मराठी

आगमनकाळ—दुसरा आठवडा

चारही खंड मऊ मुखपृष्ठाच्या छापील पुस्तकांच्या & ई-पुस्तकांच्या स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतर ठिकाणीही!

अनुक्रमणिका


पश्चात्ताप—पवित्रतेचा पाया

आगमनकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष अ)

“पश्चात्तापासाठी मी तुम्हाला पाण्याने बाप्तिस्मा देत आहे; पण माझ्यानंतर येणारा माझ्यापेक्षा अधिक सामर्थ्यवान आहे. त्याच्या पादत्राणांचा भार वाहण्यासही मी पात्र नाही. तो तुम्हाला पवित्र आत्म्याने आणि अग्नीने बाप्तिस्मा देईल. त्याच्या हातात सूप आहे. तो आपले खळे स्वच्छ करील आणि आपला गहू कोठारात साठवील; पण भुसा न विझणाऱ्या अग्नीत जाळून टाकील.” मत्तय 3:11–12

येशू बाप्तिस्मा घेतो आणि आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याला सुरुवात करतो, त्याच्या अगदी आधीचा हा उतारा आहे. बाप्तिस्मा देणारा योहान यहूदियाच्या वाळवंटात सेवाकार्य करत होता. तो असा उपदेश करीत होता: “पश्चात्ताप करा, कारण स्वर्गाचे राज्य जवळ आले आहे!” पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा घेण्यासाठी अनेक जण त्याच्याकडे आले. पण अनेक शास्त्री आणि परुशी आपल्याकडे येत आहेत, हे पाहून योहान त्यांना म्हणाला, “अहो सापांच्या पिलांनो! येणाऱ्या कोपापासून पळून जाण्याचा इशारा तुम्हाला कोणी दिला? तुमच्या पश्चात्तापाचा पुरावा म्हणून चांगले फळ द्या.” आपण पश्चात्ताप केला नाही तर काय होईल, याबद्दल योहानाने त्यांना—आणि आपल्यालाही—दिलेला इशारा वरील उताऱ्यात आहे.

त्या काळी गव्हाची कापणी झाल्यावर तो वाळत घालत असत. मग सुपाने गहू आणि भुसा हवेत उडवून पाखडत असत. हलका भुसा वाऱ्याने उडून जाई, तर गव्हाचे दाणे जमिनीवर पडत. ते दाणे गोळा करून दळत आणि त्या पिठापासून भाकरी भाजत असत. नीतिमान आणि दुष्ट लोकांचे येशू काय करील, हे सांगण्यासाठी योहान हे परिचित उदाहरण वापरतो. नीतिमान लोक गव्हाच्या दाण्यांसारखे आहेत; त्यांना एकत्र करून स्वर्गात नेले जाईल. दुष्ट लोक भुशासारखे आहेत; नीतिमानांपासून वेगळे केल्यावर ते नरकाच्या न विझणाऱ्या अग्नीत जळतील.

स्वर्गाच्या वैभवाविषयी बोलणे आणि आपला प्रभू आपल्याला तेथे नेईल अशी आशा बाळगणे दिलासादायक आहे. तरीही नरकातील न विझणाऱ्या अग्नीच्या वास्तवाचाही विचार करणे आवश्यक आहे. त्या वास्तवाचे चिंतन करण्याकडे आपण दुर्लक्ष करू नये.

लोयोलाचे संत इग्नेशियस यांनी आपल्या आध्यात्मिक साधना या अभिजात आध्यात्मिक ग्रंथात, मार्गदर्शकाच्या सहवासात मौन पाळून करायच्या तीस दिवसांच्या आध्यात्मिक साधनेची रूपरेषा दिली आहे. अनेकांच्या मते, अशा साधनेसाठी ही आदर्श पद्धत आहे. या साधनेच्या पहिल्या आठवड्यात साधक मुख्यतः मरणकारक पाप आणि त्याचे परिणाम—नरकातील न विझणारा अग्नी—यांवर चिंतन करतो. संत इग्नेशियस यांनी साधनेची सुरुवात अशी का केली? कारण देवाशी आपले ऐक्य अधिक दृढ होण्याचा पाया पश्चात्ताप आहे, आणि पश्चात्तापासाठी पाप व त्याचे परिणाम यांचे प्रामाणिकपणे आणि सखोल परीक्षण करणे आवश्यक आहे, हे त्यांना उमगले होते.

आज नरकातील न विझणाऱ्या अग्नीचे चिंतन करा आणि त्या शेवटाकडे नेणाऱ्या प्रत्येक पापापासून दूर राहण्याची उत्कट इच्छा मनात जोपासा. पश्चात्तापाच्या आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यात प्रवेश करताना, बाप्तिस्मा देणाऱ्या संत योहानाच्या या इशाऱ्यावर मनन करा. तो हे शब्द थेट तुम्हालाच सांगत आहे, असे समजून ते ऐका. नरकातील न विझणारा अग्नी टाळण्याची जितकी इच्छा आपल्याला आहे, तितक्याच गांभीर्याने आपण पापाची भीती बाळगली पाहिजे आणि ते टाळले पाहिजे. या मूलभूत सत्यापासून सुरुवात करा. अशा रीतीने अंतःकरणात खरा आणि खोल पश्चात्ताप जागा झाल्यावर तुम्ही आपले हृदय आणि मन स्वर्गाच्या वैभवशाली अभिवचनाकडे वळवण्यास तयार व्हाल.

हे येशू, आमच्या न्यायी न्यायाधीशा, तू आपल्या पवित्र हातात सूप धरून नीतिमानांना पापी लोकांपासून वेगळे करतोस. माझे पाप मला स्पष्टपणे दिसावे, ते मी नम्रपणे कबूल करावे आणि माझ्या सर्व सामर्थ्यानिशी त्यापासून दूर व्हावे, यासाठी मला कृपा दे. या आगमनकाळात मला पश्चात्तापाचा हा पाया घालू दे, जेणेकरून नाताळ हा तुझ्याशी माझे ऐक्य आणखी दृढ होण्याचा काळ ठरेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


पश्चात्ताप प्रथम येतो

आगमनकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष ब)

बाप्तिस्मा देणारा योहान वाळवंटात प्रकट झाला आणि पापांच्या क्षमेसाठी पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा घेण्याचे आवाहन करू लागला. यहूदियाच्या संपूर्ण ग्रामीण प्रदेशातील लोक आणि यरुशलेमचे सर्व रहिवासी त्याच्याकडे येत होते. ते आपली पापे कबूल करत होते आणि योहान त्यांना यार्देन नदीत बाप्तिस्मा देत होता. मार्क 1:4–5

अंदाजानुसार, “यहूदियाच्या संपूर्ण ग्रामीण प्रदेशातील लोक आणि यरुशलेमचे सर्व रहिवासी” यांची एकूण संख्या दोन लाख ते सहा लाख असू शकली असती. त्या प्रदेशातील प्रत्येक जण बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाचा उपदेश ऐकायला आणि त्याच्याकडून पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा घ्यायला गेला असेल, हे संभवत नाही. पण प्रभूच्या आगमनाची तयारी करणाऱ्या योहानाच्या सेवाकार्याकडे प्रचंड जनसमुदाय आकर्षित झाला, हे स्पष्ट आहे. योहानाच्या सेवाकार्यात सहभागी होण्यासाठी इतके लोक वाळवंटात का गेले? पवित्र आत्म्याने त्यांना तिकडे जाण्याची प्रेरणा दिली, कारण तो मशीहाच्या आगमनासाठी त्यांची तयारी करत होता.

योहानाने यहूदियाच्या वाळवंटात एका विशिष्ट काळी उपदेश केला, तरी त्याच्या पश्चात्तापाच्या आवाहनाचे प्रतिध्वनी युगानुयुगे उमटत आहेत आणि आजही ते आवाहन आपल्या जीवनाला लागू आहे. आपल्या आध्यात्मिक वाटचालीत क्षमेआधी पश्चात्ताप, कृपेआधी क्षमा, आणि आपले जीवन बदलण्याआधी व ख्रिस्ताशी ऐक्य साधण्याआधी कृपा आवश्यक आहे. सुरुवातीपासून वाटचाल केल्याशिवाय आपण ध्येयापर्यंत पोहोचू शकत नाही.

पश्चात्तापाच्या या आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यात प्रवेश करताना योहान बाप्तिस्ताचा उपदेश ऐकणे फार महत्त्वाचे आहे. वाळवंटात मोठ्याने हाक देऊन तो आपल्याला पश्चात्ताप करण्यास बोलावतो. त्याची ही हाक आपण ऐकली पाहिजे. पापामुळे येणाऱ्या कोरडेपणाचे आणि उजाडपणाचे प्रतीक म्हणजे वाळवंट. देवाशी परिपूर्ण ऐक्य साधेपर्यंत हे उजाडपण आपल्या जीवनात राहील. तो दिवस येईपर्यंत आपला पश्चात्ताप सतत अधिक खोल होत गेला पाहिजे. आपण देवाच्या जितके जवळ जातो, तितकी आपली पापे आपल्याला अधिक स्पष्ट दिसतात; आणि ती जितकी स्पष्ट दिसतात, तितका आपला पश्चात्ताप अधिक खोल असला पाहिजे.

पश्चात्ताप करण्याचे योहानचे आवाहन ऐकण्यासाठी वाळवंटात गेलेल्या असंख्य लोकांवर आज चिंतन करा. आपल्या स्वतःच्या पापामुळे निर्माण झालेल्या वाळवंटात त्यांच्यासोबत वाटचाल करा. ही वाटचाल करण्यास कचरू नका, आणि पश्चात्ताप करण्यासही मागेपुढे पाहू नका. यातून अधिक खोल परिवर्तनाची नवी वाटचाल सुरू होईल. आपल्या प्रभूचे कार्य तुमच्या जीवनात अधिक प्रभावी होईल आणि तुमचे त्याच्याशी असलेले ऐक्य परिपूर्णतेच्या अधिक जवळ जाईल.

हे दयासंपन्न प्रभू, तुझ्या कृपेचा आणि दयेचा वर्षाव करून माझे जीवन भरून टाक. असा वर्षाव करताना, माझ्या जीवनात कोणत्या पापांबद्दल मला पश्चात्ताप करण्याची गरज आहे, हे मला दाखव. माझ्या पश्चात्तापामुळे तू देत असलेली कृपा स्वीकारण्यास माझा आत्मा अधिक तयार होवो, अशी मी प्रार्थना करतो, जेणेकरून या आगमनकाळात मला तुझ्या अधिक जवळ येता येईल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


पापांचा पश्चात्ताप

आगमनकाळातील दुसरा रविवार (वर्ष क)

…अन्ना आणि कैफा हे प्रमुख याजक असताना, वाळवंटात जखऱ्याचा पुत्र योहान याला देवाचे वचन प्राप्त झाले. पापांच्या क्षमेसाठी पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा घ्यावा, अशी घोषणा करत योहान यार्देन नदीच्या संपूर्ण परिसरात फिरला… लूक 3:2–3

शुभवर्तमानातील हा उतारा योहान बाप्तिस्ताच्या सेवाकार्याला यहुदियातील राजकीय उलथापालथीची पार्श्वभूमी देतो. संत लूकने आपले शुभवर्तमान लिहिले, त्या काळातील लोकांना या अस्थिर परिस्थितीची चांगलीच जाणीव होती. इ.स. 6 च्या सुमारास रोमन सम्राट ऑगस्टसने यहुदिया आपल्या ताब्यात घेतला, हेरोद अर्खेलाव याला सत्तेवरून हटवले आणि त्याच्या जागी रोमन प्रशासक नेमले. हे प्रशासक प्रमुख याजकांची नेमणूक करून यहुद्यांच्या धार्मिक कारभारात हस्तक्षेप करत असत. क्विरिनियसने अन्नाची प्रमुख याजक म्हणून नेमणूक केली होती. पण इ.स. 15 च्या सुमारास व्हॅलेरियस ग्रातुसने अन्नाला पदावरून हटवून त्याचा जावई कैफा याला प्रमुख याजक नेमले.

या राजकीय गोंधळाच्या काळातच, “योहान याला देवाचे वचन प्राप्त झाले.” या “वचनात” राजकीय बंडाचे किंवा सामाजिक अशांततेचे आवाहन नव्हते; ते पश्चात्तापाचे आवाहन होते. रोमन सत्ताधाऱ्यांच्या विरोधात किंवा यहुद्यांना भेडसावणाऱ्या धार्मिक समस्यांविरुद्ध उपदेश करण्याची प्रेरणा देवाने योहानला दिली नाही. उलट, “पापांच्या क्षमेसाठी पश्चात्तापाचा बाप्तिस्मा…” याची घोषणा करण्यासाठी त्याने योहानला बोलावले.

पश्चात्तापावर दिलेला हा भर दाखवतो की बाह्य दडपशाही किंवा राजकीय परिस्थितीपेक्षा पापाविषयी आपल्या अंतःकरणाची भूमिका काय आहे, याला देव अधिक महत्त्व देतो. देवाच्या राज्याचे प्रतिबिंब दिसेल असा नीतिमान राज्यकारभार घडवण्यासाठी नागरिकांनी आणि नेत्यांनी प्रयत्न करणे महत्त्वाचे आहे. तरीही बाह्य स्वातंत्र्य आणि हक्क यांना इतके महत्त्व देता कामा नये की पापांच्या पश्चात्तापातून सुरू होणाऱ्या आंतरिक स्वातंत्र्याकडे आपले दुर्लक्ष होईल.

योहानची ओळख “जखऱ्याचा पुत्र” अशीही करून दिली आहे. त्यामुळे योहानच्या जन्माच्या वेळी जखऱ्याने गायलेल्या भविष्यसूचक स्तुतिगीताची आठवण होते: “आणि हे बाळा, तुला परात्पर देवाचा संदेष्टा म्हणतील, कारण प्रभूचे मार्ग तयार करण्यासाठी तू त्याच्यापुढे जाशील, आणि पापांच्या क्षमेद्वारे मिळणाऱ्या तारणाची जाणीव त्याच्या लोकांना करून देशील…” (लूक 1:76–77).

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यात प्रवेश करताना आपण योहान बाप्तिस्ताच्या कार्याकडे आणि संदेशाकडे आपले लक्ष वळवूया. त्याचे शब्द त्याच्या काळातील लोकांसाठी जितके समर्पक होते, तितकेच ते आज आपल्यासाठीही आहेत. आपल्या जीवनाच्या वाळवंटात आपण योहानला भेटले पाहिजे. या शांत, निःशब्द आणि उजाड ठिकाणी मन विचलित करणाऱ्या गोष्टी दूर होतात आणि पापामुळे आलेला कोरडेपणा आपल्याला जाणवतो. हे वाळवंट म्हणजे आपल्या आत्म्याचे शुष्क, तहानलेले अंतरंग, ज्याला देवाच्या कृपेच्या निर्मळ पाण्याची आस आहे.

योहानच्या उपदेशातून आपल्या जीवनात सर्वांत महत्त्वाचे काय आहे, हे आज चिंतनात पाहा. आपण खरोखर कान देऊन ऐकले, तर बाहेरच्या अडचणींवर संताप व्यक्त करण्याचे, रागावण्याचे किंवा वैतागून जाण्याचे आवाहन आपल्याला ऐकू येणार नाही. त्याऐवजी अंतःकरणापासून पश्चात्ताप करण्याची हाक आपल्याला ऐकू येईल. आपण आपल्या अंतरंगात डोकावले पाहिजे, स्वतःची पापे कबूल केली पाहिजेत आणि मनापासून पश्चात्ताप केला पाहिजे. तरच आपला प्रभू तारणाचा जो अधिक विपुल वर्षाव करू इच्छितो, तो स्वीकारण्यास आपण तयार होऊ.

हे दयाळू प्रभू, मला तुझ्या क्षमेची आस आहे. योहान बाप्तिस्ताने दिलेला संदेश ऐकण्यास आणि त्याच्या शब्दांप्रमाणे वागण्यास मला मदत कर. तो मला पश्चात्ताप करण्यास बोलावतो तेव्हा, माझी पापे प्रामाणिकपणे कबूल करण्याची आणि त्यांचा मनापासून पश्चात्ताप करण्याची नम्रता मला दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मनातील ताण दूर करणे

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील सोमवार

एके दिवशी येशू शिकवत असताना, गालील आणि यहुदियातील प्रत्येक गावातून तसेच यरुशलेममधून आलेले परुशी आणि नियमशास्त्राचे शिक्षक तेथे बसले होते. रोग बरे करण्यासाठी प्रभूचे सामर्थ्य येशूच्या ठायी होते. लूक 5:17

शुभवर्तमानात पुढे असे सांगितले आहे की काही लोक एका पक्षाघात झालेल्या माणसाला येशूकडे आणण्याचा प्रयत्न करत होते. पण मोठ्या गर्दीमुळे त्यांना ते शक्य झाले नाही. येशू ज्या घरात होता, त्या घराच्या छपरातून त्यांनी वाट केली आणि त्या माणसाला खाली उतरवले. त्यांचा विश्वास पाहून येशू प्रथम त्या माणसाला म्हणाला, “तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.” हे ऐकून शास्त्री आणि परुशी संतापले. ते म्हणाले, “देवाची निंदा करणारा हा कोण? एकट्या देवाशिवाय पापांची क्षमा कोण करू शकतो?” पापांची क्षमा करण्याचा दैवी अधिकार आपल्याला आहे हे दाखवण्यासाठी येशूने बरे करण्याचा आपला दैवी अधिकार वापरला. तो म्हणाला, “पण मनुष्यपुत्राला पृथ्वीवर पापांची क्षमा करण्याचा अधिकार आहे, हे तुम्हाला कळावे म्हणून… मी तुला सांगतो, ऊठ, आपली खाट उचल आणि घरी जा.” पक्षाघात झालेल्या त्या माणसाने तसेच केले.

या परुश्यांकडून आणि नियमशास्त्राच्या शिक्षकांकडून आपण प्रेरणा घेऊ नये, तरी त्यांच्या चुकांतून शिकण्यासारखे आहे. त्यांच्यापैकी अनेकांच्या मनात बहुधा द्वंद्व चालले असावे. येशूच्या उपदेशाचे सामर्थ्य, त्याच्या चमत्कारांची साक्ष आणि त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाची ओढ यांचा त्याला भेटलेल्या प्रत्येकावर खोल परिणाम झाला. प्रत्येकाला एक निर्णय घ्यायचा होता: येशू देवाचा पुत्र, मशीहा, आहे की नाही?

जे मनाने नम्र, प्रामाणिक, निष्कपट आणि खुल्या मनाचे होते, त्यांचे लवकरच मनपरिवर्तन झाले. पण जे अहंकार, महत्त्वाकांक्षा आणि स्वार्थाच्या इतर रूपांशी झगडत होते, त्यांच्या अंतःकरणात येशूच्या सेवाकार्यामुळे संघर्ष निर्माण झाला. मनाच्या तळाशी त्याच्यावर विश्वास ठेवावा, त्याच्या मागे जावे आणि त्याच्यावर प्रेम करावे, असे कदाचित त्यांनाही वाटत असेल. पण तसे करायचे, तर स्वतःचे पाप कबूल करून स्वार्थी वागणूक सोडावी लागणार होती. बहुतेकांना ते जमले नाही. त्यामुळे अनेकांनी येशूला नाकारून आणि त्याला दोषी ठरवून आपल्या मनातले द्वंद्व मिटवले.

या धार्मिक नेत्यांकडून आपल्यालाही आपल्या जीवनासाठी काही शिकता येते. सर्वप्रथम, त्यांनी जसा येशूचा शोध घेतला, तसा आपणही घ्यावा. शुभवर्तमानाविषयी किंवा स्वतः आपल्या प्रभूविषयी आपण उदासीन राहू नये. परुशी आणि नियमशास्त्राच्या शिक्षकांप्रमाणे आपणही पवित्र जिज्ञासेला आपल्याला प्रभूकडे नेऊ द्यावे. आणि जेव्हा येशूची भेट होते व त्याचा तारणदायी संदेश आपल्यापर्यंत पोहोचतो, तेव्हा त्या संदेशाला कसा प्रतिसाद द्यायचा हे आपण ठरवले पाहिजे.

येशू आणि त्याचे तारणदायी शुभवर्तमान यांचा स्वीकार करायला तुमचे मन किती खुले आहे, यावर आज चिंतन करा. तो तुम्हाला हाक देत आहे आणि आपल्या सान्निध्यात बोलावत आहे, याची जाणीव स्वतःला होऊ द्या. त्याची भेट होताना, जे नम्र अंतःकरणाने त्याला आपला देव आणि तारणारा म्हणून मान देतात, त्यांच्यात तुम्हीही असावे. तुमच्या लक्षात आणून दिलेल्या प्रत्येक पापाबद्दल पश्चात्ताप करा आणि त्या पापापासून वळा, म्हणजे तुम्हाला संपूर्ण अंतःकरणाने आपल्या प्रभूवर प्रेम करता येईल आणि त्याची सेवा करता येईल.

हे मला हाक देणाऱ्या माझ्या प्रभू, तुझ्या कृपेची आणि दयेची ओढ इतकी प्रबळ आहे की ती सर्वांना तुझ्या दैवी सान्निध्यात खेचून आणते. तू मला हाक देत असताना, माझ्या पापाचा पश्चात्ताप करून त्यापासून वळण्यासाठी आणि तुझ्या इच्छेप्रमाणे चालण्यासाठी मला आवश्यक ती कृपा आणि नम्रता दे. अशा रीतीने मला तुझ्या हाकेला मनापासून प्रतिसाद देता येऊ दे. हे माझ्या प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे; तुझ्यावर आणखी प्रेम करायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


मेंढरे वाट चुकतात तेव्हा

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील मंगळवार

“एखाद्या माणसाकडे शंभर मेंढरे असली आणि त्यांपैकी एक वाट चुकले, तर तो नव्याण्णव मेंढरे डोंगरात सोडून त्या वाट चुकलेल्या मेंढराच्या शोधात जाणार नाही काय? आणि ते त्याला सापडले, तर मी तुम्हाला खरे सांगतो, वाट न चुकलेल्या त्या नव्याण्णव मेंढरांपेक्षा या एका मेंढरामुळे त्याला अधिक आनंद होतो.”  मत्तय 18:12–13

येशू एका परिचित चित्रातून आपल्याला एक मोलाचा धडा देतो: आपल्या कळपातले एक मेंढरू हरवले आहे, हे मेंढपाळाच्या लक्षात येते. तो चिकाटीने त्याचा शोध घेतो आणि ते सापडल्यावर आनंदित होतो. डोंगरदऱ्यांत शोध घेताना केलेल्या कष्टांचे चीज होते, ते हरवलेले मेंढरू दूरवर दिसताक्षणीच. मेंढपाळ लगेच त्याच्याकडे धावतो, त्याला उचलतो आणि पुन्हा कळपात घेऊन येतो. ते एक मेंढरू बाकीच्या नव्याण्णवांपैकी कोणत्याही मेंढरापेक्षा अधिक मोलाचे नसते. तरीही हरवलेले मेंढरू सापडल्याचा आनंद मोठा असतो.

आपल्या आयुष्यात वेगवेगळ्या वेळी आपण सारेच त्या हरवलेल्या मेंढरासारखे असतो. कधी आपण वाट चुकतो, पण फार दूर गेलेलो नसतो; तर कधी भटकत भटकत देवापासून खूप दूर जातो. हरवलेल्या मेंढराचा चिकाटीने शोध घेणाऱ्या चांगल्या मेंढपाळाचे हे चित्र आपल्याला दोन महत्त्वाचे धडे शिकवते. पहिला असा की, आपण देवापासून दूर जाऊन पापात पडतो, तेव्हा चांगला मेंढपाळ आपल्यावर किती प्रेम करतो, याचा आपल्याला सहज विसर पडतो. देव आपल्यामुळे निराश झाला आहे किंवा आपल्यावर रागावला आहे, असे आपल्याला वाटू शकते. पण देवाकडे परत वळण्यापासून आपल्याला रोखण्यासाठी दुष्टाने पेरलेले हे खोटे विचार आहेत. या जीवनात पापाशी आपला संघर्ष कायम राहणार आहे. म्हणून चांगल्या मेंढपाळाच्या प्रेमाचे स्पष्ट चित्र आपल्या मनात असले पाहिजे. किती तळमळीने, किती उत्कटतेने आणि किती निर्धाराने तो आपला शोध घेतो, याची आपल्याला पक्की जाणीव असली पाहिजे. तो आपला न्याय करायला किंवा आपल्याला दोषी ठरवायला बसलेला नाही. प्रेमळ आईवडिलांप्रमाणे त्याची सर्वांत खोल इच्छा हीच आहे की आपण त्याला सापडावे आणि त्याने आपल्याला उचलून पुन्हा आपल्या कळपात आणावे, यासाठी आपण त्याला मोकळीक द्यावी.

आपल्या स्वतःच्या पापांचा आणि देवाच्या आपल्यावरील प्रेमाचा विचार करताना ही प्रतिमा आपल्यासाठी फार महत्त्वाची आहे. पण इतरांकडून पाप घडते तेव्हा त्यांच्याशी कसे वागावे, यासाठीही ती आपल्याला आदर्श ठरली पाहिजे. आपण देवाच्या अधिक जवळ जातो आणि त्याची इच्छा व त्याचा नैतिक नियम अधिक चांगल्या प्रकारे समजू लागतो, तेव्हा इतरांना दोषी ठरवण्याचा मोह आपल्याला होऊ शकतो, विशेषतः आपल्याच कुटुंबात. वस्तुतः जे पाप आहे ते आपण कधीही किरकोळ लेखू नये किंवा इतरांच्या पापांबद्दल उदासीन राहू नये. पण त्याच वेळी, त्यांचा न्याय करून त्यांना दोषी ठरवण्याची भूमिकाही आपण घेऊ नये. त्याऐवजी, आपल्या भोवतालच्या लोकांसाठी आपण उत्तम मेंढपाळाचे साधन बनले पाहिजे. ख्रिस्ताबरोबर हरवलेल्यांच्या शोधात जाणे, ते पापात असतानाच त्यांना शोधून काढणे, त्यांचे पाप असूनही त्यांच्यावर प्रेम करणे आणि त्यांना उचलून घरी नेण्याची तयारी दाखवणे, एवढाच आपला हेतू असावा. एखादी व्यक्ती आपल्या पापाला हट्टाने चिकटून राहिली, तरी त्या पापामुळे आपण तिला कधीही नाकारू नये.

आज चिंतन करा की तुम्ही पाप करता तेव्हाही आपल्या प्रभूच्या मनात तुमच्याविषयी किती उत्कट करुणा असते. त्याच्याकडे परत वळण्यास कधीही संकोच करू नका. तो आनंदाने तुम्हाला उचलून घरी घेऊन जाऊ दे. तुमच्या ओळखीच्या, देवापासून दूर गेलेल्या लोकांचाही विचार करा. कदाचित त्यांनी मिस्साला येणे सोडले असेल, ते अनैतिक नातेसंबंधात असतील, शुभवर्तमानाच्या विरुद्ध असलेल्या एखाद्या गोष्टीचे उघडपणे समर्थन करत असतील किंवा व्यसनाशी किंवा पापमय आसक्तीशी झगडत असतील. त्यांना दोषी ठरवू नका—त्यांच्यावर प्रेम करा. त्यांच्यासाठी येशूच्या हृदयाचे साधन बना, जेणेकरून तुमच्याद्वारे त्यांना येशूच्या हृदयात त्यांच्याविषयी असलेले प्रेम जाणवेल.

हे माझ्या परम करुणामय येशू, तू उत्तम मेंढपाळ आहेस. वाट चुकलेल्या तुझ्या मेंढरांचा शोध घेताना तू कधीही थकत नाहीस. त्यांना घरी परत आणावे, ही तुझ्या हृदयाची सर्वांत खोल इच्छा आहे. मी वाट चुकतो तेव्हा माझ्यावरच्या तुझ्या उत्कट प्रेमाची मला आठवण करून दे, म्हणजे तुझ्याकडे परत वळण्यास मी कधीही संकोच करणार नाही. माझ्या भोवतालचे लोक वाट चुकतात तेव्हा, हे प्रिय प्रभू, मला तुझे हृदय दे. मला त्यांच्यावर इतके गाढ प्रेम करता येऊ दे की त्या प्रेमाद्वारे तू त्यांना त्यांच्या पापातून बाहेर आणशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


पापाचे ओझे

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील बुधवार

“कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याने दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या, म्हणजे मी तुम्हाला विसावा देईन. माझे जू आपल्या खांद्यांवर घ्या आणि माझ्याकडून शिका, कारण मी मनाने सौम्य व नम्र आहे; आणि तुम्हाला विसावा मिळेल. कारण माझे जू पेलायला सोपे आहे आणि माझे ओझे हलके आहे.” मत्तय 11:28–30

आपल्यापैकी प्रत्येकाला हे प्रेमळ, जवळ बोलावणारे शब्द ऐकण्याची गरज आहे, आणि ती आपल्या लक्षात येते त्यापेक्षा अधिक आहे. वरवर पाहता अनेक जण असे दाखवतात की ते आनंदी आहेत आणि त्यांच्या आयुष्यात सर्व काही सुरळीत चालले आहे. समाजमाध्यमांवरील परिचयपानांवर अनेकदा एखाद्या व्यक्तीच्या आयुष्यातील आनंद, यश, मौजमजा आणि प्रभाव पाडणाऱ्या गोष्टीच दिसतात. आनंदाची गोष्ट अशी की, खरोखरच आनंद मानावा असे बरेच काही असते आणि अनेकांना देवाकडून मिळालेले आशीर्वाद इतरांबरोबर वाटून घेण्यासारखे असतात. तरीही, असेही प्रसंग येतात जेव्हा येशूच्या वरील शब्दांची पूर्वीपेक्षा अधिक गरज भासते.

कशाचे ओझे तुम्हाला जाणवते? कोणत्या ओझ्याखाली तुम्ही सर्वांत जास्त दबून जाता? कधीकधी आपल्याला स्वतःची इतकीही जाणीव नसते की आपल्या ओझ्याचे मूळ कारण ओळखता यावे. आपल्या असमाधानाला आपल्या हाताबाहेरची परिस्थिती कारणीभूत आहे, असे आपल्याला वाटू शकते. पण खरे तर आपण वाहतो ती सर्वांत जड ओझी आपल्याच पापांमुळे निर्माण होतात. जे आपल्या संपूर्ण हृदयाने, मनाने, जिवाने आणि शक्तीने देवावर प्रेम करतात आणि ख्रिस्ताच्या हृदयाने आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम करतात, ते पापापासून मुक्त असतील तर या जीवनात कोणतीही गोष्ट त्यांना ओझ्याखाली दडपू शकत नाही किंवा खचवू शकत नाही. अगदी भयंकर दुःखद घटनाही किंवा सर्वांत जड क्रूसही देवाशी अधिक गाढ भेट घडण्याची संधी ठरतात. या भेटीतून दुःखातही गहन शांती आणि आनंद लाभतात.

“कष्ट करणाऱ्या आणि ओझ्याखाली दबलेल्या तुम्ही सर्व जण माझ्याकडे या, आणि मी तुम्हाला विसावा देईन.” येशूचे हे आमंत्रण केवळ जीवनातील अडचणींपासून दिलासा मिळवण्याचे आवाहन नाही. पापाच्या ओझ्यातून मुक्त होण्याचे ते आमंत्रण आहे, जेणेकरून निखळ त्यागमय प्रेमाचा येशूचा क्रूस आपल्याला वाहता येईल. पापापासूनचे स्वातंत्र्य आपल्याला दैवी प्रेमाकडे नेते. त्या प्रेमात नेहमीच त्याग आणि आत्मदान असते. असे त्यागमय प्रेम जीवनातील इतर कोणत्याही गोष्टीपेक्षा अधिक समाधान देते, अधिक हलके वाटते आणि अधिक आनंददायी असते. पापावर नव्हे तर देवावर प्रेम करायला आपण शिकतो, तेव्हा आपण त्याच्या हृदयाने प्रेम करू लागतो. येशूच्या उदाहरणाप्रमाणे आपण इतरांसाठी निःस्वार्थपणे आपले जीवन अर्पण करतो. मग ही प्रेमाची कृतीच आपला सर्वांत मोठा आनंद बनते.

येशूच्या हृदयातून थेट तुमच्या हृदयाला दिलेल्या या अत्यंत वैयक्तिक आमंत्रणावर आज चिंतन करा. तो हे शब्द तुम्हालाच सांगत आहे, ते ऐका. आपल्या जीवनाकडे पाहा आणि ख्रिस्ताच्या प्रकाशात स्वतःला पूर्णपणे ओळखा. ज्या पापांचे ओझे तुम्हाला सर्वांत जास्त जाणवते, ती पापे ओळखा आणि आपल्या प्रभूकडे सोपवा. त्याला तुम्हाला मुक्त करू द्या, जेणेकरून त्याच्याच हृदयाने तुम्ही त्याच्यावर आणि इतरांवर प्रेम करू शकाल. हेच ख्रिस्ताचे जू आहे, आणि ते वाहणे हा तुमच्या जीवनातील सर्वांत मोठा आनंद ठरेल.

हे मला जवळ बोलावणाऱ्या माझ्या प्रभू, माझ्या आत्म्यात डोकावून पाहण्यास तू मला बोलावतोस, जेणेकरून मला ज्या पापाचे ओझे आहे आणि ज्या स्वातंत्र्याची मला खोलवर आस आहे त्यापासून जे पाप मला दूर ठेवते, ते मला ओळखता यावे. हे प्रिय प्रभू, माझे डोळे उघड आणि माझ्या पापांमुळे आलेली ओझी दूर कर, म्हणजे तुझ्या निःस्वार्थ आणि त्यागमय प्रेमाचा क्रूस मला वाहता येईल आणि तो वाहताना मला परिपूर्ण आनंद व समाधान लाभेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेश

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील गुरुवार

“आमेन, मी तुम्हांला सांगतो: स्त्रियांच्या पोटी जन्मलेल्यांमध्ये बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानापेक्षा मोठा कोणी झाला नाही; तरीही स्वर्गराज्यातील सर्वांत लहानही त्याच्यापेक्षा मोठा आहे. बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाच्या दिवसांपासून आजपर्यंत स्वर्गराज्याला हिंसा सहन करावी लागत आहे, आणि हिंसक लोक ते बळाने हस्तगत करत आहेत.” मत्तय 11:11–12

वरील उताऱ्यातील दोन्ही वाक्ये समजण्यास कठीण वाटू शकतात; पण चर्चच्या आद्य धर्मपित्यांचे आणि संतांचे चिंतन आपल्याला त्यांचा अधिक खोल अर्थ समजून घेण्यास मदत करते.

पहिल्या वाक्यात येशू घोषित करतो की स्त्रियांच्या पोटी जन्मलेल्यांमध्ये बाप्तिस्मा देणारा योहान सर्वांत मोठा आहे. अशा रीतीने येशू अधोरेखित करतो की जुन्या करारातील संदेष्ट्यांमध्ये योहान हा शेवटचा आणि सर्वश्रेष्ठ संदेष्टा आहे. मात्र ख्रिस्ताच्या कार्याची परिपूर्ती पाहण्यास योहान जिवंत राहिला नाही: ख्रिस्ताचे मरण, त्याचे पुनरुत्थान आणि पेन्टेकॉस्टच्या दिवशी झालेला पवित्र आत्म्याचा वर्षाव. म्हणूनच येशू पुढे म्हणतो, “तरीही स्वर्गराज्यातील सर्वांत लहानही त्याच्यापेक्षा मोठा आहे.” दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, ख्रिस्ताच्या मुक्तिदायी कार्यातून पवित्रीकरणाची कृपा मिळालेली अगदी लहान व्यक्तीसुद्धा कृपेच्या युगापूर्वीच्या सर्वश्रेष्ठ व्यक्तीपेक्षा आध्यात्मिक विशेषाधिकारांच्या बाबतीत श्रेष्ठ आहे.

दुसरे वाक्य तर अधिकच कोड्यात टाकणारे वाटू शकते. स्वर्गराज्याला हिंसा कशी सहन करावी लागू शकते, आणि ते बळाने हस्तगत करणारे हिंसक लोक कोण आहेत? “हिंसा” आणि “हिंसक” असे भाषांतर केलेल्या ग्रीक शब्दांचा अर्थ अनुक्रमे “जोराने पुढे सरकणे” आणि “सामर्थ्याने व दृढनिश्चयाने पुढे जाणारे लोक” असाही घेता येतो. देवाच्या राज्यात प्रवेश करण्यासाठी दृढनिश्चयाने वागणे, पापाचा ठामपणे त्याग करणे आणि पवित्रतेसाठी जोमाने प्रयत्न करणे आवश्यक आहे, असे येशू शिकवतो.

ही दोन्ही वाक्ये एकत्र वाचली की कृपेच्या काळात जगणे हा किती मोठा आशीर्वाद आहे, याविषयीचा येशूचा संदेश उलगडतो. ख्रिस्ताने आरंभ केलेल्या नव्या व्यवस्थेच्या परिपूर्णतेत आपण जगत असल्यामुळे आपल्याला बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानापेक्षाही मोठा विशेषाधिकार लाभला आहे. पण या विशेषाधिकाराबरोबर एक जबाबदारीही येते: आपल्या पतित स्वभावाविरुद्ध, जगाच्या मोहांविरुद्ध आणि सैतानाच्या फसवणुकीविरुद्ध आपल्याला “निकराचा” लढा द्यावा लागतो. देवाच्या राज्यात प्रवेश करण्यासाठी उत्कटता, दृढनिश्चय आणि देवाच्या गोष्टींची सर्वस्व व्यापून टाकणारी ओढ आवश्यक आहे.

ख्रिस्ती श्रद्धा अर्धवट मनाने आचरणात आणण्याची सवय सहज लागते. मग आपल्या अयोग्य इच्छा आणि भावना आपल्या कृती ठरवू लागतात. पण येशू आपल्याला याहून श्रेष्ठ जीवनासाठी बोलावतो. ख्रिस्ती जीवन हा पापाविरुद्धचा आध्यात्मिक संघर्ष आहे हे ज्यांना उमजते, ते या अर्धवटपणातून बाहेर पडून देवाच्या कृपेचा उत्कटतेने आणि निष्ठेने स्वीकार करण्यास तयार होतील. अशा रीतीने ते स्वर्गराज्यात अधिक पूर्णपणे सहभागी होतील.

आज चिंतन करा: तुम्ही देवाची कृपा किती तत्परतेने स्वीकारता आणि त्या कृपेला किती सक्रियपणे सहकार्य करता? आपल्या सोयीच्या चौकटीतून बाहेर पडून, प्रत्येक पापाबद्दल पश्चात्ताप करून त्यापासून दूर वळण्यास आणि उत्कटतेने ख्रिस्ताचे अनुसरण करण्याचा निर्णय घेण्यास तुम्ही तयार आहात का? या मार्गावर मोठा त्याग करावा लागला, तरी त्या त्यागाच्या शंभरपट मोलाचे स्वर्गराज्याचे बक्षीस आहे.

हे माझ्या परम गौरवशाली प्रभू, जे थोरपण प्राप्त करण्यासाठी तू मला बोलावतोस, त्यासाठी तुझ्या कृपेची देणगीच मला पुरेशी आहे. तुझी कृपा माझ्यावर विपुल प्रमाणात ओत. माझ्या पापाचा पश्चात्ताप करून त्यापासून दूर वळण्याच्या तुझ्या आमंत्रणाला प्रतिसाद देण्यास मला मदत कर, जेणेकरून पृथ्वीवर आणि अखेरीस स्वर्गातही तुझ्या गौरवशाली स्वर्गराज्याचा अधिक सक्रिय सदस्य म्हणून मी जगू शकेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


देवाच्या वचनाला प्रतिसाद

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील शुक्रवार

“योहान आला; तो खातपीत नसे. तेव्हा ते म्हणाले, ‘त्याला भूत लागले आहे.’ मनुष्यपुत्र आला; तो खातपीत असे. तेव्हा ते म्हणाले, ‘पाहा, हा खादाड आणि दारुडा आहे, जकातदारांचा आणि पापी लोकांचा मित्र आहे.’ पण ज्ञानाचे खरेपण त्याच्या कृतींवरून सिद्ध होते.” मत्तय 11:18–19

बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाचा आणि स्वतःचाही उपदेश स्वीकारण्यास अनेकांनी नकार दिला, हे पाहून आपल्या प्रभूला पवित्र दुःख झाले. त्या लोकांवरील त्याचे उत्कट प्रेम या दुःखातून व्यक्त झाले. म्हणून त्याने त्यांना सौम्यपणे खडसावले, या आशेने की ते पश्चात्तापाचे योहानाचे आवाहन आणि प्रभूने स्वतः मांडलेले परिपूर्ण शुभवर्तमान ऐकतील.

त्यांची अंतःकरणे जागी करण्यासाठी येशू माणसांना नेहमी पडणाऱ्या एका मोहाकडे लक्ष वेधतो: संदेश ऐकण्याऐवजी संदेश देणाऱ्यावर टीका करणे. या उताऱ्याच्या अगोदर येशू आपल्या आधी येऊन गेलेल्या जुन्या करारातील अनेक संदेष्ट्यांचा उल्लेख करतो. बाप्तिस्मा देणारा योहान हा त्यांच्यातील शेवटचा आणि सर्वश्रेष्ठ संदेष्टा होता. येशू म्हणतो की हे संदेष्टे “बाजारपेठेत बसून एकमेकांना हाक मारणाऱ्या मुलांसारखे आहेत: ‘आम्ही तुमच्यासाठी बासरी वाजवली, पण तुम्ही नाचला नाहीत; आम्ही शोकगीत गायले, पण तुम्ही शोक केला नाहीत.’” “बासरी वाजवणारे” आणि “शोकगीत गाणारे” म्हणजे बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानासह पूर्वीचे संदेष्टे. लोक “नाचले” नाहीत आणि त्यांनी “शोक केला” नाही, याचा अर्थ त्यांनी संदेष्ट्यांच्या संदेशाला, विशेषतः पश्चात्तापाच्या आवाहनाला, योग्य प्रतिसाद दिला नाही.

लोकांनी येशूवरही टीका केली. ते त्याला “खादाड आणि दारुडा, जकातदारांचा आणि पापी लोकांचा मित्र” म्हणाले. तरीही येशू हा परिपूर्ण उपदेशक होता. त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात दैवी ज्ञानाची परिपूर्णता प्रकट झाली. जिवंत वचन या नात्याने तो स्वतःच तारणाच्या संदेशाचे मूर्त रूप होता. लोकांनी त्याच्यात दोष काढले, तेव्हा त्यावरून दिसून आले की मूळ समस्या संदेश देणाऱ्यात नव्हती, तर त्यांच्या स्वतःच्या अंतःकरणात होती.

आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या बाबतीतही हेच खरे आहे. देवाचे वचन दररोज अनेक रूपांनी आपल्यापर्यंत पोहोचते. तरीही त्याचा संदेश स्वीकारण्यापेक्षा संदेश आणणाऱ्यात दोष शोधणे किंवा सबबी सांगणे आपल्याला पुष्कळदा सोपे वाटते. आपल्या कपाटात ठेवलेल्या बायबलमध्ये देवाचे वचन जिवंत आहे आणि ते आपली वाट पाहत आहे. आपण बायबल हातात घेऊन दररोज वाचतो का, की ते न वाचण्यासाठी कारणे शोधतो? भक्तिपर उपासनेत, ऑनलाइन उपलब्ध साधनांत, रविवारच्या आणि दररोजच्या मिस्साबलिदानात, प्रार्थनागटांत किंवा बायबल अभ्यासगटांत, मित्रमैत्रिणींशी व कुटुंबीयांशी होणाऱ्या संभाषणांत आणि रोजच्या प्रार्थनेच्या शांततेत देवाचे वचन आपल्याला भेटते. देव आपल्याशी ज्या मार्गांनी बोलतो, त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करणे म्हणजे येशूने सौम्यपणे ज्याबद्दल कानउघाडणी केली, तसेच वागणे होय.

शुभवर्तमानाचा संदेश नेहमीच भव्य किंवा विस्मयकारक रीतीने आपल्यापर्यंत पोहोचतो असे नाही, यावर आज चिंतन करा. येशूचा उपदेश परिपूर्ण होता, तरी अनेकांनी त्याच्या दैवी वचनाला आपल्या अंतःकरणात शिरू दिले नाही. स्वतःच्या अंतःकरणात डोकावून पाहा: देवाचे वचन तुम्हाला प्रेरणा देते तेव्हा तुम्ही आनंदाने ‘नाचायचे’ टाळता का? तुमची पापे उघड होतात तेव्हा तुम्ही ‘शोक करायचे’ टाळता का? ही तुमचीही धडपड असेल, तर येशूची सौम्य कानउघाडणी नम्रपणे स्वीकारा आणि त्याच्या परिपूर्ण वचनाला तुमचे जीवन बदलू द्या.

हे देवाच्या परमपरिपूर्ण वचना, तूच सत्य आहेस आणि पित्याच्या दैवी प्रेमाचे संपूर्ण प्रकटीकरण आहेस. तुझ्या वचनासाठी माझे मन आणि अंतःकरण खुले कर. तुझ्या प्रेरणांनी मला आनंदित होऊ दे आणि माझ्या पापांबद्दल पश्चात्ताप करून त्यांपासून वळू दे, जेणेकरून पृथ्वीवरील तुझ्या गौरवशाली राज्याचा मी अधिक पूर्णपणे भाग होईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.


समजून घेण्याचा प्रयत्न

आगमनकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील शनिवार

ते डोंगरावरून खाली उतरत असताना शिष्यांनी येशूला विचारले, “एलिया आधी आला पाहिजे, असे शास्त्री का म्हणतात?” मत्तय 17:9a & 10

जुन्या करारातील शेवटचा ग्रंथ मलाखी संदेष्ट्याने इ.स.पू. पाचव्या शतकाच्या सुमारास लिहिला. मशीहाच्या आगमनाचा मार्ग तयार करण्यासाठी एलिया परत येईल, अशी भविष्यवाणी त्यात आहे (पाहा मलाखी 3:23–24). एलिया अजून परत आला नव्हता—निदान शास्त्र्यांना अपेक्षित असलेल्या रीतीने तरी नाही—म्हणून येशू मशीहा असू शकत नाही, असा युक्तिवाद करण्यासाठी शास्त्र्यांनी या भविष्यवाणीचा आधार घेतला. या युक्तिवादामुळे येशूच्या प्रेषितांच्या मनात संभ्रम निर्माण झाला.

आजच्या शुभवर्तमानातील प्रसंगाच्या अगदी आधी येशू पेत्र, याकोब आणि योहान यांना घेऊन एका उंच डोंगरावर गेला. तिथे त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले आणि त्यांना त्याच्या स्वर्गीय गौरवाची झलक दिसली. या अनुभवामुळे येशू हाच मशीहा आहे, ही त्यांची खात्री आणखी दृढ झाली. पण डोंगरावरून खाली उतरताना त्यांनी येशूला मलाखीच्या भविष्यवाणीविषयी विचारले. एलिया अजून आला नसेल, तर येशू मशीहा कसा असू शकतो, हे त्यांना समजून घ्यायचे होते. येशूने त्यांना हे स्पष्ट केले: “‘मी तुम्हाला सांगतो, एलिया आधीच आला आहे, पण त्यांनी त्याला ओळखले नाही…’ तेव्हा शिष्यांना समजले की तो त्यांच्याशी बाप्तिस्मा देणाऱ्या योहानाविषयी बोलत होता” (मत्तय 17:12–13).

आपली श्रद्धा वाढत जाते आणि येशू हाच मशीहा आहे अशी आपली खात्री दृढ होते, तेव्हा काही गोष्टी आपल्याला परस्परविरोधी वाटू शकतात. उदाहरणार्थ, श्रद्धा आणि विज्ञान यांच्यात कधी कधी संघर्ष असल्यासारखा वाटतो, पण मुळात त्यांच्यात सुसंगती आहे. मानवी दुःख आणि अन्याय पाहून सर्वशक्तिमान आणि सर्वांवर प्रेम करणाऱ्या देवाविषयीच्या आपल्या समजुतीला आव्हान मिळू शकते. वेगवेगळ्या मतांना सामोरे जाताना नैतिक प्रश्न उद्भवू शकतात, आणि इतरही अनेक अनुभवांचा देवाच्या वचनाशी मेळ घालणे कठीण वाटू शकते.

अशा आव्हानांना तुम्ही सामोरे जात असाल, तर पेत्र, याकोब आणि योहान यांच्याकडून प्रेरणा घ्या. प्रार्थनेच्या क्षणांतून आणि देवाशी होणाऱ्या वैयक्तिक भेटींमधून तुमची श्रद्धा अधिक खोल होऊ द्या. मग तुमच्या मनात जे प्रश्न उभे राहतात, त्यांना टाळू नका. एखादी गोष्ट तुमच्या श्रद्धेशी विसंगत वाटत असेल, तर ती समजून घेण्याचा प्रयत्न करा. प्रार्थनेत आपल्या प्रभूकडे वळा, ख्रिस्तसभेच्या शिकवणुकीचा अभ्यास करा, संतांचे लेखन वाचा आणि देवाचे ज्ञान परिपूर्ण आहे असा विश्वास ठेवा. देवाचे ज्ञान प्रत्येक भासमान विरोधाभासाचा उलगडा करील आणि सगळा संभ्रम दूर करील.

आपल्या प्रश्नाचा उलगडा व्हावा म्हणून येशूकडे वळलेल्या या तीन प्रेषितांच्या उदाहरणावर आज चिंतन करा. त्यांनी आपला प्रश्न संशयाने नव्हे, तर श्रद्धेने विचारला. त्यांनी शंका घेतली नाही; त्यांना समजून घ्यायचे होते. तुमच्या मनात येणाऱ्या प्रत्येक प्रश्नाबाबत त्यांच्या उदाहरणाचे अनुसरण करा, म्हणजे तुम्हाला अंतःकरणात शांती मिळेल आणि तुम्ही इतरांना सुज्ञपणाचा मार्ग दाखवणारा दीप व्हाल.

हे खऱ्या प्रज्ञेच्या प्रभू, तू स्वतःच सत्य आहेस. माझी श्रद्धा वाढत असताना आणि दैनंदिन जीवनात तिची कसोटी लागत असताना, मी कधीही शंका न घेता अधिक उत्कटतेने तुझा शोध घ्यावा म्हणून मला मदत कर. मला प्रज्ञा, समज आणि ज्ञान ही दाने दे, म्हणजे मी अधिकाधिक उत्कटतेने तुझे अनुसरण करीन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अनुक्रमणिका


चारही खंड पेपरबॅक & ई-पुस्तक स्वरूपात उपलब्ध आहेत!

अ‍ॅमेझॉन – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल – आणि इतर ठिकाणीही!