प्रायश्चित्तकाळाच्या पाचव्या आठवड्यातील गुरुवार
कामवासना पवित्र आणि सुंदर अशा देणगीचे स्वार्थासाठी विकृतीकरण करते. “सृष्टीकर्त्याने आरंभापासून ‘त्यांना पुरुष व स्त्री असे निर्माण केले’ आणि म्हटले, ‘यासाठी पुरुष आपल्या आईवडिलांना सोडून आपल्या पत्नीशी जडून राहील आणि ती दोघे एक देह होतील,’ हे तुम्ही वाचले नाही काय?” (मत्तय 19:4–5). या उताऱ्यातून स्पष्ट होते की लैंगिकतेची शारीरिक आणि आध्यात्मिक देणगी विवाहात पती-पत्नीच्या ऐक्यासाठी आणि संततीप्राप्तीसाठी दिलेली आहे. पण कामवासना स्वार्थ साधण्यासाठी या देणगीचे स्वरूप विकृत करते. ती केवळ क्षणिक शारीरिक सुख देते आणि मागे आध्यात्मिक पोकळी उरते.
बाप्तिस्मा घेतलेल्या दोन व्यक्ती विवाह करतात तेव्हा त्यांचे वैवाहिक ऐक्य एक संस्कार ठरते. त्यामुळे त्यांच्या लैंगिक संबंधांना आध्यात्मिक परिमाण लाभते आणि त्यांना दैवी ऐक्यात अधिक पूर्णपणे सहभागी होता येते. विवाहाच्या या संस्कारात्मक स्वरूपामुळेच लैंगिकतेचे विकृतीकरण करणे ही सैतानाची एक प्रमुख चाल आहे, कारण तो या आध्यात्मिक आशीर्वादांचा द्वेष करतो.
आपल्या जगात असभ्यपणा, मोहक प्रलोभने आणि इंद्रियसुखाचे आकर्षण वाढत चालले आहे. सैतानाला नैसर्गिक लैंगिक इच्छांचा गैरफायदा घ्यायला आवडते, कारण त्या किती प्रबळ आहेत आणि या नैसर्गिक व आध्यात्मिक देणगीचा गैरवापर करण्यास तो लोकांना किती सहज प्रवृत्त करू शकतो, हे त्याला माहीत आहे. या मोहाला बळी पडल्यानंतर माणसाला वाटणारी लाज आणि पश्चात्ताप यांतही सैतानाला आनंद वाटतो. कामवासनेच्या आहारी जाण्याची सवय किती व्यसनाधीन करू शकते, हेही त्याला आवडते.
आज लैंगिकतेचे अनेक प्रकारे विकृतीकरण होत आहे. आपण पुरुष किंवा स्त्री आहोत, देवाचे पुत्र किंवा कन्या आहोत, ही आपली ओळख स्वीकारताना या विकृतींच्या पलीकडे जावे लागते. देवाने दिलेली ही ओळख नाकारल्याने किंवा बदलण्याचा प्रयत्न केल्याने, तिच्या पूर्ण स्वीकारातून लाभणारी शांती ढळते.
कामवासनेवर उपाय म्हणजे शुचिता आणि अंतःकरणाची पवित्रता. शुचितेमुळे व्यक्ती आपल्या जीवनस्थितीला अनुरूप रीतीने लैंगिकतेचे नियमन करते. त्यामुळे वैवाहिक जीवनात पवित्र ऐक्य दृढ होते आणि अविवाहितांना अनुचित प्रलोभनांचा प्रतिकार करण्यास मदत होते. अंतःकरणाची पवित्रता याहीपुढे जाते: ती देवाच्या कृपेला आपल्या लैंगिक इच्छांसह सर्व भावनांना व इच्छांना देव आणि त्याची इच्छा यांप्रती निःस्वार्थ समर्पणाची दिशा देऊ देते.
क्रुसावरून येशू मोठ्याने म्हणाला, “हे पित्या, मी माझा आत्मा तुझ्या हाती सोपवितो” (लूक 23:46). येशूने स्वतःला पूर्णपणे पित्याला अर्पण केले; अशुद्धतेला कसे उत्तर द्यावे, याचे हे सर्वोच्च उदाहरण आहे. आपल्या लैंगिकतेसह जीवनाच्या सर्व अंगांत येशूच्या आत्मसमर्पणाचे अनुकरण केल्याने आणि त्यात सहभागी झाल्याने आपल्या इच्छा शुद्ध होतात. देवाच्या कृपेने आपापल्या पाचारणानुसार स्वतःला निःस्वार्थपणे अर्पण करण्यास आपल्याला बोलावले आहे. यातून आपल्या सर्व कृतींमध्ये, भावनांमध्ये आणि इच्छांमध्ये अंतःकरणाची पवित्रता प्रकट होते. ही पवित्रता कामवासना आणि स्वार्थाच्या इतर रूपांवर मात करण्यास मदत करते.
स्वतःला अर्पण करून देवासाठी आणि इतरांसाठी एक देणगी होण्याच्या तुमच्या आध्यात्मिक पाचारणावर चिंतन करा. विशेषतः लैंगिकतेच्या बाबतीत, स्वार्थी ओढींवर मात करण्याचा उपाय या पाचारणात आहे, हे ओळखणे महत्त्वाचे आहे. शुचिता आणि मन, अंतःकरण, शरीर व आत्मा यांच्या पवित्रतेद्वारे स्वातंत्र्य मिळवण्याचा प्रयत्न केल्याने विपुल आशीर्वाद लाभतात आणि देवाच्या इच्छेनुसार तुम्हाला घडता येते.
हे माझ्या परमपवित्र प्रभू, तुझे संपूर्ण जीवन म्हणजे तुझ्या पित्याला आणि ज्यांना तू निर्माण केलेस व ज्यांच्यावर तू प्रेम करतोस त्या सर्वांना स्वतःचे पूर्ण अर्पण होते. माझा आत्मा शुद्ध कर, म्हणजे प्रत्येक स्वार्थी इच्छेतून माझी सुटका होईल आणि मी अधिक निष्ठेने स्वतःला प्रेमाची देणगी म्हणून अर्पण करीन. अशा निःस्वार्थ आत्मसमर्पणात माझ्या भावना व आकांक्षा यांना योग्य दिशा दे, म्हणजे मी तुझ्या अंतःकरणाने प्रेम करीन आणि सर्व लैंगिक विकृतींपासून व कामवासनेपासून मुक्त होईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हेही पाहा: बत्तिसावा दिवस: क्रुसाच्या पायथ्याशी 40 दिवस
प्रायश्चित्तकाळासाठी आणखी साहित्य
