संत योसेफ वर्षानिमित्त चिंतन करणारे वार्तापत्रातील काही लेख खाली दिले आहेत:
संत योसेफांचे सद्गुण
संत योसेफांना समर्पित केलेले हे वर्ष आपल्याला धन्य कुमारी मरियेचे आदर्श पती म्हणून त्यांच्या सद्गुणांवर चिंतन करण्याची संधी देते. फादर डोनाल्ड एच. कॅलोवे यांनी आपल्या संत योसेफांना जीवनसमर्पण या पुस्तकात या सद्गुणांचे वर्णन केले आहे (मरियेच्या निष्कलंक गर्भधारणेचे मेरियन फादर्स, 2020). पवित्र शास्त्र संत योसेफांना “मरियेचा पती” असे म्हणते (मत्तय 1:16,19). आपल्या मातेचा पती होण्यासाठी देवाने संत योसेफांची निवड केली, तर ते सर्व पतींमध्ये श्रेष्ठ असले पाहिजेत.
संत योसेफांनी “आपली पत्नी मरिया हिला आपल्या घरी आणले” (मत्तय 1:24). देवदूताची आज्ञा पाळून संत योसेफांनी मोठ्या नम्रतेने मरियेचा पत्नी म्हणून स्वीकार केला. त्यांनी मरियेला आणि देहधारी देवपुत्राला घर दिले. आपल्या पत्नीसाठी आणि ज्यांचे ते पालनपोषण करत होते त्या बालकासाठी त्यांनी स्वेच्छेने आणि आनंदाने त्याग केला. त्यांचे मरियेवर प्रेम होते आणि तिच्यासाठी काहीही करायला ते तयार होते. जनगणनेसाठी ते मरियेबरोबर बेथलेहेमला गेले, त्यांनी ख्रिस्ताच्या जन्मासाठी आवश्यक ती व्यवस्था केली आणि बालकाच्या सुंतेच्या वेळी व मंदिरातील समर्पणाच्या वेळी ते आपल्या पत्नीबरोबर होते. 12 वर्षांचा देवपुत्र त्यांना मंदिरात सापडेपर्यंतही ते सतत तिच्या पाठीशी राहिले. पतीचा आधार मिळतो तेव्हा पत्नीची भरभराट होते. पत्नीवर निष्ठेने प्रेम कसे करावे, याचा संत योसेफ उत्तम आदर्श आहेत.
संत योसेफ हे पवित्रतेचे आणि आपल्या वासनांवर पूर्ण संयम ठेवण्याचेही आदर्श आहेत. पवित्र परंपरेनुसार, त्यांनी विवाहापूर्वी कौमार्य जपले होते आणि सदाकुमारी मरियेबरोबरच्या वैवाहिक जीवनातही त्यांनी ते निश्चितच जपले. आपल्या पत्नीचे शील जपण्याच्या बाबतीत संत योसेफ पतींसाठी आदर्श आहेत. विवाहित ख्रिस्ती लोक कौमार्याची प्रतिज्ञा घेत नसले, तरी पोशाख, बोलणे, शिष्टाचार आणि लैंगिक संबंध या सर्व बाबतींत आपल्या जोडीदाराचा सन्मान जपण्याची जबाबदारी त्यांच्यावर आहे. आपल्या पत्नीशी पवित्रतेने, शीलाने व मर्यादेने कसे वागावे आणि तिच्यासाठी त्याग कसा करावा, हे संत योसेफ पतींना शिकवतात.
देवावर (आणि आपल्या पत्नीवर) निर्मळ प्रेम करणे हे आपले कर्तव्य आहे. पती म्हणून आपल्या पत्नीवर संत योसेफांसारखे प्रेम करता यावे आणि येशू व मरियेवर तितक्याच निष्ठेने आणि भक्तिभावाने प्रेम करता यावे, यासाठी संत योसेफांची मदत मागा.
संत योसेफांची आज्ञाधारकता आणि नम्रता
‘संत योसेफांना जीवनसमर्पण’ या उत्कृष्ट पुस्तकाच्या आधारे आपण संत योसेफांवरील चिंतन पुढे चालू ठेवत आहोत (निष्कलंक मरियेचे मेरियन फादर्स, 2020). पवित्र शास्त्रात त्यांना “नीतिमान पुरुष” म्हटले आहे. यावरून देवाच्या आणि लोकांच्या दृष्टीने त्यांचे चारित्र्य किती उत्कृष्ट होते, हे दिसून येते (मत्तय 1:19).
संत योसेफांना आपल्या अयोग्यतेची तीव्र जाणीव होती आणि त्याच वेळी त्यांच्या मनात देवाविषयी गाढ आदर होता. आपल्या प्रभूचा आणि आपल्या मातेचा आपल्याकडून काही अपराध होऊ नये, याची त्यांना इतकी भीती होती की आपल्या सभोवती घडत असलेल्या महान रहस्यांपासून दूर होण्यासही ते पूर्णपणे तयार होते (मत्तय 1:20). नम्रतेने ते इतरांना आपल्यापेक्षा श्रेष्ठ मानत. इतरांनी काही गैर केले असावे असा संशय घेण्याऐवजी ते स्वतःचा निष्कर्ष काढण्याचे टाळत आणि न्याय देवावर सोडत.
संत योसेफांच्या ठायी विलक्षण नम्रता आणि तितकीच आज्ञाधारकता होती. देवदूताने मरियेला आपल्या घरी आणण्यास सांगितले, तेव्हा त्यांनी प्रभूची आज्ञा तत्परतेने पाळली. पवित्र शास्त्र सांगते की त्यांनी “प्रभूच्या देवदूताने आज्ञा दिल्याप्रमाणे केले” (मत्तय 1:24). जी परिस्थिती आपल्याला समजत नाही, तिच्याविषयी निष्कर्ष काढण्याची घाई करू नये (अगदी बराच काळ थांबावे लागले तरी!), हे संत योसेफ आपल्याला शिकवतात. प्रभू आपल्या वचनानुसार, त्याने ठरवलेल्या वेळी, आपल्यासाठी त्याची इच्छा काय आहे हे प्रकट करील. अनिश्चिततेला तोंड देताना आपण विश्वासात दृढ राहिले पाहिजे, कारण आपल्या परीक्षांमधूनही प्रभू त्याची इच्छा पूर्ण करत असतो.
देवावर विश्वास ठेवण्यात सद्गुणी संत योसेफ आपले आदर्श आणि मार्गदर्शक होवोत. देवाच्या दृष्टीने आपण न्यायी आणि नीतिमान असलो, तर देव आपल्याद्वारे येशू व मरियेचा अधिक गौरव घडवील आणि त्याद्वारे तारणाचा शोध घेणाऱ्यांना तारण देईल.
संत योसेफांचे आनंद आणि दुःखे
या आठवड्याच्या लेखाचा विषय संत योसेफांच्या जीवनातील आनंद आणि दुःखे हा आहे. हा लेख मुख्यतः संत योसेफांना जीवनसमर्पण या पुस्तकावर आधारित आहे (डोनाल्ड जे. कॅलोवे, एमआयसी, 2020). आपल्या मातेच्या जीवनात जसे अनेक आनंदाचे आणि दुःखाचे प्रसंग आले, तसेच येशू आणि मरियेच्या जीवनाशी अगदी जवळून जोडलेले संत योसेफही उद्धाराच्या कार्यात सहभागी झाले.
प्रभूचा देवदूत संत योसेफांना प्रकट झाला आणि आपण उद्धारकर्त्याचे पालक होणार आहोत, हे त्याने त्यांना सांगितले, त्या प्रसंगावर चिंतन करा. बाळ ख्रिस्ताचे नाव ठेवण्याचा अधिकार त्यांना देण्यात आला. बेथलेहेमच्या गुहेत देहधारी देवाला पाहण्याचा पहिला मान आपल्या मातेनंतर संत योसेफांनाच मिळाला. सुंतेच्या वेळी येशूचे नाव ठेवण्याचा मानही त्यांनाच लाभला. जेरुसलेमच्या मंदिरात मरियेबरोबर जाताना संत योसेफांना झालेल्या आनंदाची आपण कल्पनाही करू शकत नाही.
संत योसेफांना ज्या भूमिकेसाठी निवडण्यात आले होते, ती पार पाडताना त्यांनी अनेक दुःखेही सोसली. ख्रिस्ताला दुःख भोगावे लागेल आणि आपल्या पत्नीचे हृदय छेदले जाईल, हे शिमोन याजकाचे भाकीत त्यांनी ऐकले. बालपणीच येशूचा जीव घेण्याच्या प्रयत्नात असलेल्या रक्तपिपासू हेरोदापासून वाचण्यासाठी पवित्र कुटुंबाने इजिप्तला पलायन केले, तेव्हा संत योसेफांनी बालकाचे रक्षण केले. किशोरवयीन ख्रिस्त हरवला, तेव्हा त्यांनी दुःखाने त्याचा तीन दिवस शोध घेतला. शेवटी तो त्यांना मंदिरात सापडला.
येशू ख्रिस्ताचा शिष्य होण्याबरोबर येणारे आनंद आणि दुःखे संत योसेफ जाणतात. संत योसेफांइतका येशूच्या जवळचा दुसरा कोणीही नव्हता. आपला प्रभू हे विरोधाचे चिन्ह आहे; त्याच्यामुळे अनेकांचा उत्थान होतो आणि अनेकांचे पतन होते. आपल्या प्रभूचे शिष्य म्हणून आपणही सुखदुःखांचा अनुभव घेऊ. संत योसेफांवर पूर्ण भरवसा ठेवा आणि त्यांना प्रार्थना करा की, सार्वकालिक जीवनाकडे नेणाऱ्या मार्गावर त्यांनी आपल्याला साथ द्यावी, आपले सांत्वन करावे आणि आपल्याला प्रेरणा द्यावी.
येथील लेख: stjamesbelvidere.org