4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
അപരിചിതന്റെ സ്വരം
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ഞായർ (വർഷം A)—നല്ല ഇടയന്റെ ഞായർ
“തനിക്കുള്ളവയെയെല്ലാം പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നശേഷം അവൻ അവയ്ക്കു മുമ്പേ നടക്കുന്നു. ആടുകൾ അവന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയുന്നതിനാൽ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവ അപരിചിതനെ അനുഗമിക്കുകയില്ല; അപരിചിതരുടെ സ്വരം തിരിച്ചറിയാത്തതിനാൽ അവ അവനിൽനിന്ന് ഓടിയകലും.” യോഹന്നാൻ 10:4–5
അപരിചിതരെ കാണുമ്പോൾ കൊച്ചുകുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ഭയപ്പെടാറുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, തങ്ങളെ പാലൂട്ടുകയും ചേർത്തുപിടിക്കുകയും തങ്ങളോടു സംസാരിക്കുകയും സ്നേഹം വാരിച്ചൊരിയുകയും ചെയ്യുന്ന അമ്മമാരുമായി ശിശുക്കൾ ഗാഢമായ ബന്ധം വളർത്തിയെടുക്കുന്നു. മുത്തശ്ശനോ മുത്തശ്ശിയോ, എന്തിന് അപ്പൻപോലുമോ, കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും കുഞ്ഞ് കരയാൻ തുടങ്ങും. പരിചിതവും സുരക്ഷിതവുമായ അമ്മയുടെ കരങ്ങളിൽ വീണ്ടും എത്തുന്നതുവരെ ആ കരച്ചിൽ തുടരും.
അപരിചിതരോടുള്ള ഒരു ശിശുവിന്റെ പ്രതികരണം, നല്ല ഇടയനായ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മെ ഏറെ സഹായിക്കും. ഒരു ശിശുവിനെപ്പോലെതന്നെ, ആടുകളും തങ്ങളുടെ ഇടയന്റെ സ്വരവും സാന്നിധ്യവുമായി പരിചിതമാകുന്നു. രാവും പകലും ഇടയൻ ആടുകളോടൊത്തു ജീവിക്കുന്നു. അവൻ അവയെ വിളിക്കുന്നു, അവയോടു സംസാരിക്കുന്നു, അവയെ സുരക്ഷിതമായി കാത്തുപരിപാലിക്കുന്നു, പച്ചപ്പുൽമേടുകളിലേക്കും ജലാശയങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നു. ഒരു അപരിചിതൻ അവയെ വിളിച്ചാൽ അവ ചെവിക്കൊടുക്കുകയില്ല. അപരിചിതനോടു ശിശു പ്രതികരിക്കുന്നതിനു സമാനമാണിത്.
ജന്മനാ അന്ധനായ ഒരുവനെ സുഖപ്പെടുത്തിയതിനെത്തുടർന്ന് ഫരിസേയരിൽനിന്നു നേരിട്ട വിമർശനങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടിയാണ് യേശുവിന്റെ ഈ പ്രബോധനം. ആ മനുഷ്യനെ സുഖപ്പെടുത്തിയശേഷം യേശു പറഞ്ഞു: “കാണാത്തവർ കാണുകയും കാണുന്നവർ അന്ധരാകുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്, വിധിക്കായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ ലോകത്തിലേക്കു വന്നത്” (യോഹന്നാൻ 9:39). യേശു ഇതു പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ, തങ്ങൾ അന്ധരാണെന്നാണോ അവിടുന്ന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് ഫരിസേയർ ചോദിച്ചു. അതിന് യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ അന്ധരായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കു പാപം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ‘ഞങ്ങൾ കാണുന്നു’ എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ പാപം നിലനിൽക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 9:41).
ഒരു ശിശുവിന് അപരിചിതനോടുള്ള പരിചയക്കുറവ് സഹജവും നിഷ്കളങ്കവുമാണ്. എങ്കിലും, യേശു വിവരിക്കുന്ന ആഴമേറിയ ആത്മീയ യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് അതു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ആടുകൾ തങ്ങളുടെ ഇടയന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയുകയും അവന്റെ പരിപാലനത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് അവനെ അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ദൈവവുമായി മനസ്സിണങ്ങിയ ആത്മാവും അവിടുത്തെ സ്വരത്തോടു പ്രതികരിക്കുന്നു. ഇതിനു വിപരീതമായി, തങ്ങളുടെ മതപരമായ അറിവിൽ അഭിമാനംകൊണ്ടിരുന്ന ഫരിസേയർക്ക് യേശുവിനെ യഥാർഥ ഇടയനായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത് നിഷ്കളങ്കമായ അറിവില്ലായ്മ ആയിരുന്നില്ല; അവിടുത്തെ ദൈവിക ദൗത്യത്തെ നിരസിച്ചതിൽ വേരൂന്നിയ മനഃപൂർവമായ അന്ധതയായിരുന്നു. സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച അന്ധൻ വിശ്വാസത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തോടെ യേശുവിന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജ്ഞാനത്താൽ ‘കാണുന്നു’ എന്ന് അവകാശപ്പെട്ട ഫരിസേയർ, നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം കേൾക്കാനും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാനും വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ പാപത്തിൽ തുടർന്നു.
തങ്ങളുടെ മതവിശ്വാസങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും അപരിചിതനായ ഒരാളായിട്ടാണ് ഫരിസേയർ യേശുവിനെ കണ്ടത്. അവർ അവിടുത്തെ ഒരു ആൾമാറാട്ടക്കാരനായി മുദ്രകുത്തി. ഒരു ശിശുവിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രതികരണത്തിൽനിന്നോ ആടുകളുടെ സ്വാഭാവികമായ പ്രതികരണത്തിൽനിന്നോ വ്യത്യസ്തമായി, യേശുവിനോടുള്ള ഫരിസേയരുടെ അപരിചിതത്വം അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് ഉടലെടുത്ത പാപമായിരുന്നു. അവർതന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ആ അന്ധത, ആശ്വാസം പകരുന്നതും അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിൽ പരിചിതവുമായ ദൈവസ്വരത്തിനു നേരേ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അടച്ചുകളഞ്ഞു. യേശുവിന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയുക എന്നാൽ കൃപയുടെ വിളിയോടു പ്രതികരിക്കുകയും അവിടുത്തെ പ്രബോധനങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുകയും അവിടുന്ന് നൽകുന്ന ജീവന്റെ പൂർണതയിലേക്ക് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അവിടുത്തെ മാർഗദർശനം നമുക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് വിനയത്തോടെ സമ്മതിച്ചാൽ മാത്രമേ, ആടുകളെപ്പോലെ, പച്ചപ്പുൽമേടുകളിലേക്കും രക്ഷയിലേക്കും നമ്മെ നയിക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.
ദൈവം രാവും പകലും നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ സ്വരം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? അതോ ഫരിസേയരെപ്പോലെ അവിടുത്തെ വിട്ട് പിന്തിരിയുന്നുവോ? നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവിടുത്തെ ദൈവിക സാന്നിധ്യവുമായി അടുത്ത പരിചയം വളർത്തുന്നതിലൂടെയാണ് നല്ല ഇടയനെ അനുഗമിക്കാൻ നാം തുടങ്ങുന്നത്. ഒരു ശിശുവിന് അമ്മയോടുള്ളതുപോലെയോ ആടുകൾക്ക് തങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തനായ ഇടയനോടുള്ളതുപോലെയോ ഉള്ള പരിചയം നമുക്ക് അവിടുത്തോടുണ്ടാകണം. നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയാതിരുന്നാൽ നാം വഴിതെറ്റിപ്പോകുകയും നമ്മെത്തന്നെ പരിപാലിക്കാൻ കഴിയാത്തവരായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. നമ്മെ നയിക്കാനും പരിപാലിക്കാനും നവജീവന്റെ സമൃദ്ധമായ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും യേശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ അടുത്തറിയുകയും അവിടുത്തെ സ്വരത്തിനു മാത്രം ചെവികൊടുക്കുകയും ചെയ്യുക. അപ്പോൾ, ആ അന്ധനെപ്പോലെ, വിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വിധത്തിൽ നിങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങും.
എന്റെ നല്ല ഇടയനായ യേശുവേ, അങ്ങ് രാവും പകലും എന്നെ വിളിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അങ്ങയുടെ മൃദുവായ സ്വരം കേൾക്കാനും അതിനോടു പ്രതികരിക്കാനും എത്രയോ തവണ ഞാൻ പരാജയപ്പെടുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം പാപം വരുത്തിയ അന്ധതയിൽനിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങനെ, വിനയത്തോടെ അങ്ങയിലേക്കു തിരിയാനും ആശ്വാസം പകരുന്ന അങ്ങയുടെ പരിചിതസ്വരം പിന്തുടരാനും എനിക്കു കഴിയട്ടെ. എന്റെ നല്ല ഇടയനായ യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സ്നേഹത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും പൂർണത
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ഞായർ (വർഷം B)—നല്ല ഇടയന്റെ ഞായർ
ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. പിതാവ് എന്നെ അറിയുകയും ഞാൻ പിതാവിനെ അറിയുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, എനിക്കുള്ളവയെ ഞാൻ അറിയുന്നു; എനിക്കുള്ളവ എന്നെയും അറിയുന്നു. ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ ജീവൻ അർപ്പിക്കും. യോഹന്നാൻ 10:14–15
മറ്റൊരാൾ നമ്മെ യഥാർഥമായി അറിയുക എന്നത് ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും ആഴമായ സംതൃപ്തി നൽകുന്ന അനുഭവങ്ങളിലൊന്നാണ്—പരസ്പരം പൂർണമായി അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്ര അടുപ്പവും വിശ്വാസവും പരസ്പര സമർപ്പണവുമുള്ള ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക. ആദർശപരമായി, ഇത്തരം അടുത്ത ബന്ധങ്ങൾ കുടുംബങ്ങളിൽ, സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിലും മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിലും കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ പ്രത്യേകിച്ച് ജീവിതപങ്കാളികൾ തമ്മിലാണ് അവ കാണപ്പെടുന്നത്. പരസ്പരം സമഗ്രമായും ഉറ്ററിഞ്ഞും ജീവിക്കുന്ന ദമ്പതികൾ അന്യോന്യം ആശ്വാസവും ശക്തിയും കണ്ടെത്തുന്നു. ഇത്തരം ദാമ്പത്യ ഐക്യം ശാരീരികവും മാനസികവും വൈകാരികവും ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ എല്ലാ തലങ്ങളിലും പരസ്പരബന്ധത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്.
ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം ശാരീരികമല്ലെങ്കിലും, അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സംസർഗത്തിന്റെ പൂർണത അത്രമേൽ ആഴമുള്ളതും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതും വ്യക്തിബന്ധത്തിൽ അധിഷ്ഠിതവുമായ ഒരു ഐക്യമാണ്. അതിനാൽ മഹാന്മാരായ അനേകം മൗതികാനുഭവികൾ അതിനെ മൗതിക വിവാഹം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആദർശപരമായ ഭൗമിക വിവാഹം ആഴമായ സംതൃപ്തി നൽകുന്നതുപോലെ, ദൈവൈക്യം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന മൗതിക വിവാഹത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നവർ വിവരണാതീതമായ സംതൃപ്തി അനുഭവിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, തന്റെ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്ന നല്ല ഇടയനായി യേശു തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവിടുന്ന് ഇങ്ങനെയും പറയുന്നു: “പിതാവ് എന്നെ അറിയുകയും ഞാൻ പിതാവിനെ അറിയുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഞാൻ എനിക്കുള്ളവയെ അറിയുന്നു; എനിക്കുള്ളവ എന്നെയും അറിയുന്നു.” ആ വാക്യത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം ദൈവം ദൈവമായിരിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമാണ്: “ഞാൻ എനിക്കുള്ളവയെ അറിയുന്നു…” നാം നമ്മെത്തന്നെ അറിയുന്നതിനെക്കാൾ ഏറെ നന്നായി ദൈവം നമ്മെ പൂർണമായി അറിയുന്നു. നമ്മുടെ ഓരോ ചിന്തയും ആഗ്രഹവും ഉൾപ്രേരണയും പ്രവൃത്തിയും അവിടുന്ന് അറിയുന്നു. ദൈവം നമ്മെ പരിപൂർണമായി അറിയുന്നു.
ആ വാക്യത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രത്യുത്തരത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രാർഥനാപൂർവമായ ധ്യാനമില്ലെങ്കിൽ നാം എളുപ്പത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെപോകാവുന്ന ആഴമായ അർഥവും അതിനുണ്ട്: “…പിതാവ് എന്നെ അറിയുകയും ഞാൻ പിതാവിനെ അറിയുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, എനിക്കുള്ളവ എന്നെയും അറിയുന്നു.” എത്ര വിസ്മയകരമായ വിളിയാണ് നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്! അളക്കാനാവാത്ത ഉറ്റബന്ധത്തിൽ ദൈവത്തെ അറിയാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വവുമായുള്ള ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കു നാം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ബന്ധത്തിൽ, തന്റെ ദൈവിക സ്വഭാവത്തിന്റെ അഗാധതകൾ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടും തന്റെ പരിപൂർണ സ്നേഹം സമൃദ്ധമായി നമ്മുടെമേൽ ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ടും തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു തുറന്നുതരാമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ ദൈവിക ഉറ്റബന്ധത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്ന വിശുദ്ധർ—മൗതിക വിവാഹം അഥവാ ദൈവൈക്യം പ്രാപിച്ചവർ—ഒന്നിനും മറികടക്കാനാവാത്ത ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നത്ര സംതൃപ്തരായിരുന്നു. അവരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ഉറ്റ അറിവും മറ്റെല്ലാ ഭൗമിക സംതൃപ്തികളെയും അതിശയിച്ചു. തത്ഫലമായി, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അതിസമൃദ്ധമായ സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു; ആ സ്നേഹം അവർ മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ ഉദാരമായി ചൊരിഞ്ഞു.
ദൈവവുമായുള്ള ഉറ്റബന്ധവും, നമുക്കു പരസ്പരമുള്ള ഉറ്റബന്ധംപോലും, അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്കു തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും അപരൻ ആ അറിവ് സ്വീകരിക്കുന്നതുമാണ്. ഈ ആദർശം ക്രൈസ്തവ വിവാഹത്തിലേക്കും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലേക്കും ക്രിസ്തുകേന്ദ്രീകൃതമായ സൗഹൃദങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇത്തരത്തിലുള്ള പരസ്പരബന്ധാധിഷ്ഠിത സ്നേഹത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും പൂർണത ആത്യന്തികമായി ഈ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തോടു മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാകൂ; വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ അത് മാലാഖമാരും വിശുദ്ധരുമായും പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, സ്വർഗത്തിലെ സൗഭാഗ്യദർശനത്തിലൂടെ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ പൂർണമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനുപുറമേ, ഓരോ മാലാഖയെയും വിശുദ്ധനെയും കുറിച്ച് ഉറ്റബന്ധത്തിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അറിവും നാം അനുഭവിക്കുന്ന സംതൃപ്തി വർധിപ്പിക്കും.
തന്റെ ആടുകളെ പരിപൂർണമായി അറിയുകയും, പിതാവ് തന്നെ അറിയുന്നതുപോലെയും താൻ പിതാവിനെ അറിയുന്നതുപോലെയും നാം തന്നെ അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നല്ല ഇടയനായ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ദൈവം നമ്മെ അറിയുന്നതിനും നാം അവിടുത്തെ അറിയുന്നതിനുമുള്ള ആഗ്രഹം കണ്ടെത്താൻ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കു നോക്കുക—മുൻകാല ബന്ധങ്ങൾ നമ്മിൽ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ പലപ്പോഴും മറച്ചുകളയുന്ന ഒരാഗ്രഹമാണത്. ദൈവം തന്റെ ഭാഗം ഇതിനകം നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആ വിശുദ്ധമായ ആഗ്രഹം വീണ്ടെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക. അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ പരിപൂർണമായി അറിയുന്നു. താൻ ആരാണെന്ന അറിവ് അനുദിനം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ അവിടുത്തെ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവൈക്യത്തിലേക്കു യാത്രചെയ്യാൻ അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ആ ഉറ്റബന്ധം, സ്നേഹത്തിന്റെ ആ ബന്ധം, തിരഞ്ഞെടുക്കുക; നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് കൊതിക്കുന്ന സംതൃപ്തി അനുഭവിക്കുമ്പോൾ ആനന്ദിക്കുക.
പരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, അങ്ങയിലെ മൂന്നു വ്യക്തികളും പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന സ്നേഹവും അറിവും, സ്വർഗത്തിൽ പൂർണമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുമ്പോഴും, എല്ലാ മാനുഷിക ഗ്രാഹ്യശക്തിക്കും അതീതമാണ്. എങ്കിലും, അങ്ങയുമായുള്ള ഉറ്റബന്ധത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്ന അറിവ് ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും പരിപൂർണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് അങ്ങ് തന്നെത്തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയെ അറിയാൻ എനിക്കാവശ്യമായ ധൈര്യം നൽകണമേ. സാധ്യമായത്ര പൂർണമായി അങ്ങയെ അറിയാനും സ്നേഹിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന് എല്ലാ മുറിവുകളും തടസ്സങ്ങളും നീക്കണമേ. എന്റെ നല്ല ഇടയനായ യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ശ്രവിക്കലും അനുഗമിക്കലും സ്വീകരിക്കലും
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ഞായർ (വർഷം C)—നല്ല ഇടയന്റെ ഞായർ
യേശു പറഞ്ഞു: “എന്റെ ആടുകൾ എന്റെ സ്വരം കേൾക്കുന്നു; എനിക്ക് അവയെ അറിയാം; അവ എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നു. ഞാൻ അവയ്ക്ക് നിത്യജീവൻ നൽകുന്നു; അവ ഒരിക്കലും നശിച്ചുപോകുകയില്ല. എന്റെ കൈയിൽനിന്ന് അവയെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുകയില്ല.” യോഹന്നാൻ 10:27–28
നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? യേശുവിന്റെ ആടുകളിൽപ്പെട്ടവർ അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുകയും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നും അവർക്ക് നിത്യജീവൻ നൽകപ്പെടുന്നുവെന്നും ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം വളരെ വ്യക്തമായി നമ്മോടു പറയുന്നു. നല്ല ഇടയനെ അനുഗമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നമുക്കു നിത്യജീവൻ സ്വീകരിക്കാനാവില്ല; അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാനുമാവില്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം നമ്മുടെ ശരീരത്തിലും ആത്മാവിലും മുഴങ്ങുകയും കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുകയും വേണം. അവിടുത്തെ സ്വരം വ്യക്തവും ഉറപ്പുള്ളതുമാണെങ്കിലും, മുമ്പ് നാം എത്ര നന്നായി ശ്രവിക്കുകയും പ്രത്യുത്തരം നൽകുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച്, വ്യത്യസ്ത അളവുകളിലും വ്യത്യസ്ത രീതികളിലുമാണ് നാം അവിടുത്തെ കേൾക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ സഹായത്തോടെ നാം പൂർണതയിലേക്കു വളർത്തുന്ന ഒരു ശീലമായി അവിടുത്തെ ശ്രവിക്കൽ മാറണം.
ഒരു ഉപമയായി പറയാം: രണ്ടുപേർ പ്രണയബന്ധം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, പരസ്പരം ആശയവിനിമയം നടത്തുക പലപ്പോഴും പ്രയാസകരമാണ്. എന്നാൽ സ്നേഹപൂർണമായ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിടുമ്പോൾ അത് ഏറെ എളുപ്പമാകുന്നു. എഴുപതിലേറെ വർഷമായി വിവാഹിതരായി കഴിയുന്ന, തൊണ്ണൂറുകളിൽ പ്രായമുള്ള, പരസ്പരം ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടു ജീവിതപങ്കാളികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ഒരാൾ മറ്റേയാളോട് എന്തെങ്കിലും പറയുമ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി പരസ്പരം അടുത്തറിഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അവരുടെ ആശയവിനിമയം നടക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഭാര്യ ഒരാളെ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടുകയും “എനിക്ക് വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്” എന്നു പറയുകയും ചെയ്താൽ, അവൾ തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാര്യം അറിയിക്കുകയാണ്. ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണ് അവൾ അതു പറയുന്നതെങ്കിൽ, അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ പശ്ചാത്തലത്തിലായിരിക്കും അദ്ദേഹം ആ വാക്കുകൾ ഉടനടി കേൾക്കുക. അവൾ വായിച്ച അനേകം പുസ്തകങ്ങളും അവയെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിന്തകളും അവൾക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം ഓർക്കും. അതുപോലെ, “എനിക്ക് ക്ഷീണമുണ്ട്” എന്നു ഭർത്താവ് പറയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യം, സമീപകാലത്തെ ഉറക്കരീതി, സാധാരണയായി അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഭാര്യ അതു മനസ്സിലാക്കുന്നത്.
സ്നേഹപൂർണമായ ഏതൊരു ദാമ്പത്യത്തിലെയും ജീവിതപങ്കാളികൾ പരസ്പരം അറിയുന്നതിനെക്കാൾ എത്രയോ നന്നായി, ദൈവം നമ്മെ പൂർണമായി അറിയുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു ഈ സത്യം അസന്ദിഗ്ധമായി പറയുന്നു: “ഞാൻ അവയെ അറിയുന്നു.” അവിടുന്ന് ദൈവമായതിനാൽ, അവിടുത്തെ അറിവ് ഒരിക്കലും ഉപരിപ്ലവമല്ല; മറിച്ച്, തന്റെ ആടുകളെ സംബന്ധിക്കുന്ന സകലതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു—ഓരോ ചിന്തയും വികാരവും ബലഹീനതയും മുറിവും പാപവും ശീലവും സന്തോഷവും പ്രവൃത്തിയും.
നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം ശ്രവിക്കാനും അതിനോടു പ്രതികരിക്കാനും നാം തുടങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ബലഹീനതയും പാപവും പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഗ്രാഹ്യശക്തിയെ മങ്ങലേൽപ്പിക്കുന്നു. ആശയവിനിമയത്തിനു പലപ്പോഴും തടസ്സം നേരിടുന്നത് ദൈവം കാരണമല്ല; മറിച്ച്, നാം ഇനിയും അവിടുത്തെ അറിയുകയോ അവിടുത്തെ വഴികൾ മനസ്സിലാക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. നാം ദൈവമല്ല. നാം സർവജ്ഞരുമല്ല. അതിനാൽ, യേശുവിന്റെ അജഗണത്തിൽ ഉൾപ്പെടാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, കാലക്രമേണ നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയാൻ നാം പഠിക്കണം. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ജീവിതപങ്കാളികളെപ്പോലെ, ദൈവത്തിന്റെ വഴികളും അവിടുത്തെ അഭിലാഷങ്ങളും അവിടുന്ന് നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്ന രീതികളും നമുക്കു പരിചിതമാകണം.
ആഴമുള്ളതും നല്ലതുമായ ആശയവിനിമയത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ബന്ധം മറ്റൊരാളുമായി വളർത്തിയെടുക്കാൻ എത്ര സമയവും പരിശ്രമവും ആവശ്യമാണെന്നു ചിന്തിക്കുക. ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. അനുദിന പ്രാർഥന അത്യാവശ്യമാണ്—ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കലോ വല്ലപ്പോഴുമോ മാത്രമല്ല, ഓരോ ദിവസവും. പ്രാർഥനാവേളയിൽ നാം ശ്രവിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ ഭാഷ നാം പഠിക്കണം. ചിലപ്പോൾ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ ഒരു ഭാഗത്തിലൂടെ നമ്മെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ ആത്മീയ ശൂന്യതയുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ അവിടുന്ന് നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു; അവിടുന്ന് പറയുന്നത് നാം ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് അതുവഴി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാം പഠിക്കുകയും വിശുദ്ധരെക്കുറിച്ച് അറിയുകയും സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ നമ്മുടെ മനസ്സുകളെ നിരന്തരം സത്യത്താൽ നിറയ്ക്കാനും ലോകത്തിലൂടെയോ ബലഹീനവും പതിതവുമായ നമ്മുടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയിലൂടെയോ നമ്മിലേക്കെത്തുന്ന അനേകം അസത്യങ്ങളെ ചെറുക്കാനും നമുക്കു കഴിയും.
ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം നമുക്ക് എത്രയധികം പരിചിതമാകുന്നുവോ, അത്രയധികം അത് വ്യക്തമാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം എത്രയധികം വ്യക്തമാകുന്നുവോ, അചഞ്ചലമായ ആദരവോടും നന്ദിയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ അനുസരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും അത്രയധികം വർധിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലം നിത്യജീവനാണ്—മരണശേഷം മാത്രമല്ല, ഇവിടെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ. ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിന്റെയും ശ്രവിക്കുന്നതിന്റെയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിന്റെയും പ്രതികരിക്കുന്നതിന്റെയും ഉറച്ച അടിത്തറയിൽ പണിതുയർത്തിയ, ദൈവവുമായുള്ള സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ ഫലമാണ് നിത്യജീവൻ. ഇവിടെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിത്യതയിൽ ജീവിക്കുക എന്നതിനർഥം, സ്നേഹത്തിലുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെ അവിടുത്തെ ഉത്ഥാനത്തിൽ പങ്കുചേർന്നുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.
നല്ല ഇടയനുമായുള്ള നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. അവിടുത്തെ സ്വരം നിങ്ങൾക്കു പരിചിതമല്ലെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ അറിയുന്നതിനാവശ്യമായ കഠിനപരിശ്രമത്തിനു നിങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുക. ദിവസേന പ്രാർഥിക്കുന്ന ശീലം വളർത്തിയെടുക്കുക. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്താൽ നിങ്ങളുടെ മനസ്സു നിറയ്ക്കുക. വിശുദ്ധരെക്കുറിച്ചു വായിക്കുക. ഭക്താനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ആചരിക്കുക. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കൃപയുടെ സമൃദ്ധമായ പച്ചപ്പുൽമേടുകളിലേക്കു നിങ്ങളെ നയിക്കും.
സർവജ്ഞനായ ദൈവമേ, അങ്ങ് എന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ആഴങ്ങൾവരെ പരിശോധിക്കുകയും എന്നെ പൂർണമായി അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങ് എന്നെ അറിയുന്നതുപോലെയും അങ്ങും പിതാവും പരസ്പരം അറിയുന്നതുപോലെയും അങ്ങയെ അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയോടു സംസാരിക്കാനും അങ്ങയെ ശ്രവിക്കാനും അനുസരിക്കാനും പഠിക്കുവാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ, ഇപ്പോഴും സ്വർഗത്തിലും നിത്യജീവനിലേക്ക് അങ്ങ് എന്നെ നയിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ കഴിയുമാറാകട്ടെ. എന്റെ നല്ല ഇടയനായ യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
നല്ല ഇടയന്റെ ധൈര്യം
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച (വർഷം A)
യേശു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നല്ല ഇടയനാണ്. നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നു. ഇടയനല്ലാത്തവനും ആടുകൾ സ്വന്തമല്ലാത്തവനുമായ കൂലിക്കാരൻ ചെന്നായ വരുന്നതു കാണുമ്പോൾ ആടുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിപ്പോകുന്നു; ചെന്നായ അവയെ പിടിക്കുകയും ചിതറിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൻ കൂലിക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുന്നവനും ആടുകളെക്കുറിച്ച് കരുതലില്ലാത്തവനുമായതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.” യോഹന്നാൻ 10:11–13
ഒരു ഇടയനെ “നല്ലവൻ” ആക്കുന്നത് എന്താണ്? ഒരു ഇടയന്റെ കടമകൾ വലിയ ത്യാഗവും സമയവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. തന്റെ നവജാതശിശുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധാലുവായ ഒരു അമ്മയെപ്പോലെ, ഇടയൻ തന്റെ സമയവും ഊർജവും അജഗണത്തിന്റെ പരിപാലനത്തിനായി സമർപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിൾ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഇടയന്മാർ പലപ്പോഴും പട്ടണങ്ങളുടെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിലെ ഗുഹകളിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. അവിടെ ധാരാളം പച്ചപ്പുൽമേടുകളും ആടുകൾക്കു ചുറ്റിനടക്കാനുള്ള സ്ഥലവും ജലസ്രോതസ്സുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗുഹകൾ രാത്രിയിൽ സുരക്ഷിതമായ ഇടവും പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയിൽനിന്നു സംരക്ഷണവും നൽകി. പകൽസമയത്ത്, ഏറെക്കുറെ ഒരു പിതാവിനെപ്പോലെ ഇടയൻ അജഗണത്തെ കാത്തുപരിപാലിച്ചു. തന്റെ കടമകൾ അവഗണിച്ച് അശ്രദ്ധനായാൽ, ഏതെങ്കിലും ആട് വഴിതെറ്റിപ്പോകുകയോ ഒരു ചെന്നായ്ക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഇരയാകുകയോ ചെയ്യാമെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
ദൈവിക സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും അതിലും മഹത്തായ യാഥാർഥ്യം വെളിപ്പെടുത്താൻ യേശു പരിചിതമായ ഈ പ്രതീകത്തെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, ഇടയന്റെ ഈ പ്രതീകത്തിന് യേശു തികച്ചും പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. അവിടുന്ന് പറയുന്നു: “നല്ല ഇടയൻ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” ഇത് ഒരു ഇടയന്റെ സാധാരണ ചുമതലകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നതായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ ഇതുമായി ഒരു ബന്ധം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കാം. ഇടയന്മാർ ചെലവഴിക്കുന്ന സമയവും കാണിക്കുന്ന സമർപ്പണവും ഓർത്തുകൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ പ്രബോധനത്തെ ചിലർ ആലങ്കാരികമായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കാം. ഇതിൽനിന്ന് ആലങ്കാരികമായ ഒരു പാഠം പഠിക്കാനുണ്ടെങ്കിലും, യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം അതിലുമധികമായിരുന്നു.
യേശു ആദ്യം തന്നെത്തന്നെ നല്ല ഇടയനായി വെളിപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് അതിന്റെ അർഥം അവിടുന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു: തന്റെ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി അവിടുന്ന് സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കും. അവിടുത്തെ ശ്രോതാക്കൾക്ക് ആ അർഥം മനസ്സിലാകാതെ പോയിരിക്കാമെങ്കിലും, തന്റെ സുവിശേഷം എഴുതുമ്പോൾ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേവലം ആലങ്കാരികമല്ലെന്നും അക്ഷരാർഥത്തിൽത്തന്നെയുള്ളവയാണെന്നും പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു—തന്റെ ആടുകളുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി യേശു കുരിശിൽ മരിക്കുമായിരുന്നു.
സ്വന്തം ആടുകളെ മേയ്ക്കുന്ന യഥാർഥ ഇടയനെയും കൂലിക്കാരനെയും തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് യേശു ഈ രൂപകം തുടരുന്നു. അപകടം നേരിടുമ്പോൾ കൂലിക്കാരൻ സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കായി ഓടിപ്പോകുന്നു; എന്നാൽ ഇടയൻ തന്റെ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി ഉറച്ചുനിന്ന് പോരാടുന്നു, മരണംവരെയും. യേശു നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതെന്താണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം, ദൈവത്തിന്റെ അജഗണമായ അവിടുത്തെ സകല ജനങ്ങളോടുമുള്ള നമ്മുടെ കടമയും ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ സഭയിലെ അംഗങ്ങളെന്ന നിലയിൽ, അവിടുത്തെ ഇടയദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ പങ്കുചേരേണ്ട വഴികൾ നമ്മുടെ ദൈവവിളികൾ പ്രത്യേകമായി നമുക്കു വ്യക്തമാക്കിത്തരും. ഉദാഹരണത്തിന്, മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ മക്കളോട് അത്രയേറെ സമർപ്പണമുള്ളവരായിരിക്കണം; സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ മക്കളുടെ ജീവനെ അവർ വിലമതിക്കണം. തങ്ങളുടെ അജഗണങ്ങളെ ആത്മീയമായി നയിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടയന്മാരാകാനാണ് വൈദികരും സന്ന്യസ്തരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, നാം ഓരോരുത്തരും നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന വിളിക്കനുസരിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഇടയദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരണം. ഇത് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന രീതി വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാമെങ്കിലും, അതിനായുള്ള സമർപ്പണത്തിന്റെ അളവ് വ്യത്യസ്തമാകരുത്. ത്യാഗപൂർണവും നിസ്വാർഥവും സമ്പൂർണമായ സ്വയംദാനവുമായ ജീവിതം നയിക്കാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. തന്റെ അജഗണത്തോടുള്ള നല്ല ഇടയന്റെ സമർപ്പണം അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, ധൈര്യത്തോടെയും പൂർണമായും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ ജീവൻ അർപ്പിക്കണം.
നല്ല ഇടയനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ, അനുദിന പരസ്നേഹപ്രവൃത്തികളിലൂടെയും നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലൂടെയും നമ്മുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവരോടുള്ള അചഞ്ചലമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയും ഈ ധൈര്യം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സമൂലമായ ഈ സ്നേഹത്തിലൂടെ, നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം ലോകത്തിനു വെളിപ്പെടുത്തുകയും ദൈവിക ഇടയന്റെ കീഴിൽ എല്ലാവരെയും ഒരേ ആലയിൽ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാനുള്ള അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉത്ഥാനത്തിന്റെ ആനന്ദം ആഘോഷിക്കുന്നത് തുടരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ നല്ല ഇടയന്റെ ധീരമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയാണ് ഈ ആനന്ദം നേടപ്പെട്ടതെന്ന് നാം ഓർക്കുന്നു.
നല്ല ഇടയനായിരിക്കാനുള്ള തന്റെ ദൗത്യം യേശു പരിപൂർണമായി നിറവേറ്റിയതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവിടുത്തെ ധൈര്യവും ത്യാഗവും നിസ്വാർഥസ്നേഹവും ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്ക് നല്ല ഇടയനായിരിക്കുക മാത്രമല്ല, തന്റെ ഇടയദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. മറ്റൊരാളുടെ നന്മയ്ക്കായി നിസ്വാർഥമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു? നിങ്ങൾക്കുതന്നെ വലിയ നഷ്ടം സഹിക്കേണ്ടിവന്നാലും മറ്റുള്ളവരുടെ രക്ഷ തേടാൻ നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം സന്നദ്ധരാണ്? യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ ഹൃദയമാണ് പരസ്നേഹം. സ്നേഹിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുമായി ഇടപെടുമ്പോൾ നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും അതേ പരസ്നേഹം നിറഞ്ഞുനിൽക്കണം. നല്ല ഇടയന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേർന്നും ദൈവത്തിന്റെ അജഗണത്തിനുവേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ജീവൻ അർപ്പിച്ചും അവിടുത്തെ ആദരിക്കുകയും അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുകയും ചെയ്യുക.
എന്റെ നല്ല ഇടയനേ, കുരിശിൽ വേദനാജനകമായ മരണം വരിച്ചുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ ആടുകളായ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങ് സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിച്ചു. അങ്ങയുടെ ധൈര്യവും ത്യാഗവും ഞങ്ങളെ പാപത്തിൽനിന്നും ദുഷ്ടനിൽനിന്നും രക്ഷിച്ച് നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ നിസ്വാർഥമായ ബലി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ അങ്ങയെ അറിയാനും നിത്യജീവനിൽ പങ്കുചേരാനും ഇടയാകേണ്ടതിന്, അവർക്കുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ബലിയിൽ പങ്കുചേരാൻ ഞാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനാകുന്നു. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
സുരക്ഷിതത്വവും വ്യക്തതയും പകരുന്ന സ്വരം
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച (വർഷം B & C)
“എന്നാൽ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നവനാണ് ആടുകളുടെ ഇടയൻ. വാതിൽക്കാവൽക്കാരൻ അവനു വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു; ഇടയൻ തന്റെ സ്വന്തം ആടുകളെ പേരുചൊല്ലി വിളിച്ച് പുറത്തേക്കു നയിക്കുമ്പോൾ അവ അവന്റെ സ്വരം കേൾക്കുന്നു. തനിക്കുള്ളവയെയെല്ലാം പുറത്തിറക്കിയശേഷം അവൻ അവയുടെ മുമ്പിൽ നടക്കുന്നു; അവന്റെ സ്വരം തിരിച്ചറിയുന്നതിനാൽ ആടുകൾ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 10:2–4
ക്രിസ്തുവിനോടും അവിടുത്തെ സഭയോടുമുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം പരിശോധിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന വ്യക്തമായൊരു ചിത്രം ഇടയനെയും ആടുകളെയും കുറിച്ചുള്ള ഇന്നത്തെ രൂപകം നമുക്കു നൽകുന്നു. ആട്ടിൻതൊഴുത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ കഴിയുന്ന ആടുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഈ സുവിശേഷഭാഗം ആരംഭിക്കുന്നത്. പുരാതന ഇസ്രായേലിൽ, രാത്രിയിൽ ഇരപിടിയന്മാരിൽനിന്നും കള്ളന്മാരിൽനിന്നും ആടുകളെ സംരക്ഷിക്കാനായി മതിൽകെട്ടി വേർതിരിച്ച ഇടമായിരുന്നു ആട്ടിൻതൊഴുത്ത്. പലപ്പോഴും കല്ലുകളോ മുള്ളുള്ള ചില്ലകളോ കൊണ്ടാണ് അത് നിർമിച്ചിരുന്നത്. പ്രവേശിക്കാൻ ഇടുങ്ങിയ ഒരേയൊരു വാതിൽ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന അത് സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും വിശ്രമത്തിന്റെയും ഇടമായിരുന്നു. സാധാരണയായി ഒരു വാതിൽക്കാവൽക്കാരൻ അതിനു കാവൽനിന്നിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഇടയൻതന്നെ പ്രവേശനസ്ഥാനത്തിനു കുറുകെ കിടന്നുകൊണ്ട്, അക്ഷരാർഥത്തിൽ “വാതിൽ” ആയിത്തീർന്നിരുന്നു.
ആട്ടിൻതൊഴുത്ത് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഇടമാണെന്ന ഈ ഉപമ യേശുവിന്റെ ശ്രോതാക്കൾക്ക് ഉടൻതന്നെ മനസ്സിലായിരിക്കണം. ഇന്ന് നാം വിശ്രമിക്കേണ്ട ആത്മീയമായ ആട്ടിൻതൊഴുത്ത് സഭയാണ്. രക്ഷയുടെ മാർഗമായിട്ടാണ് ക്രിസ്തു സഭയെ സ്ഥാപിച്ചത്. സഭ ദൃശ്യവും മൗതികവുമായ ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്. ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ച അധികാരശ്രേണിക്കു കീഴിൽ ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹമാണ് ദൃശ്യസഭ. മാർപാപ്പയും അദ്ദേഹത്തോടു കൂട്ടായ്മയിലുള്ള മെത്രാന്മാരുമാണ് അതിന്റെ ഇടയന്മാർ; അവർ കൂദാശകൾ പരികർമം ചെയ്യുകയും ദൈവവചനം പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സഭയുടെ മൗതികമായ മാനം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണ്; അത് ഭൂമിയിലും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തും സ്വർഗത്തിലുമുള്ള എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും അവിടുത്തോടുള്ള ആഴമേറിയതും ശാശ്വതവുമായ കൂട്ടായ്മയിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
ക്രിസ്തുവിനോടും അവിടുത്തെ ദൃശ്യസഭയോടുമുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ നാം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അവിടുത്തെ മൗതികശരീരത്തിലെ ആത്മീയ അംഗങ്ങളാണ് നാം. കൂദാശകൾ വിശ്വസ്തതയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയും സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരം പഠിപ്പിക്കുന്ന സുവിശേഷസത്യത്തോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതിലൂടെയും ആത്മീയവും ദൃശ്യവുമായ ഈ കൂട്ടായ്മ പ്രകടമാകുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പിൻഗാമികളായ മാർപാപ്പയും മെത്രാന്മാരും രക്ഷയ്ക്ക് ആവശ്യമായ സത്യങ്ങളിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുകയും തെറ്റിൽനിന്നും പാപത്തിൽനിന്നും സുരക്ഷിതമായ അഭയസ്ഥാനമായി സഭ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. സഭ പ്രഘോഷിക്കുകയും വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ടും കൂദാശകളിൽ സജീവമായി പങ്കുചേർന്നുകൊണ്ടും നാം സഭയാകുന്ന ആട്ടിൻതൊഴുത്തിൽ സുരക്ഷിതരായി നിലനിൽക്കുന്നു; ദൈവകൃപ നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുകയും പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ ഉപമ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. തൊഴുത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ഇടയന്റെയും വാതിൽകാവൽക്കാരന്റെയും മാർഗനിർദേശം നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആടുകളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. ഈ ആടുകൾ അപകടങ്ങൾക്ക് ഇരയാകാവുന്ന അവസ്ഥയിലാകുന്നു. പാപം, തെറ്റ്, നിരാശ എന്നീ ചെന്നായ്ക്കളിൽനിന്നു സംരക്ഷണമില്ലാതെ അവ ആത്മീയ അപകടങ്ങളിലേക്കു വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് സഭാനേതാക്കൾക്കിടയിൽ ഉതപ്പുകളോ ബലഹീനതകളോ പ്രകടമാകുമ്പോൾ, ആട്ടിൻതൊഴുത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരായ ഇടയന്മാരെ അവിശ്വസിക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ വാതിൽകാവൽക്കാരുടെയും ഇടയന്മാരുടെയും കുറവുകൾ ഒരു വസ്തുതയ്ക്കും മാറ്റം വരുത്തുന്നില്ല: സഭതന്നെയാണ് നമ്മുടെ അഭയവും സങ്കേതവും; അതിലൂടെയാണ് ക്രിസ്തു നമ്മെ രക്ഷിക്കുകയും പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യരുടെ വീഴ്ചകൾ കാരണം സഭയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ആട്ടിൻതൊഴുത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം വിട്ടുപോകാനുള്ള അപകടത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതാണ്.
സഭ സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഇടം മാത്രമല്ല; നല്ല ഇടയൻ കടന്നുവന്ന് നമ്മെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്ന ഇടംകൂടിയാണ്. വഴിതെറ്റിയ ആടിനെ അന്വേഷിച്ച് നല്ല ഇടയൻ ചിലപ്പോൾ പുറപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും, തന്റെ അജഗണമായ നമ്മോടുള്ള അവിടുത്തെ പ്രധാന ഇടപെടൽ ആട്ടിൻതൊഴുത്തിനുള്ളിലും പച്ചപ്പുൽമേടുകളിലേക്കു നമ്മെ നയിക്കുമ്പോഴുമാണ് നടക്കുന്നത്. ഈ രണ്ട് അനുഭവങ്ങളിലും പൊതുവായുള്ളത് നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരമാണ്. സഭയുടെ ദൃശ്യസംവിധാനങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ് അവിടുന്നു നമ്മെ വിളിക്കുന്നത് നാം ആദ്യം കേൾക്കുന്നത്—അവിടുത്തെ വചനപ്രഘോഷണത്തിലൂടെയും കൂദാശകളുടെ കൃപയിലൂടെയും അവിടുത്തെ അജഗണത്തിന്റെ ചുമതല ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഇടയന്മാരുടെ മാർഗനിർദേശത്തിലൂടെയും. തുടർന്ന് ഒരു ആത്മീയയാത്രയുടെ പച്ചപ്പുൽമേടുകളിലേക്ക് അവിടുന്നു നമ്മെ നയിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെ നമ്മെ പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും പ്രാർഥനയിൽ നമ്മെ നയിക്കുകയും അവിടുത്തോടുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ഐക്യത്തിലേക്കു നമ്മെ അടുപ്പിക്കുന്ന പുണ്യങ്ങൾ നമ്മിൽ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
സഭയ്ക്കുള്ളിൽ നല്ല ഇടയന്റെ സ്വരം നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത് ഏതെല്ലാം വിധത്തിലാണെന്ന് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. വചനത്തിലൂടെയും കൂദാശകളിലൂടെയും അവിടുത്തെ ഇടയന്മാരുടെ മാർഗനിർദേശത്തിലൂടെയും നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ വിളി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? കൂടുതൽ ആഴമായ പ്രാർഥനയിലേക്കും കൂടുതൽ വലിയ വിശ്വാസാശ്രയത്തിലേക്കും ആത്മീയവളർച്ചയിലേക്കുമുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കുക. അവിടുത്തെ സ്വരം ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവിക്കുക. അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുന്നതിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും സുരക്ഷിതത്വവും പോഷണവും സമൃദ്ധമായ ജീവനും ലഭിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുക.
നല്ല ഇടയനായ അങ്ങേയ്ക്ക്, അങ്ങയുടെ സഭയാകുന്ന ആട്ടിൻതൊഴുത്തിനുള്ളിൽ എനിക്കു നൽകുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തിനായി ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു. അങ്ങയുടെ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ അങ്ങ് എന്നെ വിളിക്കുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാനും അങ്ങ് എവിടേക്കു നയിച്ചാലും അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാനുമുള്ള ധൈര്യം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ പച്ചപ്പുൽമേടുകളിൽനിന്ന് പോഷണം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിശുദ്ധിയിൽ വളരാൻ എനിക്കു കഴിയട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
നാം ശ്രവിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം വാരത്തിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
ജറുസലെമിൽ ദേവാലയപ്രതിഷ്ഠയുടെ തിരുനാൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. അത് ശീതകാലമായിരുന്നു. യേശു ദേവാലയപരിസരത്ത് സോളമന്റെ മണ്ഡപത്തിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ യഹൂദർ അവിടുത്തെ ചുറ്റുംകൂടി ചോദിച്ചു: “എത്രകാലം അങ്ങ് ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ആശങ്കയിൽ നിർത്തും? അങ്ങ് ക്രിസ്തുവാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളോടു വ്യക്തമായി പറയുക.” യേശു അവരോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല…” യോഹന്നാൻ 10:22–25
കർത്താവ് എത്രയോ തവണ നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നു; എന്നിട്ടും നാം ശ്രവിക്കുന്നില്ല! ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലെ യഹൂദരെപ്പോലെ നാമും ചോദിച്ചേക്കാം: “കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ തിരുവിഷ്ടം എന്നോടു വ്യക്തമായി പറയണമേ!” യേശു മറുപടി പറയുന്നു: “ഞാൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നിട്ടും നീ കേൾക്കുന്നില്ല.” അവിടുത്തെ സ്വരം നിരന്തരം മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ അത് തിരിച്ചറിയാൻ നാം കാതോർക്കണം.
യേശു ആദ്യം സംസാരിക്കുന്നത് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് സുവിശേഷങ്ങളിലൂടെ. വിശുദ്ധ ജെറോം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, “വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയാണ്.” വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയും ദൈവവചനത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സഭയുടെ പ്രബോധനാധികാരത്തിന്റെ പഠനങ്ങളിലൂടെയും എല്ലാ കാലഘട്ടത്തിനും ആവശ്യമായ വ്യക്തതയും ദിശാബോധവും നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ നമ്മെ നയിക്കുന്നതിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരു പ്രത്യേക വചനഭാഗംപോലും നമുക്കു പ്രകാശിപ്പിച്ചുതരുന്നു.
കൂദാശകളിലൂടെ, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിലൂടെയും അനുരഞ്ജന കൂദാശയിലൂടെയും, ദൈവം സംസാരിക്കുന്നു. അവയിൽ അവിടുത്തെ കൃപ നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും അവിടുത്തെ തിരുഹിതം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രാർഥനയും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അനുദിന പ്രാർഥനയിലുള്ള വിശ്വസ്തത ദൈവസ്വരം കേൾക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവിനെ ആഴപ്പെടുത്തുകയും അവിടുത്തോടുള്ള ഉറ്റബന്ധത്തിന് ആവശ്യമായ നിശ്ശബ്ദതയും വിശ്വാസപൂർവമായ ആശ്രയവും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ, അനുദിന ജീവിതത്തിലൂടെയും ദൈവം സംസാരിക്കുന്നു—മറ്റുള്ളവരിലൂടെയും സൃഷ്ടിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിലൂടെയും നമ്മുടെ കുരിശുകളിലൂടെയുംപോലും.
ദൈവം അനേകം വഴികളിലൂടെ നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ശ്രദ്ധാശൈഥില്യം, ഭയം, അഹങ്കാരം, വിശ്വാസക്കുറവ് എന്നിവ പലപ്പോഴും അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുന്നതിൽനിന്ന് നമ്മെ തടയുന്നു. ദൈവം നാടകീയമായ രീതിയിലോ നാം നിശ്ചയിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകൾക്കനുസരിച്ചോ സംസാരിക്കണമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, അവിടുത്തെ സൗമ്യവും നിരന്തരവുമായ സ്വരം നാം കേൾക്കാതെ പോയേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ എത്രയധികം ശാന്തമാക്കുകയും അവിടുത്തെ വചനത്തിൽ മുഴുകുകയും അവിടുത്തെ പരിപാലനയിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രയധികം നമ്മുടെ ദിവ്യ ഇടയന്റെ സ്വരം കേൾക്കുകയും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്യും.
യേശു തുടർന്ന് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “എന്റെ പിതാവിന്റെ നാമത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ എനിക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു” (യോഹന്നാൻ 10:25). തന്റെ അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രസംഗങ്ങളുടെ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചും വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചുമാണ് അവിടുന്ന് യഹൂദരോടു സംസാരിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും, നമ്മോടും അവിടുന്ന് ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. യേശുവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ വചനവും തിരുഹിതവും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
യേശുവിന്റെ ആടുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉൾപ്പെടാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുകയും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും വേണം. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഏറ്റവും ആശ്വാസം നൽകുന്നത് തന്റെ ആടുകളെക്കുറിച്ച് യേശു പറയുന്ന ഈ വാക്കുകളാണ്: “അവയെ എന്റെ കൈയിൽനിന്ന് ആർക്കും പിടിച്ചെടുക്കാനാവില്ല” (യോഹന്നാൻ 10:28). അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുകയും അതനുസരിച്ച് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് നാം നമ്മുടെ പങ്കു നിറവേറ്റുന്നെങ്കിൽ, തന്നോടു ദൃഢമായി ഐക്യപ്പെട്ടവരായി നമ്മെ സുരക്ഷിതരാക്കുമെന്നാണ് അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഒന്നിനും നമ്മെ ദ്രോഹിക്കാനോ നമ്മുടെ സമാധാനം കവർന്നെടുക്കാനോ ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ അകറ്റിനിർത്താനോ കഴിയില്ല.
നിങ്ങളെ നയിക്കുന്ന ദൈവസ്വരം എത്ര നന്നായി കേൾക്കുകയും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. ഏതെല്ലാം ശ്രദ്ധാശൈഥില്യങ്ങളോ ഭയങ്ങളോ ആണ് അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കുന്നതിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ തടയുന്നത്? ഒരു തടസ്സം നീക്കിക്കൊണ്ടും പ്രാർഥനാപൂർവമായ ശ്രദ്ധയിൽ വളരാൻ ദിവസവും കുറച്ചുസമയം നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ടും ആരംഭിക്കുക. വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളിൽ മുഴുകുക, അവിടുത്തെ സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുക, കൂദാശകളിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ പങ്കുചേരുക, അനുദിന പ്രാർഥനയിൽ കൂടുതൽ വിശ്വസ്തത വളർത്തുക. അവിടുത്തെ സ്വരം കേൾക്കാനും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാനും നിങ്ങൾ പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ സ്നേഹപൂർണമായ കരുതലിൽ നിങ്ങളെ സുരക്ഷിതരായി കാത്തുകൊള്ളുമെന്ന യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക. അവിടുത്തേക്കു മാത്രം നൽകാൻ കഴിയുന്ന സമാധാനത്തിലേക്കും സന്തോഷത്തിലേക്കും നിങ്ങളെ നയിച്ചുകൊണ്ട്, അനുദിനം വഴികാട്ടാൻ അവിടുത്തെ സ്വരത്തെ അനുവദിക്കുക.
എന്നും എന്നോടൊപ്പമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടും അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടും അങ്ങ് രാവും പകലും എന്നെ വിളിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ശ്രദ്ധാശൈഥില്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും അങ്ങയുടെ സ്വരം കേൾക്കാനാവാത്തവിധം മൂടിക്കളയുന്നു. എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും എന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കണമേ. അങ്ങയെ അറിയാനും വിശ്വസ്തതയോടെ അനുഗമിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന്, പ്രാർഥനയും ശ്രദ്ധയും ജീവിതശീലങ്ങളാക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവത്തെ യഥാർഥമായി കാണുക
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം വാരത്തിലെ ബുധനാഴ്ച
യേശു ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ എന്നിൽ മാത്രമല്ല, എന്നെ അയച്ചവനിലും വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നെ കാണുന്നവൻ എന്നെ അയച്ചവനെ കാണുന്നു. എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും അന്ധകാരത്തിൽ തുടരാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഞാൻ ലോകത്തിലേക്കു പ്രകാശമായി വന്നിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 12:44–46
ദൈവത്തെ കാണാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? കൃപാവസ്ഥയിൽ മരിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ സത്തയെയും മഹത്ത്വത്തെയും ഏറ്റവും വ്യക്തമായും തീവ്രമായും അനുഭവിച്ചറിയുന്ന സൗഭാഗ്യദർശനം ആസ്വദിക്കുമെന്ന് നമ്മുടെ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇനിയും ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമുള്ളവർക്ക്, നിത്യതയോളം അവിടുത്തെ ദർശിക്കാൻ അവരെ ഒരുക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണസ്ഥലം ദൈവത്തിന്റെ കരുണ ദാനമായി നൽകുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ എല്ലാവരും ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുകയും അവിടുത്തോടും എല്ലാ വിശുദ്ധരോടുമുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ പൂർണമായ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ദൈവത്തെ കാണുമെന്ന വാഗ്ദാനത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം സ്വർഗത്തിൽ മാത്രമല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്. വിശ്വാസത്തിലൂടെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ നാം അവിടുത്തെ കണ്ടുതുടങ്ങുന്നു. നിങ്ങൾ പിതാവിനെ കാണുന്നുണ്ടോ?
യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: “എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ എന്നെ അയച്ചവനിലും വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നെ കാണുന്നവൻ എന്നെ അയച്ചവനെ കാണുന്നു.” ഭൂമിയിൽ യേശു “അദൃശ്യനായ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായ”യായി പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തി (കൊളോസോസ് 1:15). യേശുവിന്റെ ദൈവികത അവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വത്തിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, അവിടുത്തെ അനുയായികൾക്ക് അവിടുന്നിലൂടെ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ വിശ്വാസം സഹായിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വം പൂർണമായി വെളിപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും, യേശുവിനെ ദർശിക്കുക എന്നത് യഥാർഥത്തിൽ ദൈവത്തെ ദർശിക്കുകതന്നെയായിരുന്നു.
ഇന്ന്, യേശുവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണത്തിനുശേഷവും, അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ. നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അപ്പവും വീഞ്ഞും മാത്രമേ ഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും, നാം ദൈവത്തെയാണ് ദർശിക്കുന്നതെന്ന് വിശ്വാസം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് താന്തും ഏർഗോ എന്ന സ്തുതിഗീതത്തിൽ പ്രഘോഷിച്ചതുപോലെ, “ദുർബലമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുന്നിടത്ത് വിശ്വാസം എല്ലാ കുറവുകളും നികത്തുന്നു.” വിശ്വാസത്തോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയെ സമീപിക്കുമ്പോൾ നാം യേശുവിനെ കാണുന്നു; അവിടുന്നിലൂടെ പിതാവിനെയും കാണുന്നു.
വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കു പുറമേ, കൃപ നമ്മെ സ്പർശിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, സ്നേഹപ്രവൃത്തി ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം, കൂദാശകൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, അവിടുത്തെ വചനം പ്രാർഥനാപൂർവം വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാം ദൈവസാന്നിധ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. ഈ നിമിഷങ്ങളിലൂടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രൂപത്തിൽ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുകളാൽ അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
യേശു ഇപ്രകാരവും പറഞ്ഞു: “എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആരും അന്ധകാരത്തിൽ കഴിയാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഞാൻ ലോകത്തിലേക്ക് പ്രകാശമായി വന്നിരിക്കുന്നു.” നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യവും പ്രവർത്തനവും ഉറപ്പിച്ചുതരുന്ന ആന്തരികമായ ഒരു പ്രകാശത്തിലൂടെയാണ് നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ ഈ വെളിച്ചം നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം കാണാനും അവിടുന്ന് സമീപസ്ഥനാണെന്ന് ഉറപ്പോടെ അറിയാനും വിശ്വാസം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഈ പ്രകാശം കാണുന്നുണ്ടോ? പുത്രനെയും പിതാവിനെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയും നിങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടോ?
വിശ്വാസത്തിന്റെ വിപരീതമായ സംശയം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അന്ധകാരം കൊണ്ടുവരുന്നു. സംശയത്തോടുള്ള പോരാട്ടം മനുഷ്യർക്ക് സാധാരണമാണെങ്കിലും, അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ ദൈവം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ദൈവം നൽകുന്ന യഥാർഥ വിശ്വാസം, നമ്മുടെ ശാരീരിക ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തിനെക്കാളും ആഴമേറിയ ഉറപ്പ് നമുക്കു നൽകുന്നു.
നാം തന്നെ കാണുമ്പോൾ പിതാവിനെയും കാണുന്നു എന്ന യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ആത്മീയദൃഷ്ടി തെളിമയുള്ളതാണോ? ഓരോ ദിവസവും ദൈവസാന്നിധ്യം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ, പ്രാർഥനയിലും കൂദാശകളിലും ജീവിതത്തിലെ കൃപാനിറവുള്ള നിമിഷങ്ങളിലും അവിടുത്തെ അന്വേഷിക്കുക. ദൈവത്തെ കാണുന്ന ശീലം നാം എത്രയധികം വളർത്തിയെടുക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്കു കഴിയും. സ്വർഗത്തിൽ അവിടുത്തെ മുഖാമുഖം കാണുകയും നിത്യമായ ആനന്ദത്തിലും സ്നേഹത്തിലും അവിടുത്തെ ദർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മഹത്വപൂർണമായ ദിവസത്തിനായി ഈ ശീലം നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.
എപ്പോഴും സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്തെങ്കിലും കൃപയാൽ ഞങ്ങളോടുകൂടെ വസിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ യഥാർഥ സാന്നിധ്യം അനുദിനം എന്നെ സ്പർശിക്കുന്നു. അങ്ങയെ കാണാനും അങ്ങയിലൂടെ പിതാവിനെ കാണാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങയോടൊപ്പം നടക്കാനും വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ എന്നേക്കും അങ്ങയിൽ ആനന്ദിക്കാനും എനിക്ക് ഈ ആത്മീയദൃഷ്ടി നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എളിമയിലൂടെ പൂർണത പ്രാപിക്കുന്ന സ്നേഹം
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയശേഷം യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ഒരു ദാസനും തന്റെ യജമാനനെക്കാൾ വലിയവനല്ല; ഒരു ദൂതനും തന്നെ അയച്ചവനെക്കാൾ വലിയവനുമല്ല. നിങ്ങൾ ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നെങ്കിൽ, ഇതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.” യോഹന്നാൻ 13:16–17
യേശു ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ഉടനെ, അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ നടന്ന സംഭവമാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷഭാഗം വിവരിക്കുന്നത്. എത്ര വലിയ എളിമയുടെ പ്രവൃത്തി! ഉപമിച്ചുപറഞ്ഞാൽ, ഒരു രാജാവ് തന്റെ മഹത്വം മാറ്റിവച്ച്, ദാസന്മാരുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനായി അവരുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി അവരുടെ ചെരിപ്പുകൾ മിനുക്കുന്നതുപോലെയാണിത്. യഥാർഥ മഹത്ത്വം അധികാരത്തിലല്ല, സ്നേഹത്തിലും എളിമയോടെയുള്ള സേവനത്തിലുമാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് ഈ പ്രവൃത്തി അവരെ പഠിപ്പിക്കും. അത്തരമൊരു പ്രവൃത്തി ആ ദാസന്മാരിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുകയും, രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ തങ്ങളുടെ കടമയും രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങളോടുള്ള തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും മനസ്സിലാക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.
ആ പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം യേശു ചെയ്ത എളിമയുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ പൂർണമായ അർഥം അപ്പസ്തോലന്മാർ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ കാലം കടന്നുപോകുകയും ആദിമസഭയുടെ ആത്മീയനേതാക്കളെന്ന നിലയിലുള്ള തങ്ങളുടെ ദൗത്യം അപ്പസ്തോലന്മാർ ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സേവനത്തിലൂടെയുള്ള നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ധാരണയുടെ അടിത്തറയായി യേശുവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. ക്രിസ്തുവിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിന്റെ ഇടയന്മാരെന്ന നിലയിൽ അവരും അനുകരിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടത് ഈ നേതൃത്വമാണ്. ദൈവരാജ്യത്തിലെ നേതൃത്വം ബഹുമതികളോ അംഗീകാരമോ തേടുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ നിസ്വാർഥമായി സേവിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം താഴ്ത്തുന്നതിലാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഇത് സഭയ്ക്കുള്ളിലെ നേതാക്കൾക്കു മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിലും കുടുംബങ്ങളിലും നേതൃത്വം വഹിക്കുന്നവർക്കും ബാധകമാണ്.
ആ അടുപ്പം നിറഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ യൂദാസും സന്നിഹിതനായിരുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ മാതൃക കൂടുതൽ ഹൃദയസ്പർശിയാകുന്നു. താൻ പാദങ്ങൾ കഴുകിയവരിൽ ഒരുവൻ തന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുമെന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കിയതായി സുവിശേഷം തുടർന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നിട്ടും അവിടുന്ന് യൂദാസിനെ ശുശ്രൂഷിച്ചു. ഈ ഒരൊറ്റ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ യേശു എളിമ പ്രകടിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, തന്റെ സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളില്ലെന്നും, തന്നെ നിരസിക്കുകയും ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരിലേക്കുപോലും അത് നീളുന്നുവെന്നും കാണിച്ചുതന്നു.
നമ്മെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ നമുക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവരെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, ഉടനടി രൂക്ഷമായി പ്രതികരിക്കാൻ നമുക്കു പ്രലോഭനമുണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിനെ അനുകരിക്കണമെങ്കിൽ, ഏറ്റവും വലിയ പാപികളെപ്പോലും കുറ്റം വിധിക്കുന്നതിനുപകരം അവരുടെ മുമ്പിലും നാം സ്വയം താഴ്ത്തണം. യൂദാസിന്റെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കലിനെ യേശു അംഗീകരിച്ചില്ല. മറിച്ച്, സങ്കീർത്തനം 41:10 ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് അത് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി: “എന്റെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചവൻ എനിക്കെതിരെ കുതികാൽ ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു.” തുടർന്ന്, തന്റെ ദൈവികദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് ശേഷിച്ച ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഉറപ്പുനൽകാൻ അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: “അതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ആകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്, സംഭവിക്കുന്നതിനുമുമ്പേ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു” (യോഹന്നാൻ 13:19).
യേശു പറഞ്ഞതിന്റെ സാരം ഇതായിരുന്നു: യൂദാസിന്റെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കലിനെക്കുറിച്ച് മറ്റു പതിനൊന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാർ അറിഞ്ഞുകഴിയുമ്പോൾ, തനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുന്നവരെ എളിമയോടെ സ്നേഹിക്കാനും ശുശ്രൂഷിക്കാനും ദൈവത്തിനു മാത്രമേ—‘ഞാൻ ആകുന്നു’ എന്നവനു മാത്രമേ—കഴിയൂ എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കും. തുടർന്നുവന്ന ദിവസങ്ങളിലും വർഷങ്ങളിലും യേശുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അത്തരം സ്നേഹം മനുഷ്യന്റെ കഴിവിനെ അതിലംഘിക്കുന്നതും ദൈവികതയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നതുമാണെന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. വരാനിരിക്കുന്ന ഒറ്റിക്കൊടുക്കലിനെക്കുറിച്ച് പൂർണമായി അറിഞ്ഞിട്ടും യൂദാസിനെ ശുശ്രൂഷിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ സന്നദ്ധത വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ഇതാണ്: ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം മനുഷ്യന്റെ ശക്തിയെ ആശ്രയിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, പാപികൾക്കുപോലും വീണ്ടെടുപ്പിനുള്ള അവസരം നൽകിക്കൊണ്ട് അത് ഉപാധികളില്ലാതെ ഒഴുകുന്നു. അതേ ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നാമോരോരുത്തരും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈശോയുടെ നിരുപാധികമായ എളിമയെയും സ്നേഹത്തെയും, അവിടുത്തെ അനുകരിക്കാനുള്ള വിളിയെയും കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക: നിങ്ങൾ സ്നേഹമോ ക്ഷമയോ നൽകാതിരുന്നിട്ടുള്ള ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? എളിമയോടെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ വിസമ്മതിക്കുന്ന ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? ഈശോ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ സ്നേഹിക്കാനും, നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചവരെപ്പോലും ശുശ്രൂഷിക്കാനും, അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവികമായ എളിമയ്ക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനുമുള്ള കൃപയ്ക്കായി അപേക്ഷിക്കുക. സ്നേഹിക്കാനോ ക്ഷമിക്കാനോ നിങ്ങൾക്കു പ്രയാസമുള്ള ഒരാളുമായി അനുരഞ്ജനപ്പെടാൻ, ക്രിസ്തുവിന്റെ എളിമയും അതിരില്ലാത്ത സ്നേഹവും അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഇന്ന് വ്യക്തമായ ഒരു ചുവടുവയ്ക്കാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ മാതൃക പിന്തുടരുക മാത്രമല്ല, ലോകത്തിൽ തുടരുന്ന അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷിയായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
എളിമയുള്ള എന്റെ നാഥാ, അങ്ങ് എല്ലാവരെയും പരിപൂർണമായി സ്നേഹിക്കുന്നു; അങ്ങയെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തവരെപ്പോലും അങ്ങ് ശുശ്രൂഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഞങ്ങൾക്കു പിന്തുടരാൻ അങ്ങ് ഒരു മാതൃക നൽകിയിരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ, എനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്തവരുടെ മുമ്പിൽപ്പോലും, എന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അങ്ങയെ അനുകരിക്കാൻ എനിക്കാവശ്യമായ കൃപ നൽകണമേ. സ്നേഹത്തോടും എളിമയോടുംകൂടെ പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ജീവിതത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളിൽ പ്രത്യാശ
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
ഈശോ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകരുത്. നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്നിലും വിശ്വസിക്കുവിൻ. എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ അനേകം വാസസ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്കൊരു സ്ഥലം ഒരുക്കാൻ ഞാൻ പോകുന്നുവെന്ന് നിങ്ങളോടു പറയുമായിരുന്നോ?” യോഹന്നാൻ 14:1–2
നമുക്കെല്ലാവർക്കും പ്രത്യാശ ആവശ്യമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ജീവിതത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ. ദൈവപ്രചോദിതമായ പ്രത്യാശ എന്ന പുണ്യം വെറും മോഹചിന്തയെക്കാൾ ഏറെ ഉന്നതമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളിലും അവിടുത്തെ വിശ്വസ്തതയിലും ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് വെല്ലുവിളികൾക്കിടയിലും സ്ഥിരതയോടെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന അതിസ്വാഭാവിക ദാനമാണത്. ഏറ്റവും അന്ധകാരപൂർണവും വേദനാജനകവുമായ നിമിഷങ്ങളിൽപ്പോലും പ്രത്യാശ നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുന്നു.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കും നമുക്കും ഭയത്തിനും അനിശ്ചിതത്വത്തിനുമുള്ള മറുമരുന്ന് നൽകുന്നു: വിശ്വാസത്തിൽ വേരൂന്നിയ പ്രത്യാശ. അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ അവിടുന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലെ ദുഃഖകരമായ സംഭവങ്ങളെ നേരിടാൻ അപ്പസ്തോലന്മാരെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളവയാണ്. സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്താണെന്ന് അവർ അപ്പോഴും പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഈശോ അവർക്ക് സ്നേഹപൂർണമായ ഈ കല്പന നൽകി: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകരുത്. നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്നിലും വിശ്വസിക്കുവിൻ.”
ഉത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അപ്പസ്തോലന്മാർ ഈ വാക്കുകളെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നത് സങ്കല്പിക്കുക. ഈശോയുടെ അറസ്റ്റിന്റെയും കുരിശുമരണത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും സമയത്ത് തങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ആശയക്കുഴപ്പവും നിരാശയും അവർ ഓർത്തിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയതിനുശേഷം അവരുടെ ദുഃഖം ആനന്ദമായും സംശയം അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസമായും മാറി. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകാൻ അനുവദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്നും അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനത്തിൽ വിശ്വസിക്കേണ്ടിയിരുന്നുവെന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.
ഭയത്തിൽനിന്നും കുറ്റബോധത്തിൽനിന്നും പ്രത്യാശയിലേക്കും ശക്തിയിലേക്കുമുള്ള അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ യാത്ര നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഒരു ഓർമപ്പെടുത്തലാണ്. വേദനാജനകമായ സമയങ്ങളിൽ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കാൻ നാം പരാജയപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് നമുക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കാം. മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായവയിലൊന്നായ നിരാശ, പ്രത്യാശയെ കെടുത്തിക്കളയുകയും നാം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന തോന്നൽ ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ പരാജയങ്ങളിൽപ്പോലും ദൈവം സന്നിഹിതനാണ്; നമ്മുടെ ബലഹീനതയെ അതിസ്വാഭാവികമായ പ്രത്യാശയാക്കി മാറ്റാൻ അവിടുന്ന് സന്നദ്ധനാണ്. നമ്മുടെ ആശ്രയബോധത്തിന്റെ കുറവ് എളിമയോടെ ഏറ്റുപറയുന്നതിലൂടെ, സൗഖ്യം നൽകുന്ന അവിടുത്തെ കൃപയ്ക്കായി നാം ഹൃദയം തുറക്കുകയും ഭാവിയിലെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി നമ്മെ ഒരുക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലിലൂടെ അപ്പസ്തോലന്മാർ പ്രത്യാശയിൽ വളർന്നതുപോലെ, പ്രത്യാശയുടെ മാതാവായ മറിയവും അഗാധമായ ദുഃഖത്തിന്റെ നടുവിൽപ്പോലും അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃകയായി. കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ ഹൃദയം ദുഃഖത്താൽ തുളയ്ക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും അവൾ വിശ്വാസത്തിലും ആശ്രയത്തിലും ഉറച്ചുനിന്നു. തന്റെ പുത്രന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി നിറവേറുമെന്ന ഉറപ്പിലായിരുന്നു അവളുടെ പ്രത്യാശ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നത്. പരീക്ഷണവേളകളിൽ മറിയത്തിലേക്കു തിരിയുക. അവളുടെ പുത്രനിലും അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിത്യമായ വാഗ്ദാനങ്ങളിലും ആശ്രയമർപ്പിക്കാൻ അവൾ നിങ്ങളെ നയിക്കും.
ഈശോയുടെ സ്നേഹപൂർണമായ കല്പനയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകരുത്. നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു; എന്നിലും വിശ്വസിക്കുവിൻ.” അവിടുന്ന് തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു സ്ഥലം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്—ഇനിയൊരിക്കലും പാപമോ സഹനമോ ഉണ്ടാകാത്ത ഒരു സ്ഥലം. ഈ നിത്യവാഗ്ദാനത്തിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവപരിപാലന നിങ്ങളെ നയിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച്, ഈ ജീവിതത്തിലെ ഭയങ്ങളെയും പോരാട്ടങ്ങളെയും നിങ്ങൾക്ക് അതിജീവിക്കാം. അവിടുന്ന് തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു സ്ഥലം ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ഓരോ ദുഃഖത്തെയും ആനന്ദമാക്കിയും ഓരോ പരീക്ഷണത്തെയും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന നിത്യസൗഭാഗ്യത്തിലേക്ക് ഒരു ചുവടുകൂടി അടുപ്പിക്കുന്നതാക്കിയും ഈ പ്രത്യാശ നിങ്ങളെ താങ്ങിനിർത്തട്ടെ.
പരിപൂർണ പ്രത്യാശയുടെ നാഥാ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഭയവും സഹനവും എന്നെ കീഴടക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കുകയും അങ്ങനെ നിരാശയിലേക്കു വഴുതിവീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങയുടെ സ്നേഹപൂർണമായ ക്ഷണം ശ്രവിക്കാനും അതിനോടു പ്രതികരിക്കാനുമുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. ജീവിതത്തിലെ സാഹചര്യങ്ങളും കുരിശുകളും എന്റെ ഹൃദയത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കാതിരിക്കട്ടെ. പകരം, അങ്ങയിലും നിത്യജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള അങ്ങയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളിലും ഞാൻ വിശ്വസിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ഈശോയുടെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കൽ
ഉയിർപ്പുകാലം നാലാം വാരത്തിലെ ശനിയാഴ്ച
“ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യും; ഇവയെക്കാൾ വലിയവയും ചെയ്യും. കാരണം, ഞാൻ പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു പോകുന്നു. നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ എന്തു ചോദിച്ചാലും, പിതാവ് പുത്രനിൽ മഹത്വപ്പെടേണ്ടതിന് ഞാൻ അതു ചെയ്തുതരും. നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ അതു ചെയ്തുതരും.” യോഹന്നാൻ 14:12–14
എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിനായി ആവർത്തിച്ചു പ്രാർഥിച്ചിട്ടും നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ലെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, തന്റെ നാമത്തിൽ നാം എന്തു ചോദിച്ചാലും അതു ചെയ്തുതരുമെന്ന് ഈശോ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത പ്രാർഥനകളെയും ഈശോയുടെ വാഗ്ദാനത്തെയും നാം എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുത്തും?
യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുക എന്നത്, പ്രാർഥനകൾക്ക് മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ടെന്നതുപോലെ, ഉടനടി ഫലം ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു സൂത്രവാക്യമല്ല. പ്രാർഥനയുടെ അവസാനം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ “യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ, ആമേൻ” എന്നു പറയുന്നതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ അപേക്ഷകൾ സാധിച്ചുതരാൻ ദൈവം നിർബന്ധിതനാകുന്നില്ല. ദൈവം നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുമെന്നു നമ്മെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിലാണ് വിശ്വാസം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. “നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ എന്തു ചോദിച്ചാലും ഞാൻ അതു ചെയ്തുതരും” (യോഹന്നാൻ 14:13) എന്ന യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനം മനസ്സിലാക്കാൻ, പിതാവുമായുള്ള അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ ഐക്യം നാം ആദ്യം തിരിച്ചറിയണം. യേശുവിന്റെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും പൂർണമായും ഈ ഐക്യത്തിൽനിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തെ തന്റെയും പിതാവിന്റെയും തിരുഹിതത്തോട് അനുരൂപമാക്കിക്കൊണ്ട് ഈ ബന്ധത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ, സാബത്തുദിവസം അംഗവൈകല്യമുള്ള ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്തിയതിനുശേഷമാണ് യേശു പിതാവുമായുള്ള തന്റെ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഫരിസേയർ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവ് ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞാനും പ്രവർത്തിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 5:17). ഇത് യഹൂദരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവിടുന്ന് “ദൈവത്തെ സ്വന്തം പിതാവെന്നു വിളിച്ച് തന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിനു തുല്യനാക്കിയതിനാൽ” (യോഹന്നാൻ 5:18) അവർ അവിടുത്തെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. അന്നുമുതൽ, തന്റെ ദൈവിക സ്വത്വത്തെയും പിതാവുമായുള്ള ഐക്യത്തെയും കുറിച്ച് യേശു കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിതാവാണ് തന്നെ അയച്ചതെന്നും താനും പിതാവും ഒന്നാണെന്നും താൻ പറഞ്ഞതും ചെയ്തതുമെല്ലാം ഈ ഐക്യത്തിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചതാണെന്നും അവിടുന്ന് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. യേശു ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്തിയെങ്കിൽ, അത് തന്റെ പിതാവിന്റെ തിരുഹിതമായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അവിടുന്ന് ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്തിയില്ലെങ്കിൽ, അത് ദൈവികശക്തി ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ പരിപൂർണ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിൽ, അത് പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും തിരുഹിതമല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതം എപ്പോഴും പരിപൂർണമാണ്; അത് ഏറ്റവും വലിയ നന്മ ഉളവാക്കുന്നു—ആ നന്മ നമുക്കു മനസ്സിലാകാത്തപ്പോഴും.
പുത്രൻ പിതാവിൽനിന്ന് വ്യതിരിക്തനാണ്; എങ്കിലും സത്തയിലും ഇച്ഛയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പരിപൂർണമായ കൂട്ടായ്മയുണ്ട്. നാം ദൈവമല്ലെങ്കിലും, “നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ അതു ചെയ്തുതരും” എന്ന് യേശു തന്റെ ശിഷ്യരോടും നമ്മോടും പറയുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ ഇച്ഛയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പങ്കുചേരാനാണ് അവിടുന്ന് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. പിതാവും പുത്രനും ദൈവമായിരിക്കുന്നതുപോലെ നാം ദൈവമാകുന്നില്ല. എന്നാൽ, നാം സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും സംസാരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവായിരിക്കത്തക്കവിധം, അവരുടെ ഇച്ഛയുടെയും പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിലേക്ക് നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. നാം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് യേശുവാണ്. യേശു നമ്മിൽ സംസാരിക്കുകയോ പ്രവർത്തിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ പിതാവും സംസാരിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അർഥത്തിലാണ്, തന്റെ നാമത്തിൽ നാം ചോദിക്കുമ്പോൾ നാം ചോദിക്കുന്നതെന്തും നൽകുമെന്ന് യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത്.
യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കാൻ വലിയ എളിമയും ആത്മസമർപ്പണവും ആവശ്യമാണ്. ദൈവഹിതം സ്വീകരിക്കാൻ പലപ്പോഴും വലിയ വിശ്വാസം ആവശ്യമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് അതിൽ സഹനം ഉൾപ്പെടുമ്പോൾ. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ ദീർഘവും ക്ലേശകരവുമായ ഒരു രോഗാവസ്ഥ സഹിക്കുകയും, തന്റെ സഹനം ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായി ഒരു ബലിയായി അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന തിരുഹിതമാണെങ്കിൽ, അത്തരമൊരു ഫലത്തിനായി നിങ്ങൾ മനസ്സോടെ പ്രാർഥിക്കുമോ? അങ്ങനെ ചെയ്യുക പ്രയാസമായിരിക്കും. എന്നാൽ നമ്മുടെ പ്രാർഥന ദൈവഹിതത്തോട് ഒന്നുചേർന്നതാണെങ്കിൽ, ബലിമനോഭാവത്തോടെ ഏറ്റെടുക്കുന്ന അത്തരം സഹനത്തിന് ശാരീരിക രോഗശാന്തിയെക്കാൾ വലിയ നന്മ ഉളവാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് നാം കാണും. “എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, അവിടുത്തെ ഇഷ്ടം നിറവേറട്ടെ” (ലൂക്കാ 22:42) എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പിതാവിന്റെ തിരുഹിതത്തിനു കീഴടങ്ങിയ യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവംതന്നെയാണ് ഇതിന്റെ പരമമായ മാതൃക.
നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നതെന്നും എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നതെന്നും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത്, നമ്മുടെ ഓരോ പ്രാർഥനയും “അവിടുത്തെ തിരുഹിതം നിറവേറട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടെങ്കിലും അവസാനിക്കണം. ഒരു സാഹചര്യം എങ്ങനെ പരിണമിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച്, ദൈവമഹത്ത്വവും ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയും മാത്രം തേടുകയും നമ്മെയും നമ്മുടെ പ്രാർഥനകളെയും ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതത്തിന് ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കാനുള്ള അതിലും ആഴമേറിയ മാർഗം. അങ്ങനെ, നാം യഥാർഥത്തിൽ യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രാർഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പുണ്ടാകും.
അത്യന്തം പരിശുദ്ധനായ പിതാവേ, പുത്രാ, പരിശുദ്ധാത്മാവേ, അവിടുന്ന് മൂന്നു ദൈവിക വ്യക്തികളിലുള്ള ഏകദൈവമാണ്. അവിടുത്തെ ഐക്യം പരിപൂർണമാണ്; സകലതും ആ ഐക്യത്തിൽ സമരസമായി നിറവേറ്റപ്പെടുന്നു. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം, ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നതെല്ലാം അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ തിരുഹിതത്തിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച്, അവിടുത്തേക്ക് മഹത്ത്വം നൽകുകയും ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്ക് ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന് എന്നെ അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കണമേ. അതിപരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
