తెలుగు

సామాన్య కాలంలో ముప్పయ్యవ వారం

మొత్తం 4 సంపుటాలు కాగితపు అట్టతో కూడిన ముద్రిత పుస్తకాలుగా & ఈ-పుస్తకాలుగా అందుబాటులో ఉన్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!

విషయ సూచిక


ప్రేమ యొక్క శాశ్వత ధర్మం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం A)

యేసు సద్దూకయ్యులను మౌనంగా చేశాడని విన్న పరిసయ్యులు ఒకచోట చేరారు. వారిలో ధర్మశాస్త్ర పండితుడొకడు ఆయనను పరీక్షిస్తూ, “బోధకుడా, ధర్మశాస్త్రంలోని ఆజ్ఞలన్నిటిలో ఏది గొప్పది?” అని అడిగాడు. మత్తయి 22:34–36

మన పాత నిబంధనలోని మొదటి ఐదు గ్రంథాలైన తోరాలో ఉన్న మోషే ధర్మశాస్త్రంలో 613 ఆజ్ఞలు ఉన్నాయని సంప్రదాయంగా చెబుతారు: చేయవలసిన వాటిని తెలిపేవి 248, చేయకూడని వాటిని తెలిపేవి 365. ఈ ఆజ్ఞలలో ఏది గొప్పదనే విషయంపై యూద ధర్మబోధకుల మధ్య ఎంతోకాలంగా చర్చ జరుగుతూ ఉండేది. కాబట్టి, యేసును ఈ ప్రశ్న అడిగిన పరిసయ్యుడు ఆయనను పరీక్షిస్తున్నప్పటికీ, అది నిజాయితీతో తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో అడిగిన ప్రశ్న కూడా అయి ఉండవచ్చు.

ఆ ప్రశ్న తనను పరీక్షించడానికి అడిగినదని యేసు తప్పక గ్రహించాడు. అయితే సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే నిజమైన కోరికను కూడా ఆయన గుర్తించాడు. అందుకు సమాధానంగా, ఆయన సౌమ్యంగా, సూటిగా, సమగ్రంగా జవాబిచ్చాడు. ధర్మశాస్త్రమంతటినీ, ప్రవక్తల బోధనలనూ ఇముడ్చుకున్న రెండు అంశాల సారాంశాన్ని అందించాడు: “నీ పూర్ణ హృదయంతోను, నీ పూర్ణ ఆత్మతోను, నీ పూర్ణ మనస్సుతోను నీ దేవుడైన ప్రభువును ప్రేమించాలి”, “నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి.”

ఈ రెండు ఆజ్ఞలు ధర్మశాస్త్రానికీ, ప్రవక్తల బోధనలకూ సారాంశం మాత్రమే కాదు; ప్రభువు ప్రార్థనలోని విన్నపాల సారాన్ని కూడా తెలియజేస్తాయి. దేవుణ్ణి మన తండ్రిగా అంగీకరించిన తరువాత, “నీ నామము పవిత్రపరచబడునుగాక”, “నీ రాజ్యము వచ్చునుగాక” అని ప్రార్థిస్తాము. మనం చేయగల విన్నపాలలో ఇవే అత్యున్నతమైనవి.

దేవుని నామాన్ని పవిత్రపరచడమంటే ఆయనకు చెందవలసిన ఘనతను ఆయనకు సమర్పించడం. దేవుడు ముమ్మారు పవిత్రుడు—పవిత్రుడు, పవిత్రుడు, పవిత్రుడు. ఆయనను ఘనపరుస్తూ, మహిమపరుస్తూ ఆయన నామాన్ని, ఆయన స్వరూపాన్నే పవిత్రమైనవిగా కొనియాడటం మన అత్యున్నత కర్తవ్యం. మన పూర్ణ హృదయంతోను, ఆత్మతోను, మనస్సుతోను ఆయనను ప్రేమించడానికి ఇదే అత్యున్నత మార్గం.

ఈ జీవితంలో మనం ఇతర విధాలుగా కూడా దేవుని వైపు తిరుగుతాము. ఆయన చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి కృపను, ఆయన దైవపోషణను, కరుణను, క్షమాపణను అడుగుతాము. పరీక్షలను అధిగమించడానికీ, దుష్టుని నుండి సురక్షితంగా కాపాడబడటానికీ ప్రార్థిస్తాము. ప్రభువు ప్రార్థనలో ఉన్న ఈ విన్నపాలలో ప్రతి ఒక్కటీ ఆవశ్యకమైనదే; తోరా అంతటా, క్రొత్త నిబంధన అంతటా ఇవి వ్యక్తమవుతాయి. అయినప్పటికీ, చివరికి మనం చేసే ప్రతి విన్నపమూ అత్యున్నతమైన ఆజ్ఞ వైపే నడిపించాలి: దేవుని నామాన్ని పవిత్రపరచడం—మన సర్వస్వంతో ఆయనను ప్రేమించడం. ఆయన మనకోసం చేసే కార్యాలను బట్టి మాత్రమే కాకుండా, ఆయన ఎవరై ఉన్నాడో దానిని బట్టి మనం ఆయనను ప్రేమించాలి. ఆయన తన నిమిత్తమే మన ప్రేమకు అర్హుడు; ఆ ప్రేమను ఆయనకు సమర్పించడం మన అత్యున్నత కర్తవ్యం.

పరలోకంలో, మనం ఇప్పుడు పాటించే అనేక ఆజ్ఞలు, చేసే అనేక విన్నపాలు ఇక ఉండవు. మనం శుద్ధిపరచబడి, ఇక పాపం చేయము కాబట్టి క్షమాపణ కోసం అడగము. దివ్యసంస్కారాలనూ, మన ఐహిక అవసరాల పట్ల దేవుని సంరక్షణనూ సూచించే అనుదిన ఆహారం కోసం ప్రార్థించము; ఎందుకంటే మనం శాశ్వత విందులో ప్రవేశిస్తాము. సహించడానికి బలాన్ని గానీ, దుష్టుని నుండి రక్షణను గానీ అడగము; ఎందుకంటే క్రీస్తులో సమస్త పరీక్షలను జయించి ఉంటాము. అయితే దేవుని నామాన్ని ఎల్లప్పుడూ పవిత్రపరుస్తూ, “పవిత్రుడు, పవిత్రుడు, పవిత్రుడు” అని గొంతెత్తి స్తుతిస్తూ, శుద్ధమైన, పరిపూర్ణమైన ప్రేమతో ఆయనను ప్రేమిస్తూ, అత్యున్నతమైన ఆజ్ఞనూ, ప్రభువు ప్రార్థనలోని మొదటి విన్నపాన్నీ శాశ్వతంగా నెరవేరుస్తాము.

అదేవిధంగా, ప్రభువు ప్రార్థనలోని “నీ రాజ్యము వచ్చునుగాక” అనే రెండవ విన్నపం నెరవేరినట్లే, రెండవ గొప్ప ఆజ్ఞ కూడా పరలోకంలో నెరవేరుతుంది. దేవుని రాజ్యం రావడమంటే, మన “పొరుగువారందరితో”—దేవదూతలతో, పునీతులతో—ఐక్యమై, ఆయన మహిమలోను, పవిత్రతలోను మనం శాశ్వతంగా పాలుపంచుకోవడం. దేవుని పట్ల మన ప్రేమ పొంగిపొరలి పొరుగువారి పట్ల ప్రేమగా ప్రవహిస్తుంది; ఒకరి పట్ల మరొకరికున్న ప్రేమ, దేవుని పట్ల మనకున్న పరిపూర్ణమైన ప్రేమను ప్రతిబింబిస్తూ, ఆ ప్రేమలో పాలుపంచుకుంటుంది.

దేవుని పట్ల ప్రేమకూ, పొరుగువారి పట్ల ప్రేమకూ మధ్య ఉన్న విడదీయరాని బంధాన్ని గురించి, ఈ ఆజ్ఞల శాశ్వత స్వభావాన్ని గురించి నేడు ధ్యానించండి. మీ జీవితం ఈ రెండు గొప్ప ఆజ్ఞలకు సాక్ష్యమిస్తోందా? మీ అనుదిన ప్రార్థన ఈ ద్వివిధ ప్రేమ నుండి పుట్టి, తిరిగి ఆ ప్రేమ వైపే నడిపిస్తోందా? మీ పెదవులతో మాత్రమే కాకుండా, మీ హృదయంతోను, ఆత్మతోను, మనస్సుతోను దేవుని నామాన్ని పవిత్రపరచండి. పరలోకంలో ఆ ప్రేమను శాశ్వతంగా వ్యక్తపరచబోయే జీవితాన్ని ముందుగానే ఆశిస్తూ, ఆ ప్రేమ అందరి వైపూ—ముఖ్యంగా ప్రేమించడం ఎంతో కష్టమనిపించేవారి వైపూ—పొంగిపొరలేలా అనుమతించండి. తద్వారా మీ పొరుగువారికి చెందవలసిన గౌరవాన్ని, ప్రేమను మీరు వారికి చూపుతారు.

పరలోకానికీ భూలోకానికీ ప్రభువా, నీ పవిత్ర ఆజ్ఞలకై నీకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను. ప్రతి ఆజ్ఞనూ సంపూర్ణ విశ్వసనీయతతో జీవించాలని ప్రార్థిస్తున్నాను. అన్ని విషయాలలో నీ నామాన్ని పవిత్రపరచడానికీ, అన్నిటికంటే మిన్నగా నీ రాజ్యాన్ని వెదకడానికీ, ప్రజలందరి పట్ల నీకున్న ప్రేమతోనే వారిని ప్రేమించడానికీ నాకు సహాయం చేయుము. ఈ ఆజ్ఞలను భారంగా కాకుండా, నా జీవితానికి ఆనందంగా, దిశానిర్దేశంగా చూడగలుగుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


మీ ఆత్మకు అద్దం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం B)

యేసు తన శిష్యులతోను పెద్ద జనసమూహంతోను యెరికో నుండి బయలుదేరుతుండగా, తిమయి కుమారుడైన బర్తిమయి అనే అంధుడు దారిపక్కన కూర్చొని భిక్షమెత్తుకుంటున్నాడు. అక్కడికి వచ్చినది నజరేతు యేసు అని వినగానే, అతడు, “యేసూ, దావీదు కుమారుడా, నాపై కనికరం చూపుము” అని బిగ్గరగా మొరపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మార్కు 10:46–47

నేటి సువార్త కేవలం ఒక అద్భుతాన్ని తెలిపే కథ మాత్రమే కాదు; అది క్రీస్తు వైపు ఆత్మ చేసే ప్రయాణాన్ని తెలిపే శక్తివంతమైన రూపకం. బర్తిమయి అంధత్వం పతనమైన మానవ స్థితికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. కరుణ కోసం అతడు చేసిన మొర, జనసమూహం నుండి అతనికి ఎదురైన వ్యతిరేకత, క్రీస్తు అతనిని వ్యక్తిగతంగా పిలవడం, అతనికి చూపు కలగడం, చివరికి యేసును అనుసరించాలని అతడు నిర్ణయించుకోవడం—ఇవన్నీ ప్రతి క్రైస్తవుడూ నడవవలసిన పరివర్తన మార్గాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

సువార్తలోని స్వస్థత వృత్తాంతాల్లో అరుదుగా కనిపించే ఒక విశేషమేమిటంటే, ఈ అంధుని పేరు చెప్పబడటం. “తిమయి కుమారుడు” అనే అర్థమున్న “బర్తిమయి” అనే పేరుతో అతనిని పరిచయం చేయడం ద్వారా, అతను మనకు ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తిగా కనిపిస్తాడు. అతను కేవలం అనామక భిక్షగాడు కాదు; ఒకరి కుమారుడు. ఇలా అతని పేరును చెప్పడం, అతనిలో మనల్ని మనం చూసుకోవడానికి ఆహ్వానిస్తుంది. దేవుడు మనతో మాట్లాడేటప్పుడు, అది ఎప్పుడూ అందరికీ ఒకేలా చెప్పే సాధారణ మాట కాదు—అది ఎల్లప్పుడూ వ్యక్తిగతమైనది, ఆత్మీయమైనది. దేవుడు మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ పేరు పెట్టి పిలుస్తాడు.

బర్తిమయిలో మిమ్మల్ని మీరు చూసుకోండి. దారి పక్కన కూర్చొని భిక్షమెత్తుకుంటున్న అతను, ప్రభువు ఆ దారిన వచ్చే సమయం కోసం వినయంతో, నిరీక్షణతో, శ్రద్ధగా, సిద్ధంగా వేచివుండే ఆత్మకు ప్రతీకగా నిలుస్తాడు. కరుణ కోసం బర్తిమయి చేసిన మొర పరిపూర్ణమైన ప్రార్థన: “దావీదు కుమారుడవైన యేసూ, నన్ను కరుణించు.” జాలి కోసం—లేదా కరుణ కోసం—వేడుకోవడం ద్వారా, ప్రతి నిజమైన ప్రార్థనలోని మర్మాన్నే అతను వ్యక్తం చేస్తున్నాడు. మన సొంత పుణ్యం వల్ల దేవుని నుండి దేనినీ పొందడానికి మనకు అర్హత లేదు. అంతా అనుగ్రహమే. ప్రతి వరమూ కేవలం క్రీస్తు హృదయంలోని అనంతమైన జాలి, మంచితనం కారణంగానే ఇవ్వబడుతుంది. కాబట్టి, దేవుని నుండి మనం పొందేదంతా కరుణయే.

బర్తిమయి కేక వేసినప్పుడు, నిశ్శబ్దంగా ఉండమని జనసమూహం అతనిని గద్దించింది. ప్రార్థన పట్ల మన నిష్ఠకు సవాలుగా నిలిచే ప్రతిదానికీ ఈ వ్యతిరేకత ప్రతీకగా ఉంది. వారి గద్దింపును తరచుగా లోకం నుండి వచ్చే ప్రతిఘటనగా అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ, అది పరధ్యానాలకు, ఆధ్యాత్మిక శుష్కతకు, చివరకు ఆధ్యాత్మిక సోమరితనానికి కూడా ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. వ్యతిరేకత ఉన్నప్పటికీ బర్తిమయి పట్టుదలతో మొరపెట్టుకోవడం, ప్రార్థన కష్టమైనప్పుడు మనం నిరుత్సాహానికి లొంగిపోకుండా మన సంకల్పాన్ని మరింత దృఢపరచుకోవాల్సిన అవసరాన్ని సూచిస్తుంది.

యేసు అతని మొర విన్నప్పుడు, వెంటనే ఆగి బర్తిమయిని పిలిచాడు. అంతకుముందు అతనిని అడ్డుకున్న అదే జనసమూహం అకస్మాత్తుగా క్రీస్తు ఆహ్వానాన్ని అందించే సాధనంగా మారింది: “ధైర్యంగా ఉండు; లే, యేసు నిన్ను పిలుస్తున్నాడు.” ఇది విశ్వాసపు శక్తిని వెల్లడిస్తుంది. బర్తిమయి పట్టుదలతో మొరపెట్టి మన ప్రభువు నుండి జవాబు పొందినప్పుడు, అతనిని నిశ్శబ్దంగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించినవారు దేవుని ఔదార్యాన్ని గుర్తించి, తామే మారిపోయారు.

యేసు తన మొర విన్నందుకు బర్తిమయి నిస్సందేహంగా ఎంతో ఆనందించాడు. అతను తన పైవస్త్రాన్ని విసిరివేసి, గబుక్కున లేచి, యేసు వద్దకు పరుగెత్తాడు. అతని పైవస్త్రం అతనికున్న సమస్తానికీ ప్రతీక. దానిని పక్కకు విసిరివేయడం, ఒకప్పుడు తన గుర్తింపుగా ఉన్న ప్రతిదానినీ విడిచిపెట్టడానికి ప్రతీక. తద్వారా అతను అన్ని మమకారాలనూ విడనాడి, తనను సంపూర్ణంగా స్వస్థపరచగలవాని వద్దకు ఏ అడ్డంకీ లేకుండా పరుగెత్తగలిగాడు. మన ప్రభువు మనల్ని పిలిచినప్పుడు మనం ఇలాగే స్పందించాలి. చాలా తరచుగా మనం వెనుకాడుతుంటాం. బర్తిమయిలాగే, మనల్ని వెనక్కి లాగడానికి దేనినీ అనుమతించకూడదు. దేవుడు మాట్లాడిన ప్రతిసారీ మనం వెంటనే స్పందించాలి.

“నేను నీకు ఏమి చేయాలని కోరుకుంటున్నావు?” అని యేసు అడిగినప్పుడు, బర్తిమయి ఇలా జవాబిచ్చాడు: “బోధకుడా, నాకు చూపు కావాలి.” శారీరక స్వస్థత కోసం చేసిన ఈ సరళమైన విన్నపం, మనకు అవసరమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానవెలుగుకు ప్రతీకగా ఉంది. అతని కోరిక స్వచ్ఛమైనది, సూటియైనది; మన కోరిక కూడా అలాగే ఉండాలి. యేసు, “ఇక వెళ్లు; నీ విశ్వాసం నిన్ను రక్షించింది” అని జవాబిచ్చాడు. అయితే బర్తిమయి తన దారిన తాను వెళ్లలేదు—యెరూషలేముకు, సిలువకు నడిపించే మార్గంలో యేసును అనుసరించాడు. అలాగే, మన ప్రభువు ఆధ్యాత్మిక అంతర్దృష్టితో మన బుద్ధిని ప్రకాశింపజేసినప్పుడు, మనం సిలువ విలువను అర్థం చేసుకొని, ఆయనతో కలిసి దానివైపు ప్రయాణిస్తాం.

మీ ఆత్మ మరింత లోతైన పరివర్తనను పొందేందుకు ఈ సువార్తను ఒక అద్దంగా భావించి నేడు ధ్యానించండి. మీ అంధత్వాన్ని, దైన్యస్థితిని వినయంతో గుర్తిస్తున్నారా? దేవుడు మనకు ఏదీ ఇవ్వవలసిన బాకీ లేనప్పటికీ, స్వేచ్ఛగా సమస్తాన్నీ ప్రసాదించాలని కోరుకుంటున్నాడని అంగీకరిస్తూ, కరుణ కోసం ఆర్తిగా మొరపెడుతున్నారా? ప్రార్థన ఎంత సవాలుగా ఉన్నా పట్టుదలతో కొనసాగిస్తున్నారా? అలాగైతే, “నీ విశ్వాసం నిన్ను రక్షించింది” అని యేసు మీతో చెప్పడం వినండి; ఆపై సిలువ వరకు ఆయనను అనుసరించండి.

ఎంతో ఆత్మీయుడవైన ప్రభువా, నీ అగాధమైన కరుణ కోసం నేను వినయంతో, ఆర్తిగా మొరపెట్టినప్పుడల్లా నీవు నా మొర వింటావు. నిన్ను మెస్సీయగా, ప్రతి అనుగ్రహానికీ మూలంగా అంగీకరిస్తూ, బర్తిమయితో కలిసి “దావీదు కుమారుడవైన యేసూ, నన్ను కరుణించు!” అని మొరపెట్టుకుంటూ, ప్రార్థనలో ఎదురయ్యే ప్రతి పరీక్షలోనూ కష్టంలోనూ పట్టుదలతో కొనసాగేందుకు దయచేసి నాకు అనుగ్రహాన్ని ప్రసాదించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


పాపిగా ప్రార్థించడం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం C)

తామే నీతిమంతులమని దృఢంగా నమ్ముతూ, మిగిలిన వారందరినీ తృణీకరించేవారిని ఉద్దేశించి యేసు ఈ ఉపమానం చెప్పారు. “ఇద్దరు వ్యక్తులు ప్రార్థించడానికి దేవాలయ ప్రాంగణానికి వెళ్లారు; వారిలో ఒకరు పరిసయ్యుడు, మరొకరు పన్ను వసూలు చేసేవాడు…” లూకా 18:9–10

పరిసయ్యుడు, సుంకరి గురించిన యేసు ఉపమానం సాధారణ ప్రజలనుద్దేశించినది కాదు; ప్రత్యేకంగా “తామే నీతిమంతులమని నమ్మి, మిగిలిన వారందరినీ తృణీకరించేవారిని” ఉద్దేశించినది. మొదట చూసినప్పుడు, ఈ రెండు వైఖరులు—తామే నీతిమంతులమనే భావన, ఇతరులను తృణీకరించడం—పరస్పర విరుద్ధంగా అనిపించవచ్చు. నీతిమంతులైనవారు తృణీకారంతో కాక, ప్రేమతో నిండి ఉండరా? నిజానికి, నిజమైన నీతి ఎల్లప్పుడూ వినయాన్ని, ప్రేమను పెంపొందిస్తుంది. అయితే ఇక్కడ యేసు నీతి యొక్క ఒక కపట రూపాన్ని—అహంకారంలో వేళ్లూనుకున్న, తనకు తానే కల్పించుకున్న భ్రమను—బయటపెడుతున్నాడు.

ఈ ప్రారంభ వివరమే మన ప్రభువు కరుణామయ హృదయాన్ని వెల్లడిస్తుంది. ఇలాంటి అహంకారుల పట్ల చాలామంది విసుగుతోనో ఉదాసీనతతోనో స్పందించవచ్చు—బహుశా తల అడ్డంగా ఊపుతూ అక్కడి నుండి వెళ్లిపోవచ్చు—కానీ యేసు భిన్నంగా స్పందిస్తాడు. ఆయన వారిని తోసిపుచ్చడు; కోపంతో వారిని నిలదీయడు. బదులుగా, వారికి బోధిస్తాడు. వారి హృదయపరివర్తనను కోరుకుంటాడు. ఆయన ఉపమానం ఖండించే చర్య కాదు, మేల్కొలుపుకు ఆహ్వానం. అది దైవిక సహనాన్ని, ఆధ్యాత్మికంగా అత్యంత అంధులైనవారిని సైతం చేరుకోవాలనే ప్రేమపూర్వకమైన కోరికను వెల్లడిస్తుంది.

యేసు తన బోధను విశేషమైన సరళతతో, స్పష్టతతో అందిస్తున్నాడు: “పరిసయ్యుడు తన స్థానంలో నిలబడి, తనలో తాను ఈ ప్రార్థన చేసుకున్నాడు: ‘ఓ దేవా, నేను మిగిలిన మనుషులవలె—లోభులవలె, అన్యాయస్థులవలె, వ్యభిచారులవలె—లేదా ఈ సుంకరివలె కూడా లేనందుకు నీకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను. నేను వారానికి రెండుసార్లు ఉపవాసం ఉంటాను; నా ఆదాయమంతటిలో పదవ వంతు చెల్లిస్తాను.’”

“ప్రార్థన” అని పిలవబడే ఈ మాటలు అసలు ప్రార్థనే కావు. అది దేవునికి కాక, ఆ పరిసయ్యుని అహంకారానికే సమర్పించిన స్వీయప్రశంసా ప్రసంగం. అతడు “తనలో తాను ఈ ప్రార్థన చేసుకున్నాడు” అని యేసు పేర్కొంటారు. అంటే అతని మాటలు పరలోకానికి చేరనేలేదు. అతడు దేవుని నామాన్ని పలికినా, అతని హృదయమంతా తాను ఊహించుకున్న తన సద్గుణాలపైనే కేంద్రీకృతమై ఉంది.

తనలో దురాశ, మోసం, వ్యభిచారం లేవని ఆ పరిసయ్యుడు చెప్పుకుంటున్నప్పటికీ, మరింత లోతైన ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో అతడు ఈ పాపాలనే చేస్తుండవచ్చు. ఇతరుల మెప్పు పొందాలనే కోరికలో దురాశ వ్యక్తమవవచ్చు. తన తప్పులను ఒప్పుకోవడానికి నిరాకరించడంలో మోసం తరచుగా దాగి ఉంటుంది. గర్వం, స్వీయప్రేమ ద్వారా దేవునిపట్ల అవిశ్వాసంగా ప్రవర్తించినప్పుడు ఆధ్యాత్మిక వ్యభిచారం జరుగుతుంది. ధర్మశాస్త్రాన్ని బాహ్యంగా పాటించే ఆ పరిసయ్యుని ప్రవర్తన వెనుక, తనలోని చెడును తానే చూడలేని ఆత్మ దాగి ఉంది.

చాలామంది ఇంత బాహాటమైన గర్వంలో పడకపోయినా, ఈ ఆధ్యాత్మిక రుగ్మతల ఆనవాళ్లతో మనలో ప్రతి ఒక్కరం బాధపడుతున్నాం. మన ఆత్మలను నిజాయితీగా పరిశీలించుకోవాలని కోరుకుంటే, మనం యేసు పద్ధతిని అనుసరించాలి: దేనినీ కప్పిపుచ్చకుండా, అతిశయోక్తి లేకుండా మనల్ని మనం చూసుకోవాలి. అప్పుడే మనకు సత్యం అర్థమవుతుంది.

మీరు ప్రార్థించేటప్పుడు దేవునికి ప్రార్థిస్తున్నారా, లేక ఆ పరిసయ్యునిలా మీకు మీరే ప్రార్థించుకుంటున్నారా? వినయం లేకుండా దేవుని సమీపించినప్పుడల్లా, మన ప్రార్థన ప్రేమపూర్వక సంభాషణగా కాక మనలో మనం మాట్లాడుకోవడంగా మారినప్పుడల్లా, మనకు మనమే ప్రార్థించుకుంటున్నాం. దీనికి భిన్నంగా, సుంకరి మనకు నిజమైన ప్రార్థనా మార్గాన్ని చూపిస్తాడు: “అతడు దూరంగా నిలబడి, పరలోకం వైపు కన్నులెత్తి చూడటానికి కూడా సాహసించక, రొమ్ము కొట్టుకుంటూ, ‘ఓ దేవా, పాపాత్మనైన నన్ను కరుణించు’ అని ప్రార్థించాడు.”

ఎంత అసాధారణమైన ప్రార్థన! దూరంగా నిలబడటం ద్వారా, చూపు కిందికి వాల్చడం ద్వారా, రొమ్ము కొట్టుకోవడం ద్వారా, ఆ సుంకరి తన శరీర భంగిమలోనే తన హృదయాన్ని వ్యక్తపరుస్తాడు. అతని వినయం నిజమైనది. అతడు దేనినీ కప్పిపుచ్చకుండా, అలంకారాలు లేకుండా, అతిశయోక్తి లేకుండా సత్యాన్ని పలుకుతాడు. తనను తాను సమర్థించుకోడు, తన తప్పులకు సాకులు చెప్పుకోడు, ఇతరులతో తనను పోల్చుకోడు. కేవలం కరుణ కోసం వేడుకుంటాడు.

మీ విషయంలో మీరు ఎంత నిజాయితీగా ఉన్నారో ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆ పరిసయ్యునిలా, మీ సద్గుణాలను ఇతరుల ముందు అతిశయించి చెప్పి, ఆ అతిశయోక్తులను మీరే నమ్ముతున్నారా? లేక మీకు పాపం ఉందని, దేవుని కరుణ అవసరమని వినయంతో గుర్తించి, ఆ కరుణ కోసం హృదయపూర్వకంగా వేడుకుంటున్నారా? మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకుంటున్నారా, లేక దేవుని ఎదుట మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకుంటున్నారా? యేసు చెప్పిన ఉపమానం నుండి, తామే నీతిమంతులమనే భావాన్ని, గర్వాన్ని ఆయన వివరించిన తీరు నుండి నేర్చుకోండి. ఆ అసహ్యమైన పాపానికి దూరంగా పారిపోండి. అప్పుడు మీ ఆత్మ దేవునిలోని నీతికి చెందిన నిజమైన మహిమను ప్రసరింపజేస్తుంది; మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకోవడం కాక, దేవుడే మిమ్మల్ని హెచ్చిస్తాడు.

అత్యంత మహిమగల ప్రభువా, నీవు సమస్తానికంటే ఉన్నతుడవు. నీ పవిత్రత పరిపూర్ణమైనది, నీ సద్గుణాలు సాటిలేనివి, నీ మహిమ నిత్యమైనది. దయచేసి నాకు వినయాన్ని ప్రసాదించి, సమస్త గర్వం నుండి, నన్ను నేను హెచ్చించుకోవడం నుండి నన్ను విడిపించు. నా అల్పత్వాన్ని, నేను పూర్తిగా నీపై ఆధారపడి ఉన్నాననే సత్యాన్ని గ్రహించే కృపను నాకు దయచేయి. నిజాయితీతో, పశ్చాత్తాపంతో నిండిన హృదయంతో నీ కరుణ కోసం నేను మొరపెట్టుకుందును గాక. నీ పవిత్ర చిత్తానుసారం నీవు నాకు అనుగ్రహించాలని కోరుకునేవన్నీ స్వీకరిస్తూ, నీ కనికరభరిత ప్రేమలోకి నేను మరింత లోతుగా ఆకర్షితమవుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


దీర్ఘకాల బాధలు, మౌన సహనం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని సోమవారం

విశ్రాంతిదినాన యేసు ఒక సమాజమందిరంలో బోధిస్తున్నారు. అక్కడ ఒక స్త్రీ ఉంది. ఆమె ఒక ఆత్మ పీడవల్ల పద్దెనిమిది సంవత్సరాలుగా అంగవైకల్యంతో బాధపడుతోంది; ఆమె నడుము వంగిపోయి, ఏమాత్రం నిటారుగా నిలబడలేకపోయేది. యేసు ఆమెను చూసి, తన దగ్గరకు పిలిచి, “అమ్మా, నీ బలహీనత నుండి నీకు విముక్తి కలిగింది” అని అన్నారు. ఆయన ఆమెపై చేతులు ఉంచగానే, ఆమె వెంటనే నిటారుగా నిలబడి దేవుణ్ణి మహిమపరచింది. లూకా 13:11–13

సాతాను బంధకంలో పద్దెనిమిది సంవత్సరాలు బాధపడటం చాలా సుదీర్ఘమైన కాలం. విశ్రాంతిదినాన యేసు సమాజమందిరంలో బోధిస్తున్నప్పుడు ఈ స్వస్థత జరిగింది. యేసు చేసిన అనేక అద్భుతాలకు భిన్నంగా, ఈ స్త్రీ ఆయనను సమీపించలేదు, స్వస్థత కోసం అడగనూ లేదు. బదులుగా, తన బోధన వింటూ జనసమూహంలో ఉన్న ఆమెను యేసే చూశారు. ఆయనకు సంపూర్ణ జ్ఞానం ఉంది కాబట్టి, ఆమె దీర్ఘకాల బాధను, మౌన సహనాన్ని వెంటనే గ్రహించారు.

ఈ వ్యాధితో సాతాను ఆమెను ఎలా బంధించాడో ప్రస్తావించబడలేదు. అయితే, అది మన ప్రభువుకు తెలుసని మనం నిశ్చయంగా చెప్పవచ్చు. ఆమె స్వస్థత ద్వారా తన శక్తి వెల్లడయ్యే ఈ క్షణానికి సన్నాహంగా దేవుడు ఆమెపై ఆ పీడను అనుమతించి ఉండటమే అత్యంత సంభావ్యం. ఇది చెడు అనే మర్మంలోని మూలాంశాన్ని తాకే ముఖ్యమైన విషయం: దేవుడు ఏ చెడునైనా అనుమతించేది, దాని నుండి మరింత గొప్ప మేలు కలగగలదని ఆయనకు తెలుసు కాబట్టే. ఆయనకు తెలియకుండా, ఆయన అనుమతి లేకుండా సాతాను పీడించడానికి ఆయన ఏకపక్షంగా అనుమతించరు.

మీ జీవితంలో అణచివేస్తున్నట్లు అనిపించే పరిస్థితులు ఉన్నాయా? బహుశా మీరు ఏదైనా వ్యాధితోనో, విరోధభావంతో కూడిన సంబంధంతోనో, కష్టభరితమైన పని వాతావరణంతోనో, లేదా మరింత ప్రత్యక్షమైన దయ్యపు పీడతోనో బాధపడి ఉండవచ్చు. అలా జరిగినప్పుడు, దేవుడు దానిని కొనసాగనివ్వడం ఎందుకని, ఆయన అసలు పట్టించుకుంటున్నారా అని, మన మొరలకు ఆయన మౌనంగా ఉన్నట్లు కనిపించడం ఎందుకని ఆలోచిస్తూ, మనం తరచుగా నిరుత్సాహానికి లోనయ్యే శోధనను ఎదుర్కొంటాం.

ఈ స్త్రీ పద్దెనిమిది సంవత్సరాలపాటు అనుభవించిన దయ్యపు పీడనను, ఆ తరువాత ఆమె పొందిన స్వస్థతను, విముక్తిని ధ్యానించడం ద్వారా, దేవుడు అనుమతించే ప్రతిదీ అంతిమంగా మన మేలు కోసమేనని మనం నేర్చుకుంటాం. బాధల మధ్య ఉన్నప్పుడు దీనిని నమ్మడం కష్టంగా ఉండవచ్చు, కానీ ఇది సత్యం. దేవుడు మన ప్రార్థనను ఎన్నడూ పట్టించుకోకుండా ఉండడు; మన కష్టాలు ఆయనకు తెలియకుండా ఉండవు. విశ్వాసానికి పునాది అయిన ఈ సత్యంతో మనం ప్రారంభిస్తే, మన బాధలను ఆశాభావంతో, ఓర్పుగా, మౌనంగా భరించడానికి అది తోడ్పడుతుంది. ఇది ఏదో ఒక రోజు దేవుడు మనకు ఉపశమనం ఇస్తాడనే ఆశ మాత్రమే కానవసరం లేదు. మనం దేనినైనా భరించడానికి ఆయన అనుమతిస్తే, దానికి ఒక కారణం ఉందనే మరింత లోతైన ఆశ, నిశ్చయత ఇది. ఆ కారణం ఎల్లప్పుడూ మన మేలు కోసం, ఇతరుల మేలు కోసం, ఆయన మహిమ కోసమే ఉంటుంది.

ఈ సంఘటన నుంచి మనం నేర్చుకునే రెండవ ముఖ్యమైన పాఠం ఏమిటంటే, విరోధభావంతో ఉన్న సమాజమందిరపు అధికారి ఎదుట యేసు ఈ స్త్రీని ఎంత దృఢంగా సమర్థించాడనేది. సబ్బాతు రోజున ఆమె స్వస్థత పొందడం చూసిన ఆ అధికారి, ఆమెను, జనసమూహాన్ని మందలిస్తూ, “పని చేయవలసిన రోజులు ఆరు ఉన్నాయి. స్వస్థత పొందడానికి ఆ రోజుల్లో రండి, సబ్బాతు రోజున కాదు” అని అంటాడు (లూకా 13:14). యేసు అతనిని కపటి అని పిలిచి, ఆ తరువాత ఆ స్త్రీ గురించి, ఆమె బాధ గురించి ఆప్యాయంగా ఇలా చెబుతాడు: “ఇదిగో, పద్దెనిమిది సంవత్సరాలుగా సాతాను బంధించి ఉంచిన ఈ అబ్రాహాము కుమార్తెను సబ్బాతు రోజున ఈ బంధం నుంచి విడిపించకూడదా?” (లూకా 13:16). ఆయన ఆమెను సమర్థించడం చూసి జనసమూహమంతా ఆనందిస్తుంది.

ఆ కాలపు సామాజిక దృక్పథం ప్రకారం, ఆమె కష్టాలు అనుభవించిన ఆ పద్దెనిమిది సంవత్సరాలలో, ఆమె బాధకు పాపమే కారణమని భావిస్తూ చాలామంది ఆమెను చిన్నచూపు చూసి ఉంటారు. ఆమెలో ఏదైనా పాపం ఉండి ఉంటే, యేసు దానిపై దృష్టి పెట్టలేదు. దానికి బదులుగా, ఆ సంవత్సరాలన్నీ ఆమె మౌనంగా సహించిన ధైర్యాన్ని ఆయన చూశాడు. ఆమె స్వస్థత పొందకపోయినా, అసలు బాధపడకుండా ఉండి ఉంటే కంటే, దీర్ఘకాల బాధను భరించినందువల్ల ఆమె ఆత్మ దేవునికి ఎంతో దగ్గరై ఉండవచ్చు. ఆయన ఆమెను సమర్థించడం ద్వారా, ఆమెపట్ల తన ప్రేమను, కష్టాల మధ్య ఆమె చూపిన విశ్వసనీయత తనకు తెలుసుననే విషయాన్ని వెల్లడిస్తున్నాడు. మన ఆత్మలను చూసినప్పుడు కూడా ఆయన అదే గ్రహిస్తాడు.

గొప్ప బాధలను భరించిన మీకు తెలిసినవారి గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. వారిని చూసి జాలిపడటం, లేదా వారి కష్టాలకు వారి తప్పే కారణమని భావిస్తూ వారిపై తీర్పు చెప్పడం కూడా సులభమే. దానికి బదులుగా, యేసు వారిని చూసినట్లుగా చూడటానికి ప్రయత్నించండి. వారిని మెచ్చుకోలుగా చూడండి. వారిలోని ధైర్యాన్ని గమనించండి. బాధల ద్వారా వారిలో పెరిగిన వినయాన్ని చూడండి. మీ సొంత జీవితం విషయంలో కూడా ఇలాగే చేయండి. మీ కష్టాల నుంచి బయటపడే మార్గాన్ని వెదకడానికి బదులుగా, మరింత గొప్ప మేలు కోసం దేవుడు వాటిని అనుమతిస్తున్నాడని నమ్మి వాటిని అంగీకరించండి. ఆ మేలును వెదకండి, దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలపండి, చివరి వరకు విశ్వసనీయంగా నిలిచే బలం కోసం ప్రార్థించండి.

అందరినీ ప్రేమించే ప్రభువా, చెడు అనే మర్మం మమ్మల్ని కలవరపరచవచ్చు. అయినప్పటికీ, నీ పరిపూర్ణ జ్ఞానంలోను ప్రేమలోను, నా పవిత్రీకరణకు తోడ్పడగల వాటిని మాత్రమే నీవు అనుమతిస్తావు. నేను భరించే బాధలను, ఇతరుల బాధలను చూసి అర్థం చేసుకునేందుకు నీ దృష్టిని నాకు దయచేయి. నీ దైవపోషణ ద్వారా లభించే కృపలో నేను ఆనందిస్తూ, నీవు నాకూ, ఓర్పుతో తమ సిలువలను మోసే వారందరికీ సమీపంగా ఉన్నావని నమ్మకం ఉంచుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


చిన్నతనం నుంచి మహిమకు

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని మంగళవారం

యేసు ఇలా అన్నారు: “దేవుని రాజ్యం దేనిలా ఉంటుంది? దానిని దేనితో పోల్చగలను? అది ఒక మనిషి తీసుకుని తోటలో నాటిన ఆవగింజ వంటిది. అది పూర్తిగా పెరిగినప్పుడు పెద్ద పొదగా మారింది; ఆకాశపక్షులు దాని కొమ్మల్లో నివసించాయి.” లూకా 13:18–19

ఆవగింజ సువార్త యొక్క వినయపూర్వకమైన, మరుగున ఉన్న ఆరంభాలకు ప్రతీక. క్రీస్తు స్వయంగా పశువుల తొట్టిలో జన్మించి, నేరస్థునిగా సిలువ వేయబడ్డాడు. ఆధ్యాత్మికంగా చెప్పాలంటే, ఆయనే ఆవగింజకు అత్యుత్తమ ప్రతిరూపం. అలాగే, దివ్య విత్తనాలు చల్లేవాని చేత నాటబడిన కొద్దిమంది సాధారణ పురుషులతో సభ ప్రారంభమైంది; వారిలో చాలామందికి పెద్దగా విద్య లేదు.

నేడు సువార్త అనేక విధాలుగా ప్రకటించబడుతోంది. కొన్నిసార్లు అది ఉత్సాహభరితమైన ప్రసంగాలు, ఆర్భాటమైన ప్రదర్శనా పద్ధతులు, ఆకర్షణీయమైన వాగ్దానాల ద్వారా అందుతుంది. అయితే, అసలైన సువార్తకు ధ్వని ప్రభావాలు గానీ, కళ్లను మిరుమిట్లు గొలిపే దృశ్యాలు గానీ అవసరం లేదు. నిజంగా మనల్ని మార్చే సువార్త, వాస్తవానికి, మన హృదయాలనే సారవంతమైన నేలలో నిశ్శబ్దంగా నాటబడే ఆ చిన్న ఆవగింజ వంటిది. అలా జరిగినప్పుడు, దేవుని రాజ్యం మనలో పెరగడం ప్రారంభమవుతుంది.

సాంకేతిక పరిజ్ఞానం, సామాజిక మాధ్యమాల విస్తరణతో, సువార్తను పంచుకోవడానికి హాలీవుడ్ తరహా విధానాలను అనుసరించాల్సిందేనని భావించే ప్రలోభం కలగవచ్చు. సాంకేతిక పరిజ్ఞానం, కళ, సంగీతం, వీడియో, దృష్టిని ఆకర్షించే ప్రదర్శనా పద్ధతులు కొన్నిసార్లు సువార్త ప్రచారానికి తోడ్పడగలవు—ముఖ్యంగా నిరంతరం ఇంద్రియాలను ఉత్తేజపరిచే ప్రపంచంలో మునిగిపోయినవారిని చేరుకోవడంలో. అయినప్పటికీ, దేవుని రాజ్యాన్ని నిర్మించడానికి స్వచ్ఛమైన, సరళమైన, వినయపూర్వకమైన సువార్త ఎల్లప్పుడూ సరిపోతుందని అర్థం చేసుకోవడం అత్యవసరం.

యేసు సువార్త సందేశంలోని అత్యంత ముఖ్యమైన అంశాన్ని పరిశీలించండి: ఆయన శ్రమలు, మరణం, పునరుత్థానం. మానవ ప్రమాణాల ప్రకారం సువార్త ఒక గొప్ప లేదా మహిమాన్వితమైన ప్రదర్శనతో పరాకాష్ఠకు చేరలేదు. బాకాల మోతల మధ్య బంగారు సింహాసనం నుంచి యేసు తన చివరి ప్రసంగాన్ని ఇవ్వలేదు. ఆయన తన మరణ సాధనమైన సిలువపై నుంచి దానిని ఇచ్చాడు—ఆ సిలువపై ఆయన లోకమంతా చూసేలా దిగంబరంగా వేలాడుతూ, అవమానించబడి, కొట్టబడి, సిలువ వేయబడి ఉన్నాడు. లోక ప్రమాణాల ప్రకారం, ఆయన జీవితం సిగ్గుతోను అవమానంతోను ముగిసింది. దేవుని ప్రమాణాల ప్రకారం, ఆయన చివరి శ్వాస విడిచినప్పుడు ఆయన దివ్యహృదయం నుంచి కృపా బీజాలు వెల్లువెత్తాయి.

ఆయన పునరుత్థానం కూడా అనేకుల కంటికి, ముఖ్యంగా ఆయనను దూషించేవారి కంటికి, మరుగునే ఉండిపోయింది. మృతులలోనుండి లేచిన తరువాత ఆయన మహిమను, వైభవాన్ని ప్రసరింపజేస్తూ ప్రధాన యాజకులను, ధర్మశాస్త్ర బోధకులను, పరిసయ్యులను, పెద్దలను మౌనంగా ఉండేలా చేయడానికి దేవాలయంలో ప్రత్యక్షం కాలేదు. బదులుగా, విశ్వాసం ఉన్నవారికి నిశ్శబ్దంగా, ప్రేమతో, ఆర్భాటం లేని వ్యక్తిగత రీతుల్లో ప్రత్యక్షమయ్యారు. కఠిన హృదయుల ఎదుట తనను తాను నిరూపించుకోవడానికి ఆయన ప్రయత్నించలేదు; తనను ప్రేమించి విశ్వసించినవారిలో విశ్వాసాన్ని పెంపొందించారు.

కతోలిక సభ కూడా అవమానాల మధ్యనే ఆరంభమైంది. పెంతెకోస్తు తరువాత వెనువెంటనే హింసలు, వేదసాక్షి మరణాలు వచ్చాయి. తొలి క్రైస్తవులు తమ ప్రాణాలకు ముప్పు ఉందని తెలిసినా, తరచుగా ఇళ్లలో లేదా రహస్య ప్రదేశాల్లో దేవుణ్ణి ఆరాధించేవారు. సువార్త ప్రచారకులందరిలో అత్యంత గొప్పవారైన పునీత పౌలు, తన పరిచర్య అంతటా అపారమైన బాధలు అనుభవించారు. కొరడా దెబ్బలు, కారాగారవాసాలు, ఓడ ప్రమాదాలు, ఆకలి, తిరస్కారం, ఎడతెగని హింసలను భరించారు. ఇతరుల హృదయాల్లో సత్యమనే ఆ అతి చిన్న ఆవగింజను నాటడం కోసమే ఆయన ఎగతాళికి గురయ్యారు, దెబ్బలు తిన్నారు, రాళ్లతో కొట్టబడ్డారు; ఆయన చనిపోయారని భావించి విడిచిపెట్టారు. అయినా, ఆయన విశ్వాసపూర్వక సహనం ద్వారా కతోలిక సభ ఒక పట్టణం నుండి మరొక పట్టణానికి వ్యాపించి, అన్యజనుల లోకంలో వేరూనుకుంది.

బేత్లెహేములోని ఒక గుహలో జన్మించి, ప్రవాసానికి పంపబడి, అంతగా పేరులేని నజరేతు పట్టణంలో పెరిగి, ఇతరుల ఔదార్యంపై ఆధారపడే పేద సంచార బోధకుడైన ఆ వినయశీల వడ్రంగిని శతాబ్దాలుగా అసంఖ్యాకమైన ఆత్మలు తెలుసుకొని ప్రేమించాయి. ఆయన జీవితాలను మార్చారు, పాపాన్ని పెకలించారు, పాపుల మధ్యనుండే తన రాజ్యాన్ని నిర్మిస్తున్నారు—ఇదంతా, ఆయన జీవితమనే వినయపూర్వక విత్తనం స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న హృదయాల్లో మళ్లీ మళ్లీ నాటబడటం వల్లనే.

మీ జీవితంలో దేవుని కృప మరుగుగా పనిచేసే విధానాలను గురించి నేడు ధ్యానించండి. మీ విశ్వాసం చిన్నదిగా అనిపించినా, సువార్తను ప్రకటించడానికి మీరు చేసే ప్రయత్నాలను ఎవరూ గమనించడం లేదనిపించినా నిరుత్సాహపడకండి. వినయంతో స్వీకరించి, నిశ్శబ్దంగా జీవించే నిజమైన సువార్తకు పెరిగి సమృద్ధిగా ఫలించే శక్తి ఉందని నమ్మకం ఉంచండి. దేవుని వాక్యమనే విత్తనం మీ ఆత్మ అనే నేలలో లోతుగా వేరూనుకోనివ్వండి; ప్రార్థనతో, విశ్వసనీయతతో, ప్రేమతో దానిని ఓపికగా పెంచి పోషించండి. దేవుని పరిపూర్ణ సమయంలో, ఆ విత్తనం మీరు ఊహించగలిగిన దానికంటే ఎంతో గొప్పదిగా పెరిగి, అనేకులకు ఆధ్యాత్మిక ఆశ్రయాన్ని, పోషణను అందిస్తుంది.

మహిమగల నా రాజా, నీ రాజ్యం ఈ లోకానికి చెందినది కాదు. అది ఆవగింజవలె వినయపూర్వకమైనది, నిరాడంబరమైనది; అయినా సారవంతమైన హృదయాల్లో నాటబడినప్పుడు, అది ఎంతో విస్తారంగా పెరిగి, మా ఆత్మలను విశాలపరచి, మమ్మల్ని నీ నిత్యరాజ్యంలో సభ్యులుగా చేస్తుంది. నా జీవితం నీ కృపచేత రూపాంతరం చెందేలా, నీ రక్షణ సువార్తకు నా హృదయాన్ని ఎల్లప్పుడూ తెరిచి ఉంచి, ఆ వినయపూర్వక విత్తనాన్ని ప్రార్థనతో పోషించేందుకు నాకు అనుగ్రహించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


సిలువ అనే ఇరుకైన ద్వారం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని బుధవారం

యేసు పట్టణాల గుండా, గ్రామాల గుండా బోధిస్తూ యెరూషలేము వైపు ప్రయాణం సాగించాడు. ఒకరు ఆయనను, “ప్రభువా, కొద్దిమంది మాత్రమే రక్షణ పొందుతారా?” అని అడిగారు. ఆయన వారితో ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశించడానికి శ్రమించండి. ఎందుకంటే, నేను మీతో చెబుతున్నాను, చాలామంది ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ వారికి తగినంత బలం ఉండదు.” లూకా 13:22–24

లూకా సువార్తలోని ప్రయాణ వృత్తాంతం లూకా 9:51లో ఇలా ప్రారంభమవుతుంది: “ఆయన పైకి కొనిపోబడే రోజులు నిండినప్పుడు, యెరూషలేముకు ప్రయాణించాలని దృఢంగా నిశ్చయించుకొని, తనకు ముందుగా దూతలను పంపారు.” యేసు తన శ్రమానుభవంలోకి ప్రవేశించడానికి యెరూషలేములో అడుగుపెట్టే ఘట్టానికి సరిగ్గా ముందున్న వచనమైన లూకా 19:27తో అది ముగుస్తుంది. నేటి సువార్త యెరూషలేముకు సాగిన ఆ ప్రయాణంలోని ఒక భాగం. అక్కడ ఆయన స్వేచ్ఛగా తన సిలువను స్వీకరించి, లోక రక్షణ కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించబోతున్నారు.

తాను మతనాయకుల చేతుల్లో బాధలు అనుభవించి మరణిస్తానని యేసు తనకు అత్యంత సన్నిహితులైన శిష్యులకు వివరించినప్పటికీ, వారు దానిని అర్థం చేసుకోవడానికి కష్టపడ్డారు; తరచుగా ఆ విషయాన్ని దాటవేసేవారు. శ్రమలు, మరణం వారు వినాలనుకున్న కథనానికి సరిపోలేదు. యేసు ప్రయాణం కేవలం ఒక ప్రదేశం నుండి మరొక ప్రదేశానికి వెళ్లడం మాత్రమే కాదు. క్రైస్తవ జీవితం ఎల్లప్పుడూ సిలువ బలిలో పరాకాష్ఠకు చేరుతుందని అది ప్రవచనాత్మకంగా వెల్లడించింది. ఆయనతో నడిచినవారికి ఆయన ప్రయాణపు పూర్తి ఉద్దేశం బహుశా అర్థం కాలేదు; సంపూర్ణ ఆత్మార్పణ ప్రేమతో కూడిన అదే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం చేయడానికి తమకూ ఆహ్వానం అందుతోందని కూడా వారు గ్రహించలేదు.

రక్షణ మార్గంలో తనను అనుసరించాలనుకునేవారికి తనతో పైపై సంబంధం మాత్రమే ఉంటే సరిపోదని నేటి సువార్తలో యేసు వెల్లడిస్తున్నారు. ఈ ప్రయాణానికి ఉద్దేశపూర్వకమైన, నిరంతరమైన కృషి అవసరం; వ్యక్తిగత పాపంతో, స్వార్థంతో, ఆధ్యాత్మిక ఆత్మసంతృప్తితో పోరాడటం దాని లక్షణం. “ఇరుకైన ద్వారం” గుండా ప్రవేశించడంతో ఇది ముగుస్తుంది. మరి ఈ ద్వారం ఏమిటి? అంతిమంగా అది సిలువే. మనకు అది, యెరూషలేములో క్రీస్తు చూపిన ఆత్మార్పణ ప్రేమలో క్రియాశీలంగా పాలుపంచుకోవడం.

నిత్యజీవానికి మనం సాగించే ప్రయాణానికి అడ్డుగా నిలిచే ప్రతి మమకారాన్ని విడిచిపెట్టాలని సువార్త కోరుతుంది కాబట్టి ఆ ద్వారం ఇరుకైనది. క్రీస్తుతో ఏదో పరిచయం ఉన్నంత మాత్రాన రక్షణ లభించదు; క్రియాశీల విశ్వాసం, విధేయత, మన ప్రభువు ప్రేమవలెనే “యెరూషలేము వైపు ప్రయాణించాలని దృఢంగా నిశ్చయించుకున్న” నిజమైన ప్రేమ ద్వారా అది లభిస్తుంది. అంటే, మన జీవితాన్ని పూర్ణహృదయంతో, ఉద్దేశపూర్వకంగా దేవునికి, ఇతరుల కొరకు అర్పించడం.

తాను చెప్పదలచిన విషయాన్ని స్పష్టపరచడానికి యేసు సజీవమైన, గంభీరంగా ఆలోచింపజేసే భాషను ఉపయోగిస్తున్నారు. ఇంటి యజమాని లేచి తలుపునకు తాళం వేస్తారని చెప్పినప్పుడు, యేసు మన జీవితాంతంలో జరిగే వ్యక్తిగత తీర్పును సూచిస్తున్నారు. కొందరు పరలోకానికి వెలుపల ఉండిపోతారని, దానికి వారు ఆశ్చర్యపడతారని ఆయన చెబుతున్నారు. వారు తలుపు తట్టి, “ప్రభువా, మా కోసం తలుపు తెరువు” అంటారు. “మీరు ఎక్కడివారో నాకు తెలియదు” అని యేసు సమాధానమిచ్చినప్పుడు, వారు అయోమయంతో, “మేము నీతో కలిసి తిన్నాము, త్రాగాము; నీవు మా వీధుల్లో బోధించావు” అంటారు. అయినా యేసు మళ్లీ, “మీరు ఎక్కడివారో నాకు తెలియదు. అక్రమం చేసేవారలారా, మీరంతా నా దగ్గరనుండి వెళ్లిపోండి!” అంటారు.

ఈ బోధన పేరుకు మాత్రమే శిష్యులై, నిజంగా శిష్యులుగా జీవించనివారిని ఉద్దేశించినది. దీనిని మన కాలానికి అన్వయిస్తే, తమను క్రైస్తవులుగా చెప్పుకుంటూ, అప్పుడప్పుడు దేవాలయానికి వెళ్తూ, దేవునిపై సాధారణమైన నమ్మకం కలిగి ఉన్నప్పటికీ, క్రీస్తుతో కలిసి సిలువ వరకు ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం చేయనివారికి—అంటే ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశించనివారికి—ఇది వర్తిస్తుందని చెప్పవచ్చు. వారు త్యాగానికి వెనుకాడవచ్చు, పాపాన్ని అంటిపెట్టుకుని ఉండవచ్చు, నిజాయితీతో కూడిన వినయపూర్వక ప్రార్థనను నిర్లక్ష్యం చేయవచ్చు, నిజమైన శిష్యులుగా జీవించడంలో విఫలం కావచ్చు.

ఈ వాక్యభాగాన్ని గంభీరంగా తీసుకోవాలి. ప్రభావం చూపడానికి యేసు అతిశయోక్తిగా మాట్లాడలేదు; ఆయన పూర్తి నిజాయితీతో మాట్లాడారు. శిష్యత్వం కొద్దిపాటి కృషినో, అప్పుడప్పుడు చూపే శ్రద్ధనో కాక, సమస్తాన్నీ కోరుతుంది. క్రీస్తును అనుసరించడమంటే ఏదీ దాచుకోకుండా మన జీవితమంతటినీ ఆయనకు సమర్పించడం. అయితే శుభవార్త ఏమిటంటే, ఎంతో కోరే ఈ యెరూషలేము ప్రయాణం, త్యాగపూరిత ప్రేమతో కూడిన ఈ మార్గం, మహిమకు దారితీస్తుంది. సిలువ ఇరుకైన ద్వారమే, కానీ అది నిత్యజీవానికి ప్రవేశద్వారం కూడా. దానిని హృదయపూర్వకంగా స్వీకరించేవారు క్రీస్తు పునరుత్థాన ఆనందంలోనూ విజయోత్సవంలోనూ పాలుపంచుకుంటారు.

మీరు పయనిస్తున్న మార్గాన్ని గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. సిలువ మార్గాన్ని ఎంచుకోవడం ద్వారా మీరు నిజంగా ఇరుకైన ద్వారంలో ప్రవేశించారా? ప్రతిరోజూ విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమతో కూడిన కార్యాల ద్వారా మీ జీవితాన్ని తండ్రికి సమర్పిస్తూ, మాటలోనే కాక చేతల్లో కూడా యేసును అనుసరించడానికి మీరు సిద్ధంగా ఉన్నారా? మీ శిష్యత్వాన్ని పరిశీలించుకుని, మీ సంకల్పాన్ని పునరుద్ధరించుకోవడానికి ఈ సువార్త ఒక పిలుపుగా ఉండనివ్వండి. యేసువలె మీరు కూడా పరలోక యెరూషలేము వైపు ప్రయాణించడానికి దృఢంగా నిశ్చయించుకోండి. అక్కడ సిలువ ముగింపు కాదు, నిత్యమహిమకు ఆరంభం.

దృఢసంకల్పం గల నా ప్రభువా, యెరూషలేముకు నీవు చేసిన ప్రయాణం నిస్వార్థమైన, త్యాగపూరితమైన ప్రేమ యొక్క పరిపూర్ణ కార్యంలో పరాకాష్ఠకు చేరింది. సిలువనెక్కడం ద్వారా నీవు ఇరుకైన ద్వారాన్ని తెరిచి, లోక రక్షణ కోసం దానిగుండా ప్రవేశించావు. పేరుకు మాత్రమే కాక నిజంగా నీ శిష్యత్వంలో జీవించడానికి నాకు కృపను అనుగ్రహించమని ప్రార్థిస్తున్నాను. నేను కూడా ఇరుకైన ద్వారం గుండా ప్రవేశించి, నిత్యజీవ ఆనందంలో పాలుపంచుకునేలా, ప్రేమకు అడ్డుపడే ప్రతిదానినీ విడిచిపెట్టి, త్యాగమార్గంలో నీతో కలిసి నడిచేలా నన్ను దీవించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


యేసు దుఃఖభరిత హృదయాన్ని ఓదార్చడం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని గురువారం

“యెరూషలేమా, యెరూషలేమా, ప్రవక్తలను చంపుతూ, నీ వద్దకు పంపబడినవారిని రాళ్లతో కొట్టే నగరమా, కోడి తన పిల్లలను రెక్కల కింద చేర్చుకున్నట్లుగా నీ పిల్లలను సమకూర్చాలని నేను ఎన్నిసార్లు తపించానో, కానీ నీవు ఇష్టపడలేదు! ఇదిగో, నీ ఇల్లు విడిచిపెట్టబడుతుంది. అయితే నేను నీతో చెప్పేదేమిటంటే, ప్రభువు పేరిట వచ్చేవాడు ధన్యుడు అని నీవు చెప్పే సమయం వచ్చేవరకు నన్ను చూడవు.” లూకా 13:34–35

తన ప్రజలను మళ్లీ విశ్వసనీయతకు పిలవడానికి దేవుడు పంపిన ప్రవక్తలను హింసించిన యెరూషలేము విషాద చరిత్రను చూసి నేటి సువార్తలో యేసు విలపిస్తున్నారు. జెకర్యా, యెషయాల మరణాలు ప్రత్యేకంగా గుర్తుకు వస్తాయి. అయితే దేవాలయం ఉన్న నగరంగా, దైవారాధనకు కేంద్రంగా ఉన్న యెరూషలేమే తరచూ దైవసత్యం హింసాత్మకంగా తిరస్కరించబడిన స్థలంగా మారిందనేది దీనిలోని విస్తృత భావం. దీనిని గురించి విలపిస్తూ, యేసు తన ప్రజలపట్ల తనకున్న గాఢమైన ప్రేమను వెల్లడిస్తున్నారు. యెరూషలేములోనే వారి చేతుల్లో సంభవించబోయే తన మరణాన్ని కూడా ముందుగా సూచిస్తున్నారు.

గమనించదగిన విషయమేమిటంటే, యేసు మాటల్లో పవిత్రమైన దుఃఖం, కనికరం నిండి ఉన్నాయి; అదే సమయంలో దృఢమైన స్పష్టత కూడా ఉంది. చివరికి దేవాలయం నాశనమవుతుందని, క్రీ.శ. 70లో రోమన్లు నగరాన్ని ఆక్రమిస్తారని ప్రవచనాత్మక హెచ్చరిక రూపంలో ఆయన ఖండనను వ్యక్తం చేసినప్పటికీ, ఆయన స్వరం ప్రేమతో కూడిన విలాపమే గానీ ప్రతీకారంతో కూడిన శిక్షా స్వరం కాదు.

అనేక విధాలుగా, యేసు విలాపం దారితప్పిన కుమారుని కోసం దుఃఖించే ప్రేమగల తండ్రి విలాపం వంటిది: “కోడి తన పిల్లలను రెక్కల కింద చేర్చుకున్నట్లుగా నీ పిల్లలను సమకూర్చాలని నేను ఎన్నిసార్లు తపించానో.” మనం పాపంతో చేసే పోరాటాలను పరిశీలించుకునేటప్పుడు, ఆయన దివ్యహృదయంలోని ఈ కనికరాన్ని అర్థం చేసుకోవడం మనకు ప్రత్యేకంగా సహాయపడుతుంది. దేవుడు సంపూర్ణ న్యాయవంతుడే అయినప్పటికీ, ఆయన తీర్పులు వెలువడేది దుఃఖంతో విలవిలలాడే హృదయం నుండే గానీ హింసాత్మక హృదయం నుండి కాదు.

మీ పాపాల గురించి ఆలోచించేటప్పుడు, వాటిని ఈ దృష్టితో పరిశీలించండి. తీవ్రమైన దుఃఖమనే ఖడ్గంతో పొడవబడిన యేసు దివ్యహృదయాన్ని చూడండి. మనం ఆయన వైపు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆయనను ఓదార్చి, ఆ దుఃఖం నుండి ఆయనకు ఉపశమనం కలిగిస్తాము. మనంతట మనం దేవుని గొప్పతనానికీ మహిమకూ ఏమీ జోడించలేకపోయినా, మనం పశ్చాత్తాపపడి, మన జీవితాల్లో పాపాన్ని అధిగమించడానికి శ్రద్ధగా కృషి చేసినప్పుడు ఆయనను ఆనందంతో నింపగల సామర్థ్యం మనకు ఉంది.

ఈ ఆధ్యాత్మిక వాస్తవాన్ని గుర్తించడం అనేది దైవభీతి అనే ఆధ్యాత్మిక వరం యొక్క అత్యున్నత రూపం. ఈ పవిత్రాత్మ వరం రెండు విధాలుగా వ్యక్తమవుతుంది. మొదటిగా, దైవభీతి సంప్రదాయంగా మనం దాస్యభీతి అని పిలిచేదానితో—అంటే శిక్ష పట్ల భయంతో—ప్రారంభమవుతుంది. శిక్ష పడుతుందనే భయంతో తన తండ్రికి విధేయుడిగా ఉండే కుమారుని గురించి మళ్లీ ఆలోచించండి. ఇది మంచి ఆరంభమే, కానీ ఆదర్శ స్థితి మాత్రం కాదు.

ప్రభువుపట్ల భయభక్తికి ఆదర్శరూపం పుత్రసహజమైన భయం—ప్రేమగల కుమారుడు లేదా కుమార్తెకు ఉండే భయం. ఈ భయం శిక్షకు భయపడటం వంటి స్వార్థపూరిత కారణాలతో పాపాన్ని నివారించదు. దానికి బదులుగా, యేసు తిరుహృదయంలోని సున్నితమైన కనికరాన్ని గ్రహించి, మన పాపం ఆయనకు కలిగించే దుఃఖాన్ని స్పష్టంగా తెలుసుకోవడం వల్ల పాపాన్ని నివారించేలా మనలను నడిపిస్తుంది. అంతేకాక, ఆయన చిత్తానికి విశ్వాసపాత్రంగా ఉండటం ద్వారా మనం ఆయనకు కలిగించగల ఆనందాన్ని కూడా చూస్తాము. ఆయనపట్ల మన ప్రేమ ఎంతగా పెరుగుతుందంటే, ఆయనకు ఆనందాన్ని కలిగించడానికి మనం చేయగలిగినదంతా చేయకుండా ఉండలేము. ఆయన ఆనందమే మన ఆనందమవుతుంది; ఆ ఆనందానికి విరుద్ధమైన దేనినైనా చేయడానికి మనం “భయపడతాము.”

ప్రభువుపట్ల భయభక్తి అనే వరం ప్రధానంగా యేసు హృదయాన్ని ఓదార్చడానికి మనలను ప్రేరేపించినప్పటికీ, ఆయన ప్రేమను ఇతరులకు అందించడానికి కూడా మనకు తోడ్పడుతుంది. ఈ వరం మనలో సజీవంగా ఉన్నప్పుడు, యేసు యెరూషలేముపట్ల చూపిన అదే కనికరంతో, వాత్సల్యంతో మన చుట్టూ ఉన్నవారిని చూస్తాము. వారి పాపాలను మనపై వ్యక్తిగతంగా చేసిన అపరాధాలుగా భావించకుండా, వారి పరివర్తనను ఆకాంక్షిస్తూ యేసు హృదయంలోని పవిత్రమైన దుఃఖంలో పాలుపంచుకుంటాము.

దుఃఖంతో కూడిన ప్రేమతో మిమ్మల్ని చూస్తున్న యేసు తిరుహృదయాన్ని గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. “మిమ్మల్ని సమకూర్చుకోవాలని నేనెన్నిసార్లు తపించానో” అని ఆయన చెప్పడాన్ని వినండి. ఆయనను దుఃఖపెట్టే అన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, విశ్వసనీయతతో, ప్రేమతో ఆయనను హత్తుకొని ఉండేలా ఆ ఆహ్వానం మిమ్మల్ని కదిలించనివ్వండి. అలా చేస్తూ, మీ జీవితంలో పాపంతో పోరాడుతున్నవారిని కూడా చూడండి; వారికోసం యేసు అనుభవించే అదే తపనను మీరూ అనుభవించనివ్వండి. ఇతరులపట్ల ఆయన తిరుహృదయానికి సాధనంగా ఉండండి; చివరికి మీరు ఆయన ఆనందంలో పాలుపంచుకుంటారు.

అత్యంత కనికరముగల ప్రభువా, మేము పూర్ణహృదయాలతో నీవైపు తిరగాలని కోరుకుంటూ, అత్యంత వాత్సల్యపూరితమైన ప్రేమతో నీ బిడ్డలకోసం తపిస్తున్నావు. నిన్ను దుఃఖపెట్టే అన్నిటినీ నేను సంసిద్ధతతో, పూర్ణహృదయంతో నివారించేలా నన్ను పవిత్ర భయభక్తి వరంతో నింపుము. నా ద్వారా ఇతరులు నీ ప్రేమపూర్వకమైన ఆదరణను అనుభవించి తెలుసుకునేలా, వారిపట్ల నన్ను నీ తిరుహృదయానికి సాధనంగా చేయుము. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


తొందరపాటు తీర్పును అధిగమించడం

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని శుక్రవారం

ఒక విశ్రాంతిదినాన యేసు పరిసయ్యులలోని ఒక ప్రముఖుని ఇంటికి భోజనానికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఉన్నవారు ఆయనను నిశితంగా గమనిస్తున్నారు. ఆయన ఎదుట జలోదర వ్యాధితో బాధపడుతున్న ఒక వ్యక్తి ఉన్నాడు. అప్పుడు యేసు ధర్మశాస్త్ర పండితులను, పరిసయ్యులను ఉద్దేశించి, “విశ్రాంతిదినాన స్వస్థపరచడం ధర్మసమ్మతమా, కాదా?” అని అడిగాడు. లూకా 14:1–3

ఈ రోజు మనం యేసు ప్రశ్నకు సులభంగా, ధైర్యంగా సమాధానం చెప్పగలం: “అవును, విశ్రాంతిదినాన స్వస్థపరచడం ధర్మసమ్మతమే!” కానీ ధర్మశాస్త్ర పండితులు, పరిసయ్యులు ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పలేకపోయారు లేదా చెప్పడానికి ఇష్టపడలేదు. శరీరంలో ద్రవం నిలిచిపోవడం వల్ల వాపు కలిగించే జలోదర వ్యాధి నుండి ఆ వ్యక్తిని యేసు విశ్రాంతిదినాన స్వస్థపరచినప్పుడు కూడా వారు మౌనంగానే ఉన్నారు.

ఒక అద్భుతం తమ కళ్లముందు జరిగినా వారు ఎందుకు మౌనంగా ఉన్నారు? బహుశా వారు ఎనిమిదవ ఆజ్ఞకు విరుద్ధమైన పాపానికి, అంటే తొందరపాటు తీర్పుకు పాల్పడటమే అందుకు కారణం కావచ్చు. కతోలిక సభ విశ్వాస సంగ్రహం ఇలా వివరిస్తుంది: “తగిన ఆధారం లేకుండా, తన పొరుగువానిలో నైతిక దోషం ఉందని మనసులోనైనా నిజమని భావించేవాడు తొందరపాటు తీర్పు అనే పాపానికి పాల్పడతాడు” (CCC 2477). అది ఇంకా ఇలా చెబుతుంది: “తొందరపాటు తీర్పును నివారించడానికి, ప్రతి ఒక్కరూ సాధ్యమైనంతవరకు తమ పొరుగువారి ఆలోచనలను, మాటలను, పనులను అనుకూలమైన రీతిలో అర్థం చేసుకోవడానికి జాగ్రత్తపడాలి” (CCC 2478).

ఆ విందులో ఉన్న మతనాయకులు అత్యంత చెడుగా ఊహించుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది. యేసులో తప్పు పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా వారు ఆయనను నిశితంగా గమనిస్తున్నారు. అలాంటి వైఖరి హృదయాన్ని కఠినపరచి, సత్యాన్ని చూడలేనిదిగా చేస్తుంది; ఎందుకంటే అది ఎదుటివారు దోషులనే ముందస్తు భావనతో మొదలవుతుంది. పరిసయ్యులవలె, ముఖ్యంగా మెస్సీయపట్ల, నియమాలకే కట్టుబడటం వల్ల కలిగే అవే పాపాలకు మనం పాల్పడకపోవచ్చు. అయినప్పటికీ, ఇతరుల గురించి తొందరపడి తీర్పు చెప్పడం మనందరం అధిగమించడానికి కృషిచేయవలసిన సాధారణ దోషం.

మీకు అత్యంత సన్నిహితులైనవారిని, మీరు తరచుగా కలిసిమెలిసే వారిని గురించి ఆలోచించండి. కొంతమంది గురించి మీరు అత్యంత చెడుగా ఊహించుకుంటారా? బహుశా ఎవరైనా మిమ్మల్ని బాధపెట్టి ఉండవచ్చు లేదా మిమ్మల్ని నొప్పించే విధంగా పదేపదే ప్రవర్తించి ఉండవచ్చు. అలా జరిగినప్పుడు, మనసులో ఆగ్రహాన్ని ఉంచుకొని, విమర్శనాత్మక వైఖరిలోనే ఉండిపోవడం సులభమవుతుంది. తొందరపాటు తీర్పులోని చిక్కు ఏమిటంటే, అది సమర్థనీయంగా అనిపించవచ్చు. కొన్ని వాస్తవాల ఆధారంగా, ఈ వ్యక్తి ఎలాంటివారో మనకు తెలుసని మనల్ని మనం నమ్మించుకుంటాము. కానీ అలాంటి తర్కం లోపభూయిష్టమైనది.

నిజానికి ప్రతి వ్యక్తి అంతరంగం ఎంతో సంక్లిష్టమైనది. దేవుడు మాత్రమే సరళస్వరూపుడు—అంటే, పునీత తోమస్ అక్వినాస్ వివరించినట్లుగా, ఆయన అవిభాజ్యుడు, సంపూర్ణంగా స్థిరస్వభావుడు, ఎల్లప్పుడూ పరిపూర్ణ ప్రేమతో వ్యవహరించేవాడు. మనమైతే గత గాయాలు, భావోద్వేగపరమైన మరియు మానసిక పోరాటాలు, పాపంపట్ల మమకారాలు, తరచుగా మనకే పూర్తిగా అర్థంకాని అంతరంగ సంఘర్షణల భారంతో ఉన్నాము.

ఈ వాస్తవం ఇతరుల గురించి ఆలోచించేటప్పుడు ఉదారమనసుతో ఉండేలా మనలను ప్రేరేపించాలి. “సాధ్యమైనంతవరకు [మన] పొరుగువారి ఆలోచనలను, మాటలను, పనులను అనుకూలమైన రీతిలో అర్థం చేసుకోవడానికి జాగ్రత్తపడాలి” అని మనం పిలువబడుతున్నాము (CCC 2478). ఇందుకు ఎంతో ప్రేమ అవసరం, ముఖ్యంగా మనం బాధపడ్డప్పుడు.

తొందరపాటు తీర్పులను అధిగమించడానికి మనం పెంపొందించుకోగల మనోభావాలలో, మనకు ఎంతో స్వేచ్ఛనిచ్చేది క్షమాగుణం. ప్రభువు ప్రార్థనలోని ఐదవ విన్నపాన్ని గుర్తుచేసుకోండి: “మాకు విరోధంగా అపరాధాలు చేసినవారిని మేము క్షమించినట్లే మా అపరాధాలను క్షమించు.” ఎవరైనా మనకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినప్పుడు, లేదా అలా చేసినట్లు అనిపించినప్పుడు కూడా, మనల్ని బాధపెట్టినవారిపై మన హృదయంలో ఎలాంటి పగనూ ఉంచుకోకుండా క్షమించడానికే మనం పిలువబడ్డాం.

సంపూర్ణంగా క్షమించే మనస్తత్వం తొందరపాటు తీర్పులను కూకటివేళ్లతో పెకలిస్తుంది. ప్రతి తీర్పునూ, ముఖ్యంగా సమర్థనీయంగా అనిపించే తీర్పులను కూడా, దేవునికి అప్పగించడం మంచిదీ పవిత్రమైనదీ అని మనం గుర్తుచేసుకోవాలి. దేవుడు మాత్రమే న్యాయాధిపతి. తీర్పు తీర్చకుండా ఉండటం ద్వారా మనం మరొకరి పాపాన్ని సమర్థించడం లేదు; తీర్పు తీర్చడం మన పని కాదని మాత్రమే అంగీకరిస్తున్నాం. అది దేవునికి మాత్రమే చెందినది.

ఇతరుల గురించి మీరు ఏర్పరచుకున్న తీర్పులను ఇంకా పట్టుకొని ఉన్నారేమో ఈ రోజు ధ్యానించండి. మీ హృదయాన్ని మృదువుగా మార్చమనీ, మీకు స్పష్టమైన అవగాహనను ప్రసాదించమనీ, ఇతరులను తాను చూసే విధంగా చూడటానికి అవసరమైన ప్రేమతో మిమ్మల్ని నింపమనీ మన ప్రభువును వేడుకోండి. క్షమించండి, కరుణ చూపండి, పరిపూర్ణంగా చూసే దేవునికే తీర్పులన్నిటినీ అప్పగించండి. ఈ పాపాన్ని అధిగమించడం వల్ల మనం ఎవరికి వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తున్నామో వారికి మేలు జరగడమే కాదు, మన ఆత్మకు కూడా మేలు జరుగుతుంది. ఎందుకంటే దేవుడు ప్రేమించినట్లు ప్రేమించడానికి అది మనకు స్వేచ్ఛనిస్తుంది.

పరిపూర్ణుడవైన ప్రభువా, నీ పరిపూర్ణ నిర్దోషిత్వాన్ని, దివ్యప్రేమను పట్టించుకోకుండా, నీ కాలంలోని మతనాయకులలో అనేకులు నీ గురించి తొందరపడి తీర్పు తీర్చారు. నీతోనూ ఇతరులతోనూ నా సంబంధాలలో ఈ పాపానికి దూరంగా ఉండే కృపను దయచేసి నాకు ప్రసాదించు. ముఖ్యంగా నీవు నా ప్రార్థనలను ఆలకించడం లేదని నాకు అనిపించినప్పుడు, నేను ఎన్నడూ అత్యంత ప్రతికూలమైన భావనకు రాకుండా కాపాడు. దానికి బదులుగా, నీ దివ్యచిత్తంపై మరింత గాఢంగా నమ్మకం ఉంచడానికి నాకు సహాయం చేయి. ఇతరులలోని మంచితనాన్ని నేను ఎల్లప్పుడూ వెదకుదును గాక; ఎవరైనా నాకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినప్పుడల్లా వారిని వెంటనే క్షమించుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


అహంకారంతో ఆత్మ ఉబ్బిపోయినప్పుడు

సామాన్యకాలం ముప్పయ్యవ వారంలోని శనివారం

“ఎవరైనా మిమ్మల్ని వివాహ విందుకు ఆహ్వానించినప్పుడు, భోజనపంక్తిలో గౌరవస్థానంలో కూర్చోవద్దు. మీకంటే గౌరవనీయుడైన అతిథిని ఆయన ఆహ్వానించి ఉండవచ్చు. అప్పుడు మీ ఇద్దరినీ ఆహ్వానించిన ఆతిథ్యమిచ్చే వ్యక్తి మీ దగ్గరకు వచ్చి, ‘ఈయనకు మీ స్థానాన్ని ఇవ్వండి’ అని చెప్పవచ్చు. అప్పుడు మీరు సిగ్గుతో అతి తక్కువ స్థానానికి వెళ్లి కూర్చోవలసి వస్తుంది.” లూకా 14:8–9

పరిసయ్యులలో ఒక ప్రముఖుని ఇంట్లో విందు జరుగుతున్నప్పుడు యేసు ఈ ఉపమానాన్ని చెప్పారు. “అక్కడి ప్రజలు ఆయనను జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉన్నారు” అని మనకు చెప్పబడింది. ఒక విధంగా చూస్తే, అలాంటి శ్రద్ధ ప్రశంసనీయంగా అనిపించవచ్చు. దివ్యబోధకు ముగ్ధులమై, ఆయన ప్రతి మాటనూ వింటున్నట్లు మనల్ని మనం ఊహించుకోవచ్చు. అలాంటి శ్రద్ధను తప్పకుండా “ఆయనను జాగ్రత్తగా గమనించడం” అని చెప్పవచ్చు.

అయితే, ఇక్కడ ఉపయోగించిన గ్రీకు క్రియాపదం అనుమానంతో, శత్రుభావంతో కూడా నిశితంగా పరిశీలించడాన్ని సూచిస్తుంది. వారి అంతరంగంలో దాగిన తీర్పులను పూర్తిగా ఎరిగిన యేసు, తనను తాను సమర్థించుకోవడానికి బదులుగా, ఉద్దేశపూర్వకమైన చర్యతో స్పందిస్తారు. నేటి సువార్తకు ముందున్న భాగంలో, శరీరంలో ద్రవం నిలిచిపోవడం వల్ల అసాధారణంగా వాపు వచ్చే నీరుపట్టే వ్యాధితో బాధపడుతున్న ఒక వ్యక్తిని ఆయన స్వస్థపరుస్తారు. అది భోజనం మొదలవుతున్న సమయం, పైగా సబ్బాతు రోజు. ఇది స్పష్టంగా కరుణతో చేసిన కార్యమే అయినప్పటికీ, ఇలాంటి పని సబ్బాతు విశ్రాంతి నియమాన్ని ఉల్లంఘిస్తుందని నమ్మినవారి నుంచి ప్రతిస్పందనను రాబట్టడం కూడా ఈ స్వస్థతలోని ఒక ఉద్దేశం. ఆ విధంగా ఇది వారిని కవ్వించే చర్య కూడా అయింది.

ఆ తరువాత అతిథులు భోజనబల్ల దగ్గర గౌరవస్థానాల కోసం ఎలా పోటీపడుతున్నారో యేసు గమనిస్తారు. ఆ సందర్భాన్ని ఉపయోగించుకొని, నేటి సువార్తలోని ఉపమానాన్ని చెబుతారు. మరోసారి ఆయన ఉద్దేశపూర్వకంగానే తన శ్రోతలను కవ్విస్తారు. ఒక ప్రముఖ పరిసయ్యునితో సంబంధమున్న ఈ అతిథులు బహుశా సామాజికంగానూ మతపరంగానూ ఉన్నతవర్గాలకు చెందినవారై ఉండవచ్చు. వారి అంచనాలకు, సామాజిక ఆచారాలకు భిన్నంగా వ్యవహరిస్తూ, పవిత్రమైన కవ్వింపు అని సముచితంగా పిలవదగిన విధంగా యేసు వారికి సవాలు విసురుతారు.

సాధారణంగా, ఇతరులను కవ్వించడం ప్రేమకు విరుద్ధం. క్రైస్తవులుగా మనం దయ, సహనం, ఐక్యత కలిగి ఉండటానికి పిలువబడ్డాం. కానీ యేసు తన దివ్యజ్ఞానంతో మరింత గొప్ప మేలును చూశారు: అదే వారి మనఃపరివర్తన. వారిని అవమానపరచడానికి కాదు, దాగివున్న పాపాలను వెలుగులోకి తీసుకురావడానికే ఆయన వారిని కవ్వించారు. ఆ పాపాలను అంగీకరించి, వాటి గురించి పశ్చాత్తాపపడిన తరువాత స్వస్థత ప్రారంభమవుతుంది.

ఆయన లక్ష్యంగా చేసుకున్న పాపం హోదా, గుర్తింపు, గౌరవాల కోసం అహంకారంతో ఆశపడటం. అతిథులు ప్రముఖ స్థానాలను కోరుకోవడం చూస్తున్న యేసు, వారిలో మరింత లోతుగా ఉన్న వ్యాధిని చూస్తారు: ఆత్మ ఉబ్బిపోవడం. వారి స్థితి శరీరానికి నీరుపట్టే వ్యాధి కంటే తీవ్రమైనది; తామెంతో గొప్పవారమనే భావనతో వారు ఉబ్బిపోయారు. ఆ వ్యక్తి శరీరంలో ద్రవం నిలిచిపోయినట్లే, వారి ఆత్మలు అహంతోనూ, ఇతరుల మన్నన పొందాలనే అవసరంతోనూ ఉబ్బిపోయాయి. తమను తాము గొప్పగా చూపించుకోవడం వెనుక అభద్రతాభావం, తమ గురించి అస్తవ్యస్తమైన అవగాహన, దేవుని దృష్టిలో తమకున్న నిజమైన విలువను గ్రహించలేకపోవడం దాగి ఉన్నాయి.

యేసు దీనిని ఖండనతో కాక, దివ్యజ్ఞానంతో ఎదుర్కొంటారు. గౌరవాన్నే ఆయన తప్పుపట్టరు; నిజమైన గౌరవం ఒక వరమనీ, దానిని ఎన్నడూ చేజిక్కించుకోకూడదనీ బోధిస్తారు. ఉపమానంలో వినయంగల అతిథి అతి తక్కువ స్థానంలో కూర్చుంటారు; తరువాత విందు ఇచ్చినవారు వారిని ఉన్నత స్థానానికి తీసుకువెళ్తారు. తక్కువ స్థానానికి వెళ్లమని చెప్పినప్పుడు కలిగే అవమానాన్ని గానీ, ఉన్నత స్థానానికి రమ్మని ఆహ్వానించినప్పుడు కలిగే ఆనందాన్ని గానీ అక్కడ భోజనానికి కూర్చున్నవారు ఊహించుకోగలిగారనడంలో సందేహం లేదు. ఒక ఆధ్యాత్మిక పాఠాన్ని బోధించడానికి ఆయన వారి లోకసంబంధమైన కోరికను ఉపయోగించుకున్నారు.

యేసు వారి అహంకారాన్నే సత్యాన్ని వెల్లడించే సందర్భంగానూ, కృపను స్వీకరించమనే ఆహ్వానంగానూ మార్చడం గమనించదగిన విషయం. ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో దేవుడు మనల్ని పైకి లేపాలంటే, మనం వినయంతో తగ్గించుకోవాలి. మనల్ని మహిమతో అలంకరించాలనీ, ఆ గౌరవాన్ని చూసి ఇతరులు ఆనందించాలనీ ఆయన కోరుకుంటారు; కానీ దానిని ప్రసాదించగలిగేది ఆయన మాత్రమే. మనల్ని మనం హెచ్చించుకున్నప్పుడు, మనం పొందే గౌరవం సారంలేనిది; చివరికి మనం తగ్గించబడతాం. దేవుడు ప్రసాదించే మహిమ మాత్రమే నిజమైనది.

క్రీస్తు మిమ్మల్ని అలవరచుకోమని ఆహ్వానిస్తున్న వినయం గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. మీ జీవితంలో మీరు గుర్తింపును లేదా గౌరవాన్ని కోరుకునే అంశాలు ఉన్నాయా? అత్యంత తక్కువ స్థానాన్ని స్వీకరించడానికి కావలసిన కృపను అడగండి. మీ నిజమైన గౌరవం లోకం నుంచి గానీ, మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకోవడం వల్ల గానీ రాదని, హృదయాన్ని చూసి వినయవంతులను ఉన్నత స్థితికి లేవనెత్తే దేవుని నుంచే వస్తుందని నమ్మకం ఉంచండి.

అత్యంత వినయశీలుడవైన ప్రభువా, నీవు పేదరికంలోకి, ఎవరికీ తెలియని స్థితిలోకి దిగివచ్చి, సిలువపై మరణమనే క్రూరమైన విధికి లోబడ్డావు. నీ వినయం వల్ల తండ్రి నిన్ను ప్రతి నామానికంటే ఉన్నతపరచాడు; దేవదూతల గణాలకంటే, పునీతులకంటే పైకి నిన్ను లేవనెత్తి, నీవు తండ్రిని మహిమపరుస్తుండగా నీకు నిత్య మహిమను అనుగ్రహించాడు. నీ పవిత్ర వినయంలో నన్ను భాగస్వామిని చేయి. లౌకిక గౌరవాన్ని పొందాలనే లేదా నా సొంత ప్రయత్నాలతో ప్రశంసలను సంపాదించుకోవాలనే ప్రతి కోరికను నా నుంచి తొలగించు. నీ పవిత్ర చిత్తానికి విశ్వసనీయంగా ఉండేవారికి నీవు అనుగ్రహించే మహిమను మాత్రమే నేను కోరుకునేలా చేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.

విషయ సూచిక


మొత్తం 4 సంపుటాలు పేపర్‌బ్యాక్ & ఈ-పుస్తక రూపాల్లో లభిస్తున్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!