Octave 444, CC BY-SA 4.0, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons
Pebrero 23: San Policarpo, Obispo at Martir—Paggunita
(Opsiyonal na Paggunita kung araw ng karaniwang linggo sa Kuwaresma)
c. 65–c. 155 (o 166)
Dinadalanginan laban sa pananakit ng tainga at disenteriya
Kanonisasyon bago naitatag ang Kongregasyon para sa mga Santo
Kulay Liturhiko: Pula (Lila kung karaniwang araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli
Sipi:
Kaya hinihikayat ko kayong lahat na sumunod sa salita ng katuwiran at magsanay sa buong pagtitiis, na nakita rin ninyo mismo sa mga pinagpalang sina Ignacio, Zosimo at Rufo, oo, at sa iba pang nagmula rin sa inyong hanay, gayundin kay Pablo mismo at sa iba pang mga Apostol; na may matibay na paniniwalang silang lahat ay tumakbo hindi nang walang kabuluhan kundi sa pananampalataya at katuwiran, at na sila ay nasa kanilang nararapat na lugar sa harapan ng Panginoon, na kasama rin nilang nagdusa. Sapagkat hindi nila inibig ang kasalukuyang daigdig, kundi Siya na namatay alang-alang sa atin at muling binuhay ng Diyos para sa atin. ~Liham ni Policarpo sa mga Taga-Filipos
Pagninilay: Isipin mong natututuhan mo ang tungkol kay Kristo mula sa isang taong personal na nakakilala kay Hesus. Kaylaking pagpapala niyon! Ito ang pagpapalang tinamasa ng santong ginugunita natin ngayon. Nakilala ni San Policarpo si Hesus sa pamamagitan ng pangangaral ni San Juan Apostol, ang minamahal na alagad ng ating Panginoon.
Naantig ng pangangaral ni San Juan ang buhay ng marami, kabilang ang isang binatang nagngangalang Policarpo. Pinaniniwalaang inordenahan ni San Juan si Policarpo bilang obispo at ipinadala siya sa bayan ng Esmirna, sa Asia Minor (kasalukuyang Turkey). Maaaring tin-edyer pa lamang si Policarpo nang siya ay ordenahan, at pinastulan niya ang Simbahan sa Esmirna nang mahigit animnapu o pitumpung taon. Isinulat ni San Ireneo kalaunan na si Policarpo ay “nagkukuwento tungkol sa kanyang malapit na pakikisalamuha kay Juan at sa iba pang nakakita sa Panginoon; at ginugunita niya ang kanilang mga salita.” Si Ireneo ay alagad ni Policarpo at mga animnapu’t limang taon na mas bata rito. Ang pagpasa ng pananampalataya mula kay Jesus tungo kay Juan, mula kay Juan tungo kay Policarpo, mula kay Policarpo tungo kay Ireneo, at mula kay Ireneo tungo sa kanyang mga alagad sa paglipas ng mga panahon ay malinaw na nagpapakita na ang pananampalatayang taglay natin ngayon ay “apostoliko,” na nangangahulugang ipinasa ito sa atin mula sa mga Apostol. Karaniwang tinutukoy si Policarpo bilang isa sa tatlong Apostolikong Ama ng Simbahan sapagkat natuto siya mula sa isa sa Labindalawa at sapagkat umiiral pa ang ilan sa kanyang mga akda. Ang dalawa pa ay sina San Ignacio ng Antioquia at San Clemente ng Roma (ang ikatlong papa).
Bilang obispo, si Policarpo ay isang matatag at matapang na tagapagtanggol ng pananampalataya, lalo na laban sa mga unang erehiya. Malapit din siyang nakipagtulungan sa iba pang mga obispo ng sinaunang Simbahan, kabilang ang papa. Isa sa mga obispong iyon ang Apostolikong Ama na si San Ignacio ng Antioquia. Noong 107 A.D., dinakip si Ignacio at dinalang nakagapos sa mga tanikala sa pagdaan sa lungsod ng Esmirna. Sinalubong siya ni Policarpo sa daan at hinalikan ang kanyang mga tanikala. Kalaunan ay sumulat si Ignacio kay Policarpo, na hinihiling na pangalagaan nito ang kanyang kawan. Bilang bahagi ng pagtugon dito, sumulat si Policarpo sa Simbahan sa Filipos, at sa liham na iyon ay buong husay niyang hinimok ang mga tao na magpakatatag sa kanilang pananampalataya. Ito ang tanging liham ni Policarpo na nananatili hanggang ngayon.
Minsan, habang naglalakbay sa Roma, hinanap ni Policarpo si Papa Aniceto upang humingi ng payo tungkol sa maraming usapin ng Simbahan. Nagkaisa sila sa karamihan ng mga bagay, ngunit hindi sila nagkasundo sa angkop na araw ng taon upang ipagdiwang ang Pasko ng Pagkabuhay. Nais ng papa na lagi itong ipagdiwang sa Linggo pagkatapos ng Paskuwa, ngunit nais ni Policarpo na mas mahigpit itong iugnay sa Paskuwa, anuman ang araw ng linggong katapatan nito. Dahil hindi sila magkasundo, pinahintulutan ng papa si Policarpo at ang mga Simbahang Silanganin na nasa kanyang pangangalaga na ipagpatuloy ang kanilang kaugalian, habang ipinagpatuloy naman ng Simbahan sa Roma ang sarili nitong kaugalian. Buong pagmamahal nilang tinapos ang kanilang pagkikita sa pagdiriwang ng Banal na Misa.
Bagaman nakipagtulungan si Policarpo sa papa at sa iba pang mga obispo, napakahigpit niya sa mga erehe. Halimbawa, itinuro ng isang ereheng nagngangalang Marcion na may dalawang diyos: ang Diyos ng Lumang Tipan at ang Diyos ng Bagong Tipan. Isang araw, nakatagpo ni Policarpo si Marcion sa Roma. Nagulat si Marcion na alam ni Policarpo ang kanyang aral at nagtanong, “Kilala mo ba ako, Policarpo?” Sumagot si Policarpo, “Oo, kilala kitang panganay ng diyablo!”
Marahil ay pinakakilala si Policarpo dahil sa kanyang pagkamartir. Ang nakasulat na salaysay nito ang ikalawang pinakamatandang detalyadong ulat ng pagkamatay ng isang martir; ang una ay ang salaysay ng pagbato kay San Esteban na mababasa sa Mga Gawa ng mga Apostol. Ayon sa salaysay na iyon, nang hangarin ng mga awtoridad na Romano na dakpin si Policarpo, nagtago muna siya sa loob ng isang linggo sa paghimok ng ilan sa kanyang mga tagasunod. Kalaunan ay natagpuan siya, ngunit bago siya dakpin, humiling siya ng isang oras upang manalangin at ihanda ang sarili. Pagkatapos ay dinala siya sa harap ng prokonsul sa isang arenang puno ng mga manonood. Tinawag siya ng prokonsul na ateista dahil tinanggihan niya ang mga diyos ng Imperyong Romano. Pagkatapos ay ipinangako nitong mabubuhay si Policarpo kung tatalikuran niya ang Kristiyanismo. Natuklasan ng mga Romano na mas mabisa ang hikayatin ang mga Kristiyano na lapastanganin si Kristo kaysa patayin sila bilang mga martir. Pinagbantaan siya ng prokonsul na ipalalapa sa mababangis na hayop, ngunit sumagot si Policarpo, “Walumpu’t anim na taon ko na Siyang pinaglilingkuran, at wala Siyang ginawang masama sa akin. Kung gayon, paano ko malalapastangan ang aking Hari, na nagligtas sa akin?” Pagkatapos ay pinagbantaan siya ng prokonsul na susunugin siya nang buhay, ngunit sinabi ni Policarpo, “Pinagbabantaan mo ako ng apoy na nagliliyab lamang nang sandali at agad namamatay. Sapagkat hindi mo nalalaman ang apoy ng darating na paghuhukom at ang walang hanggang kaparusahang nakalaan sa masasama.” Hinatulan siya ng prokonsul ng kamatayan at nagtipon ang mga tao ng kahoy na panggatong. Ngunit nang lapitan nila siya upang ipako sa kahoy, sinabi ni Policarpo, “Hayaan ninyo akong ganito, sapagkat Siya na nagbibigay sa akin ng lakas upang tiisin ang apoy ay magpapahintulot din sa akin na manatiling hindi gumagalaw sa ibabaw ng mga kahoy na susunugin, kahit hindi ninyo ako ipako upang hindi makagalaw.” Pagkatapos ay sinindihan ang apoy, at kusang nanatili roon si Policarpo. Ngunit sa pagkamangha ng lahat, hindi nasunog ang kanyang laman. Sa halip, kumalat ang isang mabangong samyo habang pinalilibutan at pinangangalagaan siya ng apoy. Sa galit sa kamangha-manghang pangyayaring ito, inulos siya ng sibat ng isa sa mga kawal, at namatay siya. Nang gawin nito iyon, isang kalapati ang lumabas mula sa kanyang dibdib, at napakaraming dugo ang bumulwak kaya namatay ang apoy. Nang makita ang bangkay ni Policarpo, nangamba ang ilan sa galit na mga tao na kunin ng kanyang mga tagasunod ang kanyang banal na katawan at sambahin ito, kaya muli nilang sinindihan ang apoy at sinunog ang kanyang bangkay.
Kailangan ng pambihirang tapang upang tiisin ang ganitong pagkamartir. Hinihingi nito na piliin ng isang tao ang buong-pusong pagpapahayag ng pananampalataya kay Kristo kaysa sa kanyang buhay sa lupa. Bagaman maaaring hindi ka tawagin sa gayong pisikal na pagkamartir, tinatawag kang magkaroon ng pananampalataya at tapang na tulad ng kay Policarpo. Ang tapang na iyon ang gagawa sa iyo na isang martir sa espiritu, at ang pananampalatayang iyon ang mag-aangat sa iyo sa kaitaasan ng Langit. Pagnilayan ngayon kung gaano kalalim ang iyong pananampalataya at tapang, at hayaang patatagin ng patotoo ni Policarpo ang iyong pasiyang maging higit na katulad niya.
Panalangin: San Policarpo, pinagpala kang mapabilang sa mga unang tagasunod ng mga Apostol at masigasig kang nagpagal sa loob ng maraming dekada upang palaganapin at ipagtanggol ang dalisay na pananampalataya. Sa huli, nagpatotoo ka kay Kristo sa pamamagitan ng pagkamatay bilang martir. Ipanalangin mo ako upang matuto ako mula sa iyong patotoo at matularan ang iyong banal na halimbawa. San Policarpo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Pebrero 23: San Policarpo, Obispo at Martir—Paggunita
(Opsiyonal na Paggunita kung araw ng karaniwang linggo sa Kuwaresma)
ca. 65–ca. 155 (o 166)
Dinadalanginan laban sa pananakit ng tainga at disenteriya
Kanonisasyon bago ang Kongregasyon
Naantig ng pangangaral ni San Juan Apostol ang buhay ng marami, kabilang ang batang si Policarpo. Pinaniniwalaang inordenahan ni San Juan si Policarpo bilang obispo at isinugo sa bayan ng Esmirna, sa Asia Minor (kasalukuyang Turkey). Maaaring binatilyo pa lamang si Policarpo nang siya ay ordenahan, at pinastulan niya ang Simbahan sa Esmirna nang hindi bababa sa animnapung taon. Si Policarpo, kasama sina San Ignacio ng Antioquia at San Clemente ng Roma, ay isang Apostolikong Ama ng Simbahan. Bawat isa sa kanila ay natuto mula sa isa sa Labindalawa, at umiiral pa ang ilan sa kanilang mga sinulat.
Bilang obispo, si Policarpo ay isang masigasig at matapang na tagapagtanggol ng pananampalataya, lalo na laban sa mga unang erehiya. Mahigpit siyang nakipagtulungan sa iba pang mga obispo ng sinaunang Simbahan, kabilang ang papa. Matapos maging martir si San Ignacio ng Antioquia, sumulat si Policarpo sa simbahan ni Ignacio sa Filipos, na hinihikayat ang mga tao na magpakatatag sa kanilang pananampalataya. Ito lamang ang liham ni Policarpo na nananatili hanggang ngayon.
Minsan, habang naglalakbay sa Roma, hinanap ni Policarpo si Papa Aniceto upang hingin ang kanyang payo tungkol sa maraming usapin ng Simbahan. Nagkasundo sila sa karamihan ng mga bagay, ngunit hindi sila nagkasundo kung anong araw ng taon ang nararapat na pagdarausan ng Pasko ng Pagkabuhay. Mas nais ng papa na ipagdiwang ito sa Linggo pagkatapos ng Paskuwa, ngunit mas nais ni Policarpo na mas malapit itong maiugnay sa Paskuwa, anuman ang araw ng linggong katapatan nito. Dahil hindi sila magkasundo, pinahintulutan ng papa si Policarpo at ang kanyang mga Simbahan sa Silangan na ipagpatuloy ang kanilang kaugalian, habang ipinagpatuloy naman ng Simbahan ng Roma ang sarili nitong kaugalian.
Marahil ay pinakakilala si Policarpo sa kanyang pagkamartir, na siyang paksa ng ikalawang pinakamatandang nakasulat na detalyadong salaysay ng pagkamatay ng isang martir; ang una ay ang salaysay ng pagbato kay San Esteban na mababasa sa Mga Gawa ng mga Apostol. Nang dakpin ng mga awtoridad na Romano si Policarpo, humiling siya ng isang oras upang manalangin at ihanda ang sarili. Sa harap ng isang arenang puno ng mga manonood, hindi nagpatinag si Policarpo sa mga banta ng prokonsul na ipalalapa siya sa mababangis na hayop o susunugin nang buhay maliban kung itakwil niya ang Kristiyanismo. Nang hatulan siyang mamatay, nagpasiya si Policarpo na manatili sa bunton ng kahoy na susunugin nang hindi gumagalaw. Nang sindihan ang apoy, hindi nasunog ang laman ni Policarpo at isang matamis na halimuyak ang nagmula sa mga liyab. Nagalit sa pambihirang pangyayaring ito ang isa sa mga kawal at sinibat si Policarpo, na ikinamatay niya. Nang gawin niya ito, isang kalapati ang lumabas mula sa dibdib ni Policarpo, at napakaraming dugo ang bumulwak anupa’t napatay ang apoy. Sa galit, muling sinindihan ng ilan sa nagngangalit na mga tao ang apoy at sinunog ang bangkay ni Policarpo.
San Policarpo, kabilang ka sa mga unang tagasunod ng mga Apostol, masigasig kang naglingkod sa loob ng maraming dekada upang palaganapin at ipagtanggol ang dalisay na pananampalataya, at nagpatotoo ka kay Kristo sa pamamagitan ng pagkamatay bilang martir. Ipanalangin mo ako upang matularan ko ang iyong banal na halimbawa. San Policarpo, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

