ಕನ್ನಡ

ಅಧ್ಯಾಯ 3 – ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು

ವಿಷಯಸೂಚಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ

ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆ:

ಈಜಿಪ್ಟ್ ದೇಶದಿಂದ, ದಾಸತ್ವದ ಮನೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆತಂದ ನಿನ್ನ ದೇವರಾದ ಸರ್ವೇಶ್ವರನು ನಾನೇ. ನನ್ನ ಹೊರತು ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ದೇವರುಗಳು ಇರಬಾರದು. ಮೇಲೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಕೆಳಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಇರುವ ಯಾವುದರ ವಿಗ್ರಹವನ್ನೂ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನೂ ನೀನು ನಿನಗಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಅವುಗಳ ಮುಂದೆ ಅಡ್ಡಬೀಳಬಾರದು, ಅವುಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡಬಾರದು. (Ex 20:2–5)
“ನಿನ್ನ ದೇವರಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೀನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರೊಬ್ಬರಿಗೇ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. (Mt 4:10)

ನೀವು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀರಾ?  ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀರಿ!  ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಹೌದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ.  ಹೌದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ.  ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನೇಕ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಬೇಕು; ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು.  ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯು ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರೆಯುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ದೇವರನ್ನು ಅರಿಯಲು, ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತದೆ.  ಈ ಆಜ್ಞೆಯ “ಕನಿಷ್ಠ ಬೇಡಿಕೆ” ಎಂದರೆ ನಾವು ಸುಳ್ಳು ದೇವರುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಅದರ “ಉನ್ನತ ಮಿತಿ” ಎಂದರೆ ದೇವರು ಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೋ ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬೇಷರತ್ತಾಗಿ, ಯಾವ ಮಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು.  ಈ ಕನಿಷ್ಠ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಮಿತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ನೋಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ.


ಪ್ರೀತಿಸಲು ನಮಗಿರುವ ಉನ್ನತ ಕರೆ

ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ.  ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ.  ಆದರೆ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ಮೀರಿ, ಅದನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದು ಮುಖ್ಯ.  ದೇವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅನೇಕ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ, ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ನಮಗೆ ಕರೆ ಇದೆ ಎಂದರ್ಥ.  ಈ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುವ ಉನ್ನತ ಕರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಇಲ್ಲಿವೆ.

ಆರಾಧನೆ:  ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಕರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.  ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸಿದರೂ, ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ಮೊದಲು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು.  ಹೌದು, ನಿಜ, ನಾವು ಏನೂ ಅಲ್ಲ!  ಇದೇ ವಿನಯದ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಜೀವಾಳ.  ನಾವು ದುರ್ಬಲರು; ದೇವರಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಏನೂ ಅಲ್ಲ.  ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಾಗಿ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು.  ಆದರೆ ನಾವು ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ನಮಗೇ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಬದಲು ಎಲ್ಲ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಆರಾಧನೆಯು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.  ಎಲ್ಲ ಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಅವರ ಮುಂದೆ ಅಡ್ಡಬೀಳಲು ಅದು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.  

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ:  “ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ” ಎಂಬ ಕರೆ ನಮಗಿದೆ.  ದೇವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುತ್ತೇವೆ.  ದೇವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾವು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವ ಸಕ್ರಿಯ ಮಾರ್ಗವೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

ತ್ಯಾಗ:  ಪ್ರೀತಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗವಿದೆ.  ಲೌಕಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗವು ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.  ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಲೆಂದು ಯೇಸು ಶಿಲುಬೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟದ್ದರಿಂದ, ತ್ಯಾಗವು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ.  ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು.  ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ನೀಡುವ ಅದ್ಭುತ ಅವಕಾಶವಾಗಿ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು.  ತ್ಯಾಗಮಯ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ.  ನಾವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಈಡೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಬರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯೇ ತ್ಯಾಗದ ಫಲ. 

ವಾಗ್ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳು: ಗಂಭೀರ ವಾಗ್ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವರಿಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಆದರವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ನಮಗೆ ಕರೆ ಬರುವ ವಿವಿಧ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ.  ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನ, ದೃಢೀಕರಣ, ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಯಾಜಕ ದೀಕ್ಷೆಯಂತಹ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಈ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ.  ದೇವರಿಗೆ ವಾಗ್ದಾನ ಅಥವಾ ವ್ರತ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮರ್ಪಿತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧತೆ, ವಿಧೇಯತೆ ಮತ್ತು ಬಡತನವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ವ್ರತಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕರೆ ಇದೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಕ್ರೈಸ್ತರು ತಮ್ಮನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಆ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅವರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಾಗ್ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು.  ಈ ಮಟ್ಟದ ವಾಗ್ದಾನಗಳು ವಿಶ್ವಾಸದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿವೆ.

ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ: ಇಡೀ ಸಮಾಜವು ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಾಗರಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡವರು, ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದಂತೆ ಬದುಕುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕೆಂದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಬೇಡುತ್ತದೆ.  ನಮ್ಮ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಚಿತ್ತದಂತೆ ಬದುಕಲು ನಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರಬೇಕು.


ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಕನಿಷ್ಠ ಬೇಡಿಕೆ

ದೇವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆರಾಧನಾಮಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಕೆಲವು ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ನಿಷೇಧಿಸಲಾದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

ಮೂಢನಂಬಿಕೆ: ಯಾವುದಾದರೂ ಕ್ರಿಯೆ, ಆಚರಣೆ ಅಥವಾ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಯಾವುದೋ “ಮಾಂತ್ರಿಕ” ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದೇ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಕೆಲವು ಉತ್ತಮ ಭಕ್ತಿಕಾರ್ಯಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ದೇವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಭಕ್ತಿಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಬಹುದು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೊವೇನಾಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅದ್ಭುತ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ; ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕೃಪಾವರಗಳನ್ನು ಬೇಡುವುದು ಅವುಗಳ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.  ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೊವೇನಾಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಇತರ ಭಕ್ತಿಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಕೆಲವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ, ನಾವು ಏನೇ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ದೇವರು ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಈಡೇರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಂಬುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.  ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರವಾದ ಭಕ್ತಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಅಪಾಯವಿರಬಹುದು.

ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ: ದೇವರಲ್ಲದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ದೇವರಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುವುದೇ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ.  ಅನ್ಯದೇವತೆಗಳ ಆರಾಧನೆ ಅಥವಾ ಸೈತಾನನ ಆರಾಧನೆ ಇದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗಿವೆ.  ಆದರೆ, ನಾವು “ಅಧಿಕಾರ, ಸುಖಭೋಗ, ಜನಾಂಗ, ಪೂರ್ವಜರು, ರಾಷ್ಟ್ರ, ಹಣ ಇತ್ಯಾದಿ”ಗಳನ್ನೂ ದೇವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥವು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ (#2113).

ಭವಿಷ್ಯಕಥನ ಮತ್ತು ಮಾಟಮಂತ್ರ: ದೇವರ ಹೊರತಾದ ಬೇರೆ ಮೂಲದಿಂದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುವುದು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಹಾಗೂ ಇತರ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಗ್ರಂಥವು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ: “ಸೈತಾನನ ಅಥವಾ ದೆವ್ವಗಳ ಮೊರೆಹೋಗುವುದು, ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಕರೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ‘ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಲು’ ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಇತರ ಆಚರಣೆಗಳು. ಜಾತಕಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ, ಹಸ್ತಸಾಮುದ್ರಿಕ, ಶಕುನಗಳು ಮತ್ತು ಚೀಟುಗಳ ಅರ್ಥವಿವರಣೆ, ದೂರದರ್ಶನಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗಳ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೊರೆಹೋಗುವುದು” (#2116) ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಅಧಾರ್ಮಿಕತೆ:  “ದೇವರ ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ಅಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಮುಖ್ಯ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತದೆ: ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ಪವಿತ್ರವಾದುದನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಿಮೋನಿ” (CCC #2118).  ದೇವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುವುದು.  ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು.  ಹಾಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಅಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಪಾಪವಾಗಿದೆ.  

ಪವಿತ್ರವಾದುದನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದೂ ಅಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಕೃತ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಪವಿತ್ರವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಅಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುವ ಕೃತ್ಯ ಅಥವಾ ಮಾತು ಇದಾಗಿದೆ.  ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.  ಪವಿತ್ರ ಪರಮಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಗೌರವದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕವೂ ನಾವು ಪವಿತ್ರವಾದುದನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕೃಪಾವರಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಯತ್ನವೇ ಸಿಮೋನಿ.  ಪ್ರೇಷಿತರ ಕೃತ್ಯಗಳು 8:9–24ರ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಂತ್ರವಾದಿ ಸಿಮೋನ್ ಮಾಗುಸ್‌ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಈ ಪದ ಬಂದಿದೆ.  ಆ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ, ಪೇತ್ರ ಮತ್ತು ಯೊವಾನ್ನರು ಹೊಸದಾಗಿ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಪಡೆದವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಸಿಮೋನನು, ತನಗೂ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಈ ಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯಲೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಮುಂದಾದನು.  ಪೇತ್ರನು ಅವನನ್ನು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದನು; ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು.

ನಾಸ್ತಿಕತೆ:  ಬಹುಶಃ ಈ ಪಾಪವು ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ.  ನಾಸ್ತಿಕತೆ ಎಂದರೆ ದೇವರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು.  ಅದು ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಅಜ್ಞೇಯತಾವಾದ:  ನಾಸ್ತಿಕತೆಗಿಂತ ಒಂದು ಹಂತ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಅಜ್ಞೇಯತಾವಾದ.  ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾದುದು ಮತ್ತು ದೇವರಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬುದು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ಅಜ್ಞೇಯತಾವಾದಿಗಳು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇದು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ನೇರವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುವುದು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಉದಾಸೀನತೆ ಅಥವಾ ವಿಶ್ವಾಸದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಲಸ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.  ಕೆಲವು ಅಜ್ಞೇಯತಾವಾದಿಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರಬಹುದು; ಇತರರು ಹುಡುಕದಿರಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ನಾಸ್ತಿಕರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು.


ಕೆತ್ತಿದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು

ಸುಳ್ಳು ದೇವರನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದನ್ನು ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ವಿಮೋಚನಕಾಂಡ 32ರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಚಿನ್ನದ ಕರುವಿನ ಘಟನೆಯು ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ನೇರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.  ನಾವು ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಯಾವುದೋ ಪವಿತ್ರ ಶಕ್ತಿ ಆ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು.

ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಪವಿತ್ರ ಕಲೆಯ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಸಂತರನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ಯೇಸುವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಕತೋಲಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿವಿಧ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ.  ಈ ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಂತರ ಪವಿತ್ರಚಿತ್ರಗಳು, ಪ್ರತಿಮೆಗಳು, ವರ್ಣಗಾಜಿನ ಚಿತ್ರಗಳು, ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳು, ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರತಿಮೆಯಿರುವ ಶಿಲುಬೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಇತರ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.  

ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕೆಲವರು ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ಕಲೆಯ ಇತರ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದು ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಅದು ನಿಜವೇ?

ಪವಿತ್ರ ಕಲೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ದೈವಸ್ವರೂಪಿಗಳೆಂಬಂತೆ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತವೆ.  ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆ ಕಲಾಕೃತಿಗೆ ದೇವರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಾವು ನಂಬಿದರೆ, ಅದು ಪಾಪವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಕತೋಲಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ಯೇಸು ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದರಿಂದ, ಲೋಕಕ್ಕೇ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ.  ದೇವರ ಆ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವೇ ಕಲೆ.

ಪವಿತ್ರ ಕಲೆ ನಮಗೆ ಚಿಂತನೆ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮೂಲವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.  ಅದು ಸಂಕೇತಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.  ಆದ್ದರಿಂದ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಿಲುಬೆಗೇರಿದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ, ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರತಿಮೆಯೇ ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಹಾಗೆ ನಂಬುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಾಗುತ್ತದೆ.  ಬದಲಾಗಿ, ಶಿಲುಬೆಗೇರಿದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪವಿತ್ರ ಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಲೋಕವನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ದೃಶ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಬಳಸುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.  ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಮೀರಿದವರಾಗಿದ್ದರೂ ಇದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಸೆಯಲು, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಮೀರಿ ಸಾಗುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.  ಪವಿತ್ರ ಕಲೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದಾಗ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ದೈವಿಕವಾದುದರತ್ತ ಸೆಳೆಯಲು ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ವಾಸ್ತವತೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.


ಅತ್ಯಂತ ಉನ್ನತ ಮಿತಿ!

ಈ ಆಜ್ಞೆಯ “ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಿತಿ” ಎಂದು ನಾವು ಕರೆಯಬಹುದಾದುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ವಿಶ್ವಾಸ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ದೈವಿಕ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ವಿಶ್ವಾಸ: ದೇವರಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಲು ನಮಗೆ ಕರೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.  ದೇವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವುದೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಅರಿಯುವುದು, ಅವರನ್ನು ನಂಬುವುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.  ಅವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಿಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ.  ನಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದಾಗ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ.  ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಅರಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ.  ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೂಲಕ, ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಹುಡುಕುವಂತೆ ನಾವು ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ.

ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಅರಿಯುವ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಾವು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಗಳೂ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.  ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಸುವುದು ನಮ್ಮ ನೈತಿಕ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದಾಗಿ ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಿಯಲು ವಿಫಲರಾಗಬಹುದು.  ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ನೇರವಾದ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ಉದಾಸೀನತೆಯಾಗಿರಬಹುದು.  ಕಾರಣ ಏನೇ ಇರಲಿ, ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರಿದರೆ, ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರೆ ನೀಡುವ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಿರೀಕ್ಷೆ: ನಾವು ದೇವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿದಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಎಂಬ ಅಲೌಕಿಕ ವರದಿಂದಲೂ ತುಂಬಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ.  ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಈ ವರವು ನಿತ್ಯರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಅರಸಲು ಮತ್ತು ದೇವರು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಲು ಬಯಸುವ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಅರಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.  ದೈವಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಕರೆಯೆಂದರೆ, ನಾವು ಏನೇ ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಯಾವುದೇ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡರೂ, ದೇವರು ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವುದಾಗಿದೆ.  ದೇವರನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅರಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ನಮಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯೂ ಶಕ್ತಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಹತಾಶೆಯೂ ಸೇರಿದೆ.  ನಾವು ಹತಾಶೆಗೆ ಮಣಿದಾಗ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ; ವಿಶ್ವಾಸದ ವರದ ಮೂಲಕ ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವರ ವಾಗ್ದಾನಗಳ ಮೇಲಿನ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.  ನಿಜ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹತಾಶೆಯು ಪಾಪಮಯ ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನಸಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗಬಹುದು.  ಆದರೂ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಡಿದರೂ, ಹತಾಶೆಯು ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ನಾವು ಬೀಳಬಹುದಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಪಾಯವೆಂದರೆ ಅತಿಯಾದ ಭರವಸೆ.  ಅತಿಯಾದ ಭರವಸೆಯು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಪಾಪವಾಗಿದ್ದು, ಎರಡು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.  ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಲದಿಂದಲೇ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಲು ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬಹುದು.  ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ, ನಾವೇ ನಮ್ಮ ದೇವರೆಂಬಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.  ಇದು ಮೂರ್ಖತನವೇ ಸರಿ; ಆದರೆ ಹೀಗಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಲು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ.

ಒಬ್ಬರು ಅತಿಯಾದ ಭರವಸೆಗೆ ಬೀಳಬಹುದಾದ ಎರಡನೆಯ ರೀತಿಯೆಂದರೆ, ದೇವರ ಕರುಣೆಯ ಕುರಿತು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿತ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು.  ದೇವರ ಕರುಣೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸದಾ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.  ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಿಗಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡದಿದ್ದರೂ ದೇವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಬಹುದು.  ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅವರು ಪಾಪಕ್ಕಾಗಿ ನಿಜವಾದ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಇದರ ಫಲವಾಗಿ, ದೇವರ ಕರುಣೆಯ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಭರವಸೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ.  ಕ್ಷಮೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಾಪದ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುವ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅರಿಯಲು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.  ಬದಲಾಗುವ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕರುಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ:  ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು.  ನಾವು ಮೊದಲು ದೇವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು, ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಂಬಿ, ನಂತರ ಅವರ ವಾಗ್ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.  ಹೀಗಾದಾಗ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದೃಢವಾಗಿ ಉಳಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯತ್ತ ನಾವು ಪ್ರೇರಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ.

ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.  ದೇವರಿಗಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪಾಪಗಳೆಂದರೆ ಉಗುರುಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮನೋಭಾವ, ಸೋಮಾರಿತನ, ಆಸಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷ.  ದೇವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರು ಬಹುಶಃ ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಆದರೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರುವವರು ಅಥವಾ ಉಗುರುಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮನೋಭಾವದವರು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು; ಆದರೂ ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವು ಕರೆ ನೀಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ನಂತರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.


ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅನ್ವಯಗಳು

ಈಗ ನಾವು ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ನೈತಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ದೇವರ ನೈತಿಕ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಬಹುದು.  ಪ್ರಭುವಿನ ಈ ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸೋಣ.

ಮೊದಲು, ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಗುರುಪಾಪವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡೋಣ.  ಗುರುಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಲು ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ: 1) ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ; 2) ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು; 3) ಸಂಕಲ್ಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ.

ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ:  ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಯಾವುದು?  ಗಂಭೀರವಾದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ, ಭವಿಷ್ಯಕಥನ, ಮಾಟಮಂತ್ರ, ನಾಸ್ತಿಕತೆ, ಅಜ್ಞೇಯತಾವಾದ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಆರಾಧನೆ ಇವು ಪಟ್ಟಿಯ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.  ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಗಂಭೀರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಏಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಡೆದರೆ “ದುರದೃಷ್ಟ” ಬರುತ್ತದೆಂದು ನೀವು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.  ನಿಜವಾಗಿ, ಅದರಿಂದ ದುರದೃಷ್ಟ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ.  ಆದರೆ ಇಂಥ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾದ ವಿಷಯವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯದ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಏಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುವುದು ದುರದೃಷ್ಟವನ್ನು ತರುತ್ತದೆಂದು ನೀವು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಂಬಿ, ಅದರಿಂದ ಗಂಭೀರ ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ದೃಢನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಆಗ ನಾವು ಗಂಭೀರ ಮಟ್ಟದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು.  ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉದಾಹರಣೆ ದೈವೀಕರಣವಾಗಿರಬಹುದು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೃತರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ನೀವು Ouija ಫಲಕವನ್ನು ಬಳಸಿದಿರಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.  ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು:  ಈ ಕೃತ್ಯವು ಗುರುಪಾಪವಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಎರಡನೆಯ ಷರತ್ತು, ಅದು ಗಂಭೀರವಾದ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.  ಆದ್ದರಿಂದ, Ouija ಫಲಕವನ್ನು ಬಳಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ.  ಒಂದು ಕಡೆ Ouija ಫಲಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕನಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಲು ಬಂದಿರುವ ಮತ್ತು Ouija ಫಲಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕೇಳಿರದ ಒಬ್ಬ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.  ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.  ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕನು (ಅಥವಾ Ouija ಫಲಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ) ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಆಶಿಸೋಣ.  ಆದರೆ ಬಳಸಿದರೆ, ಗುರುಪಾಪದ ಎರಡನೆಯ ಷರತ್ತು ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ Ouija ಫಲಕವನ್ನು ಕಾಣುವ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಖಚಿತತೆ ಅಥವಾ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, “ಮೋಜಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು” ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಆ ಕೃತ್ಯವು ತಪ್ಪೆಂಬ ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು.  ಇದರಿಂದ ಆ ಕೃತ್ಯವು ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಇನ್ನೂ ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆಗಾರನಾಗಿರದಿರಬಹುದು.

ಸಂಕಲ್ಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ: ನಮ್ಮ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ Ouija ಫಲಕವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ತಪ್ಪೆಂದು ತಂದೆತಾಯಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ತಪ್ಪೆಂಬ ಅರಿವೂ ಇದೆ.  ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ ಇತ್ತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.  ಹೊಸ ಊರಿಗೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಈ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.  ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಂಗಲು ಹೋಗಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ, ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.  Ouija ಫಲಕವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ ತಕ್ಷಣ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಹುದೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ತನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ, ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಫಲಕಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅಷ್ಟೇ.  ಆ ಹದಿಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗುರುಪಾಪ ಮಾಡಿದನೇ?  ಅದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ಗಂಭೀರವಾದ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಪೂರ್ಣ ಅರಿವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭಯ ಮತ್ತು ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದಾಗಿ ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಪರಾಧದ ಹೊಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇದರಿಂದ ಆ ಕೃತ್ಯಗಳು ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದೇವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ನೈತಿಕವಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸುವ ಇದೇ ವಿಧಾನವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ವಿಧಿಸುವ ಯಾವುದೇ ನೈತಿಕ ನಿಯಮಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು.  ಜನರು ಎದುರಿಸುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನೈತಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ, ಮೊದಲನೆಯ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಏಕೆ ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಲಘುಪಾಪ:  ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಗುರುಪಾಪಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಮೂರೂ ಷರತ್ತುಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾದರೆ, ಆ ಪಾಪವು ಗುರುಪಾಪವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ, ಒಂದು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಷರತ್ತುಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ, ಆ ಪಾಪವು ಕೇವಲ ಲಘುಪಾಪವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಲಘುಪಾಪದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಈ ಬಗೆಯ ಪಾಪದ ಗಂಭೀರತೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮಟ್ಟಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಲಘುಪಾಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಅವು ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಲಘುಪಾಪಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು, ಹಣವನ್ನು “ದೇವರು” ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಭ್ಯಾಸಗತ ಪಾಪವನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.  ಅದು ಕೆಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುಪಾಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸದಿರಬಹುದು. ಆದರೂ, ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಲಘುಪಾಪದ ಮೇಲಿನ ಮಿತಿಯು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಆಗಿರಬಹುದು.  ಮತ್ತೆ, ಹಣದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಣವನ್ನು ದೇವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯಿಡಲು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಆಗಾಗ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.  ಇದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಗಂಭೀರವಾದದ್ದಲ್ಲ; ಇದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವೂ ಹೌದು.  ಆದರೂ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೈವಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುವತ್ತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.  ಅಂದರೆ, ದೇವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಗತ್ಯವನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವರು ಎಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.


ಎರಡನೆಯ ಆಜ್ಞೆ:

ನಿನ್ನ ದೇವರಾದ ಕರ್ತನ ನಾಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಡ. (Ex 20:7)
“ಸುಳ್ಳು ಆಣೆ ಇಡಬೇಡ; ಕರ್ತನಿಗೆ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಹರಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೆರವೇರಿಸು” ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಆಣೆಯನ್ನೇ ಇಡಬೇಡಿ. (Mt 5:33–34)
ಎರಡನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ಕರ್ತನ ನಾಮಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ, ಇದೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಸದ್ಗುಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪವಿತ್ರ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಾವು ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. (CCC #2142).

ಜನರು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಬೈಗುಳವಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಅನಿಸಿದೆಯೇ?  ಇದು ವಿಚಿತ್ರ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು.  ನಿಜವಾಗಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, “ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತ” ಎಂಬ ಹೆಸರು ಹತಾಶೆ ಅಥವಾ ಕೋಪವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಮಾತಾಗಿ ಏಕೆ ಬದಲಾಗಬೇಕು?  “ಪವಿತ್ರ ಹಸು” ಎಂಬಂಥ ಮಾತನ್ನು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲುವ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹೇಳುವುದೂ ವಿಚಿತ್ರವೇ.  ಅಂಥ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು “ಪವಿತ್ರ” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಏಕೆ ಬಳಸಬೇಕು?

ಬಹುಶಃ ದೇವರ ನಾಮವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪವಿತ್ರವೂ ಮಹತ್ತರವಾದ ಮಾನಮರ್ಯಾದೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವೂ ಆಗಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೋಪ ಅಥವಾ ಹತಾಶೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ನಾಮಕ್ಕೆ ಅಗೌರವ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ನಾವು ಒಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ.  ಒಂದು ಪಾಪವು (ಕೋಪದ ಪಾಪವು) ಮತ್ತೊಂದು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಉದಾಹರಣೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.


ಕನಿಷ್ಠ ಬೇಡಿಕೆ: ಆಣೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ

ಸಾರಾಂಶವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಎರಡನೆಯ ಆಜ್ಞೆಯು ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಅಪವಿತ್ರವಾಗಿಯೂ ದೈವದೂಷಣೆಯಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಬಳಸುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ಅದನ್ನು ಬೈಗುಳವಾಗಿ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಮಾತಾಗಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಅಜಾಗರೂಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಅದು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ಸಂತರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯ ಹೆಸರನ್ನು, ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಚಿತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದನ್ನೂ ಅದು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಹಾನಿಕರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಅದು ನಿಷೇಧಿಸುತ್ತದೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮಸಭೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುವುದು ಈ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಪಾಪವಾಗಿದೆ.

ಸುಳ್ಳು ಆಣೆಗಳನ್ನು ಇಡುವಾಗ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಬಳಸುವುದೂ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, “ದೇವರು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ” ಎಂದು ನೀವು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುವುದಾಗಿ ಆಣೆ ಇಟ್ಟು, ನಂತರ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದರೆ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.  ಇದು “ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಬೇಡ” ಎಂಬ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಾಪವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಎರಡು ಪಾಪಗಳಾಗುತ್ತದೆ.  

ದೈನಂದಿನ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಂಬದಿರಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, “ದೇವರ ಮೇಲೆ ಆಣೆ!” ಎಂದು ಸೇರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಆದರೆ, ನೀವು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದಿರಬಹುದಾದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿ ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಣೆ ಇಡುವುದು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಾಗಿದೆ.  

ಆಣೆ ಇಡುವಾಗ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಇವೆ.  ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಗಂಭೀರ ವಾಗ್ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.  ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಅದರ ನೈತಿಕತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಹಾಗೆಯೇ, ನಾಗರಿಕ ಅಥವಾ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಗಂಭೀರ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲ ಅಜಾಗರೂಕತೆ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು.


ಮೇಲಿನ ಮಿತಿ: ದೇವರ ಹೆಸರು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ… ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೂ ಹಾಗೆಯೇ!

ಈ ಆಜ್ಞೆಯ “ಮೇಲಿನ ಮಿತಿ” ಎಂದರೆ, ದೇವರ ನಾಮವು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಆರಾಧನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.  ಅವರ ನಾಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಮೂಲಕವೂ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ ಹಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಯೇಸುವಿನ ಪವಿತ್ರ ನಾಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜಪಿಸುವುದು ದೇವರ ನಾಮದ ಪವಿತ್ರ ಬಳಕೆಯಾಗಬಹುದು.  

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ದೇವರ ನಾಮದ ಪವಿತ್ರ ಬಳಕೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.  ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು “ಪಿತನ ಮತ್ತು ಸುತನ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ನಾಮದಲ್ಲಿ” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ.  ತ್ರಿಯೇಕ ದೇವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಆವಾಹಿಸುವುದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.  ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ವಿಧಿಬದ್ಧ ಆರಾಧನಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಅನೇಕ ಬಾರಿ “ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರರೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೂ ಆದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮುಖಾಂತರ…” ಅಥವಾ “ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮುಖಾಂತರ” ಎಂದು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.  ಬೇರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ; ಅವರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಈ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯುವ ಮತ್ತೊಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಬೋಧನೆಯು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಇತರರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಬಳಸುವ ರೀತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.  ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನಿಗೂ ಒಂದು ಕ್ರೈಸ್ತ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ, ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದು ನಿರೀಕ್ಷೆ.  ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಹೆಸರು ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಸಂತರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಸ ಕ್ರೈಸ್ತ ಹೆಸರಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಗುರುತನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.  ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೆಸರಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದು.  ಆದ್ದರಿಂದ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಹೆಸರು ನಮ್ಮ ಕ್ರೈಸ್ತ ಗುರುತನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಶಪಿಸದಿರಲು ಬಹಳ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಬೇಕು.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಶಪಿಸುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರ ಪುತ್ರಪುತ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ದೇವರ ನಾಮದಿಂದ ನಾವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವೆವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.  ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವು ಹೇಳುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಹಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರ ನಾಮವನ್ನು ಧರಿಸುವೆವು (Rv 14:1).


ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅನ್ವಯಗಳು

ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತರ ಪಾಪವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ.  ಅದರಿಂದ, ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿನ ಇತರ ಲಘು ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ.

ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ:  ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳು ಯಾವುವು?  ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಅಥವಾ ಸ್ವತಃ ದೇವರನ್ನೇ ನೇರವಾಗಿ ಶಪಿಸುವುದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.  ಇದಲ್ಲದೆ, ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಕರೆದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಗಂಭೀರವಾದ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.  ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹೆಸರನ್ನು ಅಥವಾ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಶಪಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಗಂಭೀರ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.  ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ದೇವರ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಇದೂ ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ.

ಶಾಪ ಅಥವಾ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವವುಳ್ಳದ್ದಾಗಿರುವಾಗ, ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳು ಲಘು ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತವೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕೆಲವು ಹಾನಿಕರ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ.  ಈ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯು ಗಂಭೀರ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪದಿರಬಹುದು, ಆದರೂ ಅದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

ಪೂರ್ಣ ಅರಿವು:  ದೇವರನ್ನು ಶಪಿಸುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯದಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.  ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಕರೆದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ.  ಆದರೆ, ಮೇಲಿನ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಶಪಿಸುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ತಿಳಿಯದಿರಬಹುದು.  “ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು” ಎಂದು ತೋರುವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನೀವು ಶಪಿಸುವುದು ಇದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ.  ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಾನು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾದದ್ದನ್ನು ಅಥವಾ ಸರಿಯಾದದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಾವಿಸಬಹುದು.  ಅದು ಸಮರ್ಥನೀಯವೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಬಹುದು; ಇದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.  ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವೇಚಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.  ಈ ಕುರಿತು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಶಿಲುಬೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಯೇಸು ಉತ್ತಮ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.  ತಮ್ಮನ್ನು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು; ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದರೂ ಅದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.  ಆದರೆ ಅವರು ಏನು ಹೇಳಿದರು?  “ಪಿತನೇ, ಇವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು; ತಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ಇವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು (Lk 23:34).  ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ “ಅರ್ಹರಾಗಿರದಿದ್ದರೂ,” ಯೇಸು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.

ಇಚ್ಛೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ:  ಈ ಪಾಪದ ಈ ಅಂಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ; ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವಾಗ ಅದು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಾಪಹೊಣೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣುವುದೂ ಸುಲಭ.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀವ್ರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಹತಾಶೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಅದು ಆ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಆದಾಗ್ಯೂ, ತೀವ್ರವಾದ ಭಾವೋದ್ವೇಗವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಾಪಹೊಣೆಯನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇಚ್ಛೆಯ ಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುವ ಬದಲು ಭಾವೋದ್ವೇಗದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು.

ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಗಂಭೀರವಾದ ನೈತಿಕ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಭಯಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, “ದೇವರ ಮೇಲೆ ಆಣೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ” ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ತಪ್ಪಾದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.  ಎಂದಿನಂತೆ, ಇದೂ ತಪ್ಪೇ ಆಗಿದೆ; ಆದರೆ ಅವರು ಎದುರಿಸುವ ಭಯವು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಾಪಹೊಣೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು.  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ದೇವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೃದಯ ತಿಳಿದಿದೆ; ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವರು.

ಲಘುಪಾಪಗಳು:  ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಕುರಿತು ಮೇಲಿನ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳು ಕೇವಲ ಲಘುಪಾಪಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಲಘುಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಜಯಿಸಬೇಕು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.  ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸದ್ಗುಣಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದೇ ಗುರಿ.  ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ದೇವರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಮಾನವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಲು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.


ಮೂರನೆಯ ಆಜ್ಞೆ:

ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಆಚರಿಸು. ಆರು ದಿನ ನೀನು ದುಡಿದು ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಏಳನೆಯ ದಿನ ನಿನ್ನ ದೇವರಾದ ಸರ್ವೇಶ್ವರನ ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವಾಗಿದೆ. ನೀನಾಗಲಿ, ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಲಿ ಮಗಳಾಗಲಿ, ನಿನ್ನ ದಾಸನಾಗಲಿ ದಾಸಿಯಾಗಲಿ, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದ ಪಶುವಾಗಲಿ, ನಿನ್ನ ಊರ ಬಾಗಿಲುಗಳೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಪರದೇಶಿಯಾಗಲಿ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಬಾರದು. (Ex 20:8–10)
ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವು ಮನುಷ್ಯನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತೇ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯನು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ನರಪುತ್ರನು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನಕ್ಕೂ ಒಡೆಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ. (Mk 2:27–28)

ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಂತರದ ಸಬ್ಬತ್ ದಿನ

ದೇವರು ಆರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಏಳನೆಯ ದಿನ ವಿಶ್ರಮಿಸಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ಆದಿಕಾಂಡವು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸಬ್ಬತ್ ದಿನದ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಕುರಿತ ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ, ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಆರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಈ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು:

ಏಳನೆಯ ದಿನ ದೇವರು ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು; ತಾವು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಿಂದ ಏಳನೆಯ ದಿನ ವಿಶ್ರಮಿಸಿದರು. ದೇವರು ಏಳನೆಯ ದಿನವನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ದಿನದಂದು ತಾವು ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಿಂದ ವಿಶ್ರಮಿಸಿದರು. (Gn 2:2–3)

ಹೀಗೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಏಳನೆಯ ದಿನವು ದೇವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ವಿಶೇಷ ದಿನವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಅದು ಮೊದಲು ದೇವರಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಈ ಕಥೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ದೇವರಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದು ದೇವರು ತಾವು ವಿಶ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ದಿನ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತಲೂ “ಪವಿತ್ರ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಸಬ್ಬತ್ ದಿನ”ವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ದೇವರು ಈ ವಾಕ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು (CCC #2168). ಈ ದಿನವೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನವಾಗಿದೆ; ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಇದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ.

ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಆದಿ ಪಿತಾಮಾತೆಯರೂ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಮಾಡಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಕೆಲಸ ಹಾಗೂ ಸೃಜನಶೀಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ (ಮೊದಲ ಆರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ) ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಚಕ್ರವು ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಆ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ; ದೇವರ ವಿನ್ಯಾಸದ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ಯಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆಂದು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ದೇವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದರು ಕೂಡ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ ಕಳೆಯುವ ದಿನವೆಂದು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಪವಿತ್ರರಾಗಿರಲು ಮತ್ತು ದೇವರ ಪವಿತ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಇರುವ ದಿನವೆಂದು ನೋಡಬೇಕು.

ವಾರದ ಏಳನೆಯ ದಿನವಾದ ಶನಿವಾರದಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಬ್ಬತ್, ದೇವರ ಆರಾಧನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ “ವಿಶ್ರಾಂತಿ”ಯ ದಿನವಾಯಿತು. ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 5:15ರಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾದ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ:

ನೀವು ಸಹ ಒಮ್ಮೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದಾಸರಾಗಿದ್ದಿರಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ನಿಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಸರ್ವೇಶ್ವರರು ಬಲಿಷ್ಠ ಹಸ್ತದಿಂದಲೂ ಚಾಚಿದ ತೋಳಿನಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರತಂದರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಸರ್ವೇಶ್ವರರು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ದೇವರು ಇಸ್ರಯೇಲರನ್ನು ಕೇವಲ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಈಜಿಪ್ಟಿನಿಂದ ಅವರಿಗೆ ದೊರೆತ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲೂ ಕರೆದರು. ಇದೇ ಪಾಸ್ಕ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯು ಆರಾಧನೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ದೇವಜನರು ಪ್ರತಿ ವಾರ ದೇವರ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ದೇವರಿಗೂ ಅವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೂ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರಲು ತಮ್ಮನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಒಂದು ಅವಕಾಶವಾಗಿತ್ತು.

ಯೇಸು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕೆ, ಸಬ್ಬತ್ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ನಿಯಮವು ದುರುಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅತಿಯಾದ ನಿಯಮಭೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಿತ್ತು. ಇಂತಹ ನಿಯಮಭೀತಿಯುಳ್ಳ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೇಲೆ ತೀರ್ಪು ಹೊರಿಸುವ ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಹಾಗೂ ಫರಿಸಾಯರ ಪ್ರಕಾರ, ಯೇಸು ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಬ್ಬತ್ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದರು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಬ್ಬತ್ ದಿನದಂದು ಜನರನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಮೇಲೆ “ಆರೋಪ” ಹೊರಿಸಲಾಯಿತು. ಗುಣಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕೆಲಸವೆಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಸಂಬದ್ಧ.

ಯೇಸು ಸಬ್ಬತ್ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. “ಸಬ್ಬತ್ ದಿನವು ಮನುಷ್ಯನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತೇ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯನು ಸಬ್ಬತ್ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ” (Mk 2:27) ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಬ್ಬತ್ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ದೇವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಇರುವ ದಿನವೆಂದು ಅವರು ಬೋಧಿಸಿದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಿಂದ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡಿದರು. ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಆರಾಧನೆಗೂ ಮೀಸಲಾದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು.


ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ: ಸೃಷ್ಟಿಯ ಎಂಟನೆಯ ದಿನ

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಏಳನೆಯ ದಿನವು ದೇವರು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕ್ರೈಸ್ತರಾದ ನಾವು ಪರಂಪರಾಗತವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ “ಎಂಟನೆಯ ದಿನ”ವಿದೆ ಎಂಬುದು. ಈ ಎಂಟನೆಯ ದಿನವು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ನವಸೃಷ್ಟಿಯ ದಿನವಾಗಿದೆ. ಅದು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ದಿನವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪರಂಪರೆಯು ಸಬ್ಬತ್ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದೆ. ಈಗ ಭಾನುವಾರವು ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕಾದ ದಿನವಾಗಿದೆ. ಈ ದಿನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ದಿವ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದಾಗಿದೆ! ದಿವ್ಯಸಂಸ್ಕಾರವು ಹೊಸ ಪಾಸ್ಕ, ಹೊಸ ಸ್ಮರಣಾಚರಣೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಬ್ಬತ್ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ದಿನವೇ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತರ ರಕ್ಷಣಾದಾಯಕ ಬಲಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಆ ರಕ್ಷಣಾದಾಯಕ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಭಾನುವಾರವು ಹೊಸ ಸಬ್ಬತ್ ಆಗಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಧರ್ಮಸಭೆಯು ತನ್ನ ವಿವೇಕದಿಂದ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದ ವಿವಿಧ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ. ವರ್ಷದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯವೊಂದನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಚಿತವಾದುದು. ಆ ದಿನ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಜನನವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು “ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ.”

ವ್ಯಾಟಿಕನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ಕಡ್ಡಾಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿದೆ:

ಜನವರಿ 1: ದೇವಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮಹೋತ್ಸವ
ಜನವರಿ 6: ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ
ಮಾರ್ಚ್ 19: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಪತಿ ಸಂತ ಯೋಸೇಫರ ಮಹೋತ್ಸವ
ಪಾಸ್ಕ ಕಾಲದ ಆರನೇ ವಾರದ ಗುರುವಾರ: ಪ್ರಭುವಿನ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ
ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದ ಭಾನುವಾರದ ನಂತರದ ಗುರುವಾರ: ಕ್ರಿಸ್ತರ ಶರೀರ ಮತ್ತು ರಕ್ತ
ಜೂನ್ 29: ಪ್ರೇಷಿತರಾದ ಸಂತ ಪೇತ್ರ ಮತ್ತು ಸಂತ ಪೌಲರ ಮಹೋತ್ಸವ
ಆಗಸ್ಟ್ 15: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಪಣ
ನವೆಂಬರ್ 1: ಸಕಲ ಸಂತರ ಹಬ್ಬ
ಡಿಸೆಂಬರ್ 8: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಅಮಲೋದ್ಭವದ ಹಬ್ಬ
ಡಿಸೆಂಬರ್ 25: ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಜನನ (ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್)

ಮೇಲಿನ ಪಟ್ಟಿಯು ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.  ಮೊದಲಿಗೆ ಗೊಂದಲವೆನಿಸಬಹುದಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ!  ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದಿನಗಳು “ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ” ದಿನಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಕಾನೂನು (ಕಾನೂನು ಸಂಹಿತೆ) ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದೆ.  

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಮಾಡಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಹೀಗಿವೆ:

ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗದ ಮೂರು ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳು:

ಜನವರಿ 1: ದೇವಮಾತೆ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಮಹೋತ್ಸವ
ಡಿಸೆಂಬರ್ 8: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಅಮಲೋದ್ಭವದ ಹಬ್ಬ
ಡಿಸೆಂಬರ್ 25: ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಜನನ (ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್)

ಈ ಎರಡು ಮಹೋತ್ಸವಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ:

ಜನವರಿ 6: ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ
ಪಾಸ್ಕ ಕಾಲದ ಆರನೇ ವಾರದ ಗುರುವಾರ: ಪ್ರಭುವಿನ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣ

ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ:

ಪವಿತ್ರ ತ್ರಿತ್ವದ ಭಾನುವಾರದ ನಂತರದ ಗುರುವಾರ: ಕ್ರಿಸ್ತರ ಶರೀರ ಮತ್ತು ರಕ್ತ

ಮುಂದಿನ ಎರಡನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಹೋತ್ಸವಗಳಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅವು ಶನಿವಾರ ಅಥವಾ ಸೋಮವಾರ ಬಂದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು “ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ” ದಿನಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ:

ಆಗಸ್ಟ್ 15: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಸ್ವರ್ಗಾರೋಪಣ
ನವೆಂಬರ್ 1: ಸಕಲ ಸಂತರ ಹಬ್ಬ

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಎರಡು ಮಹೋತ್ಸವಗಳು ಮಹೋತ್ಸವಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವು ಎಂದಿಗೂ “ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ” ದಿನಗಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಚ್ 19: ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾ ಮರಿಯಮ್ಮನ ಪತಿ ಸಂತ ಯೋಸೇಫರ ಮಹೋತ್ಸವ
ಜೂನ್ 29: ಪ್ರೇಷಿತರಾದ ಸಂತ ಪೇತ್ರ ಮತ್ತು ಸಂತ ಪೌಲರ ಮಹೋತ್ಸವ

ಯಾವ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳು ಕಡ್ಡಾಯ ಆಚರಣೆಯ ದಿನಗಳು, ಯಾವುವು ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದ/ಪ್ರದೇಶದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಧಾರವೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಳೀಯ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮುಖ್ಯ.

ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳಬಹುದು: “ಒಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಇರುವುದು ಪಾಪವಾಗಿದ್ದು, ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಾಪವಾಗದಿರುವುದು ಏಕೆ?”  ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ!  ಕೆಲವು ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳು ಸೋಮವಾರ ಅಥವಾ ಶನಿವಾರ ಬಂದಾಗ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸದ ಪದ್ಧತಿಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.  ನಾವು ಆರಾಧನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮಸಭೆಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಸರಳವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರ.  ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಧರ್ಮಸಭೆಯು (ಪೋಪ್) ಆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಧರ್ಮಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಗೂ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿವೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ದೇವರ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ವರ್ಷವಿಡೀ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ನಮಗೆ ದೊರೆತಿರುವ ಭಾಗ್ಯವು ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದಂಥದ್ದು.


ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ: ಸೃಷ್ಟಿಯ ಎಂಟನೆಯ ದಿನ

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಭಾನುವಾರಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತಿ.  ಫರಿಸಾಯರು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಅತಿಯಾದ ನಿಯಮನಿಷ್ಠೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಾನುವಾರದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.  ಬದಲಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಈ ಕೆಳಗಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು:

ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇವಾಕಾರ್ಯಗಳು:  ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇವಾಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೂ ಗಮನ ನೀಡಬೇಕು.  ಸಂತ ಮದರ್ ತೆರೆಸಾ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಕಾನ್ವೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ಕಂಡುಬಂತು.  ಒಂದು ಭಾನುವಾರದಂದು ಸಿಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು.  ಅವರು, “ಸಿಸ್ಟರ್‌ಗಳೇ, ನೀವು ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದಲ್ಲವೇ” ಎಂದರು.  ಸಿಸ್ಟರ್‌ಗಳು, “ಓ, ಇದು ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.  ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

ವಿರಾಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು:  ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇವಾಕಾರ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ವಿರಾಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೂ ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿವೆ.  ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಅಥವಾ ಉಲ್ಲಾಸವನ್ನು ತರುವ ಯಾವುದೇ ಚಟುವಟಿಕೆಯು ವಿರಾಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಾಗಬಹುದು.  ಹವ್ಯಾಸಗಳು, ತೋಟಗಾರಿಕೆ (ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದವಿದ್ದರೆ), ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ವಿನೋದ, ಅಡುಗೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಬಹುದು.  ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸವನ್ನೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುವುದೇ ಮುಖ್ಯ.  ಪವಿತ್ರ ವಿರಾಮವೆಂದರೆ ಮನರಂಜನೆಯ ಮೂಲಕ (ಅಥವಾ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕ) ದೇವರಿಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.

ಅಗತ್ಯ ಸೇವೆ:  ಸಾಮೂಹಿಕ ಹಿತಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಇತರರ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಕೆಲವರು ಭಾನುವಾರದಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳು.  ಆದರೆ ಇತರರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಅನುಮತಿಸಬಹುದಾದ ಇತರ ಕೆಲಸಗಳೂ ಇವೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕುಗಳು ತೆರೆದಿರುವುದು ಸಮಂಜಸವೇ (ಜನರು ಚರ್ಚಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಂಧನ ಬೇಕಲ್ಲವೇ!), ಒಳ್ಳೆಯ ಊಟದೊಂದಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಉಪಾಹಾರಗೃಹಗಳು ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರೈಸಲೇಬೇಕಾದ ಇಂಥ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿವೆ.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಇತರರ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ದಿನದಂದು ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಅಥವಾ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಾದ ಕೆಲಸ ಇದಾಗಿದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ವಿವೇಕದಿಂದಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿಯೂ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಭಾನುವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದವರಿಗೆ ದೇವಾರಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅಲ್ಲದೆ, ದೇವರು ಅವರಿಗಾಗಿ ಬಯಸುವ ಅಗತ್ಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ವಾರದ ಇತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಬಿಡುವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು.  ನಾವು ಇಂದು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ತನ್ನ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಈ ಜಗತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.


ಸಮಾಜದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಕ್ರೈಸ್ತರು ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಆಚರಿಸಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಕರ್ತವ್ಯ ಇಡೀ ಸಮಾಜಕ್ಕಿದೆ.  ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನದಂದು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವಾರಾಧನೆ ಮಾಡಲು, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರ, ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ನಾಗರಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮೊದಲಾದವು ಎಲ್ಲರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ.  ಭಾನುವಾರದ ದೇವಾರಾಧನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಕಠಿಣ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಉದ್ಯೋಗದಾತರು ವಿಧಿಸಬಾರದು.  ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಭಾನುವಾರವನ್ನು ದೇವಾರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಾದ ದಿನವೆಂದು ನೋಡಬೇಕು.  ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ನಾಗರಿಕರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಈ ದಿನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾನುವಾರವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಆಚರಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.  ನಿಧಾನವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಭಾನುವಾರವೂ ತೆರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು; ಇದರಿಂದ ಅನೇಕ ಜನರ ಮೇಲೆ ಅನಗತ್ಯ ಕೆಲಸದ ಹೊರೆ ಬಿತ್ತು.  ವಿವಿಧ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರಲಾರಂಭಿಸಿವೆ.  ಅನೇಕರ ಪಾಲಿಗೆ ಈಗ ಹಲವಾರು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಭಾನುವಾರದ ದೇವಾರಾಧನೆಗೆ ಸಮಯ ಸಾಲದಂತಾಗಿದೆ.  ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅನೇಕರ ಜೀವನ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಯನಿಬಿಡವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಅನೇಕರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕುಟುಂಬಗಳು, ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನವನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಾಗರಿಕರಾದ ನಮಗೆ ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಒಂದು ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದರೆ, ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನವು ತನ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ದಿನವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡದಿರುವುದು.  ಇದನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ, ಭಾನುವಾರದಂದು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು.  ಅನೇಕ ಅಂಗಡಿಗಳು (ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು) ಭಾನುವಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ, ಜನರು ಅಲ್ಲಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವು ತೆರೆದಿರುತ್ತವೆ.  ಅನಗತ್ಯ ಖರೀದಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನದ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನೆರವಾಗುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.  ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದಾದ ವಿನಾಯಿತಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ; ಆದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮವು ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.  ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನೀಡಬಹುದಾದ ವಿನಾಯಿತಿಯ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಹೀಗಿರಬಹುದು.  ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಊಟವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಗತ್ಯವಾದ ಒಂದು ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ತರಲು ಮರೆತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.  ಭಾನುವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳು ತೆರೆದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ನೀವು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆದಿದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.  ಆ ಅಗತ್ಯ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಹೋಗಿ ಖರೀದಿಸಲು ಅನುಮತಿ ಇದೆಯೇ?  ಬಹುಶಃ ಉತ್ತರ “ಹೌದು” ಎಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಇದು ವಿವೇಕದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.


ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪರಿಗಣನೆಗಳು

ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯು ಯಾವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಕ ಪಾಪವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.  ಆದರೂ, ಪಾಪಕ್ಕೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾರಕ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿವಿಧ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ.

ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ:  ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಬಹುದು?  ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಯಾವುದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ?  ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗಂಭೀರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯೆಂದರೆ ಭಾನುವಾರದ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಮತ್ತು/ಅಥವಾ ಕಡ್ಡಾಯ ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದಿರುವುದು.  ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕರ್ತವ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಯಾರಾದರೂ ಈ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದರೆ, ಅದು ಈ ಆಜ್ಞೆಯ ನೇರವಾದ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾದ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಯಾರಾದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಂಶವನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅದೂ ಗಂಭೀರವಾಗಬಹುದು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಯಾರಾದರೂ ಸಬ್ಬತ್ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಬದಲಾಗಿ ಅನಗತ್ಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದರೆ, ಇದು ಗಂಭೀರವಾದ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಬಹುದು.  ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಈ ರೀತಿಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯು ಗಂಭೀರವಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ, ಆ ಕೆಲಸವು: 1) ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು; 2) ಸ್ವಾರ್ಥದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಡಬೇಕು; 3) ಅತಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ.

ಇತರರ ಮೇಲೆ ಈ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರುವವರೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ತನ್ನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ದೇವಾರಾಧನೆ, ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 7 ಗಂಟೆಯಿಂದ ಸಂಜೆ 7 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಗಳಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾಲೀಕ ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ಇದು ಗಂಭೀರವಾಗಬಹುದು.

ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವು:  ಈ ಆಜ್ಞೆಯು ಏನನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಅನೇಕರು ಇರಬಹುದು.  ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ದಿನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತೆ ತೋರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರೂಢಿಗಳು ಅವರ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸಬಹುದು.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಭಾನುವಾರದ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಕೇವಲ 90% ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, 100% ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯವು ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಂದೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆಗಾರನಾಗಿರದಿರಬಹುದು.  ಎಂದಿನಂತೆ, ಇದರಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ಬಾರಿ ಭಾನುವಾರದ ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದೂ ಸರಿ ಎಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ತಾವು “ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರಣ” ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಗುರುಪಾಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೋಷಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದಿರಬಹುದು ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬಹುದು.  ಇತರ ಆಜ್ಞೆಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ, ದೇವರು ಹೃದಯವನ್ನು ಬಲ್ಲರು; ಅವರ ಅರಿವು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಬಲ್ಲರು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವರು.

ಚಿತ್ತದ ಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿ:  ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಭಾನುವಾರದ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ.  ನೀವು ಕಾರನ್ನು ಚಾಲನೆ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ, ಬ್ಯಾಟರಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಅದನ್ನು ಚಾಲನೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಕೊನೆಗೆ ಕಾರು ಚಾಲನೆಗೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಯ ದಿವ್ಯಬಲಿಯೂ ಮುಗಿದುಹೋಗಿತ್ತು.  ನೀವು ಪಾಪಿಯೇ?  ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ.  ನೀವು ಭಾನುವಾರದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದು ನಿಜ, ಆದರೆ ಇದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ದೇವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ನಿಮಗೂ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೀಡುವರು.

ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಭಾಗಶಃ ಹೊಣೆಗಾರನಾಗಿದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಣೆಗಾರನಾಗಿರದಿರುವ ಇತರ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಇವೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಬ್ಬ ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಕ ಮಗನನ್ನೋ ಮಗಳನ್ನೋ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ.  ಆ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಈಗ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಊಹಿಸೋಣ.  ತಮ್ಮನ್ನು ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆ ಆ ಹೆತ್ತವರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಈ ವಯಸ್ಕ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಬಹಳ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.  “ಶಾಂತಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು” ಆ ಹೆತ್ತವರು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದರೆ, ಅದು ಇನ್ನೂ ತಪ್ಪಾದ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒತ್ತಡವು ಆ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು.  ಆದರೂ, ತಮ್ಮ ಭಾನುವಾರದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ತಮ್ಮಿಂದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಬೇರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು.  ಕುಟುಂಬದೊಳಗೇ ಸಂಘರ್ಷವಿರುವಾಗ ಇದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ, ದೇವರಿಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರುವುದನ್ನೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಥಮ ಗುರಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ: ಅಧ್ಯಾಯ 4 – ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು

ವಿಷಯಸೂಚಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ


ಇ-ಪುಸ್ತಕ & ಪೇಪರ್‌ಬ್ಯಾಕ್ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಲಭ್ಯ

Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

ಈ ಪುಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ: