Kanyang piliin. Santo Domingo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: