Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman
eBook at Aklat na May Malambot na Pabalat
Isang Buod ng Buong Ebanghelyo
Ang Ama Namin ay tunay na buod ng buong Ebanghelyo. Tinatawag itong โPanalangin ng Panginoonโ sapagkat si Hesus mismo ang nagbigay nito sa atin upang turuan tayong manalangin. Sa panalanging ito, makikita natin ang pitong kahilingan sa Diyos. Sa loob ng pitong kahilingang iyon, makikita natin ang bawat mithiin ng tao at bawat pagpapahayag ng pananampalatayang matatagpuan sa Banal na Kasulatan. Lahat ng kailangan nating malaman tungkol sa buhay at panalangin ay nakapaloob sa kahanga-hangang panalanging ito.
Si Hesus mismo ang nagbigay sa atin ng panalanging ito bilang huwaran ng lahat ng panalangin. Mabuting regular nating bigkasin ang mga salita ng Ama Namin sa pasalitang panalangin. Ginagawa rin ito sa iba’t ibang sakramento at pagsambang liturhiko. Gayunman, hindi sapat ang pagbigkas sa panalanging ito. Ang layunin ay isapuso ang bawat aspeto ng panalanging ito upang maging huwaran ito ng ating personal na pagsusumamo sa Diyos at ng pagtitiwala ng ating buong buhay sa Kanya.
Ang Pundasyon ng Panalangin
Ang Ama Namin ay hindi nagsisimula sa isang kahilingan; sa halip, nagsisimula ito sa pagkilala natin sa ating pagkakakilanlan bilang mga anak ng Ama. Mahalagang saligan ito upang maipanalangin nang wasto ang Ama Namin. Ipinapakita rin nito ang pangunahing saloobing dapat nating taglayin sa lahat ng panalangin at sa buong buhay Kristiyano. Ang pambungad na pahayag bago ang pitong kahilingan ay ito: โAma namin, sumasalangit Ka.โ Tingnan natin kung ano ang nakapaloob sa pambungad na pahayag na ito ng Ama Namin.
Lakas-loob Bilang mga Anak: Sa Misa, inaanyayahan ng pari ang mga tao na dasalin ang Ama Namin sa pagsasabing, โSa utos ng Tagapagligtas at nahubog ng banal na turo, nangangahas tayong magsabi…โ Ang ating โpangangahasโ na ito ay nagmumula sa pangunahing pagkaunawa na ang Diyos ay ating Ama. Dapat makita ng bawat Kristiyano ang Ama bilang aking Ama. Dapat nating makita ang ating sarili bilang mga anak ng Diyos at lumapit sa Kanya nang may pagtitiwala ng isang anak. Ang isang batang may mapagmahal na magulang ay hindi natatakot sa magulang na iyon. Sa halip, lubos na nagtitiwala ang mga anak na mahal sila ng kanilang mga magulang anuman ang mangyari. Kahit nagkakasala sila, alam ng mga anak na minamahal pa rin sila. Ito ang dapat nating maging pangunahing panimulang saligan sa lahat ng panalangin. Dapat tayong magsimula sa pagkaunawang mahal tayo ng Diyos anuman ang mangyari. Sa ganitong pagkaunawa sa Diyos, magkakaroon tayo ng buong pagtitiwalang kailangan natin upang tumawag sa Kanya.
Abba: Ang pagtawag sa Diyos na โAmaโ o, mas tiyak, โAbbaโ ay nangangahulugang tumatawag tayo sa Diyos sa pinakapersonal at pinakamatalik na paraan. Ang โAbbaโ ay isang magiliw na tawag sa Ama. Ipinapakita nito na ang Diyos ay hindi lamang ang Makapangyarihan sa Lahat o ang May Lahat ng Kapangyarihan. Higit pa rito ang Diyos. Ang Diyos ang aking mapagmahal na Ama, at ako ang minamahal na anak na lalaki o babae ng Ama.
Ama โNaminโ: Ang pagtawag sa Diyos na โamingโ Ama ay nagpapahayag ng isang ganap na bagong ugnayan bilang bunga ng Bagong Tipan na itinatag sa dugo ni Kristo Hesus. Sa bagong ugnayang ito, tayo na ngayon ang bayan ng Diyos, at Siya ang ating Diyos. Ito ay pagbibigayan ng mga sarili at, samakatuwid, lubhang personal. Ang bagong ugnayang ito ay walang iba kundi isang kaloob mula sa Diyos na hindi natin karapatan. Wala tayong karapatang tawagin ang Diyos na ating Ama. Ito ay isang biyaya at isang kaloob.
Ipinapakita rin ng biyayang ito ang ating malalim na pakikiisa kay Hesus bilang Anak ng Diyos. Matatawag lamang natin ang Diyos na โAmaโ kung tayo ay kaisa ni Hesus. Pinag-iisa tayo sa Kanya ng Kanyang pagkatao, at ngayon ay may malalim na tayong ugnayan sa Kanya.
Ang pagtawag sa Diyos na โamingโ Ama ay naghahayag din ng pagkakaisang taglay natin sa isaโt isa. Ang lahat ng tumatawag sa Diyos na kanilang Ama sa ganitong matalik na paraan ay magkakapatid kay Kristo. Kaya hindi lamang tayo malalim na nagkakaugnay; binibigyan din tayo ng kakayahang sama-samang sumamba sa Diyos. Sa ganitong kalagayan, tinatalikuran ang indibidwalismo kapalit ng pagkakaisa bilang magkakapatid. Ang pagiging mga kasapi natin ng iisang banal na pamilyang ito ay isang maluwalhating kaloob ng Diyos.
โSumasalangit Kaโ: Ang pagkilala na ang Diyos ay nasa Langit ay hindi pangunahing nangangahulugang malayo Siya sa isang โlugar.โ Nangangahulugan itong maluwalhati ang kalagayan ng Kanyang pag-iral. Hindi Siya malayo sa atin sa ibang dako. Sa katunayan, ang pagkilala natin sa Kanyang paghahari sa Langit ay naghahayag na tinatawag tayong makibahagi sa maluwalhating buhay na iyon ng Diyos ngayon pa man. Tayo ang Bayan ng Diyos na namumuhay na kaisa ni Kristo sa natatag nang Kahariang ito na nakatago ngunit maluwalhati. Ang ating buhay-panalangin ang patuloy na ugnayan at pakikibahagi natin sa Kahariang ito.
Ang Pitong Kahilingan
Inihahayag sa atin ng Panalangin ng Panginoon ang pitong kahilingan. Saklaw ng mga kahilingang ito ang buong buhay Kristiyano. Tingnan natin ang bawat isa upang tunay nating malaman kung paano manalangin.
Ang unang tatlong kahilingan sa Panalangin ng Panginoon ay nakatuon sa Diyos. Inihahayag nito ang pinakadiwa ng pag-ibig: lagi tayong inaakay ng pag-ibig na lumabas sa ating sarili at lumapit sa iba. Tinutulungan tayo ng mga kahilingang ito na mahalin at sambahin ang Diyos at hangarin ang Kanyang kalooban alang-alang sa Kanya. Idinadalangin natin: โSambahin ang ngalan Mo…mapasaamin ang kaharian Mo…sundin ang loob Mo.โ
Sambahin ang Ngalan Mo: Ang โsambahinโ ay nangangahulugang kilalaning banal. Sa pagdarasal natin ng bahaging ito ng panalangin, hindi natin hinihiling na magiging banal ang pangalan ng Diyos, sapagkat banal na ang Kanyang pangalan. Sa halip, idinadalangin nating kilalanin natin at ng lahat ng tao ang kabanalang ito ng Diyos. Idinadalangin nating magkaroon ng malalim na pagpipitagan sa pangalan ng Diyos at lagi nating pakitunguhan ang Diyos nang may nararapat na paggalang, debosyon, pag-ibig, at banal na pagkamangha na tinatawag tayong iukol sa Kanya.
Lalong mahalagang bigyang-diin kung gaano kadalas ginagamit sa walang kabuluhan ang pangalan ng Diyos. Kakatwa ang pangyayaring iyon. Naisip mo na ba kung bakit, kapag nagagalit ang mga tao, nilalapastangan nila ang pangalan ng Diyos? Kakatwa ito. At sa katunayan, maka-demonyo ito. Sa mga sandaling iyon, inuudyukan tayo ng galit na kumilos nang salungat sa panalanging ito at sa wastong paggamit ng pangalan ng Diyos.
Ang Diyos mismo ay banal, banal, banal. Siya ay makaitlong banal! Sa madaling salita, Siya ang Kabanal-banalan! Ang pamumuhay na taglay ang saligang saloobing ito ng puso ang susi sa isang mabuting buhay Kristiyano at isang mabuting buhay-panalangin.
Marahil ay isang mabuting gawain ang palagiang pagpaparangal sa pangalan ng Diyos. Halimbawa, napakagandang ugaliing sabihin, โO maamo at pinakamamahal na Hesus, mahal Kita.โ O kaya, โMaluwalhati at mahabaging Diyos, sinasamba Kita.โ Ang pagdaragdag ng ganitong mga pang-uri bago natin banggitin ang Diyos ay isang mabuting ugaliing linangin bilang paraan ng pagtupad sa unang kahilingang ito ng Panalangin ng Panginoon.
Isa pang mabuting gawain ang laging tukuyin ang โDugo ni Kristoโ na tinatanggap natin sa Misa bilang โKamaha-mahalang Dugo.โ O ang Ostiya bilang โBanal na Ostiya.โ Marami ang nahuhulog sa patibong ng pagtukoy rito bilang โalakโ o โtinapayโ lamang. Malamang na hindi naman ito may masamang layunin o makasalanan, ngunit higit na mabuting sanayin at ugaliin ang pagpaparangal at pagpipitagan sa anumang nauugnay sa Diyos, lalo na sa Kabanal-banalang Eukaristiya!
Mapasaamin ang kaharian Mo: Ang kahilingang ito sa Ama Namin ay isang paraan ng pagkilala sa dalawang bagay. Una, kinikilala natin na balang araw ay muling darating si Jesus sa buong kaluwalhatian Niya at itatatag ang Kanyang permanente at nakikitang Kaharian. Ito ang magiging panahon ng Huling Paghuhukom, kung kailan lilipas ang kasalukuyang Langit at Lupa at maitatatag ang bagong kaayusan. Kaya ang pagdarasal ng kahilingang ito ay isang pagkilalang puspos ng pananampalataya sa katotohanang ito. Paraan natin ito ng pagsasabing hindi lamang tayo naniniwalang mangyayari ito, kundi pinananabikan din natin ito at idinadalangin.
Ikalawa, dapat nating maunawaan na ang Kaharian ng Diyos ay narito na sa ating piling. Sa ngayon, ito ay isang Kahariang hindi nakikita. Isa itong espirituwal na katotohanan na dapat maging isang katotohanang sumasaklaw sa lahat at naroroon sa ating mundo.
Ang pagdarasal na โmapasaamin ang kaharianโ ng Diyos ay nangangahulugang ninanais nating una sa lahat ay higit Niyang angkinin ang ating mga kaluluwa. Ang Kaharian ng Diyos ay dapat nasa ating kalooban. Dapat Siyang maghari sa trono ng ating mga puso, at dapat natin Siyang pahintulutan. Kaya ito ang dapat nating maging palagiang panalangin.
Ipinagdarasal din natin na ang Kaharian ng Diyos ay maging naroroon sa ating mundo. Nais ng Diyos na baguhin ang kaayusang panlipunan, pampolitika, at pangkultura ngayon mismo. Kaya dapat tayong manalangin at kumilos para rito. Ang ating panalangin na dumating ang Kaharian ay isa ring paraan ng pagtatalaga ng ating sarili sa Diyos upang pahintulutan Siyang gamitin tayo para sa layuning ito mismo. Isa itong panalangin ng pananampalataya at katapangan. Pananampalataya, sapagkat naniniwala tayong magagamit Niya tayo, at katapangan, sapagkat hindi ito magugustuhan ng masama at ng mundo. Habang naitatatag ang Kaharian ng Diyos sa mundong ito sa pamamagitan natin, makararanas tayo ng pagsalungat. Ngunit ayos lamang iyon at dapat nating asahan. At ang kahilingang ito, sa isang bahagi, ay upang tulungan tayo sa misyong ito.
Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit: Ang pagdarasal na dumating ang Kaharian ng Diyos ay nangangahulugan din na hinahangad nating mamuhay ayon sa kalooban ng Ama. Nagagawa natin ito sa pagpasok natin sa pakikipagkaisa kay Kristo Jesus. Ganap Niyang tinupad ang kalooban ng Kanyang Ama. Ang Kanyang buhay bilang tao ang ganap na huwaran ng kalooban ng Diyos, at ito rin ang paraan upang mamuhay tayo ayon sa kalooban ng Diyos.
Ang kahilingang ito ay isang paraan ng pagtatalaga ng ating sarili na mamuhay na kaisa ni Kristo Jesus. Ipinagkakatiwala natin kay Kristo ang ating kalooban upang ang Kanyang kalooban ang mabuhay sa atin.
Sa paggawa nito, nagsisimula tayong mapuspos ng lahat ng birtud. Mapupuspos din tayo ng mga Kaloob ng Espiritu Santo, na kailangan upang mamuhay ayon sa kalooban ng Ama. Halimbawa, ang Kaloob ng Kaalaman ay isang kaloob na sa pamamagitan nito ay nalalaman natin kung ano ang nais ng Diyos sa atin sa mga partikular na sitwasyon sa buhay. Kaya ang pagdarasal ng kahilingang ito ay isang paraan ng paghingi sa Diyos na puspusin tayo ng kaalaman tungkol sa Kanyang kalooban. Ngunit kailangan din natin ang katapangan at lakas upang maisabuhay ang kaloobang iyon. Kaya sa kahilingang ito, idinadalangin din natin ang mga Kaloob ng Espiritu Santo na nagbibigay sa atin ng kakayahang isabuhay ang inihahayag ng Diyos bilang Kanyang banal na plano para sa ating buhay.
Siyempre, isa rin itong panalanging namamagitan para sa lahat ng tao. Sa kahilingang ito, idinadalangin nating ang lahat ay mamuhay nang may pagkakaisa at pagkakasundo sa ganap na plano ng Diyos.
Ang susunod na apat na kahilingan sa Ama Namin ay nakatuon pa rin sa Diyos, ngunit mas tuwirang kumikilala sa ating pangangailangan sa Kanya at sa pangangailangan nating ialay ang ating sarili sa Kanya bilang handog. Sa mga kahilingang ito, idinadalangin natin: โBigyan Mo kami…patawarin Mo kami…huwag Mo kaming ipahintulot…iadya Mo kami.โ
Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw: Ang kahilingang ito, tulad ng simula ng Ama Namin, ay nagpapahayag ng ating pangangailangang magtiwala na gaya ng isang bata na pangangalagaan tayo ng Diyos. Tinutukoy rin nito ang tipan, sapagkat hinahangad nating tanggapin ang lahat mula sa Diyos habang hinahangad nating ibigay ang lahat sa Diyos.
Ang pagdarasal para sa ating kakanin โsa araw-arawโ ay isang paraan ng pagkilala na ang Diyos ay hindi nalilimitahan ng panahon at lugar. Naroroon Siya sa lahat ng dako at kailangan Siya sa lahat ng panahon.
At ang pagsasabi ng โngayonโ ay isang paraan ng pag-anyaya sa Diyos sa kasalukuyang sandaling ito, ang tanging sandaling mayroon tayo.
Ang โtinapayโ ay tiyak na tumutukoy sa Banal na Eukaristiya, ngunit isa rin itong pagkilala na, sa pamamagitan ng Eukaristiya at ng lahat ng biyaya, ang Diyos ang pinagmumulan ng ating ikinabubuhay. Kung wala Siya, literal tayong magugutom. Nanghihina ang ating mga kaluluwa at, sa katunayan, kung wala ang Diyos ay hindi na tayo maaaring umiral.
Nagtitiwala rin tayo na tutugunan ng Diyos ang ating mga materyal na pangangailangan. Maaaring hindi bahagi ng plano ng Diyos na yumaman tayo sa mga makamundong ari-arian, ngunit makatitiyak tayo na pangangalagaan Niya tayo at ipagkakaloob ang talagang kailangan natin sa buhay, sa materyal na bagay at sa lahat ng iba pang paraan. Kaya ito ay isang panalangin ng pagtitiwala sa pagkalinga ng Diyos.
At patawarin Mo kami sa aming mga sala, gaya ng pagpapatawad namin sa mga nagkakasala sa amin: Maaaring isa ito sa pinakamahirap ipanalangin sa mga kahilingan. May dalawang panig ang pagpapatawad. Una, ang Diyos ay Diyos ng ganap na awa. Walang kasalanang napakalaki na hindi kayang patawarin at limutin ng Diyos. Dapat natin itong malaman. Ang pagkabagabag dahil sa kasalanan, kahihiyan, pagkapahiya, at takot ay dapat mapawi sa harap ng saganang awa ng Diyos. Hinihiling natin ang biyayang ito sa kahilingang ito.
Gayunman, ang awa ng Diyos ay kapwa tinatanggap at ibinibigay! Ang tanging paraan upang matanggap ang awa at pagpapatawad ng Diyos ay ang ipagkaloob din ito. At kung gaano tayo nagbibigay ng awa at pagpapatawad, gayon din natin binubuksan ang ating mga puso upang tanggapin ito. Ilarawan natin ito nang ganito. Isipin mong nagsa-snorkeling ka. Nasa tropiko ka at tinutuklas ang kagandahan ng dagat. Upang magawa ito, kailangan mo ng tubong pang-snorkeling na madaraanan ng iyong paghinga. Kapag humihinga ka, hindi ka gumagamit ng isang malaking tubo sa paglanghap at saka lilipat sa maliit na tubo sa pagbuga. Hindi, iisang tubo ang ginagamit mo para sa dalawa. Ganiyan din ang awa at pagpapatawad. Tayo ang nagpapasiya kung gaano โkalakiโ ang ating tubong panghinga, at iisa lamang ang ginagamit natin. Kung ang ginagamit natin sa pagpapatawad sa iba ay isang straw, iyon ding straw ang kailangan nating gamitin upang tumanggap ng kapatawaran. Nasa atin ang pagpili. Ngunit kung gagamit tayo ng tubong may buong sukat bilang daluyan ng biyaya, kapwa sa pagbibigay at pagtanggap, lubos tayong masisiyahan.
Ipinakikita rin ng paghahambing na ito na kailangan natin ng awa at pagpapatawad. Walang sinumang maaaring mag-snorkeling at magsabi, โPipigilan ko na lang ang paghinga ko sa buong panahon. Hindi ko kailangang huminga.โ Para rin itong pagsasabing, โMamumuhay na lang ako sa sarili kong lakas. Hindi ko kailangang tumanggap nang palagian ng awa at pagpapatawad.โ Mapanganib at nakamamatay ang ganitong saloobin.
Kung minsan, nakatatagpo tayo ng mga taong tila hindi karapat-dapat sa ating pagpapatawad. Maaaring sila ay mayabang, mapaghanap, mapanakit, at iba pa. Hindi iyon mahalaga. Dapat nating ialay sa kanila ang awa at pagpapatawad tulad ng pag-aalay natin nito sa pinakamagiliw at pinakamabait na taong kilala natin. Dapat itong maging ganap, palagian, at walang kondisyon. Alalahanin ang mga salita ni Jesus sa Krus: โAma, patawarin Mo sila, sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawaโ (Lk 23:34).
At huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso: Maaaring makalito ang linyang ito ng Ama Namin. Bakit naman tayo โdadalhinโ ng Diyos sa tukso? Hindi Niya iyon gagawin. Nakalilito lamang ito dahil mahirap isalin ang linyang ito sa Griyego. Ganito ito ipinaliliwanag ng Katesismo:
Mahirap isalin sa iisang salitang Ingles ang pandiwang Griyego na ginamit: ang Griyego ay kapwa nangangahulugang โhuwag Mong hayaang pumasok kami sa tuksoโ at โhuwag Mong hayaang magpadala kami sa tuksoโ (Mt 26:41). (#2846)
Totoo ang tukso. Nararanasan natin itong lahat. Ngunit totoo bang may mga tuksong napakatindi na hindi natin kayang labanan? Oo, totoo, kung minsan ay hindi kayang labanan ang mga tukso ng sarili nating lakas bilang tao. Ngunit huwag matakot, walang tuksong hindi kayang daigin ng biyaya ng Diyos. Kaya ang kahilingang ito ay isang paraan ng pagsasabing, โPanginoon, mahina ako at kung mag-isa lamang ako ay mabibigo ako. Kaya ipinagkakatiwala ko ang aking sarili sa Iyo upang hindi ako kailanman mailigaw ng maraming tuksong tiyak kong haharapin.โ
Kapag nahuhulog tayo sa tukso, makatitiyak tayong ito ay dahil hindi natin lubos na isinapuso ang partikular na kahilingang ito sa Ama Namin. Hindi natin wastong hinanap at pinanghawakan ang lahat ng nais ipagkaloob sa atin ng Diyos. Siya ang panginoon ng kabutihang-asal at ang manlulupig ng bisyo. Kung lubos tayong babaling sa Kanya sa gitna ng tukso, makatitiyak tayong darating Siya upang umagapay sa atin.
At iadya Mo kami sa masama: Kapag ipinapanalangin nating iadya tayo sa masama, ang talagang ipinapanalangin natin ay ang iadya tayo sa diyablo. Ang kasamaan, sa sarili nito, ay walang pag-iral. Ang kasamaan ang tinatawag nating isang โnegatibong realidad.โ Sa madaling salita, ang kasamaan ay ang kawalan ng isang bagay. Ito ay ang kawalan ng Diyos.
Bilang paghahambing, tingnan ang pagkakaiba ng liwanag at dilim, o ng init at lamig. Magkasalungat bang puwersa ang mga ito? Hindi. Sa katunayan, ang dilim ay walang sariling pag-iral, at gayundin ang lamig, sa mahigpit na pakahulugan. Ang dilim ay kawalan lamang ng liwanag, at ang lamig ay kawalan lamang ng init. Gayundin ang mabuti at masama. Hindi sila dalawang magkasalungat na puwersa gaya ng nakikita natin sa Star Wars. Sa halip, ang kasamaan ay ang pagkawala ng Diyos at ng lahat ng mabuti.
Ang kahilingang ito ay isang paraan ng pagdarasal para sa proteksiyon laban sa โMasama,โ si Satanas. Siya ang nagnanais na agawin ang Diyos mula sa ating buhay. Totoo si Satanas, makapangyarihan siya, at kinapopootan niya tayo nang buong lakas niya. Bilang isang makapangyarihang anghel, taglay pa rin niya ang kanyang likas na kakayahang impluwensiyahan tayo. Ngunit nadaig na siya ng biyaya ng Diyos; at kapag ipinanalangin natin ang biyayang iyon, makatitiyak tayong matatalo si Satanas. Dapat nating ipanalanging maingatan tayo laban sa Masama, laban sa lubusang nawalan ng Diyos.
At iyan ang panalangin! Ayon sa kaugalian, nagtatapos ang Ama Namin sa pagluwalhati sa Diyos. Ang pagluwalhating ito sa Diyos ang dapat nating gawin sa lahat ng oras, at ito ay isang angkop na paraan upang tapusin ang aklat na ito:
Sapagkat sa Iyo ang kaharian, ang kapangyarihan at ang kaluwalhatian, ngayon at magpakailanman!
Bumalik sa Talaan ng mga Nilalaman

