Larawan: Nasa pampublikong dominyo, mula sa Wikimedia Commons
Mayo 29: San Pablo VI, Papa—Opsiyonal na Paggunita
1897–1978
Patrong Santo ng Ikalawang Konsilyo Vaticano
Itinanghal na santo ni Papa Francisco noong Oktubre 14, 2018
Kulay Liturhiko: Puti
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
At higit sa lahat, sa aking paglisan sa buhay na ito sa lupa, at sa pagharap sa paghuhukom at awa ng Diyos, napakarami kong dapat sabihin, tunay na napakarami. Tungkol sa kalagayan ng Simbahan: pakinggan nawa niya ang ilan sa aming mga salitang taimtim at buong pagmamahal naming binigkas para sa kanya. Tungkol sa Konsilyo: maihatid nawa ito sa isang mabuting pagtatapos, at maipatupad nawa ang mga itinatadhana nito. Tungkol sa ekumenismo: dapat magpatuloy ang pakikipag-ugnayan sa mga Kapatid na hiwalay sa atin, nang may malalim na pag-unawa at pagtitiyaga, nang may dakilang pagmamahal; ngunit nang hindi lumilihis sa tunay na doktrinang Katoliko. Tungkol sa daigdig: hindi dapat isiping matutulungan ito sa pamamagitan ng pagsunod sa mga paraan nito ng pag-iisip, sa mga gawi at hilig nito, kundi sa pamamagitan ng pag-aaral dito, pagmamahal dito at paglilingkod dito. Ipinipikit ko ang aking mga mata sa harap ng daigdig na ito na puno ng dalamhati, matitinding pangyayari at karilagan, habang muli kong hinihiling para rito ang banal na kabutihan. Muli kong binabasbasan ang lahat, lalo na ang Roma, Milan at Brescia. Para sa Banal na Lupain, ang lupain ni Hesus, kung saan ako nagpunta bilang isang peregrino ng pananampalataya at kapayapaan, isang natatanging pagbati at basbas. ~Huling Habilin, Pablo VI
Pagninilay: Si Giovanni Battista Montini ay isinilang sa hilagang Italya, mga limampung milya sa silangan ng Milan. Siya ang ikalawa sa tatlong magkakapatid na lalaki. Ang kanyang ama ay isang abogadong namamahala sa isang pahayagang Katoliko sa Lalawigan ng Brescia at kasapi ng Italian Catholic Action, isang samahan ng mga laykong nagtataguyod ng mas malawak na impluwensiya ng pananampalatayang Katoliko sa lipunan. Ang kanyang ina ay mula sa isang mayamang pamilyang maharlika, ngunit dahil sa pagkamatay ng mga magulang nito noong bata pa ito, ginugol nito ang malaking bahagi ng kanyang kabataan sa isang paaralang may dormitoryo sa Milan na pinamamahalaan ng mga madreng Pranses. Noong bata pa siya, tinatawag si Giovanni ng kanyang pamilya na “Battista.” Nag-aral siya sa mga Heswita, at nahilig sa mga isport at paglalaro ng baraha. Noong labindalawang taong gulang siya, natuklasang mayroon siyang talamak na iregular na pagtibok ng puso at dumanas siya ng mga suliranin sa bituka. Madalas siyang lumiban nang matagal sa paaralan, at sa mga panahong iyon ay namamalagi siya sa villa ng pamilya at tinuturuan nang pribado.
Bagaman matagal na niyang naisip na maging mamamahayag tulad ng kanyang ama, pumasok si Battista sa seminaryo sa edad na labingwalo at naordenahang pari makalipas ang apat na taon. Di-nagtagal matapos ang kanyang ordinasyon sa pagkapari, ipinadala si Padre Montini sa Roma upang mag-aral ng batas kanoniko. Bagaman patuloy siyang pinahirapan ng mahinang kalusugan, nakamit niya ang kanyang doktorado sa batas kanoniko, nag-aral upang maglingkod sa pangkat ng mga diplomatiko ng Vaticano, sandaling naglingkod sa Nunsiyaturang Apostoliko sa Warsaw, Poland, at pagkatapos ay bumalik sa Roma. Sa Roma, sinimulan niya ang kanyang paglilingkod bilang diplomatiko sa sambahayan ng Papa sa ilalim ni Papa Pio XI at tumulong sa Kataas-taasang Hukuman ng Signatura Apostolica, sa Banal na Opisyo, at sa Kalihiman ng Estado. Nang mahalal si Papa Pio XII noong 1939, araw-araw na nagtrabaho si Monsenyor Montini kasama niya, at kalaunan ay gumanap bilang personal na kalihim ng papa sa aktuwal, bagaman hindi opisyal.
Noong 1939, sumiklab ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at tinulungan ni Monsenyor Montini ang papa sa pagharap sa kaguluhan. Nang lumikas patungong Roma ang libu-libong takas sa digmaan, pinangasiwaan ni Monsenyor Montini ang mga pagsisikap ng Vaticano na pangalagaan sila—binigyan sila ng matutuluyan at pagkain, itinago upang maprotektahan, at tinugunan ang kanilang mga pangangailangang pangkaisipan at espirituwal. Noong 1952, hinirang si Monsenyor Montini bilang Pro-Kalihim ng Estado para sa mga Pangkalahatang Gawain, at noong 1954, inordenahan siyang Arsobispo ng Milan at hinirang na Kalihim ng Kapulungan ng mga Obispo ng Italya. Sa Milan, lalong nahasa ang kakayahan ni Arsobispo Montini sa pangangasiwa. Nagpatayo siya ng maraming bagong simbahan, nag-organisa ng katesismo sa buong diyosesis, at humanap ng mga bago at malikhaing paraan upang ibahagi ang Salita ng Diyos. Sa pagsisikap na harapin ang paglaganap ng ideolohiyang Marxista, nagpakita siya ng malaking malasakit sa pagtataguyod ng dignidad ng mga manggagawa sa pamamagitan ng pagsuporta sa mga unyon at mga imigrante. Hindi lamang mga Katoliko ang saklaw ng kanyang ministeryo; humanap din siya ng mga paraan upang makipag-ugnayan sa iba pang mga Kristiyano, mga Hudyo, mga Muslim, at mga walang pananampalataya.
Nang pumanaw si Papa Pio XII noong 1958, marami ang nag-isip na magiging mabuting kahalili si Arsobispo Montini. Gayunman, hindi siya isang kardinal. Kalaunan ay napag-alamang inalok siya ni Papa Pio XII na gawing kardinal nang hindi bababa sa dalawang pagkakataon, ngunit tinanggihan ni Monsenyor Montini ang katungkulang iyon. Kaya nang pumasok sa konklabe ang kolehiyo ng mga kardinal upang bumoto, pinili nila si Kardinal Roncalli, ang Patriyarka ng Venecia, na gumamit ng pangalang Papa Juan XXIII. Kilala na ni Papa Juan si Arsobispo Montini at lubos niya itong minamahal. Sa loob ng isang taon mula nang mahalal siyang papa, itinaas niya si Arsobispo Montini sa ranggo ng kardinal at hinirang sa iba’t ibang tungkulin sa Vaticano, bukod pa sa pagiging Arsobispo ng Milan. Dahil sa mga pananagutang iyon, madalas magtungo si Kardinal Montini sa Vaticano, kung saan ipinagpatuloy niya ang paglilingkod bilang isang pinagkakatiwalaang tagapayo ng papa.
Mula 1958–1960, nag-ukol si Kardinal Montini ng natatanging pansin sa Simbahang Pangkalahatan, at dumalaw sa ilang bansa sa Aprika, sa Timog Amerika, sa Estados Unidos, at sa lahat ng bahagi ng Europa. Noong 1961, hinirang ni Papa Juan XXIII si Kardinal Montini sa isang natatanging komisyong inatasang maghanda para sa Ikalawang Konsilyo Vaticano. Dalawang taon pa lamang ang nakalilipas mula nang ipahayag ng papa ang kanyang balak na magdaos ng isang konsilyong ekumeniko, na labis na ikinagulat ni Kardinal Montini. Bagaman hindi siya tiyak kung magiging matalino ang gayong hakbang, tapat na lingkod ng Simbahan ang kardinal at tumulong siya sa lahat ng paraang kanyang makakaya.
Noong Oktubre 11, 1962, pormal na binuksan ni Papa Juan XXIII ang Ikalawang Konsilyo Vaticano. Gayunman, wala pang isang taon ang lumipas nang pumanaw ang papa dahil sa kanser sa sikmura. Ang mithiin ng papa para sa konsilyo ay higit na maiugnay ang sinaunang pananampalataya ng Simbahan sa makabagong daigdig. Nakini-kinita niya ang isang bagong Pentekostes, o isang bagong tagsibol para sa Simbahan. Ninais din ng Santo Papa na makipag-ugnayan sa mga nasa labas ng Simbahang Katolika upang hangarin ang higit na pagkakaisa sa mga taong may iba’t ibang pananampalataya at sa mga wala ni anumang pananampalataya. Bagaman ang pangunahing misyon ng Simbahan ay ipangaral ang mensahe ng kaligtasan ni Hesukristo, nakita rin niya ang Simbahan bilang isang kinakailangang institusyong isinugo ng Diyos upang tulungan ang lahat ng mga bayan sa pagharap sa mga umuusbong na usapin ng panahong iyon, tulad ng modernisasyon, komunismo, pag-unlad ng ekonomiya, digmaan, at kahirapan. Kailangang maging aktibong puwersa ang Simbahan sa loob ng bawat kaayusang pantao at panlipunan.
Pagkamatay ni Papa Juan XXIII, nahalal na papa si Kardinal Montini noong Hunyo 21, 1963. Ang buong buhay niyang paglilingkod sa Simbahan ay lubos na naghanda sa kaniya para sa tungkuling ito. Bilang papa, muli niyang binuksan at pinangunahan ang mga natitirang sesyon ng Ikalawang Konsilyo Vaticano at pinangasiwaan ang pagpapatupad ng mga balangkas nito. Ipinatupad din niya ang mga bagong ritwal ng liturhiya para sa mga sakramento at ang isang bagong kalendaryong liturhiko. Si Papa Pablo VI ang unang papang naglakbay sa iba’t ibang panig ng mundo, na nagsagawa ng mga apostolikong paglalakbay sa labimpitong bansa. Sa Banal na Lupain, nakipagkita siya sa Patriyarkang Griyegong Ortodokso na si Athenagora ng Constantinople; kapuwa nila inalis ang mga ekskomunikasyong ipinataw sa mga pinuno ng bawat Simbahan mula pa noong 1054. Sa iba pa niyang mga paglalakbay, hinimok niya ang mga simbahan at mga bansa na tugunan ang mga usapin ng kapayapaan sa daigdig, katarungang panlipunan, kahirapan, kawalan ng kakayahang bumasa at sumulat, ekumenismo, at pagkakaisa ng daigdig.
Marahil ang pinakamahirap na pasyang ginawa ni Papa Pablo VI ay ang pagpapalabas ng ensiklikang Humanae Vitae, kung saan muli niyang pinagtibay ang matagal nang turo ng Simbahan tungkol sa kontrasepsyon. Bagaman maraming obispo at teologo ang nagmungkahi na tanggapin bilang moral ang kontrasepsyon, sinunod ng papa ang kaniyang budhi matapos manalangin, na nagdulot ng matinding galit sa ilan, lalo na sa Kanluraning Daigdig. Nanindigan siya at tahimik na nagdusa sa gitna ng lahat ng ito. Nakapaloob sa kaniyang ensiklika ang iba’t ibang propesiya tungkol sa mga magiging bunga ng malayang paggamit ng kontrasepsyon: pagtataksil sa asawa, pagbulusok ng moralidad, pagliit ng paggalang sa kababaihan, pag-abuso ng pamahalaan sa kapangyarihan, at maling paniniwalang may walang-hanggang kapangyarihan ang mga tao sa sarili nilang katawan. Natupad na ang lahat ng propesiyang iyon.
Si Papa San Pablo VI ay isa sa mga unang papa na humarap sa maraming hamon at biyayang dulot ng modernisasyon. Sinikap niyang panatilihing nakaugat sa sinaunang panahon ang pananampalataya ng Simbahan habang ginagawa rin itong laging bago at makabuluhan sa isang daigdig na nangangailangan. Hinangad niya ang pagkakaisa ng mga Kristiyano, kapayapaan ng mga bansa, at paggalang sa dignidad ng lahat. Habang pinararangalan natin ang santong ito ng ating panahon, pagnilayan ang mga tuwirang naging epekto niya sa iyong buhay. Ang kaniyang mga pasyang bunga ng pananalangin, lalo na tungkol sa paraan ng ating pagdiriwang ng liturhiya, ay umakay sa marami na mas aktibong makibahagi sa mga sakramento, na mas ganap na nakikilahok sa banal na paghahandog ng Kabanal-banalang Katawan at Dugo ni Kristo sa Ama sa Langit. Wala nang mas mahalaga pa rito sa buhay.
Panalangin: Papa San Pablo VI, naging tapat kang lingkod ni Kristo at ng Kaniyang Simbahan. Sa diwa ng panalangin, sinikap mong ibahagi sa buong daigdig ang sinauna at maluwalhating pananampalataya ng Simbahan sa anumang paraang makakaya mo. Ipanalangin mo ako na maging tapat din akong lingkod ng Simbahan ni Kristo, na ginagawa ang lahat ng aking makakaya upang isulong ang misyon nitong ihatid sa lahat ang biyaya at awa ng Diyos. Papa San Pablo VI, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang pagninilay ay hango sa:
Saints and Feasts of the Liturgical Year
Mga Tomo Isa–Apat
Mga Link:
Huling Testamento ni San Pablo IV
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
SA ILALIM NG ISANG LAPIDANG ROMANO
Si Pablo, ikaanim na nagtaglay ng pangalang iyon,
pantas na ubanin, ay nagturo,
pinahuhupa ang malalamig na bugso
na naghahatid ng kalituhan sa mga bulwagan.
Ang Ama, kawing na nag-uugnay sa mga panahon,
matatag sa luklukan ni Pedro, ay sumulat,
inihahayag ang katotohanan nang buong tapang,
batid ang malulubhang pagkukulang ni Malthus.
Ang daigdig, abala sa pagpapalakas ng katawan,
walang kamalayan ang budhi, ay nakinig,
nagrereklamong ang mga pita nito’y pinipigil,
mula sa pagtakbo’y halos paggapang na lamang.
Ang mga mag-asawa, nililinaw ang litong kaisipan,
malayo sa lahat ng hibang na usapan, ay nagbasa,
binibigyang-agwat ang pagyakap ng pag-ibig
sa bagong buhay nang may nararapat na pagpipitagan.
Ang mga kapitbahay, na nagkakalas ang buhay-mag-asawa,
kakaunti ang pag-ibig na nagpapasaya, ay nagnilay,
iniisip na ang pagtanggi
sa buhay ang nagpabagsak sa Eden.
Ang namumuhay sa selibasiya, pinapawi ang pangalan ng angkan,
walang iniiwang tagapagmana, ay nag-isip,
naghahasik sa mga bukiring ngayo’y sagana
sa ani at di-inaasahang biyaya ng buhay.
Ang pari, kuntentong mag-isang nagpapagal,
taon-taon, ay naghasik,
ikinakalat ang mga katotohanang walang hanggan
para sa gantimpala kapag tumunog ang mga trumpeta.
Ang mga anak, mga supling ng tunay na pag-ibig,
isinilang ng likas na magkapareha, ay nabubuhay,
walang kamalay-malay sa hirap na pinagdaanan
na siyang nagpasimula ng kanilang buhay.
Mga peregrinong patungo sa San Pedro,
lubos na nakatuon sa panalanging puno ng pasasalamat, ay lumuluhod,
nagpapahayag ng pagsang-ayon, mga ulong ngayo’y nakayuko
sa karunungan ni Papa Pablo.
Si Pablo, sa ilalim ng isang lapidang Romano,
sa payak at walang palamuting libingan, ay namamahinga,
namamagitan para sa mga kaluluwang iyon na nagsusumamo
ng awa, tulad ng natigilang si Saulo.
Isang makasalanan, na lumalambot ang mapagpakumbabang puso,
at di-magtatagal ay magbubunga ng bagong buhay, ang bumubulong,
nagsisisi sa pagsalungat
sa katotohanan at likas na batas.
Isang tinig, marahan at hindi nangingibabaw,
na lumulutang sa taimtim na katahimikan, ang sumasagot,
itinatama ang panahong nagwalang-bahala
sa kaniyang matapang na paninindigan: “Ako’y kanonisado na!”
Si Papa Pablo VI ay naglingkod bilang Obispo ng Roma mula 1963–1978. Kinanonisa siya ni Papa Francisco noong Oktubre 14, 2018. Nakalibing siya sa hanay ng mga libingan ng mga papa sa ilalim ng Basilika ni San Pedro. Ang kaniyang kapistahan ay Mayo 29.
(Maikling Bersiyon)
Mayo 29: San Pablo VI, Papa—Opsiyonal na Paggunita
1897–1978
Patron ng Ikalawang Konsilyo Vaticano
K canonisa ni Papa Francisco noong Oktubre 14, 2018
Si Giovanni “Battista” Montini, ang pangalawa sa tatlong magkakapatid na lalaki, ay isinilang mga limampung milya sa silangan ng Milan, Italya. Ang kaniyang ama ay namamahala sa isang pahayagang Katoliko at kasapi ng isang samahan ng mga layko na nagtataguyod ng higit na impluwensiya ng pananampalatayang Katoliko sa lipunan. Madalas na matagal na hindi nakakapasok sa paaralan si Battista dahil sa talamak na iregular na pagtibok ng puso at mga suliranin sa bituka, kaya tinuturuan siya nang pribado sa villa ng pamilya. Sa halip na magpatuloy sa pamamahayag, pumasok si Battista sa seminaryo sa edad na labingwalo at inordinahang pari makalipas ang apat na taon. Di-nagtagal, nag-aral si Padre Montini ng batas kanoniko sa Roma. Bagaman patuloy siyang sakitin, nakamit niya ang kaniyang doktorado sa batas kanoniko, nagsanay para sa diplomatikong paglilingkod sa Vaticano, at sandaling naglingkod sa Nunsyaturang Apostoliko sa Warsaw. Pagbalik sa Roma, naglingkod siya bilang diplomat sa sambahayan ni Papa Pio XI at tumulong sa Kalihiman ng Estado. Nang mahalal si Papa Pio XII noong 1939, gumanap si Monsenyor Montini bilang personal na kalihim ng papa, bagaman hindi iyon ang kaniyang opisyal na katungkulan.
Noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, pinangasiwaan ni Monsenyor Montini ang mga pagsisikap ng Vaticano na bigyan ng masisilungan at pagkain ang mga takas sa digmaan, panatilihin silang nakatago, at tugunan ang kanilang mga pangangailangang pangkaisipan at espirituwal. Pagkatapos ng digmaan, inordinahan siya bilang Arsobispo ng Milan at humawak ng ilan pang katungkulan. Sa Milan, nagtayo si Arsobispo Montini ng maraming simbahan, nag-organisa ng katesesis sa buong diyosesis, at humanap ng mga bagong paraan upang ibahagi ang Salita ng Diyos. Upang harapin ang paglaganap ng ideolohiyang Marxista, sinuportahan niya ang mga unyon at mga imigrante. Nakipag-ugnayan siya sa iba pang mga Kristiyano, mga Hudyo, mga Muslim, at mga taong walang anumang pananampalataya.
Naging kardinal at Arsobispo ng Milan si Arsobispo Montini matapos mahalal si Papa Juan XXIII noong 1958. Nagpatuloy siya bilang tagapayo ng papa, bumisita sa mga bansa sa buong mundo, at naglingkod sa isang komisyong naghanda para sa Ikalawang Konsilyo Vaticano. Noong Oktubre 11, 1962, binuksan ni Papa Juan XXIII ang Ikalawang Konsilyo Vaticano upang iugnay ang sinaunang pananampalataya ng Simbahan sa makabagong daigdig, gayundin upang makiisa sa mga tao ng lahat ng pananampalataya at sa mga walang pananampalataya. Naniniwala siyang nais ng Diyos na tulungan ng Simbahan ang lahat ng bayan sa pagharap sa mga usapin ng modernisasyon, komunismo, pag-unlad ng ekonomiya, digmaan, at kahirapan.
Pagkamatay ni Papa Juan XXIII, nahalal na papa si Kardinal Montini noong Hunyo 21, 1963. Pinamunuan niya ang mga natitirang sesyon ng Ikalawang Konsilyo Vaticano at pinangasiwaan ang pagpapatupad ng mga panukala nito. Ipinatupad din niya ang mga bagong ritwal na liturhiko para sa mga sakramento at ang isang bagong kalendaryong liturhiko. Nagsagawa si Papa Pablo VI ng mga paglalakbay apostoliko sa labimpitong magkakaibang bansa. Sa Banal na Lupain, nakipagkita siya sa Patriyarka ng Simbahang Griyego Ortodokso; kapwa nila inalis ang mga ekskomunikasyong ipinataw sa mga pinuno ng bawat Simbahan noong 1054. Sa iba pa niyang mga paglalakbay, hinimok niya ang mga simbahan at mga bansa na tugunan ang mga usapin ng kapayapaan sa daigdig, katarungang panlipunan, kahirapan, kawalan ng kakayahang bumasa at sumulat, ekumenismo, at pagkakaisa ng daigdig.
Ang pinakamahirap na pasiya ni Papa Pablo VI ay ang pagpapalabas ng enciklikang Humanae Vitae na muling nagpatibay sa matagal nang turo ng Simbahan tungkol sa kontrasepsiyon. Bagaman maraming obispo at teologo ang nagrekomendang tanggapin ang kontrasepsiyon bilang naaayon sa moralidad, mapanalanging sinunod ng papa ang kanyang konsensiya. Nagdulot ito ng matinding galit, lalo na sa Kanluraning Daigdig. Nakini-kinita niya ang mga magiging bunga ng malayang paggamit ng kontrasepsiyon: pagtataksil sa asawa, pagbulusok ng moralidad, pagliit ng paggalang sa kababaihan, pag-abuso ng pamahalaan sa kapangyarihan, at ang maling paniniwalang may walang-hanggang kapangyarihan ang mga tao sa sarili nilang katawan.
Papa San Pablo VI, bilang tapat na lingkod ni Kristo at ng Kanyang Simbahan, mapanalangin mong hinangad na ibahagi sa buong daigdig ang sinauna at maluwalhating pananampalataya ng Simbahan. Ipanalangin mo nawa na maging tapat akong lingkod ng Simbahan ni Kristo, na ginagawa ang lahat ng aking makakaya upang maihatid sa lahat ang biyaya at awa ng Diyos. Papa San Pablo VI, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.