मराठी

पंधरावा दिवस: सामर्थ्य

प्रायश्चित्तकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्याचा शुक्रवार

“जर तू देवाचा पुत्र असशील, तर या दगडांचे भाकऱ्यांत रूपांतर व्हावे अशी आज्ञा दे.” आपल्या प्रभूला सामोरे जावे लागलेले हे पहिले प्रलोभन म्हणजे आपल्या दैवी सामर्थ्याचा गैरवापर करण्याचे प्रलोभन होते. येशू एका आज्ञेने सहजपणे दगडांच्या भाकऱ्या करू शकतो, हे सैतानाला माहीत होते, आणि ते खरेही होते. पण येशू आपल्या पवित्र सामर्थ्याचा गैरवापर करून स्वतःची तृप्ती करण्यासाठी आला नव्हता. तो आत्म्यांच्या तारणासाठी प्रेमाने स्वतःचे बलिदान देण्यास आला होता. आपल्या पवित्र सामर्थ्याचा हा कितीतरी श्रेष्ठ उपयोग आहे.

आपल्यापैकी प्रत्येकावर काही ना काही जबाबदारी सोपवली आहे. जबाबदारीबरोबर एक प्रकारचे सामर्थ्यही येते. उदाहरणार्थ, ज्यांच्याकडे भरपूर पैसा सोपवला आहे, ते आपल्या संपत्तीचा गैरवापर स्वतःच्या चैनीसाठी करू शकतात किंवा तिचा उपयोग देवाच्या गौरवासाठी करू शकतात. इतरांकडे संगीत, कला, यंत्रांची जाण, शारीरिक चपळता अशा निरनिराळ्या उपजत देणग्या असतात. आपल्यापैकी प्रत्येकाने नियमितपणे आपल्या जीवनाचे परीक्षण करावे, आपल्याला कोणत्या देणग्या आणि कौशल्ये लाभली आहेत हे ओळखावे आणि देवाच्या गौरवासाठी त्यांचा उत्तम उपयोग कसा करता येईल हे ठरवावे.

तुम्हाला कोणत्या देणग्या, आशीर्वाद किंवा कौशल्ये लाभली आहेत? तुम्ही कोणत्या गोष्टीत निपुण आहात? इतरांना लाभले नाही असे काय तुम्हाला लाभले आहे? येशूची “देणगी” म्हणजे त्याचे देवत्व. स्वतःची मानवी भूक भागवण्यासाठी तो आपल्या देवत्वाचे सामर्थ्य वापरू शकला असता, पण त्याने तसे केले नाही. सैतानाने त्याला तसे करण्याचा मोह घातला, पण येशूने ते प्रलोभन नाकारले.

येशूने आपल्या दैवी सामर्थ्याचा स्वार्थासाठी उपयोग करण्यास दिलेल्या नकारावर चिंतन करताना, तुमच्याकडे जे आहे त्याचा तुम्ही कसा उपयोग करता हे प्रामाणिकपणे तपासा. तुमच्याकडे जे काही आहे, तुम्ही जे काही आहात, तुमची प्रत्येक देणगी आणि प्रत्येक कौशल्य, हे सर्व तुम्ही देवाच्या सेवेसाठी आणि आत्म्यांच्या तारणासाठी अर्पण करता का? की तुम्हाला लाभलेल्या आशीर्वादांचा उपयोग स्वतःच्या तृप्तीसाठी करण्याच्या मोहाला तुम्ही बळी पडता?

तुम्हाला दिलेल्या सामर्थ्यावर चिंतन करा. पित्याची इच्छा पूर्ण करणे या एकमेव ध्येयासाठी येशूने आपल्या मानवी आत्म्याची सर्व सामर्थ्ये समर्पित केली आणि अशा रीतीने आपल्यापुढे आदर्श ठेवला. उकाडा, भूक, तहान, प्रलोभने, गैरसोय आणि अनेक प्रकारचे कष्ट त्याने स्वेच्छेने व आनंदाने सहन केले, कारण असे केल्याने पित्याची इच्छा पूर्ण होत होती. आपल्या जीवनाकडे पाहा आणि आपल्या प्रभूच्या आत्मत्यागाच्या उदाहरणाचे तुम्ही अनुसरण करता की नाही, हे पहा. ज्यासाठी जगणे खरोखर सार्थ आहे अशा एकमेव ध्येयासाठी, म्हणजे देवाची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी, तुमच्या आत्म्याचे सर्व सामर्थ्य अर्पण करा.

हे माझ्या सर्वशक्तिमान प्रभू, तुझी भूक भागवण्यासाठी तू दगडांच्या भाकऱ्या करू शकला असतास, पण तू तुझे दैवी सामर्थ्य केवळ तुझ्या पित्याची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी वापरण्याचे निवडलेस. माझी प्रत्येक देणगी, माझे प्रत्येक सामर्थ्य आणि माझी प्रत्येक जबाबदारी केवळ आपल्या स्वर्गीय पित्याची दैवी इच्छा पूर्ण करून त्याचा गौरव करण्यासाठीच आहे, याची मला सदैव जाणीव राहू दे. हे प्रिय प्रभू, आज पुन्हा एकदा मी तुझ्या इच्छेप्रमाणे वागण्याचे निवडतो आणि स्वार्थापोटी माझ्या जीवनाचा कधीही गैरवापर करू नये म्हणून प्रार्थना करतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

हेही पाहा: पंधरावा दिवस: क्रुसाच्या पायाशी ४० दिवस

अनुक्रमणिका

प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य