मराठी

सामान्य काळातील चौथा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!

अनुक्रमणिका


धन्यत्वाचे आवाहन

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष अ)

लोकसमुदाय पाहून येशू डोंगरावर चढला. तो बसल्यावर त्याचे शिष्य त्याच्याजवळ आले. तो त्यांना शिकवू लागला: “आत्म्याने दीन असलेले धन्य, कारण स्वर्गाचे राज्य त्यांचे आहे.” मत्तय 5:1–3

धन्यवचने आपल्याला नैतिकतेची आणि पवित्रतेची उंची गाठण्यास बोलावतात. या दैवी शिकवणीनुसार जगणारे अपार धन्य होतात. हे उदात्त आवाहन स्वीकारून जगणाऱ्यांना महान अभिवचने दिली आहेत: ते देवाची मुले होतात आणि स्वर्गराज्याचे वारस होतात. शिवाय, त्यांना सांत्वन, तृप्ती, दया, निर्मळता आणि शांती लाभते. ही फळे जितकी महान आहेत, तितक्याच त्यांसाठीच्या अपेक्षाही मोठ्या आहेत: आत्म्याचे दारिद्र्य, पवित्र दुःख, नम्रता, नीतिमत्त्वाची आस, दयाळू अंतःकरण, निर्मळता, शांती प्रस्थापित करणे आणि छळ होत असताना धीराने टिकून राहणे.

धन्यवचनांमध्ये देवाची नैतिक शिकवण परमोच्च बिंदूला पोहोचते आणि ख्रिस्ती जीवनाचे सर्वोच्च स्वरूप प्रकट होते. त्यांचे महत्त्व पूर्णपणे समजून घेण्यासाठी देवाने नैतिक सत्ये कशी प्रकट केली याचा इतिहास समजून घेणे उपयुक्त ठरते. हा इतिहास आपल्याला केवळ देवाचे प्रकटीकरण कसे अधिक सखोल होत गेले हे शिकवत नाही, तर परिपूर्णतेकडे जाणाऱ्या आपल्या आध्यात्मिक वाटचालीची दिशाही दाखवतो.

नैतिकतेची सुरुवात नैसर्गिक नियमापासून होते. योग्य आणि अयोग्य यांची मानवी अंतःकरणावर कोरलेली उपजत जाण म्हणजे हा नियम. तो देवाकडून आला आहे. सद्विवेकबुद्धीला किंवा सामान्य समजुतीला धरून जगणे, असे त्याचे अनेकदा वर्णन केले जाते. प्रत्येकाला आपल्या विवेकात हा नैतिक नियम उमगू शकतो. त्यामुळे देवाला सृष्टीकर्ता म्हणून ओळखणे, त्याचा सन्मान करणे, मानवी प्रतिष्ठेचा आणि सर्वांच्या हिताचा आदर करणे, तसेच खून, चोरी आणि फसवणूक यांसारख्या कृत्यांपासून दूर राहणे शक्य होते. हा नियम सर्वांच्या अंतःकरणात असला, तरी पाप आणि आपला पतित मानवी स्वभाव यांमुळे तो स्पष्टपणे ओळखणे आणि पाळणे आपल्याला कठीण जाते.

जुन्या करारात देवाने हळूहळू स्वतःची ओळख प्रकट केली. नैसर्गिक नियमाला आपल्या प्रकटीकरणाची जोड देऊन त्याने आपल्या लोकांना अधिक पवित्र आणि नीतिमान जीवन जगण्यास बोलावले. अब्राहामाच्या वंशातून देवाने मोशेला निवडून उभे केले आणि त्याच्याद्वारे दहा आज्ञा प्रकट केल्या. ही संक्षिप्त नैतिक संहिता नैसर्गिक नियमावर आधारलेली होती, पण ती देवाने स्वतः स्पष्टपणे प्रकट केली. तिच्याद्वारे त्याने आपल्या निवडलेल्या लोकांना योग्य रीतीने उपासना करण्यास, न्यायाने वागण्यास आणि आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम करण्यास बोलावले.

यशया, यिर्मया आणि यहेज्केल यांसारख्या संदेष्ट्यांद्वारे देवाने इस्राएलला केवळ बाह्य नियमपालनात न थांबता अंतःकरणाचे परिवर्तन घडवून आणण्यास बोलावले. यशयाने न्याय आणि दया या सद्गुणांवर भर दिला. यिर्मयाने एका नव्या कराराची भविष्यवाणी केली, ज्यात देवाचा नियम त्याच्या लोकांच्या अंतःकरणावर लिहिला जाईल. यहेज्केलने अभिवचन दिले की देव आपल्या लोकांना नवे अंतःकरण आणि नवा आत्मा देईल, जेणेकरून त्यांना त्याचे विधिनियम पाळता येतील.

स्तोत्रसंहिता, नीतिसूत्रे, उपदेशक, ज्ञानग्रंथ आणि सिराख या ज्ञानसाहित्याने नैतिक जीवनाची समज अधिक सखोल केली. प्रभूचे भय, नीतिमत्त्वाचे धन्यत्व, तसेच देवाच्या पालनपोषणावर भरवसा ठेवून सद्गुणी जीवन जगण्याचे आवाहन यांसारख्या नैतिक देणग्या त्यातून उलगडल्या.

धन्यवचने जुन्या करारातील सर्व नियमांना अधिक उंचीवर नेतात. येशू आपल्याला गहन पवित्रतेकडे केवळ बोलावत नाही, तर आपल्या बलिदानाद्वारे ती प्राप्त करण्याचे साधनही देतो: त्या बलिदानाची कृपा आपल्याला संस्कारांद्वारे मिळते. धन्यवचनांनुसार जगणे म्हणजे ख्रिस्ताचे अनुकरण करणे. त्याने आपल्या जीवनात, दुःखसहनात आणि पुनरुत्थानात सर्व सद्गुण परिपूर्णपणे प्रकट केले. म्हणून धन्यवचने ही केवळ आपण पाळायची नैतिक संहिता नाहीत; ती परिपूर्णपणे जगणाऱ्या देवपुत्राच्या जीवनात सहभागी होण्याचा आणि त्याच्याशी एकरूप होण्याचा तो मार्ग आहे.

आज धन्यवचनांवर मनन करताना, त्यांतून मिळणाऱ्या उदात्त आणि गौरवशाली आवाहनाचा आणि त्यांच्या फळांचाही विचार करा. कधीकधी धन्यवचने वाचताना आपण निराश होतो, कारण त्यांनुसार परिपूर्णपणे जगण्यापासून आपण किती दूर आहोत, याची जाणीव आपल्याला होते. निराशा दूर करा आणि लक्षात ठेवा की देवाच्या कृपेने या नव्या दैवी शिकवणीनुसार जगणे शक्य आहे. परिपूर्णतेच्या शिखराकडे आपली दृष्टी लावा आणि आपल्याला देऊ केलेल्या विपुल कृपेचा स्वीकार करण्यास तयार व्हा. असे केल्याने या जीवनात गौरवशाली आध्यात्मिक फळे तर मिळतीलच, पण स्वर्गात सर्वोच्च आणि शाश्वत फळेही लाभतील.

हे परिपूर्णतेच्या प्रभू, पृथ्वीवरील तुझ्या जीवनात तू धन्यवचने पूर्णत्वाने जगलास आणि आजही स्वर्गातून ते परिपूर्ण गुण प्रकट करतोस. माझे अंतःकरण तुझ्या कृपेसाठी उघड आणि मला तुझ्या पवित्र आत्म्याने भरून टाक, म्हणजे ज्या नव्या आणि गौरवशाली नैतिक जीवनासाठी तू मला बोलावतोस, त्या आवाहनाला मी प्रतिसाद देऊ शकेन. तुझ्या बलिदानी प्रेमात पूर्णपणे बुडून, त्याच्या मार्गदर्शनाखाली जगण्याचे बळ मला दे. पवित्रतेचा हा मार्ग स्वीकारण्यास इतरांना प्रेरणा देण्यासाठी मला मदत कर, म्हणजे तुझ्या राज्यातील शाश्वत आनंदाकडे आम्हाला एकत्र वाटचाल करता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


दुष्ट आत्म्यांना दटावणे

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष ब)

त्यांच्या सभास्थानात अशुद्ध आत्म्याने पछाडलेला एक मनुष्य होता. तो ओरडून म्हणाला, “नाझरेथच्या येशू, तुझा आमच्याशी काय संबंध? तू आमचा नाश करायला आला आहेस काय? तू कोण आहेस हे मला माहीत आहे—तू देवाचा पवित्र जन आहेस!” येशूने त्याला दटावून म्हटले, “गप्प बस! त्याच्यातून बाहेर ये!” मार्क 1:23–25

हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे की, सभास्थानातील लोक येशूचा अधिकार पाहून थक्क झाले, तरी तो “देवाचा पवित्र जन” आहे हे त्यांना लगेच ओळखता आले नाही. याउलट, दुरात्म्यांनी मात्र त्याला लगेच ओळखले. संत थॉमस अक्विनास आपल्या सुम्मा थेओलोजिए (I, q. 58; I, q. 64; I-II, q. 85) या ग्रंथात शिकवतात की दुरात्मे हे पतित देवदूत असूनही त्यांचा देवदूतीय स्वभाव टिकून असतो. त्यामुळे त्यांची बुद्धी मानवी बुद्धीपेक्षा कितीतरी श्रेष्ठ असते. या स्वभावामुळे आध्यात्मिक सत्ये त्यांना आपल्यापेक्षा कितीतरी अधिक स्पष्टपणे जाणवतात. पाप आणि बंडखोरीमुळे त्यांची बुद्धी अंधकारमय झाली असली, तरी दैवी सत्ये प्रकट होतात तेव्हा ती त्यांना ओळखता येतात. म्हणूनच दुरात्म्यांनी येशूचे देवत्व तत्काळ ओळखले आणि ते भयभीत झाले.

सुरुवातीला दुरात्मे त्या पछाडलेल्या माणसाच्या तोंडून अनेकवचनात बोलतात: “आमच्याशी तुझा काय संबंध…?” यावरून एकाहून अधिक दुरात्मे त्या माणसाला त्रास देत होते, असे सूचित होते. गरासेकरांच्या प्रदेशात येशूने एका माणसाला दुरात्म्यांच्या तावडीतून मुक्त केले, तेव्हाही असेच काही घडले. कबरींमध्ये राहणारा एक पछाडलेला माणूस येशू व त्याच्या शिष्यांकडे आला. येशूने त्या दुरात्म्याला त्याचे नाव विचारले तेव्हा तो म्हणाला, “माझे नाव ‘सैन्य’ आहे. कारण आम्ही पुष्कळ आहोत” (मार्क 5:9).

देवाविरुद्धच्या बंडात दुरात्मे एकमेकांना साथ देतात, पण त्यांचे “ऐक्य” खरे नाही. अधिक शक्तिशाली दुरात्मे दुर्बळ दुरात्म्यांना बळजबरीने आपल्या अधीन ठेवतात. यातून त्यांचा विस्कळीत आणि दुभंगलेला स्वभाव दिसून येतो. पवित्र त्रैक्याच्या परिपूर्ण ऐक्याशी आणि संत व स्वर्गीय देवदूत यांच्या सहभागितेशी याचा तीव्र विरोध आहे. म्हणूनच त्या माणसाला पछाडणारा प्रमुख दुरात्मा जेव्हा प्रत्युत्तर देतो, तेव्हा अनेकवचनाऐवजी एकवचन वापरतो: “मी तुला ओळखतो—तू देवाचा पवित्र जन आहेस!”

दुरात्मे खरोखर अस्तित्वात आहेत. ते अत्यंत बुद्धिमान आहेत आणि द्वेषाने भरलेले आहेत. त्या द्वेषाचा आणि देवदूत म्हणून त्यांच्याकडे असलेल्या नैसर्गिक सामर्थ्यांचा वापर करून ते आपल्याला मोहात पाडतात आणि त्रास देतात. तरीही आपण त्यांना घाबरू नये. या पतित देवदूतांना धैर्याने दटावण्यासाठी येशूने त्या प्रमुख दुरात्म्याला दिलेले उत्तर पुरेसे आहे: “गप्प बस! त्याच्यातून बाहेर ये!”

एखाद्या व्यक्तीला दुरात्म्याने पछाडणे ही दुर्मीळ घटना आहे, पण दुरात्म्यांकडून येणारे मोह सतत आणि नकळत आपल्यावर परिणाम करतात. ते अनेकदा आपल्या कमकुवतपणाचा फायदा घेऊन आपल्याला देवापासून दूर नेण्याचा प्रयत्न करतात. शिवाय, दुरात्मे आपल्या कानात कुजबुजतात त्या खोट्या गोष्टी आपण खऱ्या मानून त्यांप्रमाणे वागलो, तर त्यांच्या मोहांचे रूपांतर अधिक तीव्र छळात होऊ शकते. म्हणूनच, दैनंदिन जीवनात दुरात्म्यांकडून येणाऱ्या सामान्य मोहांकडे अवाजवी लक्ष न देता, आपल्या प्रभूप्रमाणे ते मोह आणणाऱ्या दुरात्म्यांना नियमितपणे दटावायला आपण शिकले पाहिजे. प्रार्थनेत येशूची स्वतःची आज्ञा उच्चारण्याहून अधिक योग्य काय असेल: “गप्प बस!”

हेही लक्षात घ्या की दुरात्मे मिळून येशूला विचारतात, “तू आमचा नाश करायला आला आहेस का?” देवाच्या सान्निध्यात त्यांना किती असह्य यातना होतात, हे यावरून दिसते. दुरात्मे येशूला भयंकर घाबरतात. ख्रिस्त आपल्यामध्ये वास करतो आणि आपण प्रार्थनापूर्वक त्यांना दटावतो तेव्हा तो आपला अधिकार वापरतो; अशा वेळी दुरात्मे आपल्यालाही घाबरतात.

येशूने दुरात्म्याला शब्दांनी दटावले; पण पछाडलेल्या माणसावर त्याने केलेले दैवी प्रेम आपल्याला हेही शिकवते की ख्रिस्ताच्या प्रेमात जगल्याने दुरात्मे दूर पळतात. जेव्हा आपण श्रद्धा, आशा आणि प्रीती आचरणात आणतो, तेव्हा आपल्या जीवनात देवाचे सान्निध्य लाभते आणि दुरात्मे पळून जातात. त्याचे सान्निध्य त्यांना सहन होत नाही. म्हणून श्रद्धा, आशा आणि प्रीती ही आध्यात्मिक संघर्षातील प्रभावी साधने ठरतात. ती आपल्यासाठी लढणाऱ्या देवाशी आपले नाते अधिक घनिष्ठ करतात. दुरात्म्याला थेट दटावले नाही, तरी देवाच्या कृपेत जगल्याने आपण अशा प्रकाशात वाटचाल करतो, ज्यावर अंधार मात करू शकत नाही.

दुरात्म्यांचे कार्य ही एक वास्तविकता आहे, यावर आज चिंतन करा. पण हे चिंतन करताना येशूने सभास्थानात दाखवलेला आत्मविश्वास बाळगा. त्रासदायक विचार मनात वेगाने धावू लागतात आणि मन त्यांतच अडकून पडते, तेव्हा या साध्या पण प्रभावी आज्ञेने दुरात्म्यांना दटावा: “गप्प बस!” तसेच, प्रीती, दया, करुणा, श्रद्धा, आशा आणि क्षमा यांनुसार जगण्यात किती सामर्थ्य आहे, यावरही चिंतन करा. या आणि इतर सर्व सद्गुणांमुळे दुरात्मे भयभीत होऊन पळून जातात, कारण तुमच्यात कार्य करणाऱ्या देवाच्या सामर्थ्याची त्यांना दहशत वाटते. घाबरू नका. देवाच्या सामर्थ्यावर श्रद्धा ठेवा आणि सर्व अनिष्टावर त्याच्या विजयाची आशा बाळगा.

हे सर्वशक्तिमान प्रभू, तुझ्या आज्ञेने दुरात्मे गप्प होतात आणि त्यांचे सामर्थ्य नाहीसे होते. तुझ्या कृपेवर त्यांना मात करता येत नाही आणि तुझ्या सान्निध्यात ते थरथर कापतात. हे प्रभू, माझ्यात वास कर आणि मला सर्व सद्गुणांनी भरून टाक, म्हणजे सर्व अंधार दूर करणारा तुझा प्रकाश माझ्यातून झळकेल. मला त्रासदायक विचारांपासून मुक्त कर आणि केवळ तुझी वाणी ऐकून तिच्याप्रमाणे वागण्याची सुबुद्धी मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


साध्यातून प्रकटणारे असाधारण

सामान्य काळातील चौथा रविवार (वर्ष क)

येशू सभास्थानात बोलू लागला: “धर्मग्रंथातील हा उतारा आज तुमच्या कानांदेखत पूर्ण झाला आहे.” सर्वांनी त्याची प्रशंसा केली आणि त्याच्या मुखातून निघालेल्या कृपापूर्ण शब्दांनी ते थक्क झाले. त्यांनी असेही विचारले, “हा योसेफचा मुलगा नाही का?” लूक 4:22–23

सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केल्यानंतर येशू पहिल्यांदा आपल्या नाझरेथ गावी परतला, तेव्हा त्याचे आपुलकीने स्वागत झाले. त्याच्या चमत्कारांची वार्ता आधीच पसरली होती. त्याच्या अनेक आप्तांना कुतूहल वाटत होते आणि एखादा चमत्कार आपल्या डोळ्यांनी पाहायला मिळावा, अशी त्यांची आशा होती. सभास्थानात येशूने धर्मग्रंथातील पुढील उतारा वाचला आणि तो पूर्ण झाल्याचे जाहीर केले:

“प्रभूचा आत्मा माझ्यावर आहे,
कारण गरिबांना शुभवार्ता सांगण्यासाठी त्याने मला अभिषेक केला आहे.
बंदिवानांना मुक्तीची घोषणा करण्यासाठी
आणि अंधांना पुन्हा दृष्टी मिळेल हे सांगण्यासाठी,
पीडितांना मुक्त करण्यासाठी
आणि प्रभूला मान्य असलेल्या वर्षाची घोषणा करण्यासाठी त्याने मला पाठवले आहे” (लूक 4:18–19).

सुरुवातीला “सर्व जण त्याची प्रशंसा करत होते आणि त्याच्या मुखातून निघणारे कृपापूर्ण शब्द ऐकून थक्क झाले होते,” तरी त्यांच्या अंतःकरणात काय होते हे येशूला कळत होते. तो मशीहा आहे, अशी त्यांची श्रद्धा नव्हती, हे त्याला माहीत होते. त्यांनी शंकेने विचारलेल्या प्रश्नातून हे दिसून येते: “हा योसेफाचा मुलगा नाही का?” त्यांच्या शंकेमुळे आणि मर्यादित समजुतीमुळे येशूने त्यांना प्रेमाने फटकारले, स्वतःच्या समजुतीपलीकडे पाहण्याचे आव्हान दिले आणि श्रद्धा ठेवण्यास बोलावले.

नाझरेथच्या लोकांना दोष देण्याचा मोह आपल्याला होऊ शकतो; पण त्यांच्या श्रद्धेच्या अभावाकडे आपण स्वतःच्या अंतःकरणाचे परीक्षण करण्याची संधी म्हणून पाहिले पाहिजे. येशू मशीहा आहे अशी श्रद्धा आपण व्यक्त करत असलो, तरी आपल्या जीवनात तो करत असलेले दैवी कार्य आपण दररोज अनेकदा नकळत नाकारतो.

नाझरेथच्या लोकांची मुख्य अडचण होती ती येशूच्या अतिपरिचयाची. आपल्याच गावातला एक साधासुधा माणूस—एका सुताराचा मुलगा—असामान्यही असू शकतो, ही गोष्ट त्यांच्या समजुतीत बसत नव्हती. मशीहा कसा असावा याविषयी त्यांच्या ज्या अपेक्षा होत्या, त्यांत येशू बसत नव्हता. त्याचप्रमाणे देव अनेक मार्गांनी आपल्याकडे येतो, बहुतेकदा साध्या प्रसंगांतून किंवा सर्वसामान्य माणसांच्या माध्यमातून; पण आपण त्याला ओळखू शकत नाही.

देवाने भव्य चमत्कार करून आपले कार्य करावे, अशी अपेक्षा आपण अनेकदा करतो. पण तो बहुतेकदा आपल्या जीवनातील शांत आणि साध्या क्षणांत कार्य करतो. एखाद्या मित्राच्या प्रेमळ वागण्यात, कुटुंबातील एखाद्या व्यक्तीने नम्रपणे केलेल्या सेवेत किंवा अनोळखी व्यक्तीशी सहज झालेल्या गप्पांत त्याची उपस्थिती कितीदा आपल्या लक्षात येत नाही, याचा विचार करा. प्रार्थनेतही काही विशेष घडत नाही असे वाटते, तेव्हा देव खरोखर उपस्थित आहे का, अशी शंका घेण्याचा मोह आपल्याला होऊ शकतो. नाझरेथच्या लोकांप्रमाणे, वरकरणी साध्या वाटणाऱ्या गोष्टींमध्ये असलेली असामान्य कृपा पाहण्याची दृष्टी आपण गमावू शकतो.

नाझरेथच्या लोकांकडून आपण हा धडा घेतला पाहिजे की देव सर्वप्रथम आपल्या रोजच्या जीवनातील साध्या क्षणांत भेटतो. आपण त्याच्यासाठी आपले अंतःकरण उघडले, तर अगदी नेहमीच्या गोष्टींमधूनही त्याची असामान्य कृपा आपल्यापर्यंत पोहोचू शकते. येशूचा साधेपणात झालेला जन्म, त्याचे संगोपन आणि प्रेषित म्हणून आपल्याबरोबर राहण्यासाठी त्याने बोलावलेली साधी माणसे यांतून हा धडा स्पष्ट होतो. त्याचे चमत्कार विलक्षण होते आणि त्याच्या शिकवणीत अधिकार होता; पण त्याच्या दैनंदिन जीवनातील इतर सर्व बाबी नाझरेथच्या सर्वसामान्य लोकांच्या जीवनासारख्याच होत्या.

आज आपल्या जीवनातील अगदी साध्या गोष्टींवर चिंतन करा. मोठी कामे करण्याची स्वप्ने आपण अनेकदा पाहतो आणि यशाच्या किंवा पवित्रतेच्या भव्य कल्पनांना धरून राहतो. पण देवाच्या दृष्टीने खरे मोठेपण त्याने आपल्यावर सोपवलेली कामे नम्रपणे आणि निष्ठेने करण्यात, नाती जपण्यात आणि जबाबदाऱ्या पार पाडण्यात आहे. हे साधे क्षण श्रद्धेने आणि प्रेमाने स्वीकारले, तर त्याची कृपा आपल्यात आणि आपल्या सभोवतालच्या लोकांत परिवर्तन घडवू शकते. रोजच्या जीवनाच्या साधेपणात देवाची उपस्थिती ओळखण्याचा आणि तिला प्रतिसाद देण्याचा प्रयत्न करा. त्याचे कार्य दिसत नसले किंवा त्यात काही विशेष वाटत नसले, तरी तो नेहमी कार्यरत असतो, असा विश्वास ठेवा.

हे माझ्या अद्भुत प्रभू, तू सर्वोच्च आणि गौरवशाली देव असूनही, मानवी जीवनाच्या नम्रतेत आपले दैवत्व झाकून ठेवण्याचे तू निवडलेस आणि रोजच्या साध्या प्रेमकृतींतून आपले मोठेपण प्रकट केलेस. माझ्या जीवनातील तुझ्या उपस्थितीचे भान मला सदैव राहू दे. साध्या क्षणांत, रोजच्या कामांत आणि तू माझ्या सभोवती ठेवलेल्या माणसांमध्ये तुला ओळखायला आणि तुझ्यावर प्रेम करायला मला मदत कर. अगदी साध्या गोष्टींत तुझी असामान्य कृपा शोधण्याचा प्रयत्न करताना तुझ्यावरचा माझा विश्वास दिवसेंदिवस वाढू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


‘ज्यांचा उद्धार अशक्य’ अशांवर प्रेम करणे

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा सोमवार

येशू आणि त्याचे शिष्य सरोवराच्या पलीकडील तीरावर, गेरासेकरांच्या प्रदेशात आले. तो नावेतून उतरताच, कबरींमधून एक मनुष्य त्याला भेटायला आला. त्या मनुष्याला अशुद्ध आत्म्याने पछाडले होते. मार्क 5:1–2

आजच्या शुभवर्तमानात वर्णन केलेल्या घटनेच्या आदल्या दिवशी येशूने यहुद्यांना अनेक दाखले सांगितले. दिवसभराच्या कामानंतरही येशूने बारा शिष्यांना आपल्याबरोबर सरोवराच्या पलीकडे येण्यास सांगितले. पलीकडे पोहोचून ते नावेतून उतरताच, दुष्ट आत्म्यांनी पछाडलेला एक मनुष्य त्यांना भेटला. येशूने त्या दुष्ट आत्म्यांना त्यांचे नाव विचारले. त्यांनी उत्तर दिले, “माझे नाव ‘सैन्य’ आहे. आम्ही पुष्कळ आहोत” (मार्क 5:9). या नावावरून त्या मनुष्याची अवस्था किती भयंकर होती याची कल्पना येते. ‘सैन्य’ हा शब्द 5,000–6,000 रोमी सैनिकांच्या तुकडीसाठी वापरला जात असे. कदाचित तितक्याच दुष्ट आत्म्यांनी त्या मनुष्याला पछाडले असावे.

तो भूतबाधित मनुष्य कबरींमध्ये राहत असे. ती जागा दुःखाची आणि मृत्यूची होती. त्याच्यात अलौकिक सामर्थ्य दिसून येत असे: “खरे तर, त्याला अनेकदा बेड्या आणि साखळ्यांनी बांधले होते; पण त्याने साखळ्या तोडल्या होत्या आणि बेड्यांचे तुकडे केले होते. त्याला वश करण्याइतके बळ कोणातही नव्हते” (मार्क 5:4). विशेष म्हणजे, येशू तिथे पोहोचून नावेतून उतरताच तो भूतबाधित मनुष्य त्याच्याकडे धावत आला, त्याच्या पाया पडला आणि म्हणाला, “हे येशू, परात्पर देवाच्या पुत्रा, तुझा माझ्याशी काय संबंध? देवाची शपथ घालून मी तुला विनवतो, मला छळू नकोस!” (मार्क 5:7). देवाच्या पुत्रासमोर भुतांची एक अख्खी सेनाही असहाय ठरली आणि तिला त्याच्या दैवी अधिकारापुढे शरण जावे लागले. येशू त्या मनुष्यातून बाहेर पडण्याची आज्ञा भुतांना देत असताना, त्यांनी टेकडीच्या उतारावर चरत असलेल्या सुमारे 2,000 डुकरांच्या कळपात आपल्याला पाठवावे, अशी विनंती केली. येशूने त्यांना परवानगी दिली. भूतबाधा झालेली डुकरे लगेच समुद्रात धावत गेली आणि बुडाली.

आजच्या शुभवर्तमानातील एक तपशील सहज नजरेतून सुटू शकतो: कफर्णहूमच्या समोरच्या किनाऱ्यावरील गेरसेकरांच्या प्रदेशात येशूचे सेवाकार्य या एकाच कृतीपुरते मर्यादित होते. गेरसेकर हे यहुदी नव्हते. ते मुख्यतः मूर्तिपूजक लोकांच्या प्रदेशात राहत होते. तिथे यहुदी प्रथा आणि एकमेव खऱ्या देवाची उपासना यांचा बहुधा परिचय नव्हता किंवा त्यांना महत्त्व दिले जात नव्हते. डुकरांचा कळप हे त्यांच्या उपजीविकेचे प्रतीक होते. यहुदी नियमशास्त्रानुसार डुक्कर विधीदृष्ट्या अशुद्ध प्राणी असल्यामुळे, ही उपजीविका त्यांची संस्कृती आणि यहुदी श्रद्धेपासूनचे त्यांचे धार्मिक अंतर दाखवत होती. या सांस्कृतिक पार्श्वभूमीवर येशूने पलीकडच्या या प्रदेशात जाण्याचे महत्त्व अधिक स्पष्ट होते. त्याचे कार्य सर्वांसाठी होते. देवाच्या कराराबाहेर असलेल्यांनाही मुक्ती आणि तारण देण्यासाठी तो आला होता. अशा रीतीने त्याने वांशिक आणि धार्मिक भेदांच्या अडथळ्यांना आव्हान दिले.

डुकरांनी समुद्रात उडी घेऊन स्वतःचा नाश ओढवून घेतला. या घटनेतून दुष्ट शक्तींचा अंतिम हेतू किती स्पष्टपणे दिसतो: विनाश. पाणी हे वाईटावरील विजयाचे प्रतीक आहे, जो अखेरीस बाप्तिस्म्याद्वारे मिळतो. येशूने त्या मनुष्याला बरे केल्यावर गेरसेकरांच्या प्रतिक्रियेत विश्वासाऐवजी भीती दिसली. येशूचे स्वागत करण्याऐवजी त्यांनी त्याला आपल्या प्रदेशातून निघून जाण्याची विनंती केली. डुकरांच्या नुकसानीसारख्या भौतिक गोष्टींत त्यांचे मन किती गुंतले होते आणि येशूच्या कृतीचे सखोल आध्यात्मिक महत्त्व त्यांना कसे ओळखता आले नाही, हे यातून दिसते. दैवी कृपेमुळे आपल्या प्राधान्यक्रमांना किंवा सुखसोयींना धक्का बसतो, तेव्हा ती कृपा नाकारण्याची शोकांतिका यातून स्पष्ट होते. येशूने त्या भूतबाधित मनुष्याला मुक्त केल्यावर तो आणि त्याचे शिष्य पुन्हा नावेत बसून आपल्या ठिकाणी परतले.

आदल्या रात्री येशू आपल्या शिष्यांसोबत नावेत चढला, तेव्हा आपले सेवाकार्य या एकाच मनुष्यापुरते मर्यादित राहणार आहे, हे त्याला नक्कीच माहीत होते. तरीही समुद्र ओलांडून जाण्यासाठी तो एक मनुष्य त्याला पुरेसा होता. या कृतीतून येशूने विश्वासाचे बी पेरले. यहुदी नसलेल्या गेरसेकरांनी त्याला नाकारले, तरी या घटनेमुळे बरीच चर्चा आणि चिंतन झाले असावे. हळूहळू त्यांच्यापैकी काहींच्या अंतःकरणात विश्वासाचे ते बी अंकुरू लागले. अशा रीतीने त्याचे कार्य साधले!

शुभवर्तमान सांगण्याच्या या एका प्रभावी कृतीचे महत्त्व आज मननात घ्या. ज्यांचा उद्धार होणे अशक्य वाटते, त्यांच्याशीही येशूने दाखवले तसे प्रेम आपण दाखवले पाहिजे. ज्यांचे जीवन वस्तुतः पापमय आहे, अशा तुमच्या ओळखीच्या लोकांचा विचार करा. नेहमीच्या सुखसोयींच्या चौकटीतून बाहेर पडून, तुमचे प्रयत्न नाकारू शकतील अशा लोकांनाही प्रेम आणि दया दाखवण्यासाठी तुम्ही “समुद्र ओलांडून” जाण्यास तयार आहात का? लोकांनी नाकारले तरी येशू निराश झाला नाही. भूतबाधेतून मुक्त झालेल्या त्या मनुष्याने मनपरिवर्तन केले, पण नगरातील लोकांनी तसे केले नाही—निदान लगेच तरी नाही. तरीही त्या एका बीजाला फळ आले: बऱ्या झालेल्या मनुष्याने संपूर्ण प्रदेशात येशूची दया जाहीर केली. विश्वासाची बीजे पेरण्यासाठी शहाणपण आणि धैर्य मिळावे, अशी प्रार्थना करा. जे भरकटलेले दिसतात आणि ज्यांच्यात बदल होणे अशक्य वाटते, त्यांच्या मनात आणि अंतःकरणातही देव ही बीजे वाढवील, असा भरवसा ठेवा.

हे परमदयाळू येशू, तुझा अधिकार सर्वशक्तिमान आहे आणि सर्व लोकांवरील तुझे प्रेम अमर्याद आहे. ज्यांना तुझ्या दयेची आणि कृपेची सर्वांत जास्त गरज आहे, त्यांच्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी नेहमीच्या वाटेपलीकडे जाण्याचे शहाणपण आणि धैर्य मला दे. कोणतीही व्यक्ती उद्धाराच्या पलीकडे नाही, हे मला ओळखू दे. विश्वासाची बीजे पेरण्यासाठी मला तुझे साधन बनव, म्हणजे तुझ्या कृपेने ती वाढतील आणि अनेकांना तुझ्या राज्यात आणतील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


दुःखातही आशा

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा मंगळवार

एक स्त्री बारा वर्षांपासून रक्तस्रावाने पीडित होती. अनेक वैद्यांकडून उपचार घेताना तिला खूप त्रास सहन करावा लागला होता आणि तिच्याजवळ होते ते सर्व तिने खर्च केले होते. तरी तिला काहीच गुण आला नाही; उलट तिची प्रकृती अधिकच बिघडली. तिने येशूविषयी ऐकले होते. ती गर्दीतून त्याच्या मागे आली आणि तिने त्याच्या अंगरख्याला स्पर्श केला. ती म्हणाली, “मी त्याच्या वस्त्रांना नुसता स्पर्श केला तरी बरी होईन.” त्याच क्षणी तिचा रक्तस्राव थांबला. मार्क 5:25–29

यहुदी नियमशास्त्रानुसार, या स्त्रीच्या आजारामुळे ती धार्मिक विधींच्या दृष्टीने अशुद्ध ठरत होती. त्यामुळे तिला धार्मिक आणि सामाजिक जीवनापासून दूर ठेवले जात होते. तिला केवळ शारीरिक वेदनाच नव्हे, तर मानसिक आणि भावनिक एकटेपणाही सहन करावा लागत होता (पाहा: लेवीय 15:25–27). हा एकटेपणा सहन करणे कठीण होते, तरी त्यातून मोशेच्या नियमशास्त्राचा हेतू दिसून येतो: देवाचे पावित्र्य आणि त्याच्याजवळ जाण्यासाठी शुद्धीकरणाची गरज यांविषयी इस्राएलला शिकवणे.

तिची अवस्था ही पापामुळे होणाऱ्या आध्यात्मिक व्याधीचे प्रतीक आहे. पाप ही अशी असाध्य अवस्था आहे, जी माणसाला देवापासून आणि इतरांपासून दूर करते. देवाने तिला दुःख सोसू दिले आणि तिच्या बरे होण्यातून आपले गौरव प्रकट होण्याचा मार्ग तयार केला. ख्रिस्ताच्या वस्त्राला स्पर्श करण्यासाठी तिने हात पुढे केला. श्रद्धेची ही नम्र पण धाडसी कृती आपल्याला देवाच्या सामर्थ्यावर आणि दयेवर भरवसा ठेवायला शिकवते. देवाने तिला शिक्षा म्हणून दुःख सोसू दिले नाही; तर त्यातून त्याचे तारणकारी सामर्थ्य प्रकट व्हावे म्हणून ते होऊ दिले. तिच्या श्रद्धेमुळे ती केवळ शरीराने बरी झाली नाही, तर तिला पुन्हा आपल्या समाजात स्थान मिळाले आणि देवाच्या गौरवातही ती सहभागी झाली.

या शुभवर्तमानात आपल्याला त्या स्त्रीच्या अवस्थेत स्वतःची अवस्था पाहण्याचे आमंत्रण आहे. आध्यात्मिक दृष्टीने पाहता, पापाच्या ओझ्याखाली आपली जी अवस्था होते, ती तिच्या अवस्थेत दिसते. पापामुळे आपण आतून एकाकी होतो आणि देवाच्या कुटुंबापासून दुरावतो. शेवटी पाप आपल्या वाट्याला असमाधान आणि दुरावा आणते. त्या स्त्रीला जसे बरे होण्यासाठी श्रद्धेने नम्रपणे पुढे यावे लागले, तसेच आपल्यालाही पुन्हा उभे राहण्यासाठी संस्कारांमध्ये श्रद्धेने आणि नम्रपणे ख्रिस्ताकडे वळावे लागते. तेथे त्याची कृपा आपल्याला बरे करते आणि पुन्हा उभे करते.

पापाशिवायही आपल्या सर्वांना शारीरिक, भावनिक किंवा नातेसंबंधांतील विविध क्लेशांना सामोरे जावे लागते. त्यांचे ओझे आपल्याला खचवू शकते. अशा वेळी तात्काळ दिलासा शोधणे स्वाभाविक आहे. तरीही हे शुभवर्तमान आपल्याला आठवण करून देते की आपल्या जीवनासाठी देवाच्या योजनेत, एखादे अधिक मोठे हित साधावे म्हणून, काही काळ दुःख सोसू देण्याचाही अनेकदा समावेश असतो. त्या स्त्रीने बारा वर्षे सोसलेले क्लेश व्यर्थ गेले नाहीत. त्यांतून देवाने आपले गौरव प्रकट केले आणि तिला आपल्याशी अधिक घनिष्ठ आध्यात्मिक ऐक्यात आणले. त्याचप्रमाणे, आपली दुःखे पापामुळे, शारीरिक व्याधींमुळे किंवा इतरांनी आपल्याला नाकारल्यामुळे उद्भवलेली असोत, आपण विश्वासाने आणि नम्रतेने देवाकडे गेलो तर त्यातून देवाला आपले तारणकारी सामर्थ्य प्रकट करण्याची संधी मिळते.

ही सत्ये मानणे खरोखरच कठीण जाऊ शकते, विशेषतः आपण दुःखातून जात असताना. अशा वेळी आपण अलौकिक आशेच्या देणगीचा आधार घेतला पाहिजे. ही आशा देवाच्या कृपेतून जन्म घेते आणि आपले मानवी बळ कमी पडते तेव्हा आपल्याला सावरते. आशेचा पाया श्रद्धेने मिळणाऱ्या खात्रीत आहे, आणि मानवी बुद्धीच्या मर्यादेपलीकडील सत्ये स्वीकारण्यासाठी श्रद्धा आपली अंतःकरणे खुली करते (पाहा: इब्री लोकांस 11:1). दुःखाला सामोरे जाताना श्रद्धा आणि आशा कशी जपावी, याचे उदाहरण ही नम्र स्त्री आपल्याला देते. येशू आपल्याला बरे करू शकतो, या तिच्या अढळ श्रद्धेने तिला केवळ आशाच दिली नाही, तर कृती करण्यासही प्रवृत्त केले. ख्रिस्ताशी अगदी थोडासाही संपर्क आला तरी आपण बरे होऊ, या भरवशाने आणि आशेच्या बळावर तिने हात पुढे करून त्याच्या वस्त्राला स्पर्श केला. श्रद्धेच्या या साध्या, पण गहन कृतीतून तिला शारीरिक आरोग्यापेक्षा कितीतरी अधिक मिळाले. देवाच्या दयेचे आणि प्रेमाचे जीवन बदलून टाकणारे सामर्थ्य तिने अनुभवले. त्या सामर्थ्याने तिला पूर्णपणे पुन्हा उभे केले आणि देवाशी अधिक घनिष्ठ आध्यात्मिक ऐक्यात आणले.

आज या पवित्र आणि नम्र स्त्रीच्या उदाहरणावर चिंतन करा. तिची श्रद्धापूर्ण कृती आपल्याला विशेषतः दुःखाच्या आणि गरजेच्या वेळी नम्रपणे आणि भरवशाने ख्रिस्ताकडे जाण्यास प्रेरणा देते. तिच्याप्रमाणेच आपण स्वतःला नम्र करावे, प्रार्थनेत येशूकडे धाव घ्यावी आणि आपल्याला आध्यात्मिकरीत्या बरे करण्याच्या व पुन्हा उभे करण्याच्या त्याच्या सामर्थ्यावर भरवसा ठेवावा, असे आवाहन आपल्याला केले जाते. संस्कारांमध्ये, विशेषतः समेटाच्या संस्कारात आणि पवित्र युखारिस्तात, आपण ख्रिस्ताच्या वस्त्राच्या काठाला स्पर्श करतो आणि त्याच्या दयेचे परिवर्तन घडवणारे सामर्थ्य अनुभवतो. देवाच्या परिपालनावर भरवसा ठेवण्याची कृपा मागा. देव प्रेमाने आपल्याला कसोट्यांतूनही जाऊ देतो, जेणेकरून त्याच्याशी आपले आध्यात्मिक ऐक्य अधिक घनिष्ठ व्हावे आणि आपल्या जीवनात त्याचे गौरव प्रकट व्हावे.

हे माझ्या दयाळू प्रभू, पापाचे परिणाम आणि माझ्या पतित मानवी स्वभावाची दुर्बलता तू मला सोसू देतोस. ही शिक्षा नाही, तर तुझ्यावरील माझी श्रद्धा आणि आशा अधिक दृढ करण्यासाठी तू दिलेले आमंत्रण आहे. क्लेशाच्या वेळी भरवशाने तुझ्याकडे वळण्याची कृपा मला दे. सर्व गोष्टींतून चांगले घडवून आणण्याचे आणि तुझे शाश्वत गौरव प्रकट करण्याचे सामर्थ्य तुझ्यात आहे, असा विश्वास मला ठेवू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अतिपरिचयाने अवज्ञा होते का?

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा बुधवार

येशू त्यांना म्हणाला, “संदेष्ट्याला त्याच्या गावात, त्याच्या नातेवाइकांत आणि त्याच्या स्वतःच्या घरात मान मिळत नाही; इतरत्र मात्र त्याला मान मिळतो.” म्हणून काही आजाऱ्यांवर हात ठेवून त्यांना बरे करण्यापलीकडे त्याला तेथे कोणतेही सामर्थ्याचे कृत्य करता आले नाही. त्यांच्यात श्रद्धा नसल्याचे पाहून त्याला आश्चर्य वाटले. मार्क 6:4–6

‘अतिपरिचयात अवज्ञा’ अशी एक जुनी म्हण आहे. आपल्या अगदी जवळच्या माणसांचे कौतुक करण्यापेक्षा त्यांना मनातून कमी लेखणे अनेकदा सोपे जाते. नातेवाईक, शेजारी आणि मित्र यांच्यात असे वारंवार दिसते. ही तुच्छतेची भावना मनात दबून राहू शकते आणि बाहेरून स्पष्टपणे दिसेलच असे नाही. पण आपल्या जवळच्या माणसांचा गौरव केला जातो तेव्हा इतरांसोबत त्यांची प्रशंसा करण्यापेक्षा त्यांचे दोष आठवणे आपल्याला अनेकदा सोपे जाते. अशा भावनांना वेळीच आवर घातला नाही, तर त्या केवळ आपले परस्पर संबंध बिघडवत नाहीत, तर आपल्या अगदी जवळच्या माणसांच्या जीवनात देवाची कृपा कशी कार्य करते, हेही आपल्याला दिसू देत नाहीत.

आजच्या शुभवर्तमानात येशूने आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केल्यानंतर तो नाझरेथ या आपल्या गावी परतल्याचे वर्णन आहे. बाप्तिस्मा घेतल्यानंतर आणि वाळवंटातून परतल्यावर लवकरच येशू शिष्यांना एकत्र करू लागला, अधिकारवाणीने उपदेश करू लागला आणि चमत्कार करू लागला. नाझरेथच्या ईशान्येला सुमारे वीस मैलांवर असलेल्या कफर्णहूममध्ये त्याचे सेवाकार्य सुरू झाले. तरीही त्याच्याविषयीची बातमी झपाट्याने पसरली आणि त्याच्याबद्दल नेमके काय समजावे, हे नाझरेथच्या लोकांना कळेना.

येशू पहिल्यांदा नाझरेथला परतला तेव्हा तो सभास्थानात गेला आणि यशया संदेष्ट्याच्या ग्रंथातून त्याने वाचन केले. ‘प्रभूचा आत्मा’ आपल्यावर आहे, असे त्याने जाहीर केले (पाहा: लूक 4:18). आज आपण वाचत असलेल्या मार्कच्या वर्णनानुसार, ‘त्याचे बोलणे ऐकणाऱ्या अनेकांना आश्चर्य वाटले.’ त्यांनी एकमेकांना विचारले, ‘हा तो सुतार, मरियेचा मुलगा नाही काय…?’ आणि त्यांना त्याचा आक्षेप वाटला (मार्क 6:2–3).

त्यांनी विश्वास ठेवण्यास नकार दिला, याचे कारण येशूमध्ये नव्हते. येशूला आपण ओळखतो असे त्यांना वाटत होते—तो एक सुतार होता, त्यांच्याच गावातला मुलगा होता. पण हाच येशू आता दैवी ज्ञानाने आणि अधिकाराने बोलत होता, हे त्यांना मान्य करणे जड गेले. नाझरेथच्या लोकांच्या प्रतिक्रियेतून एक धोका दिसून येतो: इतरांविषयी आधीच करून घेतलेल्या समजुतींना आपण घट्ट धरून राहिलो, तर साध्यासुध्या गोष्टींत देवाची उपस्थिती आपल्याला दिसेनाशी होते.

आपल्या जवळच्या ओळखीच्या लोकांचा विचार करता, तुमच्यातही अशीच प्रवृत्ती दिसते का? तुमच्या कुटुंबीयांमध्ये, मित्रमैत्रिणींमध्ये किंवा अगदी स्वतःमध्येही ख्रिस्त कार्य करीत आहे, हे ओळखणे तुम्हाला कठीण जाते का? जवळच्या ओळखीमुळे आपण एखाद्याला सहज दुर्लक्ष करण्यासारखे समजू शकतो. पण तीच ओळख आपल्याला अधिक खोलवर पाहण्याची आणि अगदी साध्यासुध्या, रोजच्या गोष्टींतही देवाची उपस्थिती शोधण्याची संधी देते. आपल्या ओळखीच्या प्रत्येक व्यक्तीकडे आपण श्रद्धेच्या नजरेने पाहिले पाहिजे आणि त्यांच्या दुर्बलता व पापे असूनही त्यांच्यात ख्रिस्ताची उपस्थिती शोधली पाहिजे. येशू आपल्याला आठवण करून देतो, “शोधा म्हणजे तुम्हाला सापडेल” (मत्तय 7:7). हे आवाहन आपल्या सभोवतालच्या लोकांमध्ये, विशेषतः आपल्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तींमध्ये, ख्रिस्ताचा शोध घेण्यासही लागू होते.

हे कठीण असू शकते. इतरांमधील चांगुलपणाऐवजी त्यांच्या दोषांकडे लक्ष देण्याचा मोह आपल्याला अनेकदा होतो. समाजमाध्यमांवर ही प्रवृत्ती स्पष्ट दिसते. उभारी देणाऱ्या आणि प्रेरणा देणाऱ्या पोस्टपेक्षा खळबळजनक आणि धक्कादायक पोस्ट आपले लक्ष कितीतरी अधिक वेधून घेतात. यातून आपल्या पतित मानवी स्वभावाची एक प्रवृत्ती दिसते: नाझरेथच्या लोकांप्रमाणे आपणही चांगुलपणा आणि जे अधिक खोल सत्य पाहण्यास आपल्याला बोलावले आहे, ते नाकारतो. स्वतःविषयी बरे वाटावे म्हणून इतरांना अपयश यावे, असेही आपल्याला अनेकदा वाटते. येशू परिपूर्ण असूनही, नाझरेथमध्ये त्याला ओळखणाऱ्या लोकांनी आपल्या पूर्वग्रहांमुळे सत्याकडे डोळेझाक केली. त्यामुळे त्यांनी येशूचा मशीहा म्हणून स्वीकार केला नाही. त्यांची ही प्रतिक्रिया आपल्याला स्वतःच्या अंतःकरणाचे परीक्षण करण्याचे आव्हान देते. आपल्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तींमध्ये ख्रिस्ताची उपस्थिती ओळखण्यात आपण कितीदा कमी पडतो?

आज तुमच्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तींचा विचार करा. त्यांच्यामध्ये ख्रिस्ताचा शोध घेणे आणि त्याला ओळखणे तुम्हाला कितपत सहज जमते, यावर मनन करा. तुमच्या ओळखीची प्रत्येक व्यक्ती पापी आहे—तुम्ही स्वतःही. दोष काढणे आणि त्याचाच विचार करत राहणे सोपे असते. कधीकधी दोष नसतानाही आपण असे करतो, जसे नाझरेथच्या लोकांनी येशूच्या बाबतीत केले. प्रार्थनेत आपल्या पतित स्वभावातील ही प्रवृत्ती नाकारा आणि इतरांमध्ये ख्रिस्ताला शोधण्याचे कार्य स्वीकारा, कारण “जो शोधतो, त्याला सापडते.” सर्वत्र येशूचा शोध घ्या. तो आपल्या जगात आजही उपस्थित आहे, विशेषतः आपल्या अगदी जवळच्या ओळखीच्या लोकांच्या जीवनात, या शुभवर्तमानाचा आनंद साजरा करा.

हे सर्वव्यापी प्रभू, तू असंख्य मार्गांनी मला स्वतःची ओळख करून देतोस—संस्कारांद्वारे, तुझ्या पवित्र वचनाद्वारे आणि माझ्या सभोवतालच्या लोकांच्या, विशेषतः माझ्या सर्वांत जवळच्या व्यक्तींच्या जीवनाद्वारे. दररोज श्रद्धेने आणि प्रेमाने तुझा शोध घेण्याची कृपा मला दे, म्हणजे तू माझ्या जीवनात आणलेल्या व्यक्तींच्या अंतःकरणात आणि कृतींत मला तू सापडशील. प्रभू, माझी दृष्टी बदल, म्हणजे साध्यासुध्या गोष्टींतही तुझी उपस्थिती मला दिसेल आणि मी नम्रपणे, कृतज्ञतेने व विश्वासाने तुला प्रतिसाद देईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


आपल्या कार्यासाठी आपल्याला पाठवले आहे

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा गुरुवार

“ज्या घरात तुम्ही प्रवेश कराल, ते ठिकाण सोडेपर्यंत त्याच घरात राहा. जिथे लोक तुमचे स्वागत करणार नाहीत किंवा तुमचे ऐकणार नाहीत, तिथून निघून जा आणि त्यांच्याविरुद्ध साक्ष म्हणून आपल्या पायांची धूळ झटकून टाका.” तेव्हा ते निघाले आणि त्यांनी पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचा उपदेश केला. बारा प्रेषितांनी पुष्कळ भुते घालवली आणि अनेक आजाऱ्यांना तेल लावून बरे केले. मार्क 6:10–13

येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या पहिल्या अर्ध्या काळात धर्मनेत्यांचा विरोध वाढत गेला, तरीही येशूने पुष्कळ काही साध्य केले. अनेकांचे मनपरिवर्तन झाले, तो मशीहा आहे असा विश्वास अनेकांना वाटू लागला, अनेक चमत्कार घडले आणि त्याची कीर्ती दूरवर पसरली. या काळात येशूने आपल्या बारा शिष्यांकडे विशेष लक्ष दिले. त्याने त्यांना इतरांमधून निवडून प्रेषित म्हणून नेमले. येशूने आपल्याला असा विशेष मान दिला म्हणून आपण इतर शिष्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहोत, असे कदाचित त्या बाराही जणांना वाटले असेल आणि त्या अभिमानाशी त्यांना झगडावे लागले असेल.

आजच्या शुभवर्तमानात, “येशूने त्या बारा जणांना बोलावले, त्यांना दोघादोघांनी पाठवायला सुरुवात केली आणि अशुद्ध आत्म्यांवर त्यांना अधिकार दिला” (मार्क 6:7). हा दैवी अधिकार त्यांच्यासाठी नवा होता; आजवर त्यांना मिळालेल्या कोणत्याही देणगीपेक्षा तो मोठा होता. म्हणूनच येशूने त्यांना आवाहन केले की त्यांनी आपले कार्य करताना देवाच्या काळजीवाहू व्यवस्थेवर भरवसा ठेवावा आणि मिळालेला अधिकार नम्रतेने व साधेपणाने वापरावा: “प्रवासासाठी चालण्याची काठी सोडून काहीही घेऊ नका—ना अन्न, ना झोळी, ना कमरेच्या पट्ट्यात पैसे—अशी सूचना त्याने त्यांना दिली […] तो त्यांना म्हणाला, ‘ज्या घरात तुम्ही प्रवेश कराल, ते ठिकाण सोडेपर्यंत त्याच घरात राहा’” (मार्क 6:8, 10).

त्या बारा जणांसाठी हा एक निर्णायक क्षण होता. येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या पहिल्या अर्ध्या काळात ते आपल्या प्रभूचे शिष्य म्हणून त्याचे ऐकत होते, त्याच्याबरोबर फिरत होते, त्याच्यासोबत प्रार्थना करत होते आणि देवाच्या राज्याविषयी शिकत होते. आता अचानक येशूच्या नावाने आणि त्याच्या अधिकाराने कार्य करण्याची वेळ त्यांच्यावर आली. दोघादोघांनी ते आसपासच्या गावांत आणि नगरांत पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचा उपदेश करायला निघाले. तेव्हा एक अद्भुत गोष्ट घडली. देवाचे सामर्थ्य आपल्याद्वारे कार्य करत आहे आणि लोकांचे जीवन बदलत आहे, हे त्यांनी स्वतः पाहिले. आपल्या बोलण्याला आणि कृतींना मिळालेल्या नव्या अधिकारामुळे, आपल्या आज्ञेने चमत्कार घडत आहेत आणि आपल्या उपस्थितीत भुते पळून जात आहेत, हे पाहून ते थक्क झाले असतील.

येशू ज्या पायावर आपली ख्रिस्तसभा उभारणार होता, तो पाया होण्याचे अनन्य कार्य त्याने बारा प्रेषितांवर, विशेषतः प्रेषितांचे प्रमुख संत पेत्र यांच्यावर, सोपवले. तरीही देवाने दिलेल्या या कार्यात आपलाही सहभाग आहे, हे आपण सर्वांनी ओळखले पाहिजे. देवाने आपल्यापैकी प्रत्येकावर सोपवलेल्या कार्याच्या गरजेनुसार आपल्यालाही “अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार” दिला जाईल. ख्रिस्तसभेने अधिकृत मान्यता दिलेल्यांनाच भूतबाधा निवारणाचा विधी करण्याची जबाबदारी असते. तरीही सैतानी कारवाया दररोज निष्फळ करण्यासाठी देव आपल्यापैकी प्रत्येकाला आपला अधिकार देतो. केवळ कृपेच्या अवस्थेत राहून आणि त्या कृपेवर भरवसा ठेवून आपण वाईटावरच्या ख्रिस्ताच्या विजयात सहभागी होतो. अशा रीतीने आपण सैतानाची कृत्ये निष्फळ करतो, त्याचे खोटेपण उघड करतो आणि इतरांना आंतरिक स्वातंत्र्य मिळवण्यास मदत करतो. आपापल्या जीवनपाचारणानुसार आणि आपल्यावर सोपवलेल्या विशिष्ट कार्यानुसार आपण हे वेगवेगळ्या प्रकारे करतो.

ख्रिस्ताने तुमच्यावर सोपवलेल्या कार्यावर आज चिंतन करा. आईवडील, पती-पत्नी, भावंडे, सहकारी, मित्र आणि शेजारी या सर्वांना आपापल्या परीने ख्रिस्ताच्या कार्यात सहभागी होण्याचे पाचारण आहे. आपल्या कार्याचा विचार करताना स्वतःला दोन प्रश्न विचारा. पहिला: बारा प्रेषितांप्रमाणे तुम्ही आपल्या प्रभूच्या अधिक जवळ जाऊन पश्चात्ताप केला आहे आणि मनपरिवर्तनाचा मार्ग स्वीकारला आहे का? ख्रिस्ताशी अधिक पूर्णपणे एकरूप होण्यासाठी हे मनपरिवर्तन अधिक सखोल करण्याचा निश्चय केला आहे का? दुसरा: ख्रिस्ताशी असलेल्या एकरूपतेतून देवाने तुमच्यावर सोपवलेल्या कार्यासाठी तुम्ही स्वतःला तयार होऊ दिले आहे का? तुमच्या शब्दांतून आणि कृतींतून त्याच्या नावाने सुवार्ता सांगण्यास समर्थ करणारा त्याचा दैवी अधिकार तुम्हाला तुमच्या जीवनात जाणवतो का? तुमच्या केवळ उपस्थितीतूनही ख्रिस्ताची कृपा इतरांपर्यंत पोहोचून अंधार आणि वाईट दूर होते का? देवाच्या इच्छेनुसार बारा प्रेषितांना दिलेले कार्य पुढे नेण्याचा निश्चय करा. मग देव तुमच्याद्वारे जे काही करील, ते पाहून तुम्हीही थक्क व्हाल.

हे माझ्या गौरवशाली प्रभू, तू बारा प्रेषितांना पाचारण केलेस, सत्यात आणि कृपेत त्यांना घडवलेस आणि सखोल मनपरिवर्तनाच्या जीवनाकडे त्यांना नेलेस. मग पश्चात्तापाचा संदेश देण्यासाठी आणि अधिकाराने वाईट दूर करण्यासाठी तू त्यांना आपल्या नावाने पाठवलेस. मला तुझ्या जवळ घे आणि तुझ्या कृपेने मला घडव. मला तुझी अधिक पूर्ण ओळख होऊ दे, तुझ्यावर अधिक प्रेम करू दे आणि तुझी अधिक पूर्णपणे सेवा करू दे. तसेच इतरांपर्यंत तुझी कृपा पोहोचवण्याचे अधिक प्रभावी साधन मला बनव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


अपराधी विवेकबुद्धी

सामान्य liturgical काळातील चौथ्या आठवड्याचा शुक्रवार

येशूची कीर्ती दूरवर पसरली होती, त्यामुळे हेरोद राजाच्या कानावर त्याच्याविषयीची बातमी आली. लोक म्हणत होते, “बाप्तिस्मा देणारा योहान मृतांतून उठला आहे; म्हणूनच त्याच्यामध्ये या पराक्रमी शक्ती कार्य करीत आहेत.” काही जण म्हणत होते, “तो एलिया आहे”; तर आणखी काही म्हणत होते, “तो इतर संदेष्ट्यांसारखाच एक संदेष्टा आहे.” पण हे ऐकल्यावर हेरोद म्हणाला, “ज्या योहानाचा मी शिरच्छेद केला, तोच हा. तो मृतांतून उठला आहे.” मार्क 6:14–16

एखादी व्यक्ती गंभीर पाप करते आणि पश्चात्ताप करण्यास नकार देते, तेव्हा त्या पापाचे घातक परिणाम काळाबरोबर अधिक खोलवर रुजतात. त्यामुळे आध्यात्मिक अंधत्व आणि अस्वस्थता निर्माण होतात. याउलट, पश्चात्तापाने केवळ क्षमाच मिळते असे नाही; पश्चात्तापामुळे देव पापाच्या जखमांचे रूपांतर कृपेच्या साधनांत करू शकतो आणि आपल्या अपयशांचाही उपयोग स्वतःच्या गौरवासाठी करू शकतो.

हट्टाने पश्चात्ताप न केल्यास पापामुळे होणारी हानी कशी वाढते, याचे हेरोद हे ठळक उदाहरण आहे. आजच्या शुभवर्तमानाच्या पहिल्या परिच्छेदातील घटना हेरोदाने योहानाला मृत्युदंड दिल्यानंतर काही काळाने घडते. उरलेल्या भागात हेरोदियाने आणि तिच्या मुलीने हेरोदाला कसे हाताशी धरले आणि योहानाचा शिरच्छेद करायला लावले, हे सांगितले आहे. हेरोदाने हेरोदियाशी केलेला विवाह वैध नव्हता. योहानाचा मृत्युदंड आणि त्याने अखेरपर्यंत सत्याला दिलेल्या साक्षीची चांगली फळे यांविषयी पुष्कळ सांगता येईल. पण हेरोदाच्या दयनीय अवस्थेवरही चिंतन करणे उपयुक्त ठरेल. त्याच्या अपयशातून शिकल्याने स्वतःच्या पापाला त्याच्यासारखा प्रतिसाद देणे आपल्याला टाळता येईल.

योहानाने यार्देन नदीत येशूला बाप्तिस्मा दिला, तेव्हापासून योहानाचे सेवाकार्य ओसरू लागले. त्याने स्वतःच हे मान्य केले: “तो वाढला पाहिजे; मी कमी झालो पाहिजे” (योहान 3:30). मशीहाच्या आगमनासाठी लोकांना तयार करणे हे योहानाचे कार्य होते. त्यासाठी त्याने लोकांना पश्चात्तापाचे आवाहन केले आणि जो तारण घेऊन येणार होता, त्याच्याकडे त्यांचे लक्ष वेधले. येशूने आपले सार्वजनिक सेवाकार्य सुरू केल्यावर योहानाचे कार्य पूर्ण झाले. हेरोदाने योहानाला अटक करावी, हे देवाने घडू दिले, जेणेकरून योहानाचे हौतात्म्य ही त्याने ख्रिस्ताला दिलेली सर्वांत मोठी साक्ष ठरावी.

येशूचे सेवाकार्य योहानाच्या सेवाकार्यापेक्षा ठळकपणे वेगळे होते. योहानाने पश्चात्तापाचा संदेश दिला आणि हेरोदाच्या पापमय संबंधाबद्दल त्याला निर्भयपणे फटकारले. येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्यात मात्र अधिकारवाणीने दिलेली शिकवण तर होतीच, पण चमत्कारिक चिन्हेही होती. त्याने रोग्यांना बरे केले आणि मृतांनाही उठवले. त्याची कीर्ती झपाट्याने पसरली आणि हेरोदापर्यंतही पोहोचली.

येशूविषयी ऐकल्यावर हेरोदाने अविवेकीपणे असा निष्कर्ष काढला की येशू म्हणजे मृतांतून उठलेला बाप्तिस्मा देणारा योहान. या प्रतिक्रियेतून हेरोदाच्या मनातील खळबळ दिसून येते. त्याची ही चुकीची समजूत श्रद्धेतून नव्हे, तर अपराधी विवेकबुद्धीच्या यातनेतून उद्भवली होती. हेरोदाने एका पवित्र माणसाचा जीव घेतला होता. त्या अपराधाची बोच कायम राहिल्याने त्याला या सत्याकडे डोळसपणे पाहता आले नाही. येशूविषयीची त्याची समजही विकृत झाली, त्यामुळे त्याला येशूमध्ये मशीहा ओळखता आला नाही.

हेरोदाची शोकांतिका दाखवते की पाप करून पश्चात्ताप न करण्यात प्रत्येकासाठी धोका आहे. अपराधभाव किती विनाशकारी ठरू शकतो आणि पश्चात्तापातून मिळणारी कृपा कशी बरे करते, याचा धडा आपल्याला या कथेतून मिळतो. पाप करून पश्चात्ताप न केल्याने माणूस आणखी पापांकडे वळतोच, पण त्याचे विचारही अविवेकी होतात आणि त्याच्या मनात भीती व निराधार संशय निर्माण होतात. अपराधभावामुळे हेरोदाला स्पष्टपणे आणि विवेकाने विचार करता येत नव्हता. हे केवळ येशूच्या बाबतीतच नव्हे, तर बहुधा त्याच्या जीवनातील इतर अनेक बाबतींतही खरे होते.

त्याचप्रमाणे, जेव्हा आपण गंभीर पापात पडतो, तेव्हा आपल्यासमोर दोन मार्ग असतात: पश्चात्ताप करणे किंवा हट्टाने पापात राहणे. पश्चात्तापामुळे देवाच्या दयेला, आपल्या जखमा भरून येण्याला आणि आपल्या परिवर्तनाला दार उघडते. देवाच्या कृपेने हा मार्ग आपल्याला केवळ मुक्त करत नाही, तर आपल्यामध्ये सद्गुणही घडवतो आणि सुज्ञतेचे आध्यात्मिक वरदान स्वीकारण्यास आपल्याला तयार करतो. याउलट, हट्टीपणामुळे आपली आध्यात्मिक अस्वस्थता कायम राहते आणि पापाच्या जखमा अधिक खोल होतात. त्या मार्गावर आपला विवेक ढळतो, आपण स्वतःचेच नुकसान करून घेतो आणि गोंधळात व आध्यात्मिक अंधत्वात सापडतो.

आपल्या हातून पूर्वी घडलेल्या पापांबद्दल मनापासून आणि पूर्ण पश्चात्ताप करणे किती महत्त्वाचे आहे, यावर आज चिंतन करा. आपल्या पापांचे प्रामाणिकपणे परीक्षण करणे आणि मनापासून पश्चात्ताप करणे कठीण असले, तरी हाच तत्काळ मुक्तीचा आणि शाश्वत गौरवाचा मार्ग आहे. पश्चात्तापाचे सामर्थ्य आपण समजून घेतले पाहिजे आणि त्यावर विश्वास ठेवला पाहिजे. जेव्हा आपण पापात पडतो, तेव्हा त्या पापाला सामोरे जाण्याचे, ते आपल्याकडून घडले हे मान्य करण्याचे आणि देवाची दया मागण्याचे धैर्य आपण दाखवले पाहिजे. हेरोदाच्या वागणुकीतून धडा घ्या, पण त्याच्या वाटेने जाऊ नका. देवाच्या दयेने तुमचे जीवन भरून जाऊ द्या, म्हणजे अपराधी विवेकबुद्धीचे परिणाम दूर होतील आणि ती दया तुम्हाला शांती व स्वातंत्र्याकडे नेईल.

हे परम दयाळू प्रभू, तुझ्या असीम दयेची गरज असलेला पापी म्हणून मी तुझ्यासमोर येतो. माझे हृदय तुझ्यासाठी पूर्णपणे उघडण्याआड येणाऱ्या आध्यात्मिक अंधत्वातून आणि हट्टीपणातून मला मुक्त कर. माझा अपराध न घाबरता कबूल करण्याचे धैर्य मला दे, म्हणजे केवळ तूच देऊ शकतोस ती क्षमा मला मिळेल. तुझ्या कृपेने माझी पूर्वीची पापे तुझ्या गौरवाच्या संधींमध्ये बदल आणि तुझ्या पवित्र आत्म्याच्या वरदानांद्वारे माझ्या अपराधातून सद्गुण फुलव. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


ध्येयकार्याची तळमळ

सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा शनिवार

प्रेषित येशूभोवती जमले आणि त्यांनी जे काही केले व शिकवले होते ते सर्व त्याला सांगितले. तो त्यांना म्हणाला, “तुम्हीच वेगळे होऊन एखाद्या निर्जन ठिकाणी या आणि थोडी विश्रांती घ्या.” मार्क 6:30–31

एखादी व्यक्ती पहिल्यांदा काहीतरी खोल अर्थ असलेले, महत्त्वाचे काम करते, तेव्हा तो क्षण कायमचा लक्षात राहतो. मूल पहिल्यांदा चालू लागते, तेव्हा आईवडिलांचा आनंद गगनात मावत नाही. शाळेचे किंवा महाविद्यालयाचे शिक्षण पूर्ण झाल्यावर साहजिकच मन अभिमानाने भरून येते. विवाह, बाळाचा जन्म, दीक्षाविधी आणि अशा अनेक महत्त्वाच्या घटना जीवनात नव्या, समाधान देणाऱ्या पर्वाची सुरुवात ठरतात.

येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याचा साधारण अर्धा काळ उलटला असताना, त्याच्या काही अगदी जवळच्या शिष्यांच्या जीवनात असाच एक महत्त्वाचा क्षण आला. येशूने बारा प्रेषितांना दोघादोघांनी अनेक नगरांत आणि गावांत जाऊन पश्चात्तापाचा उपदेश करण्यासाठी पाठवले (पाहा मार्क 6:7–13). त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला, त्यामुळे त्यांना भुते घालवता आली आणि आजाऱ्यांना बरे करता आले. येशूचे सेवाकार्य आणि त्याची सामर्थ्यशाली कृत्ये त्यांनी प्रत्यक्ष पाहिली होती; पण या कामगिरीत प्रथमच ते त्याच्या नावाने स्वतः कार्य करत होते आणि त्याने दिलेला दैवी अधिकार वापरत होते. हा अनुभव त्यांना विस्मयचकित करणारा ठरला असावा. त्यातून त्यांची श्रद्धा अधिक दृढ झाली असावी आणि येशूच्या ध्येयकार्यातील आपली भूमिका त्यांना अधिक चांगली उमगली असावी.

आजच्या शुभवर्तमानात प्रेषित आपले सेवाकार्य करून परत आले, त्याचा वृत्तांत आहे. आपण कल्पना करू शकतो की आपण काय काय केले आणि देवाचे सामर्थ्य आपल्यामध्ये व आपल्या माध्यमातून कसे कार्य करत होते, हे सांगण्यास प्रत्येक जण उत्सुक असेल. म्हणून येशूने त्यांना आमंत्रण दिले, “तुम्हीच वेगळे होऊन एखाद्या निर्जन ठिकाणी या आणि थोडी विश्रांती घ्या.” या कार्यात त्यांनी आपली भावनिक आणि आध्यात्मिक शक्ती मोठ्या प्रमाणात खर्च केली होती आणि आलेल्या अनुभवांवर एकत्र विचार करण्याची त्यांची इच्छा होती. त्यामुळे त्यांनी हे आमंत्रण उत्साहाने स्वीकारले असावे. येशूने हे आमंत्रण मनापासून दिले होते, तरी बारा प्रेषितांना घडवण्याचे त्याचे काम अजून पूर्ण झाले नव्हते. त्यानंतर जे घडले, त्यामुळे त्यांनी नुकत्याच हाती घेतलेल्या सेवाकार्याचा सखोल अर्थ त्यांना अधिक चांगला उमगला.

येशू आणि आपले सहकारी पुन्हा भेटल्यामुळे बारा प्रेषित उत्साहित होते; पण लोकांनाही त्यांना भेटण्याची तितकीच उत्सुकता होती. प्रेषित थकलेले असूनही लोकांनी त्यांच्याभोवती इतकी गर्दी केली की त्यांना जेवायलाही वेळ मिळेना. येशू त्यांना नावेतून दुसऱ्या नगराकडे घेऊन गेला, तेव्हा लोक घाईघाईने पायी तिथे पोहोचले आणि येशू व बारा प्रेषित येईपर्यंत धीराने थांबले.

गर्दी पाहून बारा प्रेषित थोडे वैतागले असतील, तर ते समजण्यासारखे आहे. त्यांना थोडी विश्रांती मिळेल अशी आशा होती; पण केवळ येशू आणि त्याचे शिष्य देऊ शकत होते त्या आध्यात्मिक अन्नासाठी लोक भुकेले होते. येशू मात्र वैतागला नाही: “येशू नावेतून उतरला आणि त्याने मोठा जनसमुदाय पाहिला, तेव्हा त्याला त्यांचा कळवळा आला, कारण ते मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे होते; आणि तो त्यांना अनेक गोष्टी शिकवू लागला” (मार्क 6:34).

उपदेश करणे, आजाऱ्यांना बरे करणे आणि भुते घालवणे या अनुभवाने बारा प्रेषितांमध्ये परिवर्तन घडवले होते; पण लोकांबद्दल येशूला वाटलेला कळवळा हा त्यांच्यासाठी पुढचा अत्यंत महत्त्वाचा धडा ठरला. हे ध्येयकार्य त्यांच्या स्वतःच्या फायद्यासाठी नव्हते, किंवा ज्या दैवी अधिकाराने ते सेवा करत होते त्याचे कौतुक करत बसण्यासाठीही नव्हते. ते देवाच्या लोकांसाठी होते, जे “मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे” होते. त्यांच्यावर सोपवलेले ध्येयकार्य किती तातडीचे आहे आणि ते पूर्ण करण्यासाठी किती तळमळ हवी, हे बारा प्रेषितांना उमगावे अशी येशूची इच्छा होती.

आपण बारा प्रेषितांपैकी नसलो, तरी आपल्यापैकी प्रत्येकावर एक कार्य सोपवले आहे. येशूने आपल्या सेवाकार्यात जी तळमळ दाखवली, त्याच तळमळीने आपण हे कार्य स्वीकारले पाहिजे. थकवा जाणवणे आणि विश्रांती घ्यावीशी वाटणे स्वाभाविक आहे. तरीही, चालू ठेवण्याचे, स्वतःचा त्याग करून सेवा करण्याचे आणि येशूच्या निःस्वार्थ करुणेचे अनुकरण करण्याचे आवाहन ही अलौकिक तळमळ आपल्याला करते. आपल्या कार्यातून ख्रिस्ताच्या हृदयाचे प्रतिबिंब नेहमी दिसले पाहिजे आणि त्याने सर्वांप्रती दाखवलेली करुणा व प्रेम आपल्यातही वाढले पाहिजे.

आध्यात्मिक पोषणासाठी जमलेल्या लोकांची भूक आणि तहान पाहून बारा प्रेषितांना किती उत्साह वाटला असेल, यावर आज चिंतन करा. तुमचे मित्र, कुटुंबीय, समाज किंवा ख्रिस्तसभा यांची प्रेमाने सेवा करण्याचे जे कार्य तुमच्यावर सोपवले आहे, त्याचाही विचार करा. इतरांसाठी इतका वेळ द्यावा लागतो की ते कधी कधी तुमच्या आवाक्याबाहेरचे वाटते आणि तुमच्या संयमाची व प्रेमभावाची कसोटी लागते, असे क्षण येतात का? अशा वेळी येशूने बारा प्रेषितांसमोर ठेवलेल्या करुणेच्या आदर्शानुसार स्वतःमध्ये करुणा वाढवण्याचा प्रयत्न करा. त्याच्या उदाहरणातून प्रेरणा घेऊन इतरांना प्रेमाने व संयमाने प्रतिसाद द्या आणि निःस्वार्थपणे त्यांची काळजी घ्या.

हे माझ्या तळमळीच्या प्रभू, तू न थकता उपदेश केलास आणि तुझ्या प्रेमात अढळ राहिलास. जमलेल्या लोकांची भूक आणि तहान पाहून तुझ्या दिव्य हृदयात दया दाटून आली आणि त्या दयेने तुला आपल्या लोकांचे मेंढपाळ होण्यास प्रवृत्त केले. माझे हृदय बदलून ते तुझ्या हृदयासारखे कर आणि मला अलौकिक तळमळीने भरून टाक, म्हणजे ज्यांची काळजी घेण्याची जबाबदारी माझ्यावर सोपवली आहे, त्यांची सेवा करताना मी कधीही थकणार नाही. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

ॲमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतरही!