മലയാളം

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം വാരം

4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!

ഉള്ളടക്കപ്പട്ടിക


സ്നേഹത്തിന്റെ ശാശ്വതനിയമം

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ഞായറാഴ്ച (വർഷം A)

യേശു സദുക്കായരുടെ വായടപ്പിച്ചുവെന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഫരിസേയർ ഒന്നിച്ചുകൂടി. അവരിൽ ഒരുവനായ ഒരു നിയമപണ്ഡിതൻ അവനെ പരീക്ഷിക്കാൻ ചോദിച്ചു: “ഗുരോ, നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൽപ്പന ഏതാണ്?” മത്തായി 22:34–36

നമ്മുടെ പഴയനിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു ഗ്രന്ഥങ്ങളായ തോറായിൽ കാണുന്ന മോശയുടെ നിയമത്തിൽ 613 കൽപ്പനകളുണ്ടെന്നാണ് പരമ്പരാഗതമായി പറയപ്പെടുന്നത്: ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള 248 കൽപ്പനകളും ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള 365 കൽപ്പനകളും. ഈ നിയമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കൽപ്പന ഏതാണ് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് റബ്ബിമാർക്കിടയിൽ ഏറെക്കാലമായി സംവാദം നിലനിന്നിരുന്നു. അതിനാൽ, യേശുവിനോട് ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ച ഫരിസേയൻ അവനെ പരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിലും, അത് ആത്മാർഥമായ ഒരു അന്വേഷണമാകാനും സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

ചോദ്യം തന്നെ പരീക്ഷിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് യേശു തീർച്ചയായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; എന്നാൽ സത്യം അറിയാനുള്ള ആത്മാർഥമായ ആഗ്രഹവും അവൻ കണ്ടു. മറുപടിയായി, സൗമ്യമായും നേരിട്ടും അവൻ സമഗ്രമായ ഒരു ഉത്തരം നൽകി. നിയമത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രണ്ടു കൽപ്പനകളായി അവൻ അതു സംഗ്രഹിച്ചു: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടും പൂർണമനസ്സോടുംകൂടെ സ്നേഹിക്കണം”, “നിന്റെ അയൽക്കാരനെ നിന്നെപ്പോലെതന്നെ സ്നേഹിക്കണം.”

ഈ രണ്ടു കൽപ്പനകൾ നിയമത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും സംഗ്രഹിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്; കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ യാചനകളുടെ സാരാംശവും അവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ പിതാവായി അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു: “അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാകണമേ”, “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ.” നമുക്കർപ്പിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും ഉന്നതമായ യാചനകളാണിവ.

ദൈവത്തിന്റെ നാമം പൂജിതമാക്കുക എന്നത് അവിടുത്തേക്ക് അർഹമായത് നൽകുക എന്നതാണ്. ദൈവം ത്രിശുദ്ധനാണ്—പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ. അവിടുത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ നാമത്തെയും അവിടുത്തെ സത്തയെത്തന്നെയും പൂജിതമാക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ കടമ. നമ്മുടെ പൂർണഹൃദയത്തോടും ആത്മാവോടും മനസ്സോടുംകൂടെ അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ഉന്നതമായ മാർഗമാണിത്.

ഈ ജീവിതത്തിൽ മറ്റു രീതികളിലും നാം ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. അവിടുത്തെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റാനുള്ള കൃപയ്ക്കും, അവിടുത്തെ പരിപാലനയ്ക്കും, കരുണയ്ക്കും പാപമോചനത്തിനുമായി നാം യാചിക്കുന്നു. പരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനും ദുഷ്ടനിൽനിന്നു സംരക്ഷിക്കപ്പെടാനും നാം പ്രാർഥിക്കുന്നു. കർത്തൃപ്രാർഥനയിൽ കാണുന്ന ഈ യാചനകളിൽ ഓരോന്നും അനിവാര്യമാണ്; തോറായിലും പുതിയനിയമത്തിലും ഉടനീളം അവ പ്രകടമാകുന്നു. എങ്കിലും, നാം അർപ്പിക്കുന്ന ഓരോ യാചനയും ഒടുവിൽ ഏറ്റവും വലിയ കൽപ്പനയിലേക്കു നയിക്കണം: ദൈവത്തിന്റെ നാമം പൂജിതമാക്കുക—നമ്മുടെ സർവസ്വവുംകൊണ്ട് അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കുക—അവിടുന്ന് നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെപ്രതി മാത്രമല്ല, അവിടുന്ന് ആരായിരിക്കുന്നുവോ അതിനെപ്രതിയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടത്. അവിടുന്ന് തന്നിൽത്തന്നെ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന് അർഹനാണ്; ആ സ്നേഹം അവിടുത്തേക്ക് അർപ്പിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ കടമയാണ്.

സ്വർഗത്തിൽ, നാം ഇപ്പോൾ പാലിക്കുന്ന കൽപ്പനകളിലും അർപ്പിക്കുന്ന യാചനകളിലും പലതും അവസാനിക്കും. നാം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരായിരിക്കുകയും പിന്നീടൊരിക്കലും പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ പാപമോചനത്തിനായി യാചിക്കുകയില്ല. കൂദാശകളെയും ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ ദൈവം നൽകുന്ന പരിപാലനയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന അനുദിനാഹാരത്തിനായി നാം പ്രാർഥിക്കുകയില്ല; കാരണം നാം നിത്യവിരുന്നിൽ പ്രവേശിക്കും. സഹിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള ശക്തിക്കോ ദുഷ്ടനിൽനിന്നുള്ള സംരക്ഷണത്തിനോ വേണ്ടിയും നാം യാചിക്കുകയില്ല; കാരണം എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളെയും ക്രിസ്തുവിൽ അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ, ദൈവത്തിന്റെ നാമം എന്നേക്കും പൂജിതമാക്കിയും “പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ” എന്ന് ആർത്തുവിളിച്ചും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതും പരിപൂർണമാക്കപ്പെട്ടതുമായ സ്നേഹത്തോടെ അവിടുത്തെ സ്നേഹിച്ചും നാം ഏറ്റവും വലിയ കൽപ്പനയും കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ ആദ്യ യാചനയും നിത്യം നിറവേറ്റും.

അതുപോലെതന്നെ, കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ രണ്ടാമത്തെ യാചനയായ “അങ്ങയുടെ രാജ്യം വരണമേ” എന്നത് നിറവേറുന്നതുപോലെ, ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാമത്തെ കൽപ്പനയും സ്വർഗത്തിൽ നിറവേറും. നമ്മുടെ എല്ലാ “അയൽക്കാരോടും”—മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടും—ഐക്യപ്പെട്ട് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിലും വിശുദ്ധിയിലും നാം നിത്യമായി പങ്കുചേരുന്നതാണ് അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം. ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം അയൽക്കാരോടുള്ള സ്നേഹമായി നിറഞ്ഞൊഴുകും; നമ്മുടെ പരസ്പരസ്നേഹം ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ പരിപൂർണമാക്കപ്പെട്ട സ്നേഹത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും അതിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യും.

ദൈവസ്നേഹവും അയൽസ്നേഹവും തമ്മിലുള്ള വേർപെടുത്താനാവാത്ത ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ഈ കൽപ്പനകളുടെ ശാശ്വതസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ഈ രണ്ടു വലിയ കൽപ്പനകൾക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ അനുദിനപ്രാർഥന ഈ ദ്വിവിധ സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഉദിക്കുകയും അതിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? അധരങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, ഹൃദയംകൊണ്ടും ആത്മാവുകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും ദൈവത്തിന്റെ നാമം പൂജിതമാക്കുക. സ്വർഗത്തിൽ എന്നേക്കും ആ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനിരിക്കുന്നതിനെ മുൻകൂട്ടി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ അയൽക്കാരന് അർഹമായ ആദരവും സ്നേഹവും നൽകാൻ ആ സ്നേഹം എല്ലാവരിലേക്കും—പ്രത്യേകിച്ച് സ്നേഹിക്കാൻ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ളവരിലേക്കും—നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ അനുവദിക്കുക.

സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ കൽപ്പനകൾക്കായി ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദി പറയുന്നു. ഓരോ കൽപ്പനയും പൂർണ വിശ്വസ്തതയോടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അങ്ങയുടെ നാമം പൂജിതമാക്കാനും, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി അങ്ങയുടെ രാജ്യം അന്വേഷിക്കാനും, അങ്ങ് എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന അതേ സ്നേഹത്തോടെ അവരെ സ്നേഹിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈ കൽപ്പനകളെ ഒരു ഭാരമായിട്ടല്ല, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷവും വഴികാട്ടിയുമായി കാണാൻ എനിക്കു കഴിയണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു കണ്ണാടി

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ഞായറാഴ്ച (വർഷം B)

യേശു ശിഷ്യന്മാരോടും വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടത്തോടുമൊപ്പം ജെറീക്കോയിൽനിന്നു പുറപ്പെടുമ്പോൾ, തിമേയൂസിന്റെ മകനായ ബർത്തിമേയൂസ് എന്ന അന്ധൻ വഴിയരികിലിരുന്ന് ഭിക്ഷ യാചിക്കുകയായിരുന്നു. കടന്നുപോകുന്നത് നസറായനായ യേശുവാണെന്നു കേട്ടപ്പോൾ അവൻ നിലവിളിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ യേശുവേ, എന്നിൽ കനിയണമേ.” മർക്കോസ് 10:46–47

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം ഒരു അത്ഭുതവിവരണം മാത്രമല്ല; ആത്മാവ് ക്രിസ്തുവിലേക്കു നടത്തുന്ന യാത്രയുടെ ശക്തമായ ഒരു സാദൃശ്യകഥകൂടിയാണ്. ബർത്തിമേയൂസിന്റെ അന്ധത വീണുപോയ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ പ്രതീകമാകുന്നു. കരുണയ്ക്കായുള്ള അവന്റെ നിലവിളിയും, ജനക്കൂട്ടത്തിൽനിന്ന് അവൻ നേരിടുന്ന എതിർപ്പും, ക്രിസ്തു അവനെ വ്യക്തിപരമായി വിളിക്കുന്നതും, അവന്റെ കാഴ്ച സുഖപ്പെടുന്നതും, ഒടുവിൽ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാനുള്ള അവന്റെ തീരുമാനവും—ഇവയെല്ലാം ഓരോ ക്രൈസ്തവനും സഞ്ചരിക്കേണ്ട മാനസാന്തരത്തിന്റെ പാതയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

അന്ധനായ ആ മനുഷ്യന്റെ പേര് സുവിശേഷത്തിൽ നൽകിയിരിക്കുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്; രോഗശാന്തിയുടെ സുവിശേഷവിവരണങ്ങളിൽ ഇത് സാധാരണമല്ല. “തിമേയൂസിന്റെ മകൻ” എന്നർഥമുള്ള “ബർത്തിമേയൂസ്” എന്ന പേര് നൽകുന്നതിലൂടെ അവൻ വ്യക്തിത്വമുള്ള ഒരാളായി നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വരുന്നു. അവൻ മുഖമില്ലാത്ത ഒരു യാചകൻ മാത്രമല്ല; അവൻ ഒരാളുടെ മകനാണ്. ഇങ്ങനെ പേരെടുത്തു പറയുന്നത് അവനിൽ നമ്മെത്തന്നെ കാണാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരിക്കലും പൊതുവായ ഒരു സന്ദേശം മാത്രമല്ല—അത് എപ്പോഴും വ്യക്തിപരവും ആത്മബന്ധമുള്ളതുമാണ്. ദൈവം നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയും പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നു.

ബർത്തിമേയൂസിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ കാണുക. വഴിയരികിലിരുന്ന് ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്ന അവൻ, കർത്താവ് കടന്നുവരുന്നതും കാത്ത് എളിമയോടും പ്രത്യാശയോടുംകൂടെ ശ്രദ്ധാപൂർവം ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ പ്രതീകമാണ്. കരുണയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ബർത്തിമേയൂസിന്റെ നിലവിളി പരിപൂർണമായ പ്രാർഥനയാണ്: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ യേശുവേ, എന്നിൽ കനിയണമേ.” കനിവ്—അഥവാ കരുണ—യാചിക്കുന്നതിലൂടെ, യഥാർഥമായ എല്ലാ പ്രാർഥനകളുടെയും അന്തഃസത്തയാണ് അവൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ സ്വന്തം യോഗ്യതയാൽ ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഒന്നും ലഭിക്കാൻ നമുക്ക് അർഹതയില്ല. എല്ലാം കൃപയാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ അനന്തമായ അനുകമ്പയും നന്മയുംകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഓരോ ദാനവും നൽകപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, ദൈവത്തിൽനിന്നു നമുക്കു ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം കരുണയാണ്.

ബർത്തിമേയൂസ് നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, ജനക്കൂട്ടം മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പറഞ്ഞ് അവനെ ശകാരിച്ചു. പ്രാർഥനയിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വസ്തതയ്ക്കു വെല്ലുവിളിയാകുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും ഈ എതിർപ്പ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. ലോകത്തിന്റെ എതിർപ്പായി പലപ്പോഴും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ ശകാരം ശ്രദ്ധാവ്യതിചലനങ്ങളുടെയും ആത്മീയ വരൾച്ചയുടെയും ആത്മീയ അലസതയുടെയുംപോലും പ്രതീകമാണ്. എതിർപ്പുണ്ടായിട്ടും നിലവിളിക്കുന്നതിൽ ബർത്തിമേയൂസ് കാണിച്ച സ്ഥിരോത്സാഹം, പ്രാർഥന ദുഷ്കരമാകുമ്പോൾ നിരുത്സാഹത്തിനു വഴങ്ങാതെ നമ്മുടെ ദൃഢനിശ്ചയം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

യേശു അവന്റെ നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ ഉടൻതന്നെ നിന്നു, ബർത്തിമേയൂസിനെ വിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അവനെ എതിർത്തിരുന്ന അതേ ജനക്കൂട്ടം ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്ഷണം അറിയിക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി മാറി: “ധൈര്യമായിരിക്കുക; എഴുന്നേൽക്കുക, യേശു നിന്നെ വിളിക്കുന്നു.” ഇത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവൻ സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ പ്രാർഥിക്കുകയും നമ്മുടെ കർത്താവിൽനിന്ന് ഉത്തരം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചവർ ദൈവത്തിന്റെ ഔദാര്യം തിരിച്ചറിയുകയും തങ്ങൾതന്നെ മാറ്റത്തിനു വിധേയരാകുകയും ചെയ്തു.

യേശു തന്റെ നിലവിളി കേട്ടതിൽ ബർത്തിമേയൂസ് അത്യധികം സന്തോഷിക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അവൻ തന്റെ മേലങ്കി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് യേശുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടുന്നു. അവന്റെ മേലങ്കി അവനുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാറ്റിനെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രതീകാത്മകമായി, അത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ഒരിക്കൽ അവനെ നിർവചിച്ചിരുന്ന എല്ലാം വിട്ടുകളയുന്നതാണ്; എല്ലാ ആസക്തികളും ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്നെ പൂർണമായി സുഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നവന്റെ അടുത്തേക്ക് തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ ഓടാൻ അതവനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവ് നമ്മെ വിളിക്കുമ്പോൾ നാമും ഇങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിക്കേണ്ടത്. പലപ്പോഴും നാം മടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ബർത്തിമേയൂസിനെപ്പോലെ, നമ്മെ പിന്നോട്ടു പിടിച്ചുനിർത്താൻ ഒന്നിനെയും അനുവദിക്കരുത്. ദൈവം സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാം ഉടൻ പ്രതികരിക്കണം.

“ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യണമെന്നാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” എന്ന് യേശു ചോദിക്കുമ്പോൾ, ബർത്തിമേയൂസ് മറുപടി പറയുന്നു: “ഗുരോ, എനിക്കു കാഴ്ച ലഭിക്കണം.” ശാരീരിക രോഗശാന്തിക്കായുള്ള ഈ ലളിതമായ അപേക്ഷ, ആത്മീയ പ്രകാശം നമുക്കാവശ്യമാണെന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അവന്റെ ആഗ്രഹം നിർമലവും നേരിട്ടുള്ളതുമാണ്; നമ്മുടേതും അങ്ങനെയായിരിക്കണം. യേശു മറുപടി പറയുന്നു: “പൊയ്ക്കൊള്ളുക; നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.” എന്നാൽ ബർത്തിമേയൂസ് സ്വന്തം വഴിക്കു പോകുന്നില്ല—അവൻ യേശുവിനെ വഴിയിൽ അനുഗമിക്കുന്നു; ജറുസലെമിലേക്കും കുരിശിലേക്കും നയിക്കുന്ന വഴിയിൽ. അതുപോലെ, നമ്മുടെ കർത്താവ് ആത്മീയ ഉൾക്കാഴ്ച നൽകി നമ്മുടെ മനസ്സുകളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം കുരിശിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കുകയും അവിടുത്തോടൊപ്പം അതിലേക്കു യാത്രചെയ്യുകയും ചെയ്യും.

നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കൂടുതൽ ആഴമായ മാനസാന്തരത്തിനുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയായി ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തെ ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ അന്ധതയും ദരിദ്രാവസ്ഥയും നിങ്ങൾ എളിമയോടെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? ദൈവം നമുക്ക് ഒന്നും നൽകാൻ കടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും, എങ്കിലും എല്ലാം സ്വതന്ത്രമായി നൽകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ തീക്ഷ്ണതയോടെ കരുണയ്ക്കായി നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടോ? എത്ര ദുഷ്കരമായാലും നിങ്ങൾ പ്രാർഥനയിൽ സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, “നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന് യേശു നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു കേൾക്കുക; തുടർന്ന് അവിടുത്തെ കുരിശിലേക്കു അനുഗമിക്കുക.

എന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത നാഥാ, അങ്ങയുടെ അഗാധമായ കരുണയ്ക്കായി എളിമയോടും അത്യന്തമായ ആകുലതയോടുംകൂടെ ഞാൻ നിലവിളിക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് എപ്പോഴും എന്നെ കേൾക്കുന്നു. പ്രാർഥനയിലെ എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലും സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ നിലനിൽക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങാണ് മിശിഹായും എല്ലാ കൃപകളുടെയും ഉറവിടവുമെന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ബർത്തിമേയൂസിനോടു ചേർന്ന് ഞാനും പ്രാർഥിക്കട്ടെ: “ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ യേശുവേ, എന്നിൽ കനിയണമേ!” യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.


ഒരു പാപിയായി പ്രാർഥിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ഞായറാഴ്ച (വർഷം C)

തങ്ങൾ നീതിമാന്മാരാണെന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കുകയും മറ്റെല്ലാവരെയും നിന്ദിക്കുകയും ചെയ്തവരോടാണ് യേശു ഈ ഉപമ പറഞ്ഞത്. “രണ്ടുപേർ പ്രാർഥിക്കാൻ ദേവാലയത്തിലേക്കു പോയി; ഒരാൾ ഫരിസേയനും മറ്റെയാൾ ചുങ്കക്കാരനുമായിരുന്നു…” ലൂക്കാ 18:9–10

ഫരിസേയനെയും ചുങ്കക്കാരനെയും കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ ഉപമ പൊതുജനങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതല്ല; മറിച്ച്, “തങ്ങൾ നീതിമാന്മാരാണെന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കുകയും മറ്റെല്ലാവരെയും പുച്ഛിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നവരോട്” വ്യക്തമായും പറയുന്നതാണ്. തങ്ങൾ നീതിമാന്മാരാണെന്ന ഭാവവും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പുച്ഛവും എന്ന ഈ രണ്ടു മനോഭാവങ്ങൾ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പരസ്പരവിരുദ്ധമായി തോന്നാം. നീതിമാനായ ഒരാൾ പുച്ഛത്തിനു പകരം സ്നേഹം നിറഞ്ഞവനായിരിക്കുകയില്ലേ? തീർച്ചയായും, യഥാർഥ നീതി എപ്പോഴും എളിമയും പരസ്നേഹവും വളർത്തുന്നു. എന്നാൽ യേശു ഇവിടെ തുറന്നുകാട്ടുന്നത് നീതിയുടെ വ്യാജരൂപമാണ്—അഹങ്കാരത്തിൽ വേരൂന്നിയ, സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു മിഥ്യാധാരണ.

ആരംഭത്തിലെ ഈ വിശദാംശംതന്നെ നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ കരുണാർദ്രമായ ഹൃദയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അഹങ്കാരികളായ ഇത്തരം വ്യക്തികളോട് പലരും അസഹ്യതയോടെയോ നിസ്സംഗതയോടെയോ പ്രതികരിച്ചേക്കാം—ഒരുപക്ഷേ, തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് നടന്നകന്നേക്കാം. എന്നാൽ യേശു വ്യത്യസ്തമായാണ് പ്രതികരിക്കുന്നത്. അവിടുന്ന് അവരെ തള്ളിക്കളയുകയോ കോപത്തോടെ നേരിടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. പകരം, അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ മാനസാന്തരമാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ ഉപമ ശിക്ഷാവിധിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ല, മറിച്ച് ഉണർവിലേക്കുള്ള ഒരു ക്ഷണമാണ്. ദൈവികമായ ക്ഷമയും ആത്മീയമായി ഏറ്റവും അന്ധരായവരുടെ അടുത്തുപോലും എത്താനുള്ള സ്നേഹപൂർവമായ ആഗ്രഹവും അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ശ്രദ്ധേയമായ ലാളിത്യത്തോടും കൃത്യതയോടുംകൂടിയാണ് യേശു തന്റെ പ്രബോധനം നൽകുന്നത്: “ഫരിസേയൻ തന്റെ സ്ഥാനത്തു നിന്നുകൊണ്ട് തന്നോടുതന്നെ ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിച്ചു: ‘ദൈവമേ, ഞാൻ മറ്റു മനുഷ്യരെപ്പോലെ—അത്യാഗ്രഹികളും നീതികെട്ടവരും വ്യഭിചാരികളും—അല്ലാത്തതിനാലും, ഈ ചുങ്കക്കാരനെപ്പോലും അല്ലാത്തതിനാലും ഞാൻ അങ്ങേക്കു നന്ദിപറയുന്നു. ഞാൻ ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഉപവസിക്കുകയും എന്റെ മുഴുവൻ വരുമാനത്തിന്റെയും ദശാംശം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.’”

“പ്രാർഥന” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇത് യഥാർഥത്തിൽ പ്രാർഥനയേയല്ല. ദൈവത്തിനല്ല, ഫരിസേയന്റെ സ്വന്തം അഹന്തയ്ക്കു സമർപ്പിക്കുന്ന ആത്മപ്രശംസയുടെ പ്രസംഗമാണിത്. അവൻ “തന്നോടുതന്നെ ഈ പ്രാർഥന ചൊല്ലി” എന്ന് ഈശോ എടുത്തുപറയുന്നു; അവന്റെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നില്ലെന്നാണ് ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവനാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ ഹൃദയം പൂർണമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് തനിക്കുണ്ടെന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന പുണ്യങ്ങളിലാണ്.

താൻ അത്യാഗ്രഹം, വഞ്ചന, വ്യഭിചാരം എന്നിവയിൽനിന്ന് മുക്തനാണെന്ന് ഫരിസേയൻ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയതലത്തിൽ ഇതേ പാപങ്ങളിൽ അവൻ കുറ്റക്കാരനായിരിക്കാം. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശംസയ്ക്കായുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അത്യാഗ്രഹം പ്രകടമാകാം. സ്വന്തം തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാനുള്ള വിസമ്മതത്തിൽ പലപ്പോഴും വഞ്ചന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അഹങ്കാരത്തിലൂടെയും സ്വാർഥസ്നേഹത്തിലൂടെയും ഒരാൾ ദൈവത്തോട് അവിശ്വസ്തത പുലർത്തുമ്പോൾ ആത്മീയ വ്യഭിചാരം സംഭവിക്കുന്നു. ഫരിസേയന്റെ ബാഹ്യമായ നിയമാനുഷ്ഠാനം, സ്വന്തം ദുഷിപ്പിനെ കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരാത്മാവിനെ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു.

മിക്ക ആളുകളും ഇത്ര പ്രകടമായ അഹങ്കാരത്തിൽ വീഴുന്നില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, ഇതേ ആത്മീയ രോഗങ്ങളുടെ അംശങ്ങൾ നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയും ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം ഈശോയുടെ സമീപനം അനുകരിക്കണം: ഒന്നും മറച്ചുവയ്ക്കാതെയും അതിശയോക്തിയില്ലാതെയും നമ്മെത്തന്നെ കാണണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ നാം സത്യം മനസ്സിലാക്കുകയുള്ളൂ.

നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തോടാണോ, അതോ ഫരിസേയനെപ്പോലെ നിങ്ങളോടുതന്നെയാണോ പ്രാർഥിക്കുന്നത്? എളിമയില്ലാതെ ദൈവത്തെ സമീപിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നമ്മുടെ പ്രാർഥന സ്നേഹത്തിന്റെ സംഭാഷണമാകാതെ ഉള്ളിലെ ആത്മഭാഷണമായി മാറുമ്പോഴെല്ലാം, നാം നമ്മോടുതന്നെയാണ് പ്രാർഥിക്കുന്നത്. ഇതിനു വിപരീതമായി, ചുങ്കക്കാരൻ യഥാർഥ പ്രാർഥനയുടെ വഴി നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു: “അവൻ ദൂരെ മാറിനിന്നു; സ്വർഗത്തിലേക്കു കണ്ണുകൾ ഉയർത്താൻപോലും തുനിയാതെ, മാറത്തടിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പ്രാർഥിച്ചു: ‘ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോടു കരുണയായിരിക്കണമേ.’”

എത്ര അസാധാരണമായ പ്രാർഥന! ദൂരെ മാറിനിന്നും കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയും മാറത്തടിച്ചും ചുങ്കക്കാരൻ തന്റെ ശരീരനിലയിലൂടെത്തന്നെ ഹൃദയത്തിലുള്ളതു പ്രകടമാക്കുന്നു. അവന്റെ എളിമ ആത്മാർഥമാണ്. ഒന്നും മറച്ചുവയ്ക്കാതെയും അലങ്കാരമോ അതിശയോക്തിയോ ഇല്ലാതെയും അവൻ സത്യം പറയുന്നു. അവൻ തന്നെത്തന്നെ ന്യായീകരിക്കുകയോ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾക്കു ഒഴികഴിവു പറയുകയോ മറ്റുള്ളവരുമായി തന്നെ താരതമ്യം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അവൻ കേവലം കരുണയ്ക്കായി യാചിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾ നിങ്ങളോടുതന്നെ എത്രത്തോളം സത്യസന്ധരാണെന്ന് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. ഫരിസേയനെപ്പോലെ, നിങ്ങളുടെ പുണ്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ പെരുപ്പിച്ചുകാട്ടുകയും ആ അതിശയോക്തികൾ നിങ്ങൾതന്നെ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? അതോ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണ ആവശ്യമുള്ള ഒരു പാപിയാണു നിങ്ങളെന്ന് എളിമയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ആ കരുണയ്ക്കായി പൂർണഹൃദയത്തോടെ യാചിക്കുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തുകയാണോ, അതോ ദൈവസന്നിധിയിൽ നിങ്ങളെത്തന്നെ താഴ്ത്തുകയാണോ ചെയ്യുന്നത്? ഈശോയുടെ ഉപമയിൽനിന്നും, സ്വയം നീതിമാനെന്നു കരുതുന്നതിനെയും അഹങ്കാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അവിടുത്തെ വിശദീകരണത്തിൽനിന്നും പഠിക്കുക. ആ വിരൂപമായ പാപത്തിൽനിന്ന് ഓടിയകലുക. അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് ദൈവത്തിലുള്ള നീതിയുടെ യഥാർഥ മഹത്ത്വം പ്രസരിപ്പിക്കട്ടെ; നിങ്ങളാലല്ല, ദൈവത്താൽ ഉയർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യട്ടെ.

മഹത്ത്വപൂർണനായ കർത്താവേ, അങ്ങ് സകലത്തിനും ഉപരിയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധി പൂർണമാണ്, അങ്ങയുടെ പുണ്യങ്ങൾ അതുല്യമാണ്, അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വം നിത്യമാണ്. എന്നെ എളിമയുള്ളവനാക്കുകയും എല്ലാ അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നും സ്വയം ഉയർത്താനുള്ള പ്രവണതയിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. എന്റെ എളിയ അവസ്ഥയുടെയും അങ്ങയിലുള്ള എന്റെ പൂർണമായ ആശ്രയത്വത്തിന്റെയും സത്യം കാണാൻ എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ. ആത്മാർഥവും മനസ്താപമുള്ളതുമായ ഹൃദയത്തോടെ കരുണയ്ക്കായി ഞാൻ അങ്ങയോടു നിലവിളിക്കട്ടെ. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ ഹിതമനുസരിച്ച് എനിക്കു നൽകാൻ അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ കരുണാർദ്രമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് ഞാൻ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ദീർഘകാല സഹനവും നിശ്ശബ്ദമായ സഹിച്ചുനിൽപ്പും

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച

ഈശോ സാബത്തിൽ ഒരു സിനഗോഗിൽ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ആത്മാവിന്റെ ബാധയാൽ പതിനെട്ടു വർഷമായി അംഗവൈകല്യം അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൾ കൂനിപ്പോയിരുന്നു, ഒട്ടും നിവർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഈശോ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അടുത്തേക്കു വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: “സ്ത്രീയേ, നിന്റെ അവശതയിൽനിന്ന് നീ മോചിതയായിരിക്കുന്നു.” അവിടുന്ന് അവളുടെമേൽ കൈകൾ വച്ചു; ഉടൻതന്നെ അവൾ നിവർന്നുനിന്ന് ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തി. ലൂക്കാ 13:11–13

സാത്താന്റെ ബന്ധനത്തിൽ കഷ്ടത അനുഭവിക്കാൻ പതിനെട്ടു വർഷം എന്നത് ഒരു നീണ്ട കാലയളവാണ്. സാബത്തുദിവസം ഒരു സിനഗോഗിൽ ഈശോ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ സൗഖ്യം സംഭവിച്ചത്. ഈശോയുടെ മറ്റു പല അത്ഭുതങ്ങളിലുമെന്നപോലെ, ഈ സ്ത്രീ അവിടുത്തെ സമീപിക്കുകയോ സൗഖ്യം അപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം, തന്റെ പ്രബോധനം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിൽ ഈശോ അവളെ കണ്ടു. അറിവിന്റെ പൂർണത അവിടുത്തേക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അവളുടെ ദീർഘകാല സഹനവും നിശ്ശബ്ദമായ സഹിച്ചുനിൽപ്പും അവിടുന്ന് ഉടൻതന്നെ അറിഞ്ഞു.

സാത്താൻ അവളെ ഈ രോഗത്താൽ എങ്ങനെ ബന്ധിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നില്ല; എന്നാൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന് അത് അറിയാമായിരുന്നു എന്നു നമുക്ക് ഉറപ്പിക്കാം. അവളുടെ സൗഖ്യത്തിലൂടെ തന്റെ ശക്തി വെളിപ്പെടാനിരുന്ന ഈ നിമിഷത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായി ദൈവം അവളുടെ പീഡനം അനുവദിച്ചതാകാനാണ് ഏറെ സാധ്യത. തിന്മയുടെ രഹസ്യത്തിന്റെ കാതലിലേക്കു കടക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന കാര്യമാണിത്: ദൈവം അനുവദിക്കുന്ന ഓരോ തിന്മയും അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുന്നത്, അതിൽനിന്ന് കൂടുതൽ വലിയൊരു നന്മ ഉണ്ടാകാമെന്ന് അറിയുന്നതിനാലാണ്. തന്റെ അറിവും സമ്മതവുമില്ലാതെ പീഡിപ്പിക്കാൻ അവിടുന്ന് സാത്താനെ തോന്നുംപടി അനുവദിക്കുന്നില്ല.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങളെ ഞെരുക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുണ്ടോ? ഒരുപക്ഷേ ഒരു രോഗം, ശത്രുത നിറഞ്ഞ ഒരു ബന്ധം, ദുഷ്കരമായ ഒരു തൊഴിൽസാഹചര്യം, അല്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള ഏതെങ്കിലും പൈശാചിക പീഡനം എന്നിവയാൽ നിങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, അതു തുടരാൻ ദൈവം എന്തുകൊണ്ട് അനുവദിക്കുന്നു, അവിടുത്തേക്ക് നമ്മുടെ കാര്യത്തിൽ കരുതലുണ്ടോ, നമ്മുടെ യാചനകൾക്കു മുമ്പിൽ അവിടുന്ന് മൗനം പാലിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് നിരുത്സാഹത്തിലേക്കു വഴുതിവീഴാനുള്ള പ്രലോഭനം പലപ്പോഴും നമുക്കുണ്ടാകുന്നു.

പതിനെട്ടു വർഷത്തെ പൈശാചിക പീഡനത്തിനുശേഷം ഈ സ്ത്രീക്കു ലഭിച്ച സൗഖ്യത്തെയും മോചനത്തെയും കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം അനുവദിക്കുന്നതെല്ലാം ആത്യന്തികമായി നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണെന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു. സഹനത്തിന്റെ നടുവിൽ അതു വിശ്വസിക്കുക പ്രയാസമായിരിക്കാം; എങ്കിലും അതു സത്യമാണ്. ദൈവം ഒരിക്കലും നമ്മുടെ പ്രാർഥന അവഗണിക്കുന്നില്ല; നമ്മുടെ ക്ലേശങ്ങൾ അവിടുന്ന് അറിയാതിരിക്കുന്നുമില്ല. വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ ഈ സത്യത്തിൽനിന്നു നാം ആരംഭിച്ചാൽ, പ്രത്യാശയോടെ ക്ഷമാപൂർവവും നിശ്ശബ്ദമായും നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾ താങ്ങാൻ അതു സഹായിക്കും. ഒരുനാൾ ദൈവം നമുക്ക് ആശ്വാസം നൽകുമെന്ന പ്രത്യാശയാകണമെന്നില്ല ഇത്; മറിച്ച്, എന്തെങ്കിലും സഹിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ അനുവദിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിന് ഒരു കാരണമുണ്ടെന്ന കൂടുതൽ ആഴമുള്ള പ്രത്യാശയും ഉറപ്പുമാണിത്. ആ കാരണം എപ്പോഴും നമ്മുടെ നന്മയും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയും അവിടുത്തെ മഹത്ത്വവുമാണ്.

ഈ സംഭവത്തിൽനിന്നു നാം പഠിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടാമത്തെ പാഠം, എതിർപ്പുമായി നിൽക്കുന്ന സിനഗോഗധികാരിക്കെതിരെ ഈശോ എത്ര ശക്തമായാണ് ഈ സ്ത്രീക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നത് എന്നതാണ്. സാബത്തിൽ അവൾ സുഖം പ്രാപിച്ചതുകണ്ട് ആ അധികാരി അവളെയും ജനക്കൂട്ടത്തെയും ശാസിച്ചുകൊണ്ടു പറയുന്നു: “ജോലി ചെയ്യേണ്ട ആറു ദിവസങ്ങളുണ്ട്. സുഖം പ്രാപിക്കാൻ ആ ദിവസങ്ങളിൽ വരുവിൻ; സാബത്തുദിവസത്തിലല്ല” (ലൂക്കാ 13:14). അവനെ കപടനാട്യക്കാരൻ എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഈശോ മറുപടി നൽകുന്നു. തുടർന്ന് ആ സ്ത്രീയെയും അവളുടെ സഹനത്തെയും കുറിച്ച് ആർദ്രതയോടെ സംസാരിക്കുന്നു: “സാത്താൻ പതിനെട്ടു വർഷമായി ബന്ധിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന അബ്രാഹത്തിന്റെ ഈ മകളെ സാബത്തുദിവസത്തിൽ ഈ ബന്ധനത്തിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ?” (ലൂക്കാ 13:16). അവൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള അവിടുത്തെ വാദം ജനക്കൂട്ടത്തെ മുഴുവൻ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു.

അന്നത്തെ സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടനുസരിച്ച്, ക്ലേശത്തിന്റെ ആ പതിനെട്ടു വർഷങ്ങളിൽ അവളുടെ സഹനത്തിനു കാരണം പാപമാണെന്നു കരുതി പലരും അവളെ അവജ്ഞയോടെ നോക്കിയിരിക്കാം. അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാവുന്ന ഏതെങ്കിലും പാപത്തിലേക്കല്ല ഈശോ നോക്കിയത്. മറിച്ച്, ആ വർഷങ്ങളത്രയും നിശ്ശബ്ദമായി സഹിക്കാൻ അവൾ കാണിച്ച കരുത്താണ് അവിടുന്ന് കണ്ടത്. അവൾ സുഖം പ്രാപിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽപ്പോലും, ഒട്ടും സഹിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്ന അവസ്ഥയെക്കാൾ, ദീർഘകാലത്തെ സഹനം താങ്ങിയതിലൂടെ അവളുടെ ആത്മാവ് ദൈവത്തോട് ഏറെ അടുത്തിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. അവൾക്കുവേണ്ടി ഈശോ നിലകൊണ്ടത് അവിടുത്തെ സ്നേഹവും ക്ലേശത്തിനിടയിലെ അവളുടെ വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ചുള്ള അവിടുത്തെ അറിവും എടുത്തുകാട്ടുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മാക്കളിലേക്കു നോക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് ഇതുതന്നെ കാണുന്നു.

വലിയ സഹനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ, നിങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്നവരെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവരുടെ ദുരിതം സ്വന്തം തെറ്റുമൂലമാണെന്നു കരുതി അവരോടു സഹതപിക്കാനോ അവരെ വിധിക്കാനോ പോലും എളുപ്പമാണ്. പകരം, ഈശോ കാണുന്നതുപോലെ അവരെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. ആദരവോടെ നോക്കുക. അവരുടെ കരുത്തു കാണുക. സഹനത്തിലൂടെ വളർന്ന വിനയം കാണുക. സ്വന്തം ജീവിതത്തോടും ഇതേ സമീപനം സ്വീകരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിതേടുന്നതിനു പകരം, കൂടുതൽ വലിയൊരു നന്മയ്ക്കായി ദൈവം അവ അനുവദിക്കുന്നുവെന്നു വിശ്വസിച്ച് അവയെ സ്വീകരിക്കുക. ആ നന്മ അന്വേഷിക്കുക, ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുക, അവസാനംവരെ വിശ്വസ്തരായി നിലനിൽക്കാനുള്ള ശക്തിക്കായി പ്രാർഥിക്കുക.

എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന കർത്താവേ, തിന്മയുടെ രഹസ്യം നമ്മെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയേക്കാം. എങ്കിലും അങ്ങയുടെ പരിപൂർണമായ ജ്ഞാനത്തിലും സ്നേഹത്തിലും, എന്റെ വിശുദ്ധീകരണത്തിന് ഉതകാൻ സാധ്യതയുള്ളതു മാത്രമേ അങ്ങ് അനുവദിക്കുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന സഹനങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനങ്ങളെയും കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും അങ്ങയുടെ ദൃഷ്ടി എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ പരിപാലനത്തിന്റെ കൃപയിൽ ഞാൻ ആനന്ദിക്കുകയും, എന്നോടും ക്ഷമാപൂർവം തങ്ങളുടെ കുരിശുകൾ വഹിക്കുന്ന എല്ലാവരോടും അങ്ങ് അടുത്തുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ചെറുമയിൽനിന്ന് മഹത്ത്വത്തിലേക്ക്

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച

യേശു പറഞ്ഞു: “ദൈവരാജ്യം എന്തിനോടു സദൃശമാണ്? ഞാൻ അതിനെ എന്തിനോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തും? ഒരു മനുഷ്യൻ എടുത്ത് തോട്ടത്തിൽ നട്ട കടുകുമണിയോടു സദൃശമാണത്. അതു പൂർണ്ണമായി വളർന്നപ്പോൾ വലിയൊരു കുറ്റിച്ചെടിയായിത്തീർന്നു; ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾ അതിന്റെ ശാഖകളിൽ വസിച്ചു.” ലൂക്കാ 13:18–19

കടുകുമണി സുവിശേഷത്തിന്റെ എളിയതും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ ആരംഭങ്ങളെ പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുതന്നെ ജനിച്ചത് ഒരു പുൽത്തൊട്ടിയിലാണ്; ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടതാകട്ടെ ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെയും. ആത്മീയമായി പറഞ്ഞാൽ, കടുകുമണിയുടെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ മാതൃക അവിടുന്നാണ്. അതുപോലെ, ദൈവിക വിതക്കാരന്റെ കരങ്ങളാൽ നട്ടുവളർത്തപ്പെട്ട, സാധാരണക്കാരും അധികവും വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്തവരുമായ ഏതാനും പുരുഷന്മാരിലൂടെയാണ് സഭ ആരംഭിച്ചത്.

ഇന്ന് പല രീതികളിൽ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കപ്പെടുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഊർജസ്വലമായ പ്രസംഗത്തിലൂടെയും മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന അവതരണരീതികളിലൂടെയും ആകർഷകമായ വാഗ്ദാനങ്ങളിലൂടെയുമാണ് അതു നമ്മിലേക്കെത്തുന്നത്. എന്നാൽ യഥാർഥ സുവിശേഷത്തിന് ശബ്ദപ്രഭാവങ്ങളോ ദൃശ്യവിസ്മയങ്ങളോ ആവശ്യമില്ല. നമ്മെ യഥാർഥത്തിൽ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സുവിശേഷം, വാസ്തവത്തിൽ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളാകുന്ന ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണിൽ ശാന്തമായി വിതയ്ക്കപ്പെടുന്ന ആ ചെറിയ കടുകുമണിപോലെയാണ്. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ദൈവരാജ്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വളരാൻ തുടങ്ങുന്നു.

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളുടെയും വളർച്ചയോടെ, സുവിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഹോളിവുഡ് ശൈലിയിലുള്ള സമീപനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണമെന്നു ചിന്തിക്കാൻ നമുക്കു പ്രേരണയുണ്ടാകാം. സാങ്കേതികവിദ്യ, കല, സംഗീതം, വീഡിയോ, കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന അവതരണരീതികൾ എന്നിവയ്ക്ക് ചിലപ്പോഴൊക്കെ സുവിശേഷവത്കരണത്തെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും—പ്രത്യേകിച്ച്, നിരന്തരമായ ഉത്തേജനങ്ങളുടെ ലോകത്തിൽ മുഴുകിക്കഴിയുന്നവരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ. എങ്കിലും ദൈവരാജ്യം പടുത്തുയർത്താൻ നിർമ്മലവും ലളിതവും വിനീതവുമായ സുവിശേഷം എപ്പോഴും മതിയാകുമെന്നു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഈശോയുടെ സുവിശേഷസന്ദേശത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വശം പരിചിന്തിക്കുക: അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവം, മരണം, ഉത്ഥാനം. മാനുഷിക മാനദണ്ഡങ്ങളനുസരിച്ച് ഗംഭീരമോ മഹത്ത്വപൂർണമോ ആയ ഒരു പ്രദർശനത്തിലല്ല സുവിശേഷം അതിന്റെ പരമകോടിയിലെത്തിയത്. കാഹളനാദങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ ഒരു സ്വർണസിംഹാസനത്തിൽനിന്നല്ല ഈശോ തന്റെ അവസാന പ്രസംഗം നടത്തിയത്. തന്റെ മരണോപകരണത്തിൽനിന്നാണ്—താൻ തൂങ്ങിക്കിടന്ന കുരിശിൽനിന്നാണ്—അവിടുന്ന് അതു നടത്തിയത്; ലോകം കാണത്തക്കവിധം നഗ്നനായി, അപമാനിതനായി, അടിയേറ്റ്, ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടവനായി. ലോകത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളനുസരിച്ച് അവിടുത്തെ ജീവിതം ലജ്ജയിലും അപമാനത്തിലും അവസാനിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളനുസരിച്ചാകട്ടെ, അവിടുന്ന് അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചപ്പോൾ അവിടുത്തെ തിരുഹൃദയത്തിൽനിന്ന് കൃപയുടെ വിത്തുകൾ ഒഴുകിപ്പുറപ്പെട്ടു.

അവിടുത്തെ ഉത്ഥാനംപോലും അനേകരുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് അവിടുത്തെ വിമർശകരുടെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നു. മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റശേഷം, പുരോഹിതപ്രമുഖരെയും നിയമജ്ഞരെയും ഫരിസേയരെയും ജനപ്രമാണികളെയും നിശ്ശബ്ദരാക്കാൻ മഹത്ത്വവും പ്രതാപവും പ്രസരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് ദൈവാലയത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല. പകരം, വിശ്വാസമുള്ളവർക്ക് ശാന്തമായും സ്നേഹപൂർവമായും സൂക്ഷ്മവും വ്യക്തിപരവുമായ രീതികളിലും അവിടുന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹൃദയകാഠിന്യമുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ തന്നെത്തന്നെ തെളിയിക്കാൻ അവിടുന്ന് ശ്രമിച്ചില്ല; മറിച്ച്, തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തവരിൽ വിശ്വാസം വളർത്തി.

സഭയുടെ ആരംഭവും അവമാനത്തിലായിരുന്നു. പന്തക്കുസ്തായ്ക്കു പിന്നാലെ താമസിയാതെ പീഡനവും രക്തസാക്ഷിത്വവും ഉണ്ടായി. തങ്ങളുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവർ രഹസ്യമായി, പലപ്പോഴും വീടുകളിലോ ഒളിത്താവളങ്ങളിലോ, ആരാധന നടത്തി. സുവിശേഷപ്രഘോഷകരിൽ ഏറ്റവും മഹാനായ വിശുദ്ധ പൗലോസ് തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലുടനീളം അതികഠിനമായി സഹിച്ചു; ചാട്ടവാറടികളും തടവുശിക്ഷകളും കപ്പൽച്ചേതങ്ങളും വിശപ്പും തിരസ്കരണവും നിരന്തരമായ പീഡനവും അദ്ദേഹം ഏറ്റുവാങ്ങി. മറ്റുള്ളവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സത്യത്തിന്റെ ആ തീരെ ചെറിയ കടുകുമണി വിതയ്ക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം പരിഹസിക്കപ്പെടുകയും അടിക്കപ്പെടുകയും കല്ലെറിയപ്പെടുകയും മരിച്ചെന്നു കരുതി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്. എങ്കിലും, വിശ്വസ്തതയോടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹനത്തിലൂടെ സഭ നഗരങ്ങളിൽനിന്ന് നഗരങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിക്കുകയും വിജാതീയലോകത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ബേത്‌ലഹേമിലെ ഒരു ഗുഹയിൽ ജനിക്കുകയും പ്രവാസത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടുകയും നസറത്ത് എന്ന അപ്രശസ്തമായ പട്ടണത്തിൽ വളരുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ ഔദാര്യത്തെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിച്ച ദരിദ്രനായ ഒരു സഞ്ചാരപ്രബോധകനായിത്തീരുകയും ചെയ്ത ആ വിനീതനായ തച്ചനെ നൂറ്റാണ്ടുകളിലുടനീളം എണ്ണമറ്റ ആത്മാക്കൾ അറിയുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടുന്ന് ജീവിതങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും പാപത്തെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു; പാപികളുടെ ഇടയിൽനിന്ന് തന്റെ രാജ്യം പടുത്തുയർത്തിക്കൊണ്ടുമിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം സാധ്യമാകുന്നത് അവിടുത്തെ ജീവിതമാകുന്ന എളിയ വിത്ത് തുറവുള്ള ഹൃദയങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വിതയ്ക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ്.

ദൈവകൃപ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നിഗൂഢമായ വഴികളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ചെറുതാണെന്നു തോന്നിയാലോ സുവിശേഷം അറിയിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമങ്ങൾ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നു തോന്നിയാലോ നിരുത്സാഹപ്പെടരുത്. വിനയത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും നിശ്ശബ്ദമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യഥാർഥ സുവിശേഷത്തിന് വളരാനും സമൃദ്ധമായി ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനുമുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ദൈവവചനത്തിന്റെ വിത്ത് നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ മണ്ണിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നാൻ അനുവദിക്കുക; പ്രാർഥനയും വിശ്വസ്തതയും സ്നേഹവുംകൊണ്ട് അതിനെ ക്ഷമയോടെ പരിപോഷിപ്പിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉചിതമായ സമയത്ത് ആ വിത്ത് നിങ്ങൾക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിലും എത്രയോ മഹത്തായ ഒന്നായി വളർന്ന് അനേകർക്ക് ആത്മീയ അഭയവും പോഷണവും നൽകും.

എന്റെ മഹത്ത്വപൂർണനായ രാജാവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യം ഈ ലോകത്തിന്റേതല്ല. കടുകുമണിപോലെ അത് എളിയതും ലളിതവുമാണ്; എങ്കിലും ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഹൃദയങ്ങളിൽ വിതയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് വിശാലമായി വളർന്നു പടരുകയും ഞങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ വിശാലമാക്കി അങ്ങയുടെ നിത്യരാജ്യത്തിലെ അംഗങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ എന്റെ ജീവിതം രൂപാന്തരപ്പെടേണ്ടതിന്, അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരമായ സുവിശേഷത്തിനായി എപ്പോഴും എന്റെ ഹൃദയം തുറക്കാനും ആ എളിയ വിത്തിനെ പ്രാർഥനയാൽ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും എനിക്കിടയാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


കുരിശിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വാതിൽ

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച

യേശു പട്ടണങ്ങളിലൂടെയും ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന്, പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജറുസലെമിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തു. ഒരാൾ അവിടുത്തോടു ചോദിച്ചു: “കർത്താവേ, രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവർ ചുരുക്കംപേർ മാത്രമായിരിക്കുമോ?” അവിടുന്ന് അവരോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുവിൻ. എന്തെന്നാൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, അനേകർ പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിക്കും; എന്നാൽ അവർക്കു വേണ്ടത്ര ശക്തിയുണ്ടാകുകയില്ല.” ലൂക്കാ 13:22–24

ലൂക്കായുടെ യാത്രാവിവരണം ലൂക്കാ 9:51-ൽ ആരംഭിക്കുന്നു: “അവൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടേണ്ട ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ജറുസലെമിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യാൻ അവൻ ദൃഢനിശ്ചയമെടുത്തു; തനിക്കു മുമ്പായി ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.” തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനായി ഈശോ ജറുസലെമിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വാക്യമായ ലൂക്കാ 19:27-ൽ അത് അവസാനിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം ജറുസലെമിലേക്കുള്ള ആ യാത്രയുടെ ഭാഗമാണ്. അവിടെ അവിടുന്ന് സ്വമനസ്സാലെ തന്റെ കുരിശ് സ്വീകരിക്കുകയും ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

മതനേതാക്കളുടെ കൈകളാൽ താൻ പീഡനമേൽക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ഈശോ തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ശിഷ്യന്മാരോട് വിശദീകരിച്ചെങ്കിലും, അത് മനസ്സിലാക്കാൻ അവർ പ്രയാസപ്പെട്ടു; പലപ്പോഴും ആ വിഷയം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. സഹനവും മരണവും അവർ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച കഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഈശോയുടെ യാത്ര ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്കുള്ള സഞ്ചാരം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ക്രൈസ്തവജീവിതം എപ്പോഴും കുരിശിലെ ബലിയിൽ പരിസമാപ്തിയിലെത്തുന്നുവെന്ന് അത് പ്രവാചകസ്വഭാവത്തോടെ വെളിപ്പെടുത്തി. അവിടുത്തോടൊപ്പം നടന്നവർ ആ യാത്രയുടെ പൂർണമായ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നിരിക്കില്ല; സമ്പൂർണമായ ത്യാഗസ്നേഹത്തിന്റെ അതേ ആത്മീയയാത്ര നടത്താൻ തങ്ങളും ക്ഷണിക്കപ്പെടുകയാണെന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

രക്ഷയുടെ പാതയിൽ തന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് തന്നോടുള്ള ഉപരിപ്ലവമായ ബന്ധം മാത്രം പോരെന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈശോ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വ്യക്തിപരമായ പാപം, സ്വാർഥത, ആത്മീയമായ അലംഭാവം എന്നിവയ്ക്കെതിരായ പോരാട്ടം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, ബോധപൂർവവും നിരന്തരവുമായ പരിശ്രമം ഈ യാത്ര ആവശ്യപ്പെടുന്നു. “ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ” പ്രവേശിക്കുന്നതോടെ അത് പൂർത്തിയാകുന്നു. എന്താണ് ഈ വാതിൽ? ആത്യന്തികമായി അത് കുരിശാണ്. നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ജറുസലെമിൽ ക്രിസ്തു പ്രകടമാക്കിയ സ്വയംദാനപരമായ സ്നേഹത്തിലുള്ള സജീവമായ പങ്കുചേരലാണത്.

നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പാതയ്ക്കു തടസ്സമാകുന്ന എല്ലാ ആസക്തികളും ഉപേക്ഷിക്കാൻ സുവിശേഷം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനാലാണ് വാതിൽ ഇടുങ്ങിയതായിരിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഉപരിപ്ലവമായ പരിചയമല്ല രക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നത്; മറിച്ച്, സജീവമായ വിശ്വാസവും അനുസരണവും, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റേതുപോലെ “ജറുസലെമിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത” യഥാർഥ സ്നേഹവുമാണ്. അതായത്, ഒരുവൻ തന്റെ ജീവിതം പൂർണഹൃദയത്തോടെയും ബോധപൂർവവും ദൈവത്തിനും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയും അർപ്പിക്കണം.

തന്റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കാൻ ഈശോ സുവ്യക്തവും ഗൗരവമായി ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഗൃഹനാഥൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ പൂട്ടുമെന്ന് പറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതാവസാനത്തിലെ വ്യക്തിഗത വിധിന്യായത്തെയാണ് ഈശോ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചിലർ സ്വർഗത്തിനു പുറത്തായിരിക്കുമെന്നും അവർ അതിശയിക്കുമെന്നും അവിടുന്ന് പറയുന്നു. അവർ മുട്ടിക്കൊണ്ട്, “കർത്താവേ, ഞങ്ങൾക്കായി വാതിൽ തുറക്കണമേ” എന്നു പറയും. “നിങ്ങൾ എവിടെനിന്നുള്ളവരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല” എന്ന് ഈശോ മറുപടി പറയുമ്പോൾ, അവർ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും: “ഞങ്ങൾ അങ്ങയോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു; ഞങ്ങളുടെ തെരുവുകളിൽ അങ്ങ് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.” എങ്കിലും ഈശോ വീണ്ടും പറയുന്നു: “നിങ്ങൾ എവിടെനിന്നുള്ളവരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. തിന്മ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരേ, നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്നിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുവിൻ!”

പേരിൽ ശിഷ്യരായിരിക്കുകയും യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെയല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെയാണ് ഈ പ്രബോധനം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. നമ്മുടെ കാലത്തേക്കു ഇത് ബാധകമാക്കുമ്പോൾ, ക്രൈസ്തവരെന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ഇടയ്ക്കൊക്കെ പള്ളിയിൽ പോകുകയും പൊതുവായ അർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം കുരിശിലേക്കുള്ള ആത്മീയയാത്ര നടത്താൻ—അതായത്, ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ—വീഴ്ച വരുത്തുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് ഇതു പറയുന്നതെന്നു കരുതാം. അവർ ത്യാഗത്തെ എതിർക്കുകയും പാപത്തോടുള്ള ആസക്തിയിൽ തുടരുകയും ആത്മാർത്ഥവും വിനീതവുമായ പ്രാർഥന അവഗണിക്കുകയും യഥാർത്ഥ ശിഷ്യരായി ജീവിക്കുന്നതിൽ വീഴ്ച വരുത്തുകയും ചെയ്തേക്കാം.

ഈ വചനഭാഗം ഗൗരവമായി എടുക്കണം. കേൾക്കുന്നവരിൽ മതിപ്പുളവാക്കാൻ യേശു അതിശയോക്തി പറയുകയായിരുന്നില്ല; തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെയാണ് അവിടുന്ന് സംസാരിച്ചത്. ശിഷ്യത്വം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എല്ലാമാണ്; അൽപം പരിശ്രമമോ വല്ലപ്പോഴുമുള്ള ശ്രദ്ധയോ മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നത് ഒന്നും മാറ്റിവയ്ക്കാതെ നമ്മുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ അവിടുത്തേക്കു നൽകുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, ഏറെ ത്യാഗം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ജറുസലെമിലേക്കുള്ള ഈ യാത്ര, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ പാത, മഹത്ത്വത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു എന്നതാണ് സദ്വാർത്ത. കുരിശാണ് ഇടുങ്ങിയ വാതിൽ; എന്നാൽ അതു നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടവുമാണ്. പൂർണഹൃദയത്തോടെ അതിനെ ആശ്ലേഷിക്കുന്നവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉത്ഥാനത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിലും വിജയത്തിലും പങ്കുചേരും.

നിങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന പാതയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. കുരിശിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല, പ്രവൃത്തികളിലും യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാനും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും ഉപവിയുടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ഓരോ ദിവസവും നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പിതാവിന് അർപ്പിക്കാനും നിങ്ങൾ സന്നദ്ധരാണോ? നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യത്വം പരിശോധിക്കാനും നിങ്ങളുടെ ദൃഢനിശ്ചയം പുതുക്കാനുമുള്ള ഒരു ആഹ്വാനമാകട്ടെ ഈ സുവിശേഷം. യേശുവിനെപ്പോലെ, സ്വർഗീയ ജറുസലെമിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യാൻ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുക്കുക; അവിടെ കുരിശ് അവസാനമല്ല, നിത്യമായ മഹത്ത്വത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്.

ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, ജറുസലെമിലേക്കുള്ള അങ്ങയുടെ യാത്ര നിസ്വാർഥവും ത്യാഗപൂർണവുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പരിപൂർണ പ്രവൃത്തിയിലാണ് പര്യവസാനിച്ചത്. കുരിശിലേറിക്കൊണ്ട് അങ്ങ് ഇടുങ്ങിയ വാതിൽ തുറക്കുകയും ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി അതിലൂടെ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. പേരിൽ മാത്രമല്ല, യഥാർത്ഥത്തിലും അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനായിരിക്കാൻ എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിനു തടസ്സമാകുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ത്യാഗത്തിന്റെ പാതയിൽ അങ്ങയോടൊപ്പം നടക്കാൻ എനിക്കിടയാകട്ടെ. അങ്ങനെ ഞാനും ഇടുങ്ങിയ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കുകയും നിത്യജീവന്റെ ആനന്ദത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


യേശുവിന്റെ ദുഃഖാർത്തമായ ഹൃദയത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച

“ജറുസലെമേ, ജറുസലെമേ, പ്രവാചകന്മാരെ കൊല്ലുകയും നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരെ കല്ലെറിയുകയും ചെയ്യുന്നവളേ, കോഴി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിൻകീഴിൽ ചേർത്തുനിർത്തുന്നതുപോലെ നിന്റെ മക്കളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാൻ ഞാൻ എത്രയോ തവണ ആഗ്രഹിച്ചു; എന്നാൽ നീ സമ്മതിച്ചില്ല! ഇതാ, നിന്റെ ഭവനം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടും. എന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ അനുഗൃഹീതൻ എന്നു നീ പറയുന്ന സമയം വരുന്നതുവരെ നീ എന്നെ കാണുകയില്ല.” ലൂക്കാ 13:34–35

തന്റെ ജനത്തെ വിശ്വസ്തതയിലേക്കു തിരികെ വിളിക്കാൻ ദൈവം അയച്ച പ്രവാചകന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ച ജറുസലെമിന്റെ ദാരുണമായ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു വിലപിക്കുന്നു. സഖറിയായുടെയും ഏശയ്യായുടെയും മരണങ്ങൾ ഇതിൽ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ വിശാലമായ അർത്ഥം ഇതാണ്: ദേവാലയം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും ദൈവാരാധനയുടെ കേന്ദ്രവുമായ ജറുസലെം പലപ്പോഴും ദൈവികസത്യം അക്രമാസക്തമായി നിരാകരിക്കപ്പെട്ട ഇടമായിത്തന്നെ മാറിയിരുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ചു വിലപിക്കുമ്പോൾ, യേശു തന്റെ ജനത്തോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്തുകയും അവരുടെ കൈകളാൽ ജറുസലെമിൽത്തന്നെ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന തന്റെ സ്വന്തം മരണത്തെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, യേശുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖവും അനുകമ്പയും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതോടൊപ്പം ദൃഢമായ വ്യക്തതയുമുണ്ട് എന്നതാണ്. ദേവാലയം ഒടുവിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്നും ക്രി.വ. 70-ൽ റോമാക്കാർ നഗരം കീഴടക്കുമെന്നും പ്രവാചകസ്വഭാവമുള്ള മുന്നറിയിപ്പിന്റെ രൂപത്തിൽ അവിടുന്ന് ഒരു ശിക്ഷാവിധി അറിയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവിടുത്തെ സ്വരം സ്നേഹപൂർവമായ വിലാപത്തിന്റേതാണ്, പ്രതികാരബുദ്ധിയോടെയുള്ള ശിക്ഷയുടേതല്ല.

പല വിധത്തിലും, വഴിതെറ്റിപ്പോയ മകനെക്കുറിച്ചു വിലപിക്കുന്ന സ്നേഹനിധിയായ ഒരു പിതാവിന്റെ വിലാപമാണ് യേശുവിന്റേത്: “കോഴി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകിൻകീഴിൽ ചേർത്തുനിർത്തുന്നതുപോലെ നിന്റെ മക്കളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാൻ ഞാൻ എത്രയോ തവണ ആഗ്രഹിച്ചു.” പാപത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം പോരാട്ടങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ തിരുഹൃദയത്തിലെ ഈ അനുകമ്പ മനസ്സിലാക്കുന്നത് നമുക്ക് ഏറെ സഹായകരമാണ്. ദൈവം തികച്ചും നീതിമാനാണെങ്കിലും, അവിടുത്തെ വിധികൾ പുറപ്പെടുന്നത് തകർന്ന ഹൃദയത്തിൽനിന്നാണ്, അക്രമാസക്തമായ ഹൃദയത്തിൽനിന്നല്ല.

നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഈ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ അവയെ പരിശോധിക്കുക. അഗാധമായ ദുഃഖത്തിന്റെ വാളാൽ കുത്തിത്തുളയ്ക്കപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയം കാണുക. നാം അവിടുത്തെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ, നാം അവിടുത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ആ ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് അവിടുത്തേക്കു ആശ്വാസം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തോടും മഹിമയോടും ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ലെങ്കിലും, നാം മാനസാന്തരപ്പെടുകയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പാപത്തെ അതിജീവിക്കാൻ ജാഗ്രതയോടെ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ആനന്ദംകൊണ്ടു നിറയ്ക്കാൻ നമുക്കു കഴിയും.

ഈ ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് ദൈവഭയമെന്ന ആത്മീയദാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രൂപം. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഈ ദാനം രണ്ടു വിധത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ഒന്നാമതായി, നാം പരമ്പരാഗതമായി ദാസഭയം എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽനിന്നാണ് ദൈവഭയം ആരംഭിക്കുന്നത്—അതായത്, ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം. ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയംമൂലം പിതാവിനെ അനുസരിക്കുന്ന ഒരു മകനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കുക. ഇത് നല്ലൊരു തുടക്കമാണ്; എന്നാൽ ഇതല്ല ഉത്തമമായ അവസ്ഥ.

ദൈവഭയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ രൂപം മക്കൾക്കുള്ള ഭയമാണ്—സ്നേഹമുള്ള ഒരു മകനോ മകൾക്കോ ഉള്ള ഭയം. ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയംപോലുള്ള സ്വാർഥകാരണങ്ങളാലല്ല ഈ ഭയം പാപം ഒഴിവാക്കുന്നത്. മറിച്ച്, യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിലെ ആർദ്രമായ കാരുണ്യം തിരിച്ചറിയുകയും നമ്മുടെ പാപം അവിടുത്തേക്ക് വരുത്തുന്ന ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി ബോധവാന്മാരാകുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ പാപം ഒഴിവാക്കാൻ അതു നമ്മെ നയിക്കുന്നു. അതിലുപരി, അവിടുത്തെ തിരുവിഷ്ടത്തോടു വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നതിലൂടെ അവിടുത്തേക്കു നൽകാൻ കഴിയുന്ന സന്തോഷവും നാം കാണുന്നു. അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം അത്രമേൽ ശക്തമാകുന്നു; അവിടുത്തേക്കു സന്തോഷം നൽകാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാൻ നാം പ്രേരിതരാകുന്നു. അവിടുത്തെ സന്തോഷം നമ്മുടേതായിത്തീരുന്നു; ആ സന്തോഷത്തിന് എതിരാകുന്ന എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ നാം “ഭയപ്പെടുന്നു.”

ദൈവഭയമെന്ന ദാനം പ്രധാനമായും യേശുവിന്റെ ഹൃദയത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും, അവിടുത്തെ സ്നേഹം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കാനും അതു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ഈ ദാനം നമ്മിൽ സജീവമായിരിക്കുമ്പോൾ, യേശു ജറുസലെമിനോടു പ്രകടിപ്പിച്ച അതേ കാരുണ്യത്തോടും ആർദ്രതയോടുംകൂടെ നാം ചുറ്റുമുള്ളവരെ നോക്കുന്നു. അവരുടെ പാപങ്ങളെ നമുക്കെതിരെയുള്ള വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളായി കാണാതെ, അവരുടെ മാനസാന്തരത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തിൽ നാം പങ്കുചേരുന്നു.

ദുഃഖം നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളെ നോക്കുന്ന യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. “നിന്നെ ചേർത്തുനിർത്താൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു” എന്ന് അവിടുന്ന് പറയുന്നതു കേൾക്കുക. അവിടുത്തെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും പിന്തിരിയാനും വിശ്വസ്തതയോടും സ്നേഹത്തോടുംകൂടെ അവിടുത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും ആ ക്ഷണം നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പാപത്തോടു മല്ലിടുന്നവരെയും നോക്കുക; അവരെക്കുറിച്ച് യേശുവിനുള്ള അതേ ആഗ്രഹം നിങ്ങളിലും ഉണരാൻ അനുവദിക്കുക. മറ്റുള്ളവർക്കായി അവിടുത്തെ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ ഉപകരണമായിരിക്കുക; ഒടുവിൽ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരും.

പരമകാരുണികനായ കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ പൂർണഹൃദയത്തോടെ അങ്ങയിലേക്കു തിരിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ആർദ്രമായ സ്നേഹത്തോടെ അങ്ങ് മക്കൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അങ്ങയെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാം സന്നദ്ധതയോടും പൂർണഹൃദയത്തോടുംകൂടെ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, വിശുദ്ധമായ ദൈവഭയമെന്ന ദാനത്താൽ എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ. എന്നിലൂടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അങ്ങയുടെ സ്നേഹപൂർണമായ കരുതൽ അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, അവർക്കായി അങ്ങയുടെ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ ഉപകരണമായി എന്നെ മാറ്റണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.


അവിവേകപൂർവമായ വിധിയെഴുത്തിനെ അതിജീവിക്കുക

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച

ഒരു സാബത്തിൽ യേശു പ്രമുഖനായ ഒരു ഫരിസേയന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ചെന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ അവനെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മുമ്പിൽ മഹോദരരോഗം ബാധിച്ച ഒരുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. യേശു നിയമപണ്ഡിതന്മാരോടും ഫരിസേയരോടും ചോദിച്ചു: “സാബത്തിൽ രോഗം സുഖപ്പെടുത്തുന്നത് നിയമാനുസൃതമാണോ അല്ലയോ?” ലൂക്കാ 14:1–3

ഇന്ന് യേശുവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് എളുപ്പത്തിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും ഉത്തരം നൽകാൻ നമുക്കു കഴിയും: “അതെ, സാബത്തിൽ രോഗം സുഖപ്പെടുത്തുന്നത് നിയമാനുസൃതമാണ്!” എന്നാൽ നിയമപണ്ഡിതന്മാർക്കും ഫരിസേയർക്കും ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അവർ അതിനു തയ്യാറായില്ല. ശരീരത്തിൽ ദ്രാവകം കെട്ടിനിന്ന് വീക്കമുണ്ടാകുന്ന അവസ്ഥയായ മഹോദരരോഗത്തിൽനിന്ന് യേശു ആ മനുഷ്യനെ സാബത്തിൽ സുഖപ്പെടുത്തിയപ്പോഴും അവർ മൗനം തുടർന്നു.

ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടിട്ടും അവർ മൗനം പാലിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മിക്കവാറും, എട്ടാം പ്രമാണത്തിനെതിരായ ഒരു പാപത്തിൽ—അവിവേകപൂർവമായ വിധിയെഴുത്തിൽ—അവർ കുറ്റക്കാരായിരുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം. കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മതബോധനഗ്രന്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നു: “മതിയായ അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ, അയൽക്കാരന്റെ ധാർമികമായ തെറ്റ് സത്യമാണെന്ന്, മനസ്സിൽ മാത്രമാണെങ്കിൽപ്പോലും, കരുതുന്നവൻ അവിവേകപൂർവമായ വിധിയെഴുത്തിൽ കുറ്റക്കാരനാകുന്നു” (CCC 2477). തുടർന്ന് അത് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “അവിവേകപൂർവമായ വിധിയെഴുത്ത് ഒഴിവാക്കാൻ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ അയൽക്കാരന്റെ ചിന്തകളും വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും കഴിയുന്നിടത്തോളം അനുകൂലമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം” (CCC 2478).

ആ വിരുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന മതനേതാക്കൾ ഏറ്റവും മോശമായതുതന്നെ മുൻകൂട്ടി ധരിച്ചിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. യേശുവിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ അവർ അവിടുത്തെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്തരമൊരു മനോഭാവം ഹൃദയത്തെ കഠിനമാക്കുകയും സത്യത്തിനു നേരെ അന്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; കാരണം, കുറ്റമുണ്ടെന്ന മുൻവിധിയിൽനിന്നാണ് അതു തുടങ്ങുന്നത്. ഫരിസേയരെപ്പോലെ നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരത്തിൽ പിടിച്ചുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള അതേ പാപങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മിശിഹായോടുള്ളവ, നാം ചെയ്യുന്നില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് അവിവേകപൂർവം വിധിയെഴുതുന്നത് നാമെല്ലാവരും അതിജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കേണ്ട ഒരു സാധാരണ തെറ്റാണ്.

നിങ്ങളോട് ഏറ്റവും അടുത്തവരെയും നിങ്ങൾ പതിവായി ഇടപഴകുന്നവരെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ചിലരെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും മോശമായതുതന്നെയാണോ നിങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കരുതുന്നത്? ഒരുപക്ഷേ ആരെങ്കിലും നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന പെരുമാറ്റം ആവർത്തിച്ചു കാണിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, നീരസം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാനും വിമർശനമനോഭാവത്തിൽ തുടരാനും എളുപ്പമാണ്. അവിവേകപൂർവമായ വിധിയെഴുത്തിന്റെ പ്രശ്നം, അത് ന്യായമാണെന്നു തോന്നാം എന്നതാണ്. ചില വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഈ വ്യക്തി എങ്ങനെയുള്ള ആളാണെന്ന് നമുക്കറിയാമെന്ന് നാം നമ്മെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ അത്തരം ന്യായവാദം തെറ്റാണ്.

ഓരോ വ്യക്തിയും ഏറെ സങ്കീർണതകളുള്ളവനാണ് എന്നതാണ് സത്യം. ദൈവം മാത്രമാണ് ലളിതസ്വഭാവമുള്ളവൻ—അതായത്, വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് വിശദീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടുന്ന് അവിഭക്തനും തികച്ചും അവിരുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവനും എല്ലായ്പ്പോഴും പൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനുമാണ്. മറുവശത്ത്, നാം കഴിഞ്ഞകാല മുറിവുകൾ, വൈകാരികവും മാനസികവുമായ പോരാട്ടങ്ങൾ, പാപത്തോടുള്ള ആസക്തികൾ, പലപ്പോഴും നമുക്കുതന്നെ പൂർണമായി മനസ്സിലാകാത്ത ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഭാരം വഹിക്കുന്നവരാണ്.

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഉദാരമനസ്കരായിരിക്കാൻ ഈ യാഥാർഥ്യം നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കണം. “[നമ്മുടെ] അയൽക്കാരന്റെ ചിന്തകളും വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും കഴിയുന്നിടത്തോളം അനുകൂലമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം” എന്നതാണ് നമുക്കുള്ള ആഹ്വാനം (CCC 2478). ഇതിന് വലിയ സ്നേഹം ആവശ്യമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് നമുക്കു മുറിവേറ്റിരിക്കുമ്പോൾ.

അവിവേകപൂർവമായ വിധിതീർപ്പിനെ അതിജീവിക്കാൻ നമുക്കു വളർത്തിയെടുക്കാവുന്ന മനോഭാവങ്ങളിൽ ഏറെ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന ഒന്നാണ് ക്ഷമ. കർത്തൃപ്രാർഥനയിലെ അഞ്ചാമത്തെ അപേക്ഷ ഓർക്കുക: “ഞങ്ങളോടു തെറ്റു ചെയ്യുന്നവരോടു ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കണമേ.” ആരെങ്കിലും നമുക്കെതിരെ പാപം ചെയ്താലും, അങ്ങനെ ചെയ്തതായി തോന്നിയാലും, നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ച ആ വ്യക്തിക്കെതിരെ ഹൃദയത്തിൽ ഒന്നും സൂക്ഷിക്കാതെ ക്ഷമിക്കാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

പൂർണമായി ക്ഷമിക്കുന്ന മനോഭാവം അവിവേകപൂർവമായ വിധിതീർപ്പിനെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്നു. എല്ലാ വിധിതീർപ്പുകളും, പ്രത്യേകിച്ച് ന്യായമെന്നു തോന്നുന്നവപോലും, ദൈവത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് നല്ലതും വിശുദ്ധവുമാണെന്ന് നാം നമ്മെത്തന്നെ ഓർമിപ്പിക്കണം. ദൈവം മാത്രമാണ് ന്യായാധിപൻ. വിധിക്കുന്നതിൽനിന്നു വിട്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ പാപത്തെ നാം ന്യായീകരിക്കുകയല്ല; വിധിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ചുമതലയല്ലെന്നു സമ്മതിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അത് ദൈവത്തിനു മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതെങ്കിലും വിധിതീർപ്പുകൾ നിങ്ങൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ മൃദുവാക്കാനും, വ്യക്തത നൽകാനും, അവിടുന്ന് മറ്റുള്ളവരെ കാണുന്നതുപോലെ അവരെ കാണാൻ ആവശ്യമായ ഉപവിയാൽ നിങ്ങളെ നിറയ്ക്കാനും നമ്മുടെ കർത്താവിനോട് അപേക്ഷിക്കുക. ക്ഷമിക്കുക, കരുണയുള്ളവരായിരിക്കുക, എല്ലാം പൂർണമായി കാണുന്നവന് എല്ലാ വിധിതീർപ്പുകളും വിട്ടുകൊടുക്കുക. ഈ പാപത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് നാം ആർക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുന്നുവോ ആ വ്യക്തിക്കു മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിനും നല്ലതാണ്. കാരണം, ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ സ്നേഹിക്കാൻ അത് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു.

പരിപൂർണതയുടെ നാഥാ, അങ്ങയുടെ പൂർണമായ നിഷ്കളങ്കതയും ദൈവികസ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അങ്ങയുടെ കാലത്തെ മതനേതാക്കളിൽ പലരും അങ്ങയെക്കുറിച്ച് അവിവേകപൂർവം വിധിതീർപ്പു നടത്തി. അങ്ങയോടും മറ്റുള്ളവരോടുമുള്ള എന്റെ ബന്ധങ്ങളിൽ ഈ പാപം ഒഴിവാക്കാൻ എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ. പ്രത്യേകിച്ച് അങ്ങ് എന്റെ പ്രാർഥനകൾ കേൾക്കുന്നില്ലെന്നു തോന്നുമ്പോൾ, ഏറ്റവും മോശമായത് ഊഹിച്ചുറപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇടയാകരുതേ. പകരം, അങ്ങയുടെ ദൈവികതിരുഹിതത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴമായി ആശ്രയിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. മറ്റുള്ളവരിലെ നന്മ എപ്പോഴും അന്വേഷിക്കാനും, ആരെങ്കിലും എനിക്കെതിരെ പാപം ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം ഉടൻതന്നെ അവരോടു ക്ഷമിക്കാനും എനിക്കു സാധിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


അഹങ്കാരത്താൽ ആത്മാവ് വീർത്തുപൊങ്ങുമ്പോൾ

ആണ്ടുവട്ടക്കാലത്തിലെ മുപ്പതാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച

“ആരെങ്കിലും നിന്നെ ഒരു വിവാഹവിരുന്നിനു ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ, ബഹുമാനപ്പെട്ട സ്ഥാനത്ത് ഇരിക്കരുത്. നിന്നെക്കാൾ ബഹുമാന്യനായ ഒരു അതിഥിയെ അയാൾ ക്ഷണിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. നിങ്ങളിരുവരെയും ക്ഷണിച്ച ആതിഥേയൻ നിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന്, ‘നിന്റെ സ്ഥാനം ഈ മനുഷ്യനു കൊടുക്കുക’ എന്നു പറഞ്ഞേക്കാം. അപ്പോൾ നീ ലജ്ജയോടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു പോകേണ്ടിവരും.” ലൂക്കാ 14:8–9

പ്രമുഖനായ ഒരു ഫരിസേയന്റെ വീട്ടിൽ വിരുന്നിനിടെയാണ് യേശു ഈ ഉപമ പറഞ്ഞത്. “അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ അവനെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു” എന്ന് നാം വായിക്കുന്നു. ഒരു വശത്തുനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ, അത്തരം ശ്രദ്ധ പ്രശംസനീയമായി തോന്നാം. ദൈവികപ്രബോധനത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി അവിടുത്തെ ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുന്നവരായി നമ്മെത്തന്നെ നമുക്കു സങ്കൽപ്പിക്കാം. അത്തരത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധയെ തീർച്ചയായും “അവിടുത്തെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുക” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാം.

എന്നാൽ, ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്കു ക്രിയാപദം സംശയത്തിന്റെയും ശത്രുതാപരമായ സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണത്തിന്റെയും സ്വരംപോലും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിധിതീർപ്പുകളെ പൂർണമായി അറിഞ്ഞ യേശു, സ്വയം പ്രതിരോധിച്ചുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ബോധപൂർവമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയിലൂടെയാണ് പ്രതികരിക്കുന്നത്. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഭാഗത്ത്, ശരീരത്തിൽ ദ്രാവകം കെട്ടിനിൽക്കുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന അസാധാരണമായ വീക്കമായ മഹോദരരോഗം ബാധിച്ച ഒരാളെ അവിടുന്ന് സുഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ നടന്ന ഈ സൗഖ്യദാനം സാബത്തുദിവസത്തിലായിരുന്നു. വ്യക്തമായും കരുണയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ സൗഖ്യദാനം ഒരു പ്രകോപനംകൂടിയായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു പ്രവൃത്തി സാബത്തിലെ വിശ്രമനിയമം ലംഘിക്കുന്നുവെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നവരിൽനിന്ന് പ്രതികരണം ഉണർത്തുക എന്നതും അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.

തുടർന്ന്, വിരുന്നുമേശയിലെ ബഹുമാനപ്പെട്ട ഇരിപ്പിടങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അതിഥികൾ എങ്ങനെ തിക്കിത്തിരക്കുന്നുവെന്ന് യേശു നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ആ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി അവിടുന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലുള്ള ഉപമ പറയുന്നു. ഒരിക്കൽക്കൂടി അവിടുന്ന് തന്റെ ശ്രോതാക്കളെ മനഃപൂർവം പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നു. പ്രമുഖനായ ഒരു ഫരിസേയനുമായി ബന്ധമുള്ള ഈ അതിഥികൾ സാമൂഹികവും മതപരവുമായ ഉന്നതശ്രേണിയിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നിരിക്കാം. അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കും സാമൂഹികാചാരങ്ങൾക്കും വഴങ്ങാതെ, വിശുദ്ധമായ ഒരു പ്രകോപനം എന്നു യുക്തമായും വിളിക്കാവുന്ന ഒന്നിലൂടെ യേശു അവരെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.

സാധാരണഗതിയിൽ മറ്റുള്ളവരെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നത് ഉപവിക്കു നിരക്കാത്തതാണ്. ക്രൈസ്തവരെന്ന നിലയിൽ ദയയിലേക്കും ക്ഷമയിലേക്കും ഐക്യത്തിലേക്കുമാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ തന്റെ ദൈവികജ്ഞാനത്തിൽ യേശു അതിലും ഉന്നതമായ ഒരു നന്മ കണ്ടു: അവരുടെ മാനസാന്തരം. അവരെ ലജ്ജിപ്പിക്കാനല്ല, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാപങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരാനാണ് അവിടുന്ന് അവരെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്. ആ പാപങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയും അവയെക്കുറിച്ചു പശ്ചാത്തപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സൗഖ്യം ആരംഭിക്കാം.

പദവിക്കും അംഗീകാരത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ ആഗ്രഹമാണ് അവിടുന്ന് ലക്ഷ്യമിടുന്ന പാപം. അതിഥികൾ പ്രമുഖസ്ഥാനങ്ങൾ തേടുന്നതു കാണുമ്പോൾ, കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള രോഗം യേശു തിരിച്ചറിയുന്നു: ആത്മീയമായ വീക്കം. മഹോദരമെന്ന ശാരീരികരോഗത്തെക്കാൾ ഗുരുതരമായിരുന്നു അവരുടെ അവസ്ഥ; സ്വന്തം പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധത്താൽ അവർ വീർത്തുപൊങ്ങിയിരുന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ദ്രാവകം കെട്ടിനിന്നതുപോലെ, അവരുടെ ആത്മാക്കൾ അഹന്തയാലും മറ്റുള്ളവരുടെ മതിപ്പു നേടാനുള്ള ആവശ്യത്താലും വീർത്തിരുന്നു. അവർ സ്വയം ഉയർത്തിക്കാട്ടിയതിനു പിന്നിൽ അരക്ഷിതബോധവും, തങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രമരഹിതമായ ധാരണയും, ദൈവദൃഷ്ടിയിൽ തങ്ങൾക്കുള്ള യഥാർഥ മൂല്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരാജയവും മറഞ്ഞിരുന്നു.

ശിക്ഷാവിധിയോടെയല്ല, ദൈവികജ്ഞാനത്തോടെയാണ് യേശു ഇതിനെ നേരിടുന്നത്. ബഹുമാനത്തെത്തന്നെ അവിടുന്ന് അപലപിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, യഥാർഥ ബഹുമാനം ഒരു ദാനമാണെന്നും ഒരിക്കലും പിടിച്ചെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ലെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഉപമയിൽ, എളിമയുള്ള അതിഥി ഏറ്റവും താഴ്ന്ന സ്ഥാനം സ്വീകരിക്കുന്നു; പിന്നീട് വിരുന്നുനൽകുന്നവൻ അയാളെ ഉയർത്തുന്നു. താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു മാറാൻ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോഴുള്ള നാണക്കേടോ, ഉയർന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു ക്ഷണിക്കപ്പെടുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷമോ വിരുന്നുമേശയിലിരുന്നവർക്കു സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല. ആത്മീയമായ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാൻ അവരുടെ ലൗകികമായ ആഗ്രഹത്തെ അവിടുന്ന് ഉപയോഗിച്ചു.

അവരുടെ അഹങ്കാരത്തെ യേശു ഒരു വെളിപാടിന്റെ നിമിഷവും കൃപയിലേക്കുള്ള ക്ഷണവുമാക്കി മാറ്റുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആത്മീയജീവിതത്തിൽ, ദൈവം നമ്മെ ഉയർത്തേണ്ടതിന് നാം എളിമയോടെ താഴണം. നമ്മെ മഹത്ത്വമണിയിക്കാനും ആ ബഹുമാനത്തിൽ മറ്റുള്ളവർ സന്തോഷിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് നൽകാൻ അവിടുത്തേക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. നാം നമ്മെത്തന്നെ ഉയർത്തുമ്പോൾ, നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന ബഹുമാനം പൊള്ളയാണ്; ഒടുവിൽ നാം താഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ദൈവം നൽകുന്ന മഹത്ത്വം മാത്രമാണ് യഥാർഥമായത്.

ക്രിസ്തു നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്ന എളിമയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അംഗീകാരമോ ആദരവോ തേടുന്ന മേഖലകളുണ്ടോ? ഏറ്റവും താഴ്ന്ന സ്ഥാനം സ്വീകരിക്കാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുക. നിങ്ങളുടെ യഥാർഥ അന്തസ്സ് ലോകത്തിൽനിന്നോ സ്വയം ഉയർത്തുന്നതിൽനിന്നോ അല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയം കാണുകയും എളിയവരെ ഉന്നതിയിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനിൽനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കുക.

അത്യന്തം എളിമയുള്ള കർത്താവേ, അങ്ങ് ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കും ആരാലും അറിയപ്പെടാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കും ഇറങ്ങിവരികയും കുരിശിലെ മരണമെന്ന ക്രൂരമായ വിധിക്ക് കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ എളിമ നിമിത്തം പിതാവ് അങ്ങയെ എല്ലാ നാമങ്ങൾക്കും ഉപരിയായി ഉയർത്തി; മാലാഖമാരുടെ വൃന്ദങ്ങൾക്കും വിശുദ്ധർക്കും മീതെ അങ്ങയെ ഉയർത്തുകയും, അങ്ങ് പിതാവിനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ അങ്ങയ്ക്ക് നിത്യമായ മഹത്ത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധമായ എളിമയിലേക്ക് എന്നെ ആകർഷിക്കണമേ. ലൗകിക ബഹുമതിക്കോ ഞാൻ സ്വയം നേടിയെടുക്കുന്ന പ്രശംസയ്ക്കോ വേണ്ടിയുള്ള എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും എന്നിൽനിന്ന് നീക്കണമേ. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ ഹിതത്തോട് വിശ്വസ്തരായിരിക്കുന്നവർക്ക് അങ്ങ് നൽകുന്ന മഹത്ത്വം മാത്രം ഞാൻ തേടട്ടെ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം


എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!